Τό Φῶς τοῦ Θεοῦ_Α΄_mp3

Π. Σάββας 2009-06-26_ΤΟ ΑΚΤΙΣΤΟ ΦΩΣ_1_mp3

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 26-06-2009 (Συνάξεις Καλοκαιριοῦ 2009).
Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, ‘Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Interntet Explorer ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Mozilla. Στή συνέχεια δῶστε τό ὄνομα πού θέλετε καί πατῆστε ΟΚ γιά νά ἀποθηκευθεῖ ἡ ὁμιλία)

Γέροντας Τύχων. Επίσκεψη του Πατρός Αγαθαγγέλου του Ιβηρίτη

Κάποτε τον είχε επισκεφθεί ο Πατήρ Άγαθάγγελος ο Ίβηρίτης, ως Διάκος. Όταν έφευγε, ήταν σκοτάδι, δεν είχε φωτίσει ακόμη.
Ό Παπα - Τυχών προεΐδε τον κίνδυνο, πού θα διέτρεχε ο Διάκος, και ανέβηκε αυτή την φορά στο τοιχάκι της μάνδρας και ευλογούσε συνέχεια.
Όταν έφθασε ο Διάκος στη ράχη και είδε τον Γέροντα να εύλογη ακόμη, τον λυπήθηκε και του φώναξε να μη κουράζεται, να μπή στο κελλί του. Αυτός όμως ατάραχος με υψωμένα τα χέρια, σαν τον Μωυσή, προσευχόταν και ευλογούσε.
Ενώ λοιπόν βάδιζεξένοιαστος ο Διάκος, ξαφνικά, πέφτει πάνω σε καρτέρι κυνηγών, πού περίμεναν αγριόχοιρους. Ένας κυνηγός τράβηξε να ρίξη, αλλά οι ευχές του Γέροντα έσωσαν τον Διάκο από τον θάνατο και τον κυνηγό από την φυλακή.
Γι' αυτό μου έλεγε πάντα ο Γέροντας: - Παιδί μου, να μην έρχεσαι ποτέ την νύχτα, γιατί την νύχτα τα θηρία περπατούν, και οι κυνηγοί τα περιμένουν κρυμμένοι...
Ακόμη και για την Θεία Λειτουργία έλεγε στον Μοναχό, πού θα τον βοηθούσε και θα έκανε τον ψάλτη, να έρχεται το πρωΐ με το φώτισμα. Την ώρα δε της Θείας Λειτουργίας του έλεγε να μένη στον μικρό διάδρομο, έξω από τον Ναό, και από εκεί να λέη το Κύριε, ελέησαν, για να νιώθη τελείως μόνος του και να κινήται άνετα στην προσευχή του.
Ό ταν έφθανε στο Χερουβικό, ο Παπα -Τυχών ηρπάζετο είκοσι έως τριάντα λεπτά, και ο ψάλτης θα έπρεπε να επαναλάβη πολλές φορές το Χερουβικό, μέχρι να ακούση τις περπατησιές του στην Μεγάλη Είσοδο.

Γέροντος Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου. Λόγοι Δ΄. 1) Ἐγκυμοσύνη καὶ θηλασμὸς 2) Ἡ ἐργαζόμενη μητέρα

Λόγοι Δ΄

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ 
"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ" 
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ  

Κεφάλαιο 2ον

Ὁ ρόλος τῆς μητέρας στὴν ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν

Ἐγκυμοσύνη καὶ θηλασμὸς

Ἡ ἀνατροφὴ τοῦ παιδιοῦ ἀρχίζει ἀπὸ τὴν ἐγκυμοσύνη. Ἄν ἡ μητέρα ποὺ κυοφορεῖ συγχύζεται καὶ στενοχωριέται, τὸ ἔβρυο μέσα στὴν κοιλιὰ της ταράζεται. Ἐνῶ, ὅταν ἡ μάνα προσεύχεται καὶ ζῆ πνευματικά, τὸ παιδάκι στὴν κοιλιὰ τῆς μάνας ἁγιάζεται.
Γι’ αὐτὸ ἡ γυναίκα, ὅταν εἶναι ἔγκυος, πρέπει νὰ λέη τὴν εὐχὴ, νὰ μελετάη λίγο ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο, νὰ ψάλλη, νὰ μὴν ἔχη ἄγχος, ἀλλὰ καὶ οἱ ἄλλοι νὰ προσέχουν νὰ μὴν τὴν στενοχωροῦν.  Τότε τὸ παιδὶ ποὺ θὰ γεννηθῆ θὰ εἶναι ἁγιασμένο καὶ οἱ γονεῖς δὲν θὰ ἔχουν πρόβλημα μαζί του, οὔτε ὅταν εἶναι μιρό, οὔτε ὅταν μεγαλώση.
Ὕστερα, ὅταν γεννηθῆ τὸ παιδὶ, πρέπει νὰ τὸ θηλάση, ὅσο πιὸ πολὺ μπορεῖ.  Τὸ μητρικὸ γάλα δίνει ὑγεία στὰ παιδιά.  Μὲ τὸν θηλασμὸ τὰ παιδιὰ δὲν θηλάζουν μόνο γάλα· θηλάζουν καὶ ἀγάπη, στοργή, παρηγοριά, ἀσφάλεια, καὶ ἀποκτοῦν ἔτσι δυνατὸ χαρακτήρα. Ἀλλὰ καὶ τὴν ἴδια τὴν μητέρα τὴν βοηθάει ὁ θηλασμὸς. Ὅταν οἱ μητέρες δὲν θηλάζουν τὰ παιδιά, δημιουργοῦνται ἀνωμαλίες στὸν ὀργανισμό τους ποὺ μπορεῖ νὰ ὁδηγήσουν σὲ μαστεκτομές.

Πού παραδινόμαστε; (Αγ. Ιωάννης της Κρονστάνδης)

Την ζωή μας την έχουμε κάνει παιδικό παιχνίδι· όχι όμως αθώο, αλλά αμαρτωλό. Γιατί, ενώ γνωρίζουμε τον σκοπό της ζωής μας, τον παραμελούμε και ασχολούμαστε με μάταια και άσκοπα ζητήματα.

*  Παραδινόμαστε στην απόλαυση των ενδυμάτων, αντί να σκεπάζουμε άνετα και ευπρεπώς το σώμα μας και έτσι να το προστατεύουμε από επιβλαβείς επιδράσεις.

*   Παραδινόμαστε στην απόλαυση του χρυσού και του αργύρου, θαυμάζοντάς τα στα θησαυροφυλάκια. Αντί να το χρησιμοποιούμε μόνον για τις πραγματικές μας ανάγκες και να δίνουμε τα τυχόν περισσεύματα σε όσους έχουν ανάγκη.

*    Παραδινόμαστε στην απόλαυση των κατοικιών μας. Αντί να έχουμε απλώς ασφαλή, άνετη και ευπρεπή στέγη για την προστασία μας από τα στοιχεία της φύσης.

Ἡ Ὀρθοδοξία μας. «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος». Π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος.

Ἡ Ὀρθοδοξία μας 

π.Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος  

Δρ. Θεολογίας, Δρ. φιλοσοφίας

θ) «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος» (Ἰω. α΄ Ι) (σελ.188-189)

Ὁ εὐαγγελιστής Ἰωάννης δηλώνει πολύ χαρακτηριστικά τή Θεότητα τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ καί τή σχέση Του πρός τόν Πατέρα: «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος καί ὁ Λόγος ἦν πρός τόν Θεόν καί Θεός ἦν ὁ Λόγος. Οὗτος ἦν ἐν ἀρχῇ πρός τόν Θεόν» (Ἰω. α΄ 1-2).

Ἐδῶ ἡ σημασία τῆς «ἀρχῆς» εἶναι ἀπόλυτος, δέν ἀναφέρεται σέ σχέση μέ κάτι ἄλλο καί σημαίνει τήν ὕψιστη φύση (Μ.Βασιλ.). Μέ αὐτή τήν ἔννοια ὁ Λόγος εἶναι ἑνωμένος μετά τοῦ Πατρός· «ἐν αὐτῷ» ὑπῆρχε προαιωνίως, ἀνάρχως.

Ὁ ἄνρθωπος μέ τή σκέψη του δέν μπορεῖ νά ξεπεράσει τό «ἦν» νά ἐννοήσει κάτι ἀρχαιότερο τῆς «Ἀρχῆς». Ἔτσι πρέπει νά συνδέσει μέ τόν Πατέρα αὐτόν πού ἐγεννήθη ἀπό τόν Πατέρα· εἶναι «ὁ Ὤν καί ὁ Ἦν καί ὁ ἐρχόμενος, ὁ παντοκράτωρ» (Ἀποκ. α΄ 8. Πρβλ. στιχ. 4, ια΄17).

Ἐδῶ χρησιμοποιεῖται ὁ ὅρος Λόγος, ὄχι Υἱός, γιά νά γίνει κατανοητό πώς ἡ γέννησή Του ἀπό τόν Πατέρα εἶναι ἀπαθής, ὅπως ἡ γέννηση τοῦ ἀνθρωπίνου λόγου. Ἡ φράση λοιπόν «ἐν ἀρχῇ ἦν ὀ Λόγος» σημαίνει ταυτόχρονα τήν ἀΐδιο ὕπαρξη, τήν ἀπαθή γέννηση καί τήν συνύπαρξη μέ τόν Πατέρα.

20 Αυγούστου Συναξαριστής. Σαμουήλ Προφήτου, των Αγίων 37 Μαρτύρων, Σεβήρου και Μέμνωνος, Φωτεινής, Λουκίου Βουλευτού, Ηλιοδώρου και Δοσά, Ρηγίνου και Ορέστη, Θεοχάρη Νεαπολίτου, Αβραμίου Αρχιμανδρίτου, Ιεροθέου Επισκόπου, Στεφάνου Βασιλέα, Στεφάνου Επισκόπου.

Ὁ Προφήτης Σαμουὴλ

Γεννήθηκε στὴν Ἀρμαθαὶμ Σιφὰ στὸ ὄρος Ἐφραίμ, ἀπὸ τὴ φυλὴ τοῦ Λευΐ. Ἦταν γιὸς τοῦ Ἐλκανᾶ καὶ τῆς Ἄννας, ἡ ὁποία ἦταν στεῖρα καὶ διὰ τῆς προσευχῆς ὁ Θεὸς τῆς χάρισε παιδί, τὸν Σαμουήλ, ποὺ τὸν ἀφιέρωσε στὸ Θεὸ γιὰ νὰ ἐκφράσει τὴν εὐγνωμοσύνη της.
Ὁ Σαμουὴλ ὅταν μεγάλωσε, ὑπηρέτησε τὸν Κύριο καὶ ἔγινε μέγας προφήτης καὶ κριτὴς τοῦ λαοῦ δικαιότατος. Αὐτὸς ἔχρισε βασιλεῖς , τὸ Σαοὺλ καὶ τὸ Δαυΐδ, προφήτευσε 40 χρόνια καὶ πέθανε σὲ βαθιὰ γεράματα.
Ἃς ἀναφέρουμε, ὅμως, μερικοὺς οἰκοδομητικοὺς λόγους του, ποὺ ξεφώνησε στὸ λαὸ τοῦ Ἰσραήλ, ἀλλὰ ἰσχύουν καὶ γιὰ τοὺς λαοὺς κάθε ἐποχῆς. Λέει λοιπόν:
«Ἐὰν φοβηθεῖτε τὸν Κύριον καὶ δουλεύσητε αὐτῷ καὶ ἀκούσητε τῆς φωνῆς αὐτοῦ καὶ μὴ ἐρίσητε τῷ στόματι Κυρίου καὶ ἦτε καὶ ὑμεῖς καὶ ὁ βασιλεὺς ὁ βασιλεύων ἐφ’ ὑμῶν ὀπίσω Κυρίου πορευόμενοι ἐὰν δὲ μὴ ἀκούσητε τῆς φωνῆς Κυρίου... ἔσται χεὶρ Κυρίου ἐφ’ ὑμᾶς καὶ ἐπὶ τὸν βασιλέα ὑμῶν».

Ο αιρετικός και η Αγία μερίδα

Τριάντα μίλια μακριά από τις Αιγαιές, πόλη της Κιλικίας, ησύχαζαν δύο στυλίτες. Ο ένας απ’ αυτούς ήταν ορθόδοξος, ενώ ο άλλος άνηκε στην αίρεση του Σεβήρου. Ασκήτευαν σε απόσταση έξι μιλίων ο ένας από τον άλλο.
Ο αιρετικός κατηγορούσε την ορθόδοξη Εκκλησία και προσπαθούσε με διάφορα επιχειρήματα να παρασύρει στην αίρεσή του και τον ορθόδοξο. Εκείνος τότε, θέλοντας να τον πληροφορήσει για το ποιά είναι η ορθή πίστη, του μήνυσε να του στείλει μία μερίδα της δικής του κοινωνίας.
Ο αιρετικός, νομίζοντας πως θα δεχόταν ο ορθόδοξος την πλάνη του, έστειλε με χαρά τη μερίδα. Έβαλε τότε ο ορθόδοξος ένα καζάνι να βράζει κι έριξε μέσα τη μερίδα του αιρετικού.
Αμέσως αυτή διαλύθηκε στο καυτό νερό του καζανιού.
Ύστερα πήρε μία μερίδα από την αγία Κοινωνία της ορθόδοξης Εκκλησίας και την έριξε κι αυτή στο ίδιο καζάνι που κόχλαζε. Την ίδια στιγμή το καζάνι κρύωσε, ενώ η αγία μερίδα όχι μόνο δεν διαλύθηκε, μα ούτε καν βράχηκε!

Ἀγαπᾶτε Ἀλληλους_3_Ἡ ἀγάπη στόν πλησίον_Ἁγ. Σιλουανού_mp3

4.Π. Σάββας 2010-06-17__Ἀγαπᾶτε Ἀλληλους_3_Ἡ ἀγάπη στόν πλησίον_Ἁγ. Σιλουανού_mp3

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 17-06-2010 (Συνάξεις Καλοκαιριοῦ).
Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, ‘Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Interntet Explorer ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Mozilla. Στή συνέχεια δῶστε τό ὄνομα πού θέλετε καί πατῆστε ΟΚ γιά νά ἀποθηκευθεῖ ἡ ὁμιλία)

ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΟΥ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ. ΛΟΓΟΙ ΑΘΩΝΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

Ρώτησαν κάποτε ένα αγιορείτη γέροντα. Τι είναι το Άγιον Όρος, γέροντα; 
Και αυτός απάντησε. 
« Χαρά γίνεται στον ουρανό επί ενί αμαρτωλό μετανοούντι». 
Εδώ έχουμε πολλούς που μετανοούν. Η μάλλον όλοι είμαστε μετανοούντες. 
 Στην καλύβα «Αγία Τριάς» της Σκήτης της αγίας Άννης ζούσαν πριν πολλά χρόνια πέντε κατά σάρκα αδελφοί. 
Από φθόνο του διαβόλου περιέπεσαν σε τέτοια φιλονικία μεταξύ τους ώστε ορισμένοι τους αποκαλούσαν ταραχοποιούς. 
Κάθε βράδυ όμως αυτοί έβαζαν μετάνοια μεταξύ τους και συγχωρούσε ο ένας τον άλλον. 
Παρήλθαν πολλά χρόνια σε αυτή την κατάσταση. 
Κάποτε δεν ακούγονταν τίποτα από την ταραχοποιών εκείνη καλύβα. Ούτε φωνή, ούτε ακρόαση. 

Ο Άγιος Δημήτριος ο εκ Σαμαρίνης (18 Αυγούστου)

Οι πληροφορίες για το μαρτύριο του Αγίου Νεομάρτυρος Δημητρίου προέρχονται από τον Γάλλο Πρόξενο στα Ιωάννινα Pouqueville.

Ο Pouqueville συνάντησε τον Άγιο, ο οποίος ήταν μαθητής του πατρο-Κοσμά του Αιτωλού, μαζί με τον αρχηγό της επαναστάσεως στη Θεσσαλία παπα-Ευθύμιο Βλαχάβα στα βουνά της Πίνδου και ήταν παρών στην ανάκριση και στο μαρτύριό του.
Ο Άγιος καταγόταν από το χωριό Σαμαρίνα της Πίνδου και ήταν μοναχός στο παλαιό μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής της πατρίδας του. Αναλογιζόμενος όμως με πόνο την κακή πνευματική κατάσταση των Ελλήνων τότε αλλά και τις διώξεις και τους εξευτελισμούς που υφίσταντο, βγήκε από το μοναστήρι του και διέτρεχε τα χωριά κηρύττοντας τον λόγο του Θεού, νουθετώντας και παρηγορώντας τους Χριστιανούς. Εκείνη την εποχή τα πράγματα ήταν ιδιαίτερα οξυμένα ,εξαιτίας του κινήματος του παπα-Βλαχάβα.
Επειδή μιλούσε για την βασιλεία του Θεού κατηγορήθηκε ο Άγιος ως στασιαστής και οδηγήθηκε σιδηροδέσμιος μπροστά στον Αλή Πασά , διότι οι Τούρκοι το περί της βασιλείας του Θεού κήρυγμα το αντιλαμβάνονταν με κοσμικό ανατρεπτικό περιεχόμενο.

Ἡ Ὀρθοδοξία μας. Μοναδικός Σωτήρας ὁ Χριστός. Π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος.

Ἡ Ὀρθοδοξία μας 

π.Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος  

Δρ. Θεολογίας, Δρ. φιλοσοφίας

θ) Μοναδικός Σωτήρας ὁ Χριστός (σελ. 151-154)

Γιά τόν ἄνθρωπο τῆς ἐποχῆς μας, πού μέ ἀγωνία ἀναζητάει ἀπάντηση στό ἐρώτημα ἄν ἡ ὕπαρξη του μέσα σ’ αὐτό τόν κόσμο τῆς ἀδικίας καί τοῦ ἀλληλοσπαραγμοῦ ἔχει νόημα, ὑπάρχει τό εὐαγγέλιο τῆς ἐλπίδας·  ὁ Χριστός, πού ὁδηγεῖ τόν ἄνθρωπο μέσα ἀπό τό θάνατο στή ζωή. 

 Ὄχι σέ μιά ζωή γεμάτη ἀθλιότητες, ἀλλά  ἄξια νά τήν ζήσει κανείς, ἀπαλλαγμένη ἀπό τήν ἁμαρτία, τή φθορά καί τό θάνατο.  Εἶναι ἡ μοναδική λύση στά ἀγωνιώδη προβλήματα τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου.

«Μή ζητᾶς λοιπόν τόν ἀδελφό διά τήν ἀπολύτρωσή σου, ἀλλά Ἐκεῖνον πού ξεπερνᾶ τή φύση σου·  οὔτε ἄνθρωπον ἁπλοῦν, ἀλλά ἄνθρωπον Θεόν Ἰησοῦν Χριστόν, ὁ ὁποῖος καί μόνος δύναται νά δώσει ἐξιλαστήρια θυσία στόν Θεόν ὑπέρ ὅλων, διότι αὐτόν ‘‘προώρισεν ὁ Θεός νά εἶναι διά μέσου τῆς πίστεως τό ὄργανον ἐξιλασμοῦ διά τοῦ αἷματος Του’’» (Μ. Βασ. Πρβλ. Ρωμ. γ΄  25).  

 Μόνον ὁ Ἰησοῦς Χριστός προσφέρει σωτηρία, γιατί Ἐκεῖνος πρόσφερε τό ἴδιο Του τό σῶμα καί τό τίμιο αἷμα Του ὡς ἀνεκτίμηστο τίμημα γιά μᾶς (Πραξ. κ΄28. Α΄ Κορ. στ΄ 20 ζ΄ 23. Γαλ. γ΄13΄. Ἑβρ. θ΄ 12-14 Α΄ Πέτρ. α΄ 18-19. Β΄ Πέτρ. β΄ 1. Ἀποκ. ε΄ 9).

Ο άγιος Νεκτάριος για την ανάγκη θρησκευτικής και πνευματικής μόρφωσης

Οι κοσμικοί άνθρωποι δεν επιθυμούν τη θρησκευτική μόρφωση των παιδιών τους, γιατί τη θεωρούν αιτία πολλών κακών και στρεβλώσεων. Απ’ την άλλη οι χριστιανοί είναι επιφυλακτικοί στην παιδεία που απελευθερώνει τον άνθρωπο και μειώνει την ηθική αξία των εντολών του Θεού.
Ο άγιος Νεκτάριος όμως επιμένει στην αναγκαιότητα και της θρησκευτικής μόρφωσης και της πνευματικής. Λέει χαρακτηριστικά: «Η πνευματική και η θρησκευτική μόρφωση παρομοιάζονται με δύο διαφορετικά δέντρα στο ίδιο χωράφι φυτεμένα, τα οποία πρέπει να δέχονται την ίδια φροντίδα κι επιμέλεια για να αναπτυχθούν παράλληλα. Διαφορετικά θε έχουν δυσανάλογη ανάπτυξη, η οποία θα έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση κι επικράτηση του ενός και το μαρασμό και την ταπείνωση του άλλου. Εάν η επιμέλεια στραφεί προς το πνεύμα μόνο, η καχεξία του θρησκευτικού συναισθήματος του ανθρώπου θα είναι αναπόφευκτη. Εάν πάλι στραφεί μόνο προς τη θρησκεία, οι πνευματικές δυνάμεις θα μαραθούν και θα ατονήσουν...Συνέπεια στην πρώτη περίπτωση είναι η αθεΐα, που οδηγεί στον κορεσμό, την αφροντισιά και την αυτοκτονία. Στη δεύτερη περίπτωση συνέπεια είναι η δεισιδαιμονία, η ερινύς αυτή της ανθρωπότητας, η οποία κρατάει στα χέρια της φωτιά και μαχαίρι και απειλεί καθένα που έχει διαφορετική άποψη».

Γέροντος Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου. Λόγοι Δ΄. 1) Ἡ ἀγάπη τῆς μάνας 2) Ἡ ἀξιοποίηση τῆς ἀτεκνίας

Λόγοι Δ΄

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ" 
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ  

Κεφάλαιο 2ον

Ὁ ρόλος τῆς μητέρας στὴν ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν

Ἡ ἀγάπη τῆς μάνας

Mιὰ φορά, Γέροντα, μᾶς εἴπατε ὅτι μὲ τὴν ἀγάπη ὁ ἄνθρωπος μεγαλώνει, ὡριμάζει.

-Δὲν φθάνει νὰ ἀγαπάη κανεὶς τὸν ἄλλον·  πρέπει νὰ τὸν ἀγαπάη περισσότερο ἀπὸ τὸν ἑαυτό του.

Ἡ μάνα ἀγαπάει τὰ παιδιά της περισσότερο ἀπὸ τὸν ἑαυτό της.  Μένει νηστικιά, γιὰ νὰ ταΐση τὰ παιδιὰ της, ἀλλὰ νιώθει μεγαλύτερη εὐχαρίστηση ἀπὸ ἐκεῖνα.  Τὰ παιδάκια τρέφονται ὑλικὰ καὶ ἡ μητέρα πνευματικά. Ἐκεῖνα ἔχουν τὴν ὑλικὴ γεύση, ἐνῶ αὐτὴ ἔχει τὴν πνευματικὴ ἀγαλλίαση.

Μιὰ κοπέλα, πρὶν παντρευτῆ, μπορεῖ νὰ κοιμᾶται μέχρι τὶς δέκα τὸ πρωὶ καὶ νὰ θέλη καὶ τὸ γάλα της νὰ τὸ ἑτοιμάζη ἡ μάνα της.  Βαριέται νὰ κάνη καμμιὰ δουλειὰ.  Τὰ θέλει ὅλα ἕτοιμα· θέλει ὅλοι νὰ τὴν περιποιοῦνται. Ἀπαιτήσεις ἀπὸ τὴν μάνα, ἀπαιτήσεις ἀπὸ τὸν πατέρα, καὶ ἐκείνη νὰ ἔχη τὸ χουζούρι της.

Ἐνῶ ὑπάρχει στὴν φύση της ἡ ἀγάπη, δὲν ἀναπτύσσεται, γιατὶ συνέχεια δέχεται βοήθεια καὶ εὐλογίες ἀπὸ τὴν μάνα της, ἀπὸ τὸν πατέρα της, ἀπὸ τὰ ἀδέλφια της. Ἀπὸ τὴ στιγμή ὅμως ποὺ γίνεται μάνα, μοιάζει μὲ μηχανάκι πού, ὅσο ζορίζεται, τόσο φορτίζεται, γιατὶ δουλεύει συνέχεια ἡ ἀγάπη.  Πρῶτα σιχαινόταν, ὅταν ἄγγιζε κάτι βρώμικο, καὶ ἔπαιρνε μοσχοσάπουνα γιὰ νὰ πλυθῆ.

Όσιος Αρσένιος ο εν Πάρω (1.1.1800-1.1.1877)

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα το 1800 από ευσεβείς γονείς. Στο βάπτισμα έλαβε το όνομα Αθανάσιος. Μικρός ορφάνεψε αλλά κατάφερε να μορφωθεί καλά στην περίφημη Σχολή των Κυδωνιών της Μικράς Ασίας, έχοντας εξαίρετους δασκάλους, μεταξύ των οποίων τον ιερομόναχο Γρηγόριο Σαράφη.

Δεκαπεντάχρονος αναχώρησε για το Άγιον Όρος, μαζί με τον ονομαστό Γέροντά του Δανιήλ από τη Ζαγορά του Πηλίου, «προς ησυχίαν και άσκησιν». Αφού δοκιμάσθηκε, έλαβε το μέγα και αγγελικό σχήμα και ονομάσθηκε Αρσένιος. Μετά από μία εξαετία, αναγκάσθηκε ν’ αφήσει τον φίλτατο Άθωνα, επειδή πολλά σκάνδαλα είχαν δημιουργηθεί από αμαθείς μοναχούς που έλεγαν πως δεν επιτρέπεται να μεταλαμβάνουν συχνά.

Νέοι τόποι παραμονής του ήταν η μονή Πεντέλης Αττικής, η μονή Λογγοβάρδας Πάρου, η Σίκινος και η Φολέγανδρος. Στη Φολέγανδρο ο όσιος χειροτονήθηκε διάκονος και, επειδή υπήρχε έλλειψη δασκάλων, για αρκετά έτη δίδαξε εκεί «όχι μόνον τα γράμματα, αλλά και τας αρετάς» και πολύ αγαπήθηκε από τους κατοίκους της. Μετά την κοίμηση και ανακομιδή των λειψάνων του Γέροντός του επέστρεψε με τα οστά του στο Άγιον Όρος, στάθμευσε στην Πάρο για να λάβει ευχές αγίων Γερόντων και παρέμεινε μόνιμα. Έγινε αδελφός της μονής του Αγίου Γεωργίου, χειροτονήθηκε ιερεύς, εξελέγη ηγούμενος και διακρίθηκε σε όλες τις αρετές. Απέκτησε φήμη διακριτικού πνευματικού και έρχονταν να εξομολογηθούν σε αυτόν από όλη την Ελλάδα μοναχοί και λαϊκοί.