Τί μᾶς προσφέρει ἡ προσευχή;

Η προσευχή μας επιτρέπει να είμαστε περισσότερο « παρόντες » σε σχέση με τον Θεό, με τους άλλους και με τον ίδιο τον εαυτό μας. Μας επιτρέπει να ενωνόμαστε συνεχώς και ολοένα πιο στενά με τον Θεό.

Μας επιτρέπει επίσης να κατανοούμε καλύτερα τους άλλους και να εμβαθύνουμε τις σχέσεις μας μαζί τους. Χάρη σ’ αυτήν, επίσης, μπορούμε να περάσουμε από την επιφάνεια στα βάθη της υπάρξεως μας.

Η προσευχή μάς επιτρέπει να ζούμε εντονότερα και καλύτερα την κάθε στιγμή της ζωής μας. Μας καθιστά επίσης περισσότερο παρόντες σε τούτο τον κόσμο.

Από την άλλη, όμως, με παράδοξο τρόπο, μας επιτρέπει να αποσπαστούμε από αυτόν και να προσκολληθούμε σε έναν άλλον, στον κόσμο που θα συναντήσουμε μετά τον θάνατο μας και στον οποίο θα ζήσουμε αιώνια.

Η προσευχή μάς εξοικειώνει με τη μετά θάνατον κατάσταση, και μας καθιστά ικανούς να συμμετέχουμε σ’ αυτήν. Η προσευχή μάς μαθαίνει, λέει ο γέροντας Σέργιος, να μιλούμε τη γλώσσα του άλλου κόσμου, γιατί αυτή η ίδια είναι η γλώσσα του κόσμου εκείνου.

Τά γνωρίσματα τῆς ἁγιότητας τοῦ π. Σεργίου († Ιούλιος 1987)

27 Ιουλίου 2014

7.  Λαμπρότητα

Ένα άλλο ξεχωριστό γνώρισμά του ήταν η φωτεινότητα του προσώπου και των ματιών του, η οποία εκδηλωνόταν καθημερινά, αλλά περισσότερο κατά την τέλεση της Λειτουργίας. Στην ευχαριστιακή κορύφωση, μάλιστα, της βραδιάς της Αναστάσεως, έδειχνε εντελώς μεταμορφωμένος.

8. Ο Ασκητισμός του

Ο πατέρας Σέργιος ήταν, όπως και ο άγ. Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ, οπαδός μιας μέτριας αλλά σταθερή ασκητικής πράξης. Θεώρησε αρνητικές τις υπέρμετρες προσπάθειες, ειδικά επειδή σχεδόν πάντα ακολουθούνται από χαλάρωση και εισαγωγή παρατυπιών στην πνευματική ζωή. Συχνά επίσης αυτές οι πρακτικές συνδέονται με την υπερηφάνεια, η οποία αφαιρεί κάθε αξία στον ασκητισμό. Γι’ αυτό, πίστευε ότι τον ασκητισμό θα πρέπει να τον ζει κανείς σύμφωνα με το πνεύμα και όχι το γράμμα του. Εμείς δεν αποσκοπούμε, έλεγε, να γίνουμε “ασβεστωμένοι τάφοι», αλλά να καθαριστεί εσωτερικά και να μεταμορφωθούμε πνευματικά.

Ἡ ἁγιότητα τοῦ πατρός Σεργίου († 25 Ἰουλίου 1987)

25 Ιουλίου 2014

Η αγιότητα είναι κάτι που μάλλον δύσκολα προσδιορίζεται, πιο δύσκολο ακόμα και από την αίσθηση της παρουσίας ενός αγίου, αν και πολλοί από τους αγίους έχουν περάσει απαρατήρητοι στη διάρκεια της ζωής τους, τουλάχιστον για αυτούς “που δεν έχουν μάτια να δουν ή τα αυτιά να ακούσουν “(πρβλ. Ησ. 6, 9-10, Mτ. 13, 14-15).

Η αγιότητα δεν ταυτίζεται με την τελειότητα – η οποία ανήκει μόνο στο Θεό – αλλά με κάποιο βαθμό της τελειότητας, η οποία μετράται με την αναφορά στον Χριστό και τη σχέση με τους αγίους – μιμητές του Χριστού και χριστοφόρους, τουλάχιστον όσο γνωρίζουμε μέσα από τη ζωή τους.

Μπορούμε λοιπόν να ορίσουμε την αγιότητα ως την υψηλού βαθμού ομοιότητα με τον Χριστό.

Αυτό ουσιαστικά αντικατοπτρίζεται αφενός από την απουσία των κοινών παθών που χαρακτηρίζουν την εκπεσμένη ανθρώπινηφύση, και από την παρουσία αφετέρου των χριστιανικών αρετών.