30 Ὀκτώβρη μνήμη Ἁγίας Ἀλυπίας τοῦ Κιέβου, τῆς διά Χριστόν σαλῆς! Μία ἁγία ”χωρίς χαρτιά”…Δενδρίτισσα….

Στις 30 Οκτωβρίου – πριν από 34 χρόνια η μακαριστή μοναχή Αλυπία Goloseevskaya (Avdeeva) /1910 – 30/10/1988 εκοιμήθη εν Κυρίω. Η Αγία Αλυπία του Κιέβου, η δια Χριστόν σαλή! Μια αγία ”χωρίς χαρτιά”…Δενδρίτισσα.

Οι γονείς της μελλοντικής ασκτήτριας, ο Tikhon και η Vassa, ζούσαν στην επαρχία Penza στο χωριό Vysheley. Στο ιερό βάπτισμα, η κοπέλα έλαβε το όνομα Αγάθη – προς τιμήν της μάρτυρα Αγάθης του Παλέρμο, την οποία θεωρούσε μεσολαβήτρια και προστάτιδα της σε όλη της τη ζωή και έφερε πάντοτε και την εικόνα της αγίας στην πλάτη της.

Ο Tikhon Avdeev ήταν γνωστός στο χωριό ως μεγάλος νηστευτής. Τις μέρες της νηστείας δεν έτρωγε παρά ξερό ψωμί, το οποίο έπλενε με αφέψημα από άχυρο. Η ιδιοσυγκρασία του ήταν σκληρή, αλλά δίκαιη.

Η μητέρα της Αγάθης, αντίθετα, διακρινόταν από έναν υποχωρητικό και ήσυχο χαρακτήρα. Της άρεσε να μοιράζει ελεημοσύνη με τα χέρια της κόρης της. καλωσόρισε τους πάντες, συμπονούσε με όλους.

Το 1917, κατά την Οκτωβριανή Επανάσταση, η μητερούλα έχασε τους γονείς της. Για κάποιο λόγο, πήγε σε μια γειτόνισσα, και όταν επέστρεψε, βρήκε τη μητέρα και τον πατέρα της αιμόφυρτους, νεκρούς. Πυροβολήθηκαν από τον στρατό.

Όλη τη νύχτα, το οκτάχρονο κορίτσι διάβαζε το ίδιο το Ψαλτήρι για τους νεκρούς … Οι στρατιώτες του Budyonny την πήραν μαζί τους, αλλά μετά για κάποιο λόγο την άφησαν να φύγει. Από εκείνη τη στιγμή η Αγάθη άρχισε να περιπλανιέται.

"Αὐτός δέν θά εἶναι πόλεμος, ἀλλά ἐκτέλεση λαῶν γιά τή σάπια κατάστασή τους"

EΙΠΕ ΟΣΑ ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΖΗΣΑΜΕ ΚΑΙ ΘΑ ΖΗΣΟΥΜΕ

Αγία Αλυπία, η δια Χριστόν σαλή του Κιέβου, προείδε την πυρηνική καταστροφή του Τσερνομπίλ και το “πνευματικό Τσερνομπίλ” της Ουκρανίας

Αγία Αλυπία του Κιέβου (Avdeyeva,1910– 1988) η δια Χριστόν σαλή

Εκοιμήθη στις 30 Οκτωβρίου 1988

«ημείς μωροί διά Χριστόν, …και πεινώμεν και διψώμεν και γυμνητεύομεν και κολαφιζόμεθα και αστατούμεν…· λοιδορούμενοι ευλογούμεν, διωκόμενοι ανεχόμεθα, βλασφημούμενοι παρακαλούμεν· ως περικαθάρματα του κόσμου εγενήθημεν, πάντων περίψημα έως άρτι. »( Α Κορ. δ’: 10-13 )

«Ότι ο Θεός επείρασεν αυτούς, και εύρεν αυτούς αξίους εαυτού. Ως χρυσόν εν χωνευτηρίω εδοκίμασεν αυτούς.» (Σοφίας Σολομώντος Κεφ. 3, 5-6)

Η μάτουσκα Αλυπία οκτώ χρονών έμεινε ορφανή, φιλοξενήθηκε για λίγο στη θεία της και μετά από τις σπουδές στο σχολείο πήρε το σταυρό της και ακολούθησε τον Χριστό, με σιωπή και αδιάλειπτη προσευχή. Ζούσε με ό,τι της έστελνε ο Θεός, και ήταν φορές που περνούσε τη νύχτα στην ύπαιθρο.

Οι σκληρές δοκιμασίες δεν σκλήρυναν την συμπονετική καρδιά της, αλλά την έκαναν ακόμα πιο φιλεύσπλαχνη. Η απέραντη ανθρώπινη θλίψη ώθησε το κορίτσι να προσεύχεται συνεχώς για τους πονεμένους και βασανισμένους. Η περιπλάνηση της ζωή της την είχε διδάξει να είναι ευγνώμων στον Θεό και στους ανθρώπους για το παραμικρό καλό: για την μέρα που πέρασε, για μια ήσυχη νύχτα, για μια γουλιά νερό, για τα ψίχουλα από το γεύμα κάποιου, για έναν καλό λόγο και μια φιλική συμπεριφορά. Το δώρο της ευγνώμονος αγάπης, η Σταρίτσα το είχε σε όλη της τη ζωή.

Κατά τη διάρκεια των θλίψεών της το Άγιο Πνεύμα της ενίσχυε την πίστη και την αφοσίωσή της στο θέλημα του Θεού, που υπάκουα δέχθηκε από το χέρι Του. Η μητέρα δεν ζήτησε ποτέ βοήθεια και προστασία από τους ανθρώπους, ζήτησε βοήθεια και προστασία μόνο από τον Θεό. Η πίστη και η εμπιστοσύνη της ήταν τόσο ισχυρή ώστε μόνο να άκουγες, με τι παιδική απλότητα έλεγε το Θεό, «Πατέρα!» Και εισακούονταν αμέσως οι προσευχές της, πάνω απ ‘όλα γι’ αυτήν ο Πατέρας ήταν – ο πιο στενός οικείος, ο πιο αγαπημένος, ο προστάτης της.

Η Σταρίτσα γνώριζε πάντα πόσοι άνθρωποι και με ποιες ανάγκες έρχονταν και για όλους προετοίμαζε ένα γεύμα. Πολλοί κατά τη διάρκεια του γεύματος λάμβαναν θεραπεία από τις ασθένειές τους. Επίσης, θεράπευε τους αρρώστους και με μια δική της αλοιφή, η οποία ήταν τόσο θαυματουργή που όλοι πίστευαν ότι η θεραπευτική δύναμη της δεν ήταν στην ίδια την αλοιφή, αλλά στις άγιες προσευχές της. Κατά κανόνα, οι επισκέπτες έφευγαν χαρούμενοι και … θεραπευμένοι, αν και δεν μπορούσαν να το καταλάβουν αμέσως. Η μάτουσκα έλεγε ένα λόγο σε όλους και αυτός γινόταν κατανοητός μόνο από τον άνθρωπο στον οποίο απευθυνόταν αυτός.

Ἁγία Ἀλυπία, ἡ δια Χριστόν σαλή τοῦ Κιέβου: Προεῖδε τήν πυρηνική καταστροφή τοῦ Τσερνομπίλ καί τό οὐκρανικό σχίσμα

Ἁγία Ἀλυπία τοῦ Κιέβου (Avdeyeva,1910- 1988) ἡ δια Χριστόν σαλή

Ἐκοιμήθη στίς 30 Ὀκτωβρίου 1988

«ἡμεῖς μωροί διά Χριστόν, ...καί πεινῶμεν καί διψῶμεν καί γυμνητεύομεν καί κολαφιζόμεθα καί ἀστατοῦμεν...· λοιδορούμενοι εὐλογοῦμεν, διωκόμενοι ἀνεχόμεθα, βλασφημούμενοι παρακαλοῦμεν· ὡς περικαθάρματα τοῦ κόσμου ἐγενήθημεν, πάντων περίψημα ἕως ἄρτι. »( Α Κορ. δ': 10-13 )

«Ὅτι ὁ Θεός ἐπείρασεν αὐτούς, καί εὗρεν αὐτούς ἀξίους ἑαυτοῦ. Ὡς χρυσόν ἐν χωνευτηρίῳ ἐδοκίμασεν αὐτούς.» (Σοφίας Σολομῶντος Κεφ. 3, 5-6)

Ἡ μάτουσκα Ἀλυπία ὀκτώ χρονῶν ἔμεινε ὀρφανή, φιλοξενήθηκε γιά λίγο στή θεία της καί μετά ἀπό τίς σπουδές στό σχολεῖο πῆρε το σταυρό της καί ἀκολούθησε τόν Χριστό, μέ σιωπή καί ἀδιάλειπτη προσευχή. Ζοῦσε μέ ὅ,τι τῆς ἔστελνε ὁ Θεός, καί ἦταν φορές πού περνοῦσε τή νύχτα στήν ὕπαιθρο.

Οἱ σκληρές δοκιμασίες δέν σκλήρυναν τήν συμπονετική καρδιά της, ἀλλά τήν ἔκαναν ἀκόμα πιό φιλεύσπλαχνη. Ἡ ἀπέραντη... ἀνθρώπινη θλίψη ὤθησε τό κορίτσι νά προσεύχεται συνεχῶς γιά τούς πονεμένους καί βασανισμένους. Ἡ περιπλάνηση τῆς ζωή της τήν εἶχε διδάξει νά εἶναι εὐγνώμων στόν Θεό καί στούς ἀνθρώπους γιά τό παραμικρό καλό: γιά τήν μέρα πού πέρασε, γιά μιά ἥσυχη νύχτα, γιά μιά γουλιά νερό, γιά τά ψίχουλα ἀπό τό γεῦμα κάποιου, γιά ἕναν καλό λόγο καί μιά φιλική συμπεριφορά. Τό δῶρο τῆς εὐγνώμονος ἀγάπης, ἡ Σταρίτσα τό εἶχε σέ ὅλη της τή ζωή.

Κατά τή διάρκεια τῶν θλίψεών της τό Ἅγιο Πνεῦμα της ἐνίσχυε τήν πίστη καί τήν ἀφοσίωσή της στό θέλημα τοῦ Θεοῦ, πού ὑπάκουα δέχθηκε ἀπό τό χέρι Του. Ἡ μητέρα δέν ζήτησε ποτέ βοήθεια καί προστασία ἀπό τούς ἀνθρώπους, ζήτησε βοήθεια καί προστασία μόνο ἀπό τόν Θεό. Ἡ πίστη καί ἡ ἐμπιστοσύνη της ἦταν τόσο ἰσχυρή ὥστε μόνο νά ἄκουγες, μέ τί παιδική ἁπλότητα ἔλεγε το Θεό, «Πατέρα!» Καί εἰσακούονταν ἀμέσως οἱ προσευχές της, πάνω ἀπ 'ὅλα γι' αὐτήν ὁ Πατέρας ἦταν - ὁ πιό στενός οἰκεῖος, ὁ πιό ἀγαπημένος, ὁ προστάτης της.

Ἡ Ἁγία γερόντισσα Ἀλυπία τοῦ Κιέβου ἡ δια Χριστόν σαλή(+1988)

Η Αγία γερόντισσα Αλυπία του Κιέβου η δια Χριστόν σαλή(+1988)

«Ημείς μωροί δια Χριστόν …» Α’ Κορ. δ. 10

«Ότι εν πυρί δοκιμάζεται χρυσός και άνθρωποι δεκτοί εν καμίνω ταπεινώσεως. » (Σοφ. Σειραχ. 2,5)

«Ότι ο Θεός επείρασεν αυτούς, και εύρεν αυτούς αξίους εαυτού. Ως χρυσόν εν χωνευτηρίω εδοκίμασεν αυτούς. » (Σοφίας Σολομώντος Κεφ. 3, 5-6)

Εκοιμήθη στις 17/30 (ν.η.) Οκτωβρίου 1988

Γεννήθηκε το 1910 στην περιοχή της Πένζα, και στο βάπτισμά της της δόθηκε το όνομα της αγίας μάρτυρος Αγάθης, της οποίας την εικόνα έφερε όλη της τη ζωή στην πλάτη της. Η μητέρα της ήταν πολύ ευσπλαχνική και ελεήμων. Ήταν φορές, που έβαζε κάθε είδους τρόφιμα στην ποδιά της και της έλεγε να τα πάει στους φτωχούς του χωριού τους.

Η Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 άλλαξε ανελέητα τη ζωή της. Η ίδια επέζησε με θαυμαστό τρόπο. Το 1918 οι γονείς της πυροβολήθηκαν ενώ αυτή έλειπε από το σπίτι

. Παρά τη βαθειά θλίψη της, όλη τη νύχτα η οκτώχρονη κοπέλα διαβάζε το Ψαλτήρι για τους νεκρούς γονείς της. Το ορφανό φιλοξενήθηκε για λίγο στη θεία της. Μετά από σπουδές στο σχολείο για δύο μόνο χρόνια, πήγε να “περιπλανηθεί” στα ιερά μέρη,πήρε το σταυρό της και ακολούθησε τον Χριστό, έτοιμη να υποφέρει γι ‘αυτόν. Έγινε εντελώς σιωπηλή και αφοσιώθηκε τελείως στην προσευχή. Ζούσε με ό,τι της έστελνε ο Θεός, και ήταν φορές που περνούσε τη νύχτα στην ύπαιθρο.

Οι σκληρές δοκιμασίες δεν σκλήρυναν την συμπονετική καρδιά της, αλλά την έκαναν ακόμα πιο φιλεύσπλαχνη. Η απέραντη ανθρώπινη θλίψη ώθησε το κορίτσι να προσεύχεται συνεχώς για τους πονεμένους και βασανισμένους. Η περιπλάνηση της ζωή της την είχε διδάξει να είναι ευγνώμων στον Θεό και στους ανθρώπους για το παραμικρό καλό: για την μέρα που πέρασε, για μια ήσυχη νύχτα, για μια γουλιά νερό, για τα ψίχουλα από το γεύμα κάποιου, για έναν καλό λόγο και μια φιλική συμπεριφορά. Το δώρο της ευγνώμονος αγάπης, η μάτουσκα το είχε σε όλη της τη ζωή. Γερόντισσα πια ευχαριστούσε έναν άνθρωπο ακόμη και για μια καλή σκέψη που έκανε για αυτήν.