«Κοντά στήν Μελανδησία Πύλη», ΚΕΦ. Ι΄ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ

ΕΝΑ ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΠΑΥΛΟΣ

ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

Μετά ἀπό ἕνα κουραστικό καί πολύμοχθο ταξίδι, πού τό βάραινε ἡ σκέψη γιά τήν λύπη, πού θά προξενοῦσε ἡ εἴδηση πού μετέφεραν, οἱ τρεῖς ἄνδρες ἐπέστρεψαν στή Βασιλεύουσα ὕστερα ἀπό ἀρκετές ἑβδομάδες.

Ὅταν ἔφθασαν, κατευθύνθηκαν ἀπό διαφορετικούς δρόμους ὁ καθένας πρός τά δυτικά τείχη. Τά πέρασαν διά μέσου τῆς Μελανδησίας Πύλης καί προχώρησαν δυτικώτερα, ὅπου ὑπῆρχε μυστική Ἐκκλησία τῶν Ὀρθοδόξων. Κοντά ἦταν καί τό ἁγίασμα τῆς Θεοτόκου.

Ἐκεῖνο τό βράδυ, χωρίς νά γνωρίζουν τόν ἐρχομό τους οἱ πιστοί, εἶχαν μεγάλη σύναξη, στήν ὁποία παρευρίσκετο καί ἕνας Ἐπίσκοπος, ἀρκετοί ἱερεῖς καί ὁ Μαρκιανός μέ τό Μαρτύριο.

Ὅταν ἄκουσαν καλπασμούς μές στήν νύχτα, τρόμαξαν. Φοβήθηκαν μήπως ἦσαν οἱ διῶκτες τους. Ὅταν ὅμως κοίταξαν, μέ χαρά καί συγκίνησι ἀναγνώρισαν τούς πολυπόθητους ἀδελφούς, πού τούς ἔφεραν νέα ἀπό τόν Πατριάρχη τους.

"Ὁ θρίαμβος",ΚΕΦ. Θ΄ μέρος β΄ (τελευταῖο)

ΕΝΑ ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΠΑΥΛΟΣ

ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

Λίγες ἡμέρες μετά τήν ἀναχώρηση τῆς φρουρᾶς ἀποφασίστηκε νά γίνη μιά νυκτερινή Θεία Λειτουργία μέ μερικούς ἀπό τούς εὐλαβέστερους. Ὁ θεῖος Παῦλος “ἐπιθυμίαν ἐπεθύμησεν” νά ζήση τήν ἱερή μυσταγωγία τῆς Θεῖας Λειτουργίας καί νά κοινωνήση τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων, γιατί κι αὐτό ἀκόμη τοῦ τό εἶχαν στερήσει οἱ ἐχθροί του. Βρέθηκε κι ἕνας ἁπλός ἀλλά σεβάσμιος ἱερέας, φερμένος ἀπό τά νότια μέρη τῆς Μ. Ἀσίας καί μερικοί καλοί χριστιανοί τοῦ χωριοῦ, οἱ ὁποῖοι ἀποτέλεσαν τό ὀλιγάριθμο ἐκκλησίασμα.

Ἐκεῖνο τό βράδυ ὁ ἅγιος ἔζησε τίς χαρές τ᾿ Οὐρανοῦ καί τήν ἀγαπητική ἀγαλλίαση τῆς Μυστηριακῆς ἕνωσης μέ τό Σωτῆρα Χριστό. Ἐκεῖνο τό εὐλογημένο βράδυ ἔφυγε ψυχικά ἀπ᾿ τόν κόσμο αὐτό. Μέσα σ᾿ αὐτή τή Θεία Λειτουργία ὁ θεῖος Παῦλος διήνυσε τό τελευταῖο τμῆμα τῆς μαρτυρικῆς του πορείας.

"Ὁ θρίαμβος",ΚΕΦ. Θ΄ μέρος α΄

ΕΝΑ ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΠΑΥΛΟΣ

ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

Μέσα στό ἐρημικό σπήλαιο τοῦ ὄρους Ταύρου ὁ Θεοφιλής Πατριάρχης ἔζησε τήν τελείωσή του. Ἀπό τήν ἀνθρώπινη ἀδυναμία ἑνός σαρκίου τόσο ταλαιπωρημένου καί ἀσκητικοῦ σάν τό δικό του ξεπήδησε ἡ Θεοδώρητη δύναμη. Καί ἀπό τήν ψυχή του ἀκατάβλητο σθένος μέ τή μορφή μιᾶς ἀκύμαντης γαλήνης καί βαθειᾶς καρτερικότητας. Ἦταν ἐντελῶς δοσμένος στό θέλημα καί στό σχέδιο τοῦ Θεοῦ.

Τό σπήλαιο ἦταν τυφλό μέ μόνη ἐξαίρεση κάποια μικρή τρύπα στό πάνω μέρος πού εἶχε σχηματιστεῖ ἀπό τίς ἀναδιπλώσεις τῶν πετρωμάτων. Γιά τό Μάρτυρα ὅμως εἶχε ἀνοίξει παράθυρο πρός τόν Οὐρανό.

Βρισκόταν στό ὁριακό ἐκεῖνο σημεῖο, ὅπου ὁ ἄνθρωπος, ἀφοῦ τά ἔχει δώσει ὅλα γιά τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, προγεύεται τίς ἄρρητες δωρεές Του καί ἀρχίζει νά διακρίνη τήν ἄνω Ἱερουσαλήμ. Ὅλα τότε τά γήινα γεγονότα, καταστάσεις, ἀνθρώπινες σχέσεις σμικρύνονται καί συρρικνώνονται τόσο, ὥστε ὁ ἄνθρωπος πού βρίσκεται σ᾿ αὐτή τήν κατάσταση, ἀρχίζει καί τά νοιώθει ὅλα μακρυά ἀπό τόν ἑαυτό του, ξένα καί ἀδιάφορα.

“ Ἰδού πορεύομαι ”,ΚΕΦ. Η΄ μέρος γ΄ (τελευταῖο)

ΕΝΑ ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΠΑΥΛΟΣ

ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

Ενῶ συνέβαιναν αὐτά στή μακρινή Κουκουσό, τό ἡρωϊκό ποίμνιο τοῦ Παύλου στή Βασιλίδα τῶν πόλεων ἔδινε τίς μεγάλες ἐξετάσεις ἀφοσιώσεως στό Πανάγιο Πρόσωπο τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ καί στή Θεότητά Του. Καί οἱ ἄλλες τοπικές Ἐκκλησίες ὅμως τῆς Βυζαντινῆς ἐπικράτειας τόν ἴδιο ἀγῶνα εἶχαν. Γιά τήν ἀλήθεια τοῦ Ὁμοουσίου γέμισαν οἱ φυλακές, οἱ ἐξορίες, καί οἱ ἐρημιές. Στρατιές Ὁμολογητῶν ἀνεφάνησαν καί ἐλάμπρυναν τήν Ἐκκλησία μέ τό ἡρωϊκό τους φρόνημα καί τή λαμπρή Ὁμολογία τους.

Ὁ Μαρκιανός μέ τόν Μαρτύριο εἶχαν ἀναδειχθῆ στῦλοι ἀκλόνητοι καί ὑπέρμαχοι τῆς Ὀρθοδοξίας. Οἱ πιστοί στό πρόσωπό τους ἔβρισκαν τούς γενναίους καθοδηγητές, τούς συνεπεῖς ἀγωνιστές, τούς συνετούς καί στοργικούς ἀδελφούς, τούς ἀνθρώπους τοῦ ἁγιωτάτου Πατριάρχη Παύλου.

Ἀπό τά πολλά τελικά μαθεύτηκε ὁ τόπος τῆς ἐξορίας τοῦ Πατριάρχη. Πόνεσαν γιά μιά ἀκόμη φορά οἱ ἄνθρωποι πού τόν ἀγαποῦσαν. Ἦταν τόσο μακρυά καί μόνος στά χέρια ἀνθρώπων πού τόν μισοῦσαν!...

''Ἰδού πορεύομαι'',ΚΕΦ. Η΄ μέρος β΄

ΕΝΑ ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΠΑΥΛΟΣ

ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

Εκεῖνο τό βράδυ ἡ Κωνσταντινούπολη παρουσίαζε ἕνα ὑπέροχο θέαμα. Ἦταν φωταγωγημένη μέ χιλιάδες λαδοφάναρα ἀπό τά Ἀνάκτορα μέχρι τόν Ἱππόδρομο, τή Μέση ὁδό, τό forum τοῦ Μ. Κωνσταντίνου καί τά ἐπιβλητικά τείχη. Ἀκόμη καί αὐτά τά πλοῖα πού βρίσκονταν στό λιμάνι, ὅλα ἦσαν φωταγωγημένα.

Ἀγαποῦσε ὁ Κωνστάντιος τό φῶς, ἀλλά δυστυχῶς γιά τό ἀληθινό Φῶς, τό Χριστό, ἦταν τυφλός! Ὅλα ἔδειχναν, καί εἰδικά στό Μέγα Παλάτιον, ὅτι ἡ βραδυά αὐτή ἦταν μιά βραδυά πανηγύρεως.

Ἔπρεπε νά ὑπάρξη “παρηγοριά” γιά τό πένθος.

Θά περίμενε κανείς πώς μετά ἀπό αὐτό τό γεγονός τοῦ θανάτου τοῦ ἀδελφοῦ του θά μαλάκωνε τή στάση του ὁ Κωνστάντιος. Τί πιό φυσικό ἀπό τό νά σεβαστῆ κανείς τήν ἐπιθυμία ἑνός ἀγαπημένου νεκροῦ; Καί ἡ ἐπιθυμία τοῦ Βασιλιᾶ τῆς Δύσης, τοῦ εὐλαβοῦς Κώνστα, ἦταν πολύ γνωστή στόν Κωνστάντιο. Παρ᾿ ὅλ᾿ αὐτά ἀσέβησε στή μνήμη καί στήν ἐπιθυμία τοῦ ἀδελφοῦ του καί ἄς ἔδειχνε ἐξωτερικά πώς τόν πενθοῦσε.

''Ἰδού πορεύομαι'', ΚΕΦ. Η΄ μέρος α΄

ΕΝΑ ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΠΑΥΛΟΣ

ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

Βασανιστική ἦταν ἡ περίοδος ἐκείνη γιά τόν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ. Βαρειά ἡ ἀτμόσφαιρα, γεμέτη προσμονή δεινῶν. Οἱ ἀπειλές τῶν ἐχθρῶν τοῦ Παῦλου, πού τώρα ξεθάρρεψαν μέ τό θάνατο τοῦ Κώνστα, ἔφθαναν μέχρι τ᾿ αὐτιά του.

• Ἦρθε ὁ καιρός νά ξεκαθαρίσουμε μ᾿ αὐτό τό φανατισμένο Θεσσαλονικέα, ἔλεγαν μέ μίσος ὑποτιμώντας κι αὐτόν τόν τόπο, ἀπ᾿ ὅπου καταγόταν ὁ Παῦλος.

Ἄλλοι ἔλεγαν:

• Τώρα ὁ αὐτοκράτορας θά βάλη τά πράγματα στή θέση τους. Δέν μπορεῖ “αὐτός” μέ τό ἔτσι θέλω νά κάθεται στόν Πατριαρχικό θρόνο τῆς Βασιλεύουσας.

Καί κάποιοι ἄλλοι, χειρότερα φανατισμένοι ἀρειανοί, πρόσθεταν:

Ἡ Τελευταῖα χαρά, κεφ.Ζ μέρος β' (τελευταῖο)

ΕΝΑ ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΠΑΥΛΟΣ

ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

Μέσα στά ἑπόμενα δύο χρόνια ὁ ἱερός ἄνδρας δούλεψε μέ ταχύ ρυθμό γιά τήν καλλιέργεια τοῦ παραμελημένου καί καταπατημένου ἀμπελῶνα τοῦ Κυρίου. Κι αὐτό γιατί κατά τή διάρκεια τῆς τετραετοῦς ἐξορίας του οἱ ἐχθροί τῆς Πίστεως ἔσπειραν ἀρκετά ζιζάνια. Κοντά του εἶχε ἐκλεκτούς συνεργάτες – ἱερεῖς καί λαϊκούς. Καί ὅπως πάντα “τούς ἀγαπητούς καί ἐνθέρμους περί τήν Πίστιν” Νοταρίους, Μαρκιανό καί Μαρτύριο.

Περί τά μέσα τοῦ 350 μ.Χ., ἀρχή καλοκαιριοῦ, ὁ Παῦλος φιλοξενοῦσε ἕναν ἀγαπητό Ἐπίσκοπο ἀπό αὐτούς, πού εἶχαν ἀναδειχθῆ στίς δύσκολες περιστάσεις ὑπέρμαχοι τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως.

Ἕνα βράδυ ἀλλησμόνητο σέ ὀμορφιά καί γαλήνη, ἐνῶ τό θερμό ἀεράκι τῆς προχωρημένης ἄνοιξης ἔφερνε τίς εὐωδίες ἀπό τίς ἀνθισμένες βραγιές τοῦ Πατριαρχικοῦ κήπου, δειπνοῦσε μέ τόν γηραιό Ἐπίσκοπο, τούς δύο Νοτάριους καί τρεῖς εὐσεβεῖς ἄρχοντες τῆς Βασιλεύουσας.

Ἡ τελευταῖα χαρά, κεφ. Ζ μέρος α'

ΕΝΑ ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΠΑΥΛΟΣ

ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

Μετά ἀπό τέσσερα ὁλόκληρα χρόνια, τήν ἄνοιξη τοῦ 348 μ.Χ.¹ ὁ Πατριάρχης ἐπέστρεψε στή Βασιλίδα τῶν πόλεων.

Καθώς τό καράβι, πού τόν ἔφερνε ἐκεῖνο τό ἀνοιξιάτικο πρωϊνό, πλησίαζε στόν κεντρικό λιμένα τῆς πόλεως, ἔνοιωσε νά τόν πλημμυρίζη μιά βαθειά συγκίνηση. Μπροστά στά μάτια του πρόβαλε πανέμορφη ἡ Κωνσταντινούπολη, χρυσωμένη ἀπό τίς πρωϊνές ἡλιαχτίδες· ἡ προσωπική του “Ἱερουσαλήμ”. Οἱ χρυσοί Σταυροί τῶν μεγάλων Ἐκκλησίων μέ τούς ἐπιβλητικούς τρούλους ἄστραφταν σάν μικροί ἥλιοι. Τά γαλανά νερά τοῦ Βοσπόρου ἦταν κι αὐτά χρυσωμένα καί γαλήνια τή φωτεινή αὐτή ὥρα.

Ἐνῶ τό πλοῖο πλησίαζε ὅλο καί περισσότερο πρός τό λιμάνι, μέ ἔκπληξη εἶδε ὁ ἱερός ἄνδρας καί ἡ συνοδεία του πολλές δεκάδες βάρκες καί καΐκια φορτωμένα μέ κόσμο, σημαιοστολισμένα, νά ξεκινοῦν πρός τό μέρος τους σέ προϋπάντησή τους! Συγχρόνως στήν προκυμαία διέκριναν τώρα πλέον πλήθη λαοῦ, πού περίμεναν ἀνυπόμονα τό πολυπόθητο καράβι, πού θά τούς ἔφερνε τόν ἀγαπημένο τους Πατριάρχη.

Ταξίδι πρός τή Δύση, κεφ. στ' μέρος β΄ (τελευταῖο)

ΕΝΑ ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΠΑΥΛΟΣ

ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

Ὁ Βασιλιάς Κώνστας ἐκεῖνον τόν καιρό βρισκόταν στά Τρέβηρα¹, ὁπότε οἱ δύο ἐξόριστοι Πατριάρχες ὕστερα ἀπό ὀλιγοήμερη ἀνάπαυση κατευθύνθηκαν μαζί πρός Βορρᾶ, γιά νά τόν συναντήσουν.

Οἱ δύο ἀκατάβλητοι ὑπέρμαχοι τῆς Ἀληθείας ἀνεβασμένοι στ᾿ ἄλογά τους ταξίδευαν πλάϊ-πλάϊ συζητώντας τά κοινά τους προβλήματα καί τίς μέριμνες τῆς χειμαζομένης Ἐκκλησίας.

Ὁ Ἀθανάσιος λευκασμένος πλέον ἀλλά μέ βλέμμα ἀετίσιο καί ζωηρό καί ὁ Παῦλος δίπλα μέ τήν ὁσιακή μορφή καί τόν ἤρεμο ἀλλά ἀκατάβλητο ἀγωνιστικό δυναμισμό. Παρ᾿ ὅλη τήν ταλαιπωρία καί τήν πίκρα τῆς ἐξορίας τά πρόσωπά τους ἦσαν ἱλαρά καί φωτεινά.

Τά Τρέβηρα, ὅπου διέμενε ὁ αὐτοκράτορας Κώνστας, ἦσαν ἕδρα τῆς βασιλικῆς αὐλῆς καί τῆς πολιτικῆς διοικήσεως ἀλλά καί τῆς πνευματικῆς ἐξουσίας. Ἀπό τόν ἡγεμόνα αὐτόν ἀλλά καί ἀπό τόν Μ. Κωνσταντίνο προηγουμένως ἡ πόλη στολίστηκε μέ θαυμάσια οἰκοδομήματα.

Ταξίδι πρός τή Δύση, κεφ. στ' μέρος α'

ΕΝΑ ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΠΑΥΛΟΣ

ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

Εἶχε προχωρήσει ἀρκετά ἡ ἄνοιξη τοῦ 343 μ. Χ., ὅταν ὁ ἐξόριστος Πατριάρχης Παῦλος ξεκίνησε γιά τή Ρώμη κρύβοντας τό ἀξίωμα του. Μαζί του θά ταξίδευαν μερικοί ἀπό τούς πιό στενούς συνεργάτες του.

Μέχρι τό Δυράχιο θά πήγαιναν ὁδικῶς καί μετά θά περνοῦσαν στό Μπάρι τῆς Ἰταλίας, γιά νά συνεχίσουν πρός τήν Ρώμη. Τό πιθανότερο εἶναι νά ξεκίνησαν ἀμέσως μετά τό Πάσχα. Τότε ὁ καιρός εὐνοεῖ τά ταξίδια, τόσο τά στεριανά, ὅσο καί τά θαλασσινά.

Ἡ Ἑλλαδική ἀνοιξιάτικη φύση πρόσφερε ἄφθονη τήν ὀμορφιά καί τή γοητεία τῶν χρωμάτων καί τῶν ἀρωμάτων της στούς ταξιδιῶτες μας. Ὅλα ἔδιναν μηνύματα αἰσιοδοξίας καί ἀγαθῶν ἐλπίδων.

Ὁ θεῖος Παῦλος, ὅσο κι ἄν ἦταν ἀπορροφημένος ἀπό τίς σκέψεις του καί τήν ἔννοια γιά τήν Ἐκκλησία, δέ μπόρεσε νά μή δεχθῆ τήν ἀγαθή ἐπίδραση αὐτῆς τῆς φυσικῆς ὀμορφιᾶς, πού ἀποτελεῖ τό Θεόσδοτο διάκοσμο τοῦ ἀγωνιστικοῦ στίβου τῆς γῆς.

Δόλος, κεφ.Ε' μέρος γ' (τελευταῖο)

ΕΝΑ ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΠΑΥΛΟΣ

ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

Ὕστερα ἀπό μερικές ἡμέρες ταξιδιοῦ μέ δύο διανυκτερεύσεις σέ ἀπόμερα πανδοχεῖα τῆς περιοχῆς ἔφθασαν δειλινό στήν πολυάνθρωπη πόλη τῆς Θεσσαλονίκης.

Ἡ Θεσσαλονίκη ἦταν μία πόλη οἰκεία καί ἀγαπητή στόν Παῦλο. Ἐκεῖ εἶχε τίς ρίζες της ἡ οἰκογένειά του. Μέ πόσο διαφορετικές συνθῆκες ὅμως τήν ἐπισκεπτόταν τώρα! Χωρίς νά τό θέλη, ἔνοιωσε ἕνα σφίξιμο στήν καρδιά. Γρήγορα ἡ μνήμη ὅμως ἔφερε κάποιες εὐτυχισμένες ἡμέρες τοῦ παρελθόντος, πού ἔζησε ἐδῶ, καί ἀνεπαίσθητα γλύκανε ὁ ψυχικός του πόνος.

Ἐκεῖ τόν ὁδήγησαν στό Ἐπαρχεῖο, ὅπου καί τόν παρέδωσαν στόν Ἐπαρχο, μεταβιβάζοντας ἐγγράφως τήν ἐντολή “νά ἀφεθῆ ἐλεύθερος νά πάη ὅπου θέλει, ἀλλά νά ἐμποδισθῆ, ἄν θελήση νά ταξιδεύση ἀνατολικά πρός τή Βασιλεύουσα”. Ἀκόμη δέν ἐπιτρεπόταν οὔτε καί νά πλησιάση πρός τό θέμα τῆς Θράκης. Ἦταν “ἐλεύθερος γιά τή Δύση καί ἐξόριστος γιά τήν Ἀνατολή”.

Στή Θεσσαλονίκη δέν πρέπει νά παρέμεινε πολύ ὁ θεῖος Πατήρ. Ἐκεῖ ἦρθε σέ ἐπαφή μέ τή μερίδα τῶν “καθαρόαιμων” Ὀρθοδόξων τῆς Θεσσαλονίκης, οἱ ὁποῖοι τόν ἀναγνώριζαν ὡς τόν ὑπευθυνότερο ἡγέτη τῆς Ὀρθοδοξίας μαζί μέ τόν Ἀθανάσιο τῆς Ἀλεξανδρείας.

Στή Θεσσαλονίκη πρέπει νά βρισκόταν ἀκόμη, ὅταν ἔφθασαν οἱ τραγικές εἰδήσεις!

Δόλος, κεφ. Ε', μέρος β'

ΕΝΑ ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΠΑΥΛΟΣ

ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

Εἶχε σκοτεινιάσει πιά γιά τά καλά, ὅταν στόν τεράστιο αὐλόγυρο τῶν Κωνσταντινείων ἀνακτόρων ἀκούστηκαν ὁμιλίες καί ὁ ὑπόκωφος καλπασμός ἀλόγων. Ὅλοι ἠλεκτρίστηκαν. Ἄλλοι κρυφοκοίταζαν πίσω ἀπό τίς θολωτές καμάρες καί ἄλλοι πίσω ἀπό τά πανύψηλα πετρόκτιστα παράθυρα τῶν ἀνακτόρων. Οἱ ἄνδρες, πού φρουροῦσαν τήν κεντρική μεγαλόπρεπη πύλη, βιάστηκαν νά προχωρήσουν πρός τήν ἐξωτερική, σάν νά δινόταν μάχη καί ἔσπευδαν σέ βοήθεια. Ἀκόμη καί ἡ αὐτοκράτειρα τράβηξε διακριτικά τή βαρειά χρυσοκέντητη κουρτίνα τοῦ κοιτῶνα της, γιά νά ἰδῆ τόν Πατριάρχη, γιατί εἶχε πληροφορηθεῖ κι ἐκείνη τήν ἐντολή τοῦ συζύγου της.

Δόλος, κεφ.Ε' μέρος α'

ΕΝΑ ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΠΑΥΛΟΣ

ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

Ἡ χαρά καί πάλι κράτησε λίγο. Σάν μιά γρήγορη ἡλιοφάνεια μέσα σέ χειμωνιάτικη συννεφιά. Ἡ ἄνοιξη στήν Ἐκκλησία θ᾿ ἀργοῦσε ἀκόμη νἄρθη καί χρειαζόταν πολλή ὑπομονή. Ὁ αὐτοκράτορας Κωνστάντιος συνέχιζε τήν πολεμική του. Πιθανόν νά μήν τόν ἐρέθιζε μόνο ἡ ἀκλόνητη σταθερότητα τοῦ ἱεροῦ Παύλου στά ὀρθόδοξα δόγματα, ἀλλά καί ἡ ἀγάπη καί ἠ ἐκτίμηση τοῦ εὐσεβοῦς λαοῦ, ἡ ὁποῖα τόσο ἔντονα καί τόσο ἡρωϊκά πολλές φορές ἐκδηλωνόταν πρός τό πρόσωπό του. Αὐτό ἴσως δημιουργοῦσε στόν αὐτοκράτορα ἕναν ἐνδόμυχο φθόνο, ἕνα εἰδος κρυφῆς ζηλοτυπίας.

Ὅπως γράφουν οἱ σύγχρονοί του ἱστορικοί, ὁ Κωνστάντιος “ἐστερεῖτο τῆς προσωπικῆς αἴγλης καί θελκτικότητος τοῦ μεγάλου πατρός του, Κωνσταντίνου”. Τοῦ ἔλλειπε τό συμπαθές, ἡ προσήνεια καί ἡ μεγαλοψυχία ἐκείνου.

Ἁλυσόδετος στή Μεσοποταμία,ΚΕΦ. Δ΄ μέρος ε΄ (τελευταῖο)

ΕΝΑ ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΠΑΥΛΟΣ

ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

Εἶτε τόν πῆγαν διά ξηρᾶς διασχίζοντας ὁλόκληρη τή Μ. Ἀσία ἀπό Βορρᾶ ὡς Νότο, εἴτε τόν ἐπιβίβασαν ἁλυσόδετο σέ κάποιο καράβι ἀπό αὐτά πού μετέφεραν ἐμπορεύματα ἀπό τήν Κωνσταντινούπολη στά λιμάνια τῆς νοτιοανατολικῆς Μ. Ἀσίας, καί στίς δύο περιπτώσεις μπορεῖ ν᾿ ἀναλογιστῆ κανείς τί ὑπέρφερε ὁ ἅγιος τοῦ Θεοῦ.

Ὁ Μέγας Κυρηναῖος ὅμως ἦταν συνέχεια κοντά του καί τοῦ χάριζε τίς μυστικές θεῖες παρηγορίες Του. Τοῦ ἁπάλυνε τόν κόπο καί τόν πόνο τῆς ἀδύναμης σάρκας καί τῆς εὐαίσθητης ἀνθρώπινης ψυχῆς του.

Δέν γνωρίζουμε σέ ποιά περιοχή ἤ σέ ποιά πόλη τῆς Μεσοποταμίας ἐξορίστηκε. Ἴσως στήν Μαρτυρούπολη ἤ στήν Νίσιβη. Τό πιθανότερο εἶναι νά φυλακίστηκε σέ κάποιο ἀπό τά σαράντα ἰσχυρά κάστρα πού εἶχαν χτίσει οἱ Βυζαντινοί στήν ἀκριτική αὐτή περιοχή στό νοτιοανατολικό τμῆμα τῆς Βυζαντινῆς ἐπικράτειας. Ἀπό τόν φόβο τῶν Περσῶν εἶχαν ὀχυρώσει πολύ καλά τήν χώρα.

Ἐπιστροφή στήν Κωνσταντινούπολη, κεφ. Δ' μέρος δ'

ΕΝΑ ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΠΑΥΛΟΣ

ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

Ὁ Κωνστάντιος ἔφτασε στή Βασιλεύουσα ὕστερα ἀπό μερικές ἑβδομάδες σάν θηρίο ἀνήμερο. Οἱ πολιτικοί καί ἐκκλησιαστικοί αὐλοκόλακες φρόντισαν νά τόν ἐξοργίσουν ἀκόμη περισσότερο. Βρέθηκαν ὅμως καί ἄνθρωποι σοβαροί καί δίκαιοι ἀπό τό περιβάλλον του πού τοῦ εἶπαν τήν ἀλήθεια χωρίς φόβο. Τοῦ ὑπενθύμισαν τήν ἁγιότητα τοῦ ἀνδρός, τό φιλήσυχο τῶν Ὀρθοδόξων πολιτῶν καί τοῦ περιέγραψαν τήν ἀχαλίνωτη κακοποίησή τους ἐκ μέρους τῶν ἀνδρῶν τοῦ Ἑρμογένη. Ὁ αὐτοκράτορας ὅμως δέν ἄκουσε κανέναν, γιατί δέν ἤθελε ν᾿ ἀκούση. Σύμφωνα μέ τήν ἐχθρότητα πού ἔτρεφε ἐναντίον τῶν Ὀρθοδόξων καί εἰδικώτερα ἐναντίον τοῦ Πατριάρχη, ἐπιθυμοῦσε νά φταῖνε οἱ Ὀρθόδοξοι, καί ἔφταιγαν!