π. Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου (†): Τό ἔργο τῶν κληρικῶν στήν Ἐκκλησία

Κείμενα του π. Αντωνίου Αλεβιζοπούλου

ἐπιμέλεια: π. Κυριακοῦ Τσουροῦ

Στήν ἐποχή μας, πού τά ποιμαντικά προβλήματα αὐξάνονται στήν Ἑλλαδα, λόγῳ τῶν διεθνῶν ἀνακατατάξεων, παρουσιάζε-ται ἀδήριτη ἡ ἀνάγκη μιᾶς ἰδιαίτερης ποιμαντικῆς μέριμνας, γιά τήν περιφρούρηση τοῦ Ὀρθοδόξου Πληρώματος ἀπό τήν πολύμορφη καί πολυώνυμη σύγχρονη πλάνη.

Εἶναι γνωστό ὅτι ἡ Χώρα μας ἀποτελεῖ μόνιμο καί στοχευμένο πεδίο δράσεως τῶν διαφόρων αἱρετικῶν καί παραθρησκευτικῶν προπαγανδῶν, ἰδιαίτερα τῆς «Νέας Ἐποχῆς». Παρουσιάζεται ἑπομένως ἡ ἀνάγκη, οἱ ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας νά γνωρίζουν τούς τρόπους δραστηριότητος τῶν διαφόρων αἱρετικῶν καί νά ἀγρυπνοῦν, ὥστε νά εἶναι σέ θέση νά ἐντοπίζουν τά ὕπουλα προσωπεῖα μέ τά ὁποῖα ἐμφανίζεται ἡ σύγχρονη πλάνη, γιά νά ἐνημερώνουν ἐγκαίρως καί νά περιφρουροῦν τό Ὀρθόδοξο Πλήρωμα.

Τό δημοσιευόμενο στό παρόν τεῦχος ἄρθρο τοῦ μακαριστοῦ π. Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου, δημοσιευμένο πρό 30 ἐτῶν, παρου-σιάζει μέ καταπληκτική διορατικότητα τό πρόβλημα καί ἀποτελεῖ πολύτιμο ὁδηγό στό ποιμαντικό ἔργο τῆς Ἐκκλησίας μας.

Το έργο των κληρικών στην Εκκλησία

τοῦ π. Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου (†)

Σέ πρόσφατο συνέδριο εἰδικῶν σέ θέματα ἀπολογητικῆς, πού πραγματοποιήθηκε στό Μόναχο τῆς Γερμανίας ὑπογραμμίσθηκε πώς γιά πολλές ἀκραῖες προτεσταντικές αἱρέσεις, οἱ Ἐκκλη-σίες τῆς Δύσεως χαρακτηρίζονται «ἱεραποστολικός ἀγρός». Στή Γερμανία, ἰσχυρίζονται αὐτοί οἱ κύκλοι, δέν ἔγινε ποτέ ἱεραπο-στολή καί εὐαγγελισμός· ἀκόμη καί οἱ μεταρρυθμιστικές κινή-σεις ἀπό τίς ὁποῖες προῆλθαν οἱ προτεσταντικές Ἐκκλησίες δέν ὡδήγησαν στήν «ἀναγέννησι».

Ποιὰ ἡ σημασία τῆς Κυριακῆς γιὰ τὸν Χριστιανό;

Στοὺς Ἑβραίους ἐδόθη ἡ ἀπαγόρευση τῆς ἐργασίας κατὰ τὴν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου. Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ὁ Θεὸς θέλησε νὰ περιορίσει τὴν ἀναισθησία καὶ τὴ φιλοσαρκία τοῦ λαοῦ αὐτοῦ καὶ τὴ ροπή του πρὸς τὴν ὕλη. Ἡ φύλαξη λοιπὸν τοῦ Σαββάτου ἀναφερόταν στοὺς ἀδύνατους πνευματικὰ Ἰσραηλίτες. Κίνητρο γιὰ τὴν τήρηση αὐτῆς τῆς ἐντολῆς ἦταν ὁ φόβος τῆς τιμωρίας.

Ὅμως ἡ σχέση αὐτὴ τοῦ φόβου καταργήθηκε μὲ τὴν υἱοθεσία «ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ». Ὁ χριστιανὸς δὲν εἶναι πλέον δοῦλος, ἀλλὰ υἱὸς (Ἰω. α’ 12. Ρωμ. η’ 15-17. Γαλ. δ’ 4-7). Δὲν βρίσκεται πλέον κάτω ἀπὸ τὸν νόμο, ἀλλὰ κάτω ἀπὸ τὴ χάρη (Ρωμ. στ’ 14). Μὲ βάση τὴ νέα σχέση τῆς υἱοθεσίας καλεῖται νὰ στρέψει ὅλη τὴν ἐπιθυμία του πρὸς τὸν Θεὸ καὶ νὰ ἐκτελεῖ διαρκῶς τὸ θέλημά Του ὄχι πλέον ἀπὸ φόβο, ἀλλὰ ἀπὸ ἀγάπη. Ὄχι μία ἡμέρα τὴν ἑβδομάδα, ἀλλὰ σὲ ὅλη του τὴ ζωή.

π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος: "Η Δυτική άποψη περί μετενσαρκώσεως"

Μέρος 1ο: Η ινδουιστική αποψη περί μετενσαρκώσεως

Κατά τα τελευταία χρόνια η ιδέα της μετενσάρκωσης κερδίζει έδαφος στη Δύση. Η κίνηση που συνετέλεσε κυρίως σ' αυτό, είναι η θεοσοφία.

Ο Irving S. Cooper, βασικό στέλεχος της "Θεοσοφικής Εταιρίας", αναφέρει: «Μία από τις αποστολές της Παγκόσμιας Θεοσοφικής Εταιρίας είναι να καταστήσει γνωστή τη βασική αλήθεια της μετενσαρκώσεως» ( Ι. S. Cooper, Η Μετενσάρκωσις - Μιά ελπίδα για τον κόσμο. Μεταφρ. από το Γαλλικό, Αιμιλίας Ίβου, Θεοσοφικές εκδόσεις, Αθήναι 1975, σ. 9-10.

«Ο Πατήρ μου μείζων μού έστι»

† π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος
Δρ. Θεολογίας  Δρ. Φιλοσοφίας

ΘΕΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΑΤΗΧΗΣΕΩΣ

«Ο Πατήρ μου μείζων μού έστι» (Ιω. ιδ' 28)

Το «μείζων» μπορεί να σημαίνει διαφορά στη δύναμη στη σοφία, στο αξίωμα, στον όγκο, στο χρόνο, στην ουσία, αλλά και στην αιτία. Ο Πατήρ δεν είναι μεγαλύτερος από τον Υιό στη δύναμη ή στη σοφία, γιατί ο είναι «Θεού δύναμις και Θεού σοφία» (Α' Κορ. α' 24).
Δεν μπορεί πάλι να είναι μεγαλύτερος στο αξίωμα ή στην τιμή, γιατί τοποθετείται στα δεξιά του Θεού (Ψαλμ. ρθ’  1. Εβρ. α’ 3)· το «δεξιόν» δεν εκλαμβάνεται σωματικά, σαν ο Θεός να έχει «δεξιά» και «αριστερά», ούτε σημαίνει «χαμηλότερο τόπο», αλλά σχέση ισότητας (πρβλ. Ψαλμ. μδ’ 7. Ματθ. ιστ’ 27. Πράξ. Β’ 34. Εβρ. α’ 8. ιβ’ 2. Αποκ. ια’ 15. κβ’ 3-4. ε’ 13).

Το Ορθόδοξο ήθος

ΘΕΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΑΤΗΧΗΣΕΩΣ

π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος
Δρ. Θεολογίας Δρ. Φιλοσοφίας

ΤΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΗΘΟΣ

Το ορθόδοξο ήθος είναι καρπός συνεργασίας της ανθρώπινης προαίρεσης και της χάρης του Θεού. Είναι αποτέλεσμα ελεύθερης προσωπικής επιλογής, που αναφέρεται στην αποδοχή του έργου του Θεού για τη σωτηρία του ανθρώπου· του δρόμου που ο Θεός υποδεικνύει στον άνθρωπο για να κάνει κτήμα του την εν Χριστώ σωτηρία. Γι' αυτό λέμε πως το ορθόδοξο ήθος είναι αποτέλεσμα συνεργίας της ανθρώπινης προαίρεσης και της χάρης του Θεού. 

Αναλύοντας το ορθόδοξο ήθος είμαστε αναγκασμένοι να επανέλθουμε σε θέματα που ήδη έχουμε εξετάσει. Η επανάληψη αυτή βοηθάει τον αναγνώστη να κατανοήσει βαθύτερα το θέμα που αναλύουμε σ' αυτό το κεφάλαιο.

Ἡ Ὀρθοδοξία μας. «Ὁ ἐκκλησιασμός τῶν πιστῶν». Π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος

Ἡ Ὀρθοδοξία μας

π.Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος

Δρ. Θεολογίας, Δρ. φιλοσοφίας

ιε) Ὁ ἐκκλησιασμός τῶν πιστῶν (σελ.268-273)

Τό βασικότερο στοιχεῖο στίς συνάξεις τῶν χριστιανῶν, τό ὁποῖο μεταβάλλει μιά ἁπλῆ συνάθροιση σέ Ἐκκλησία, εἶναι ἡ τέλεση τοῦ μυστηρίου τῆς θείας εὐχαριστίας (Α΄ Κορ. ια΄ 23. Ἑβρ. ιγ΄10). 

Ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος προτρέπει τούς χριστιανούς τῆς Ἐφέσου: «Σπουδάζετε οὗν πυκνότερον συνέρχσθαι εἰς εὐχαριστίαν Θεοῦ καί εἰς δόξαν. Ὅταν γάρ πυκνῶς ἐπί τό αὐτό γίνεσθε, καθαιροῦται αἱ δυνάμεις τοῦ σατανᾶ, καί λύεται ὁ ὄλεθρος αὐτοῦ ἐν τῇ ὁμονοίᾳ τῆς πίστεως». Ἡ ἑνότητα τῶν πιστῶν μέσα στήν Ἐκκησία ἐξουδετερώνει κάθε ἐπιβουλή τοῦ Σατανᾶ. 

Τό νά χαλαρώσει κανείς τό σύνδεσμο μέ τήν Ἐκκλησία, τό νά βρίσκεται «ἐκτός τοῦ θυσιαστηρίου», ὅπως τό διατυπώνει ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος, εἶναι ἐπικίνδυνο.   

Γι’ αὐτό ὑπογραμμίζει ὁ ἴδιος ἅγιος: «Κανείς ἄς μή σᾶς πλανήσει. Ἐάν κάποιος δέν βρίσκεται ἐντός τοῦ θυσιαστηρίου, στερεῖται τοῦ Σώματος τοῦ Κυρίου.   

Διότι ἐάν ἡ προσευχή ἑνός ἤ δύο ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ἔχει τέτοια δύναμη, πόση περισσότερη δύναμη ἔχει ἡ προσευχή τοῦ ἐπισκόπου καί ὁλόκληρης τῆς Ἐκκλησίας; 

Ὅποιος δέν ἔρχεται στήν κοινή σύναξη, ἐκεῖνος φέρεται ἐγωϊστικά καί ἔχει καταδικάσει τόν ἑαυτό του, ἐπειδή εἶναι γραμμένο ὅτι ὁ Θεός ἀντιτάσσεται στούς ὑπερηφάνους (Παροιμ. γ΄34. Α΄ Πέτρ. ε΄ 5.) 

Ἄς προσέξουμε λοιπόν νά μήν ἀντιτασσόμαστε στόν ἐπίσκοπο γιά νά εἴμαστε ὑποταγμένοι στόν Θεό». 

Ὁ νέος λαός τοῦ Θεοῦ. Π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος

Ἡ Ὀρθοδοξία μας

π.Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος

Δρ. Θεολογίας, Δρ. φιλοσοφίας

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ  ΚΕΦ.10

 δ) Ὁ νέος λαός τοῦ Θεοῦ (σελ.250-254)

Ἡ Παλαιά Διαθήκη προαναγγέλλει τή συγκρότηση ἑνός νέου λαοῦ τοῦ Θεοῦ, πού δέν ἀποτελεῖται ἀπό ἕνα μόνο ἔθνος.

Ὁ Ἡσαΐας, ἀπευθυνόμενος στούς εἰδωλολάτρες λαούς τούς καλεῖ νά ἐνταχθοῦν σ’ αὐτό τό νέο λαό καί νά γίνουν «νέα κτίση». «Ἐγκαινίζεσθε πρός με, νῆσοι», λέγει, «ὁ Ἰσραήλ σώζεται ὑπό τοῦ Κυρίου σωτηρίαν αἰώνιον» (Ἡσ. με΄ 16-17).

Ἡ Ἐκκηλσία ὀνομάζεται «ὅρος Σιών», «πόλη τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος», «ἐπουράνια Ἱερουσαλήμ» (Ἑβρ. ιβ΄ 22) καί ὁ Ἰωάννης τήν βλέπει νά κατεβαίνει ἀπό τόν οὐρανό, περιβλημένη μέ ὅλη τή δόξα τοῦ Θεοῦ (Ἀποκ. γι΄12, κα΄ 10 ἐξ.).  Ἔτσι μποροῦμε νά κατανοήσουμε τόν προφήτη Μιχαία πού λέγει:

«Στούς τελευταίους καιρούς,

θά φανερωθεῖ τό ὄρος τοῦ Κυρίου,

περίβλεπτο ἀπό τίς κορυφές τῶν ὀρέων·

θά ὑψωθεῖ πάνω ἀπό τά βουνά.

Προϋποθέσεις τοῦ βαπτίσματος. Π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος

Ἡ Ὀρθοδοξία μας

π.Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος

Δρ. Θεολογίας, Δρ. φιλοσοφίας

β) Προϋποθέσεις τοῦ βαπτίσματος (σελ.299-301)

Γιά νά βαπτισθεῖ κάποιος πρέπει νά πιστεύσει στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ (Μαρκ. ιστ΄16). Ὅμως ἡ πίστη αὐτή δέν πρέπει νά εἶναι ἀφηρημένη, ἀλλά οὐσιαστική.   

Δέν ἀρκεῖ δηλαδή νά πεῖ: Πιστεύω σέ μιά ἀνώτερη δύναμη ἤ «πιστεύω στόν Χριστό σάν προσωπικό μου Σωτήρα.  Πρόκεται γιά πίστη, γιά τήν ὁποία ὁ ἄνθρωπος πρέπει νά εἶναι ἕτοιμος νά προσφέρει τά πάντα· καί αὐτή τήν ζωή, ἐάν τοῦ ζητηθεῖ.

Οἱ μάρτυρες τῆς Ἐκκλησίας μας ἔβλεπαν τήν πίστη τους σάν τό πολυτιμότερο πράγμα στή ζωή τους καί δέν τήν ἀντάλλασαν μέ χρήματα, μέ φιλίες ἀνθρώπων ἤ ἀκόμη καί μέ τήν ἴδια τή ζωή τους (πρβλ. Ματθ. ι΄ 37-39. Μαρκ. η΄35-37. Λουκ. θ΄23-26. Ἰω.ιβ΄24-25). 

Ἡ πίστη αὐτή περιλαμβάνει τρία κυρίως σημεῖα:

α) Τήν ἀπόταξη τοῦ Σατανᾶ· τήν ἀπομάκρυνση δηλαδή ἀπό κάθε σατανική πίστη, σκέψη καί πράξη (Ἐφεσ. δ΄27, στ΄11. Τιτ. β΄12. Ἰακ. δ΄7. Α΄ Πετρ. ε΄9).

Αὐτό βέβαια δέν μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νά τό πετύχει μόνος του, γιατί βρίσκεται κάτω ἀπό τήν κυριότητα τοῦ Σατανᾶ (Α΄Ἰω. ε΄ 19. Ἰω. ιβ΄31, ιδ΄ 30). 

Γι’ αὐτό καί ἡ Ἐκκλησία μας πρό τοῦ ἱεροῦ βαπτίσματος ἐξορκίζει τό πονηρό πνεῦμα στό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, νά ἐξέλθει καί νά ἀπομακρυνθεῖ ἀπό τόν «νεοσύλλεκτον στρατιώτην Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ μας», πού σφραγίσθηκε μέ τό σημεῖο τοῦ τιμίου σταυροῦ, καί νά μή ἐπιστρέψει πλέον ποτέ σ’ αὐτόν.

Ἡ εὐθύνη τῶν γονέων καί τῶν ἀναδόχων. Π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος

Ἡ Ὀρθοδοξία μας

π.Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος

Δρ. Θεολογίας, Δρ. φιλοσοφίας

δ) Ἡ εὐθύνη τῶν γονέων καί τῶν ἀναδόχων 
  (σελ.304-306)

Οἱ χριστιανοί γονεῖς καί ὁ ἀνάδοχος φέρουν εὐθύνη γιά τήν κατήχηση καί τήν αὔξηση στήν πίστη τοῦ νέου μέλους τῆς Ἐκκλησίας, σέ περίπτωση νηπιοβαπισμοῦ.  Γι’ αὐτό καί τίς ὑποσχέσεις πρίν ἀπό τό βάπτισμα τίς δίνει ὁ ἀνάδοχος.

Ὁ ἱερέας στρέφει τόν κατηχούμενο πρός δυσμάς καί τόν ρωτάει ἄν ἀποτάσσεται τόν Σατανᾶ, ἄν ἀποκηρύττει κάθε τι πού ἔχει σχέση μέ τόν Σατανᾶ, μέ τά ἔργα του, μέ τή λατρεία του. 

Ὁ κατηχούμενος βεβαιώνει δημόσια τρεῖς φορές, πώς ἀποστάσσεται τόν Σατανᾶ καί μέ αὐτόν τόν τρόπο κλείνει συμβαόλαιο μέ τόν Θεό καί τήν Ἐκκλησία, πώς ἔκοψε κάθε σχέση μέ τό Σατανᾶ καί τά πονηρά ἔργα του· «ἀπεταξάμην»·  τόν ἀποκηρυξα, ἐπαναλαμβάνει ἀκόμη τρεῖς φορές.

Ὁ ἱερέας τότε προτρέπει τόν κατηχούμενο ἤ τόν ἀνάδοχό του, ἄν ὁ βαπτιζόμενος εἶναι νήπιο, νά προχωρήσει σέ πράξη γεμάτη συμβολισμό: «Καί ἐμφύσησαν καί ἔπτυσον αὐτῷ!».  Ὁ κατηχούμενος φυσάει τότε, καί φτύνει τρεῖς φορές πρός δυσμάς.

Ὁ Νηπιοβαπτισμός. Π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος

Ἡ Ὀρθοδοξία μας

π.Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος

Δρ. Θεολογίας, Δρ. φιλοσοφίας

Ὁ Νηπιοβαπτισμός (σελ.301-303)

Τό ἅγιο βάπτισμα εἶναι ἀπαραίτητο γιά τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου (Ἰω. γ΄5-7. Πράξ. β΄38, 41. Α΄ Πέτρ. γ΄20-21. Τίτ. γ΄ 5), γιατί μέ αὐτό ἐντάσσεται ὁ ἄνθρωπος στό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ καί γίνεται «εἷς ἐν Χριστῷ», δηλαδή μετέχει στή ζωή τοῦ Χριστοῦ, πού εἶναι ἡ σωτηρία (Γαλ. γ΄ 26-29, Ἰω. ιδ΄6). 

Ὁ Χριστός δέν ἀπέκλεισε τά παιδιά ἀπό τή σωτηρία. Ἀντίθετα τά ἐκάλεσε νά ἔλθουν κοντά Του, ἔβαλε τά χέρια Του πάνω τους, τά εὐλόγησε, τούς μετέδωσε τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί διακήρυξε πώς σ’ αὐτά ἀνήκει ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν (Ματθ. ιθ΄ 14-15. Μάρκ. ι΄ 13-16. Λουκ. ιη΄ 15-17). 

Ἄν λοιπόν τό βάπτισμα εἶναι σωτηρία, πρέπει νά ἐκλάβουμε μέ ἀνάλογο τρόπο τήν ἐντολή τοῦ Χριστοῦ, πού κάλεσε τά παιδιά κοντά Του καί βεβαίωσε τούς μαθητές του πώς σ’ αὐτό ἀνήκει ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. 

Ὅποιος ἀρνεῖται νά βαπτίσει μικρά παιδιά, ἀντιτάσσεται σ’ αὐτή τήν ἐντολή τοῦ Χριστοῦ! 

ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΜΕΝΤΙΟΥΜ ΚΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟΥ ΠΡΟΦΗΤΗ

ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΜΕΝΤΙΟΥΜ

ΚΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟΥ ΠΡΟΦΗΤΗ

π.ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ

 ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ: ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΜΟΣ – ΓΚΟΥΡΟΥΪΣΜΟΣ – ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ-ΑΘΗΝΑ 1997 (4^η ΕΚΔΟΣΗ)

  

      Οι μεντιουμιστικές ομάδες ταυτίζουν τους προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης με τα μέντιουμ του αποκρυφι­σμού και υποστηρίζουν πως και οι προφήτες ήσαν ένα είδος μέντιουμ.

 Στον πνευματισμό τα μέντιουμ λογίζονται μεσά­ζοντα ανάμεσα στον δικό μας κόσμο και στον πνευματικό κόσμο και πιστεύεται πως χωρίς τα μέντιουμ δεν είναι δυνατή η επικοινωνία. Όμως η θέση αυτή είναι για κάθε πιστό απαράδεκτη, γιατί η κοινωνία ανάμεσα στην στρατευόμενη και στην θριαμβεύουσα Εκκλησία πραγματοποιείται πάντοτε εν Χριστώ, αφού, όπως πι­στεύουμε, όλοι είμαστε ενωμένοι στο Σώμα του Χριστού, εις εν Χριστώ και αλλήλων μέλη. Γι' αυτό και δεν υπάρχει μεσίτης ή μεσάζων έξω από τον Χριστό (Α' Τιμ. β' 5).

Ἡ Ὀρθοδοξία μας. Κεφάλαιο 2ο. Οἱ ἅγιοι ἄγγελοι. Π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος.

Ἡ Ὀρθοδοξία μας

π.Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος

Δρ. Θεολογίας, Δρ. φιλοσοφίας

η) Οἱ ἅγιοι ἄγγελοι (σελ.103-110)

Στά ἔργα τοῦ Θεοῦ ἀνήκουν καί τά πνευματικά ὄντα· οἱ ἅγιοι ἄγγελοι. Ἐδημιουργήθησαν πρίν ἀπό τήν ὕπαρξη τοῦ ὑλικοῦ κόσμου· «ὅταν ἐδημιουργήθησαν τά ἄστρα, οἱ ἄγγελοι μου μέ δοξολόγησαν μέ μεγάλη φωνή», ἀναφέρεται στήν ἁγία Γραφή (Ἰώβ λη΄ 7, πρβλ. Ψαλμ. ρμη΄ 2-5).
Οἱ ἅγγελοι εἶναι πνευματικές προσωπικότητες, δέν ἔχουν σῶμα! Περιορίζονται χρονικά, γιατί ἔχουν ἀρχή. Περιορίζονται ἀκόμη καί τοπικά, ἀλλά λόγῳ τῆς ταχύτητας τῆς φύσεώς των, ἐνεργοῦν παντοῦ· ἀντίθετα ὁ Θεός δέν προσδιορίζεται τοπικά· «εὑρίσκεται παντοῦ καί εἶναι πέρα ἀπ’ ὅλα» καί συνεπῶς «ἐνεργεῖ συγχρόνως μέ διαφορετικούς τρόπους μέ μία καί μόνη ἐνέργεια» (Δαμασκηνός).
Οἱ ἄγγελοι, ἀπό τήν πρώτη στιγμή πού ἐπλάσθησαν, «εἶχαν φυτευμένη τήν ἁγιότητα, τρόπον τινά μέσα στό φύραμα τῆς οὐσίας των. Διά τοῦτο δύσκολα μεταπίπτουν στήν κακία, διότι εὐθύς ἐξ ἀρχῆς, σάν μέ κάποια βαφή, ἠσφαλίσθησαν μέ τήν ἁγιότητα καί ἔχουν σταθεροποιθεῖ στήν ἀρετή μέ τήν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» (Μ. Βασίλειος).
Αὐτό δέν σημαίνει πώς ἡ ἀγγελική φύση εἶναι ἄτρεπτος. Ἡ σταθεροποίησή τους στήν ἀρετή ὁλοκληρώθηκε μέ τή σταυρική θυσία τοῦ Χριστοῦ καί μένουν πιστοί στήν πρωταρχική τους ἀποστολή, πού εἶναι ἡ δοξολογία τοῦ Θεοῦ. Αὐτό μαρτυρεῖται στήν ἁγία Γραφή:

Ἡ Ὀρθοδοξία μας. Κεφάλαιο 6ο Ἡ ἀνόρθωση . Π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος.

Ἡ Ὀρθοδοξία μας 

π.Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος  

Δρ. Θεολογίας, Δρ. φιλοσοφίας

Κεφ.6ον Ἡ ἀνόρθωση

Ἡ πτώση ἔχει τήν αἰτία της στήν προαίρεση τοῦ ἀνθρώπου·  ὅμως ἡ ἀνόρθωση ὀφείλεται στήν πρωτοβουλία τοῦ Θεοῦ, πού δέν ἐγκαταλείπει ποτέ τόν ἄνθρωπο.

α) Τό πρωτευαγγέλιο (σελ.125-127)

Πολλοί ἄνθρωποι βλέπουν τά γεγονότα πού ἀκολούθησαν τήν πτώση τοῦ ἀνθρώπου σάν αὐστηρές τιμωρίες τοῦ Θεοῦ, σάν ὁ Θεός νά ἔπαυσε νά εἶναι στοργικός Πατέρας. Ὁ Θεός ὅμως εἶναι πάντοτε ὁ στοργικός πατέρας γιά τόν ἄνθρωπο.
Αὐτήν ἀκριβως τή στοργή βλέπουμε νά ἐκδηλώνεται ταυτόχρονα μέ τήν ἐπιβολή τῆς τιμωρίας.  Τό μέλλον τοῦ ἀνθρώπου δέν εἶναι ὁ θάνατος, ἀλλά ἡ ζωή.
 Μιά μέρα ὁ ἀπόγονος τῆς γυναικός, ὁ Χριστός, θά συντρίψει τήν κεφαλή τοῦ «ὄφεως» (Γέν. γ΄ 15), ἐνῶ ὁ διάβολος θά ριφθεῖ «εἰς τήν λίμνην τοῦ πυρός καί τοῦ θείου» (Ἀποκ. κ΄10).  Τά δύο γεγονότα ἀναφέρονται μαζί καί δέν πρέπει νά ἀπομονώνονται· ὁ θάνατος εἶναι ἁπλό ἐπεισόδιο στή ζωή τοῦ χριστιανοῦ·  προορίζεται νά ριφθεῖ «εἰς τήν λίμνην τοῦ πυρός» μαζί μέ τόν Ἄδη (Ἀποκ. κ΄ 14), προκειμένου νά βασιλεύσει ἡ ζωή!
Γιά νά πραγματοποιηθοῦν ὅμως αὐτά, ἔπρεπε προηγουμένως νά θεραπευθεῖ ἡ ἴδια ἡ φύση τοῦ ἀνθρωπου, πού διαφοροποιήθηκε μέ τήν πτώση. Ἦταν πράγματι βαρειά ἡ κληρονομιά τῶν ἀπογόνων τοῦ πεσμένου ἀνθρώπου· ἡ κληρονομιά τῆς ἀρρωστημένης φύσης, μιᾶς παλαιᾶς, γηρασμένης ρίζας, πού ἡ μοίρα της ἦταν ὁ θάνατος καί ἡ φθορά.

Ἡ Ὀρθοδοξία μας. «Ὁ Υἱός δέν εἶναι «ἄλλος θεός» Π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος.

Ἡ Ὀρθοδοξία μας  
π.Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος 
Δρ. Θεολογίας, Δρ. φιλοσοφίας

ια) Ὁ Υἱός δέν εἶναι «ἄλλος θεός»  (σελ.192-195)

Στήν Παλαιά Διαθήκη ὑπογραμμίζεται ὅτι μόνο ἕνας Θεός εἶναι ὑπαρκτός καί ἀληθινός·  δέν ὑπάρχουν ἄλλοι θεοί (Ἔξοδ. κ΄ 3. Δευτερ. ε΄ 7, στ΄ 4. Ἡσ. μγ΄ 10-11, με΄ 21-22).  

 Μάλιστα ὑπογραμμίζεται πώς «ὅποιος λαλήσει στό ὄνομα ἄλλων θεῶν, πρέπει νά ἀποθάνει» (Δευτερ. ιη΄ 20). Στήν Ἁγία Γραφή δέν τίθεται θέμα θρησκευτικοῦ Πλουραλισμοῦ.   

Οἱ χριστιανοί δέν μποροῦν νά μετέχουν σέ κοινές λατρευτικές ἐκδηλώσεις μέ τούς ὁπαδούς τῶν θρησκειῶν τοῦ κόσμου·  οἱ γιορτές τῆς θρησκευτικῆς πολυμορφίας εἶναι βδέλυγμα στά μάτια τοῦ Θεοῦ.

Τί λοιπόν; μήπως ὁ Υἱός εἶναι «ἄλλος θεός»;

Στήν Καινή Διαθήκη ὁ Χριστός χαρακτηρίζεται ρητῶς ὡς Θεός (Πράξ. κ΄ 28. Ἑβρ. γ΄ 3-6) καί μάλιστα «ὁ ἐπί πάντων Θεός εὐλογητός εἰς τούς αἰῶνας» (Ρωμ. θ΄ 5).

Ὀνομάζεται ἀκόμη Κύριος (Λουκ. α΄43. Πράξ. θ΄ 5, 16-17. Ρωμ. α΄4, ι΄ 9. Α΄Θεσ. γ΄ 11. Α΄ Τιμ. ε΄21), «Κύριος τῆς δόξης» (Α΄ Κορ. β΄ 8) «πάντων Κύριος» (Πραξ. ι΄36, Ρωμ. ι΄12) καί Κύριος καί Θεός (Ἰω. κ΄28). Μάλιστα ὁ ἴδιος ὀνομάζει τόν ἑαυτόν Του «Κύριον» (Ματθ. κα΄ 3, κη΄ 6, Ἰω. ιγ΄ 13).

Ἡ Ὀρθοδοξία μας. «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος». Π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος.

Ἡ Ὀρθοδοξία μας 

π.Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος  

Δρ. Θεολογίας, Δρ. φιλοσοφίας

θ) «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος» (Ἰω. α΄ Ι) (σελ.188-189)

Ὁ εὐαγγελιστής Ἰωάννης δηλώνει πολύ χαρακτηριστικά τή Θεότητα τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ καί τή σχέση Του πρός τόν Πατέρα: «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος καί ὁ Λόγος ἦν πρός τόν Θεόν καί Θεός ἦν ὁ Λόγος. Οὗτος ἦν ἐν ἀρχῇ πρός τόν Θεόν» (Ἰω. α΄ 1-2).

Ἐδῶ ἡ σημασία τῆς «ἀρχῆς» εἶναι ἀπόλυτος, δέν ἀναφέρεται σέ σχέση μέ κάτι ἄλλο καί σημαίνει τήν ὕψιστη φύση (Μ.Βασιλ.). Μέ αὐτή τήν ἔννοια ὁ Λόγος εἶναι ἑνωμένος μετά τοῦ Πατρός· «ἐν αὐτῷ» ὑπῆρχε προαιωνίως, ἀνάρχως.

Ὁ ἄνρθωπος μέ τή σκέψη του δέν μπορεῖ νά ξεπεράσει τό «ἦν» νά ἐννοήσει κάτι ἀρχαιότερο τῆς «Ἀρχῆς». Ἔτσι πρέπει νά συνδέσει μέ τόν Πατέρα αὐτόν πού ἐγεννήθη ἀπό τόν Πατέρα· εἶναι «ὁ Ὤν καί ὁ Ἦν καί ὁ ἐρχόμενος, ὁ παντοκράτωρ» (Ἀποκ. α΄ 8. Πρβλ. στιχ. 4, ια΄17).

Ἐδῶ χρησιμοποιεῖται ὁ ὅρος Λόγος, ὄχι Υἱός, γιά νά γίνει κατανοητό πώς ἡ γέννησή Του ἀπό τόν Πατέρα εἶναι ἀπαθής, ὅπως ἡ γέννηση τοῦ ἀνθρωπίνου λόγου. Ἡ φράση λοιπόν «ἐν ἀρχῇ ἦν ὀ Λόγος» σημαίνει ταυτόχρονα τήν ἀΐδιο ὕπαρξη, τήν ἀπαθή γέννηση καί τήν συνύπαρξη μέ τόν Πατέρα.

Ἡ Ὀρθοδοξία μας. Μοναδικός Σωτήρας ὁ Χριστός. Π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος.

Ἡ Ὀρθοδοξία μας 

π.Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος  

Δρ. Θεολογίας, Δρ. φιλοσοφίας

θ) Μοναδικός Σωτήρας ὁ Χριστός (σελ. 151-154)

Γιά τόν ἄνθρωπο τῆς ἐποχῆς μας, πού μέ ἀγωνία ἀναζητάει ἀπάντηση στό ἐρώτημα ἄν ἡ ὕπαρξη του μέσα σ’ αὐτό τόν κόσμο τῆς ἀδικίας καί τοῦ ἀλληλοσπαραγμοῦ ἔχει νόημα, ὑπάρχει τό εὐαγγέλιο τῆς ἐλπίδας·  ὁ Χριστός, πού ὁδηγεῖ τόν ἄνθρωπο μέσα ἀπό τό θάνατο στή ζωή. 

 Ὄχι σέ μιά ζωή γεμάτη ἀθλιότητες, ἀλλά  ἄξια νά τήν ζήσει κανείς, ἀπαλλαγμένη ἀπό τήν ἁμαρτία, τή φθορά καί τό θάνατο.  Εἶναι ἡ μοναδική λύση στά ἀγωνιώδη προβλήματα τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου.

«Μή ζητᾶς λοιπόν τόν ἀδελφό διά τήν ἀπολύτρωσή σου, ἀλλά Ἐκεῖνον πού ξεπερνᾶ τή φύση σου·  οὔτε ἄνθρωπον ἁπλοῦν, ἀλλά ἄνθρωπον Θεόν Ἰησοῦν Χριστόν, ὁ ὁποῖος καί μόνος δύναται νά δώσει ἐξιλαστήρια θυσία στόν Θεόν ὑπέρ ὅλων, διότι αὐτόν ‘‘προώρισεν ὁ Θεός νά εἶναι διά μέσου τῆς πίστεως τό ὄργανον ἐξιλασμοῦ διά τοῦ αἷματος Του’’» (Μ. Βασ. Πρβλ. Ρωμ. γ΄  25).  

 Μόνον ὁ Ἰησοῦς Χριστός προσφέρει σωτηρία, γιατί Ἐκεῖνος πρόσφερε τό ἴδιο Του τό σῶμα καί τό τίμιο αἷμα Του ὡς ἀνεκτίμηστο τίμημα γιά μᾶς (Πραξ. κ΄28. Α΄ Κορ. στ΄ 20 ζ΄ 23. Γαλ. γ΄13΄. Ἑβρ. θ΄ 12-14 Α΄ Πέτρ. α΄ 18-19. Β΄ Πέτρ. β΄ 1. Ἀποκ. ε΄ 9).

Ἡ Ὀρθοδοξία μας. Εἶναι δυνατή ἡ σωτηρία; Π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος.

Ἡ Ὀρθοδοξία μας 

π.Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος  

Δρ. Θεολογίας, Δρ. φιλοσοφίας

Κεφ.6ον Ἡ ἀνόρθωση

β) Εἶναι δυνατή ἡ σωτηρία; (σελ.138-140)

  

Τό ἄν ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου εἶναι δυνατή ἤ ὄχι, ἐξαρτᾶται ἀπό τή ταυτότητα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀπό τό ζήτημα δηλαδή, ἄν στό πρόσωπο τοῦ Ἰησου Χριστοῦ συντελέσθηκε πραγματική κοινωνία ἀνάμεσα στό Θεό καί στόν ἄνθρωπο κατά τρόπο ἀσύγχυτο καί ἀδιαίρετο.
Ἄν τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ εἶναι ὄντως θεανδρικό ἡ σωτηρία εἶναι πραγματικότητα. 
Ἄν ὁ Χριστός δέν εἶναι θεάνθρωπος, τότε ἡ ζωή μας δέν ἔχει κανένα νόημα.
Ἡ ἁγία Γραφή μᾶς πληροφορεῖ πώς στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ ἐκπληρώνονται οἱ ὑποσχέσεις (Γέν. ιβ΄ 7)· εἶναι ὁ «ἔσχατος Ἀδάμ» (Α΄Κορ. ιε΄ 45), ὁ γενάρχης τοῦ νέου Ἰσραήλ (Ρωμ. θ΄ 6-8. Γαλ. γ΄ 16. Πραξ. γ΄ 25), ὁ Σωτήρας τοῦ κόσμου (Λουκ. β΄11).
 
«Ὁ πρῶτος ἄνθρωπος ἐπλάσθη ἀπό τήν γῆν, γήϊνος ὁ δεύτερος ἄνθρωπος, δηλαδή ὁ Κύριος, εἶναι ἀπό τόν οὐρανόν. Ὅπως εἶναι ὁ γήϊνος ἄνθρωπος, τέτοιοι εἶναι καί οἱ γήϊνοι· καί ὅπως εἶναι ὁ ἐπουράνιος, τέτοιοι εἶναι καί οἱ ἐπουράνιοι· καί ὅπως ἐφορέσαμε τήν εἰκόνα τοῦ γήϊνου, θά φορέσουμε καί τήν εἰκόνα τοῦ ἐπουρανίου.  Σᾶς λέγω τοῦτο ἀδελφοί, ὅτι σάρκα καί αἷμα δέν μποροῦν νά κληρονομήσουν τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, οὔτε ἡ φθορά κληρονομεῖ τήν ἀφθαρσία» (Α΄ Κορ. ιε΄ 47-50).
 

Μαρτυρία πρώην θύματος Αστρολογικής Σχολής. π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΠΡΩΗΝ ΘΥΜΑΤΟΣ ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ

π. ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ

       Πρώην θύμα αστρολογικής σχολής στην Αθήνα, κα­τέγραψε τη συγκλονιστική εμπειρία της· αφού πλήρωσε αρκετά εκατομμύρια με την υπόσχεση πως θα λάβει πτυ­χίο αστρολόγου, στάθηκε τυχερή: ανακάλυψε την απάτη και απομακρύνθηκε. Όμως η ψυχολογική βλάβη που υπέστη σ' αυτή την αποκρυφιστική οργάνωση, της είναι ακόμη αισθητή. 

Η εμπειρία της είναι χαρακτηριστική και θα μπορούσε να την έχει αποκτήσει σε οποιαδήποτε άλλη εσωτεριστική ομάδα. Την δημοσιεύουμε αλλάζον­τας το πραγματικό της όνομα, και χωρίς να κατονομά­σουμε την ομάδα και το Δάσκαλο για να την προφυλά­ξουμε από ταλαιπωρίες και από την ψυχολογική τρομο­κρατία της ομάδας αυτής.

 α) Η γνωριμία μου με το Δάσκαλο

Η Εκκλησία να σπάσει τη σιωπή της...

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΤΗ ΣΙΩΠΗ ΤΗΣ
ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΕΚΤΩΝ

ΕΚΚΛΗΣΗ ΠΡΟΣ:
Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος,
Αρχιεπίσκοπο κ.Ιερώνυμο,
Συνοδική Επιτροπή επί των αιρέσεων,
Ιερές Μητροπόλεις, Ιερές Μονές, Ιερό Κλήρο και Λαό.

Ο σύγχρονος Απολογητής της Εκκλησίας, μακαριστός π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος οριοθετώντας τα πλαίσια του Απολογητικού αγώνα έλεγε ότι «η Νέα Εποχή θέλει ΟΧΙ ν' αδειάσουν οι Εκκλησίες, αλλά να γεμίσουν με ανθρώπους που θα έχουν ΑΛΛΟΙΩΜΕΝΟ φρόνημα, αλλιωμένη   την ορθόδοξο πίστη». Σήμερα 15 μόλις χρόνια από την κοίμησή του φτάσαμε στο σημείο αιρετικοί και νεοεποχίτες να πουλάνε «Ορθοδοξία» και η Εκκλησία να μην αντιδρά! Αιρετικοί πουλάνε «Ορθοδοξία» με γλωσσολαλιές και «προφητείες» και νεοεποχίτες, ταντρικό σεξ και αυτοθεραπείες, με Ορθόδοξο προσωπείο. Τα ερωτήματά μας είναι πολλά και οι διαπιστώσεις μας τραγικές. Προς το παρόν δεν τις δημοσιοποιούμε κατά το «ειπέ τη εκκλησία» (Ματθ. 18,17). Θα τολμήσουμε όμως να ρωτήσουμε:

Η Αγία Τριάδα . † π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος

† π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος
Δρ. Θεολογίας  Δρ. Φιλοσοφίας

ΘΕΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΑΤΗΧΗΣΕΩΣ

Η ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΔΑ

Πιστεύουμε σε ένα Θεό, που είναι τέλειος και όχι ατε­λής. Η μία θεία ουσία είναι απλή και όχι σύνθετη. Γι' αυτό και όταν λέμε πως πιστεύουμε σε Πατέρα, Υιό και Άγιο Πνεύμα, δεν εννοούμε τρεις θεούς, αλλά Ένα: Μία Ουσία σε τρεις Υποστάσεις.

Ο Πατέρας είναι η μοναδική αιτία και η μοναδική πη­γή, από την οποία πηγάζει η θεία ύπαρξη του Υιού διά της προαιώνιου γεννήσεως, και του Αγίου Πνεύματος διά της προαιώνιου εκπορεύσεως. Τα τρία πρόσωπα της μιας Θεότη­τας αλληλοϋπάρχουν. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως συγχέον­ται· «Εγώ εν τω πατρί και ο Πατήρ εν εμοί» (Ιω. ιδ' 10-11). Αυτό το «εγώ», σε αντιπαραβολή με το «ο Πατήρ», δηλώνει πως πρόκειται για δύο πρόσωπα, όχι για ένα. Το ίδιο και η δήλωση του Ιωάννη: «Εν αρχή ην ο Λόγος, και ο Λόγος ην προς τον Θεόν... Ούτος ην εν αρχή προς τον Θεόν... Και ο Λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν» (Ιω. α' 1.14).

Ιδιαίτερο πρόσωπο είναι επίσης και το Άγιο Πνεύμα. Η λέξη «πνεύμα» έχει στη Γραφή πολλές έννοιες· σημαίνει βέβαια και τη δύναμη του Θεού (Κριταί ια' 29. ιδ' 6), αλλά και ο ίδιος ο Κύριος ονομάζεται δύναμη (Ματθ. κστ' 64). Υπάρχουν ακόμη εδάφια που διακρίνουν το Άγιο Πνεύμα από τη δύναμη του Θεού (Mιx. γ' 8. Πράξ. ι' 38. Ρωμ. ιε' 13. Α' Κορ. β' 4. Β' Κορ. στ' 6-7. Α' Θεσ. α' 5).

Οι Θείες Υποστάσεις διακρίνονται με το διαφορετικό τρόπο που μεταδίδεται σ' Αυτές η κοινή Θεία
ουσία από τη μία «πηγή» (γέννηση-εκπόρευση). Όμως γίνεται διάκριση μεταξύ της προαιώνιας