Νὰ μὴ φοβόμαστε τίποτα. Ὁ Θεὸς μᾶς ἀγαπᾶ πολύ!

Ὁ Γέροντας, καθισμένος κάτω ἀπὸ ἕνα πεῦκο, ἕνα καλοκαιρινὸ ἀπόγευμα, μᾶς μιλοῦσε γιὰ τὴν ἀπεριόριστη ἐμπιστοσύνη ποὺ πρέπει νὰ ἔχουμε στὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ: «Ξέρετε, αὐτὸ ποὺ λέει ἡ Γραφή “καὶ αἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς ὑμῶν ἠριθμημέναι εἰσί”, εἶναι πραγματικότητα. 

Ἔτσι εἶναι.

Τίποτε στὴ ζωή μας δὲν εἶναι τυχαῖο. Ὁ Θεὸς φροντίζει ἀκόμη καὶ γιὰ τὶς πιὸ μικρὲς λεπτομέρειες τῆς ζωῆς μας. Δὲν ἀδιαφορεῖ γιὰ μᾶς, δὲν εἴμαστε μόνοι στὸν κόσμο. Μᾶς ἀγαπᾶ πολύ, μᾶς ἔχει στὸ νοῦ του κάθε στιγμὴ καὶ μᾶς προστατεύει. Πρέπει νὰ τὸ καταλάβουμε αὐτὸ καὶ νὰ μὴ φοβόμαστε τίποτε».

Ρωτούσαμε τὸν Γέροντα Πορφύριο, μετὰ τὴν εἰσβολή, τί θὰ γίνει μὲ τὴν Κύπρο κι ἔλεγε: «Ἂς κάνει ὁ Θεὸς τὴ δουλειά Του». Τὸ ἴδιο ἔλεγε, ὅταν γίνονταν οἱ μεγάλοι σεισμοὶ στὴν Ἑλλάδα κι ἔμενε ἀνεπηρέαστος ἀπὸ τὴν κατάσταση. Ἔλεγε: «Ἐμεῖς νὰ γίνουμε καλοὶ κι ὁ Θεὸς ἂς κάνει ὅ,τι θέλει».

Ἡ θεμελιώδης ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας, ὁ Θεάνθρωπος. Ἰουστίνου Πόποβιτς

 Ὅλες οἱ ἀλήθειες τῆς Ὀρθοδοξίας, ἐκπηγάζουν καὶ ἀπολήγουν στὴν μὶα ἀλήθεια, τὴν ἀπεριόριστη καὶ αἰώνια. Ἡ ἀλήθεια αὐτὴ εἶναι ὁ Θεάνθρωπος Χριστός. Ἂν βιώσετε μέχρι τέλους ὁποιαδήποτε ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας, θὰ ἀνακαλύψετε ὑποχρεωτικά ὅτι ἡ καρδιὰ της εἶναι ὁ Θεάνθρωπος Χριστός. Στὴ πραγματικότητα, ὅλες οἱ ἀλήθειες τῆς Ὀρθοδοξίας δὲν εἶναι τίποτε περισσότερο ἀπὸ διαφορετικὲς παραλλαγὲς τῆς μίας Ἀληθείας: τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ.
       Ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι Ὀρθοδοξία ἐν τῷ Θεανθρώπῳ, ἐν οὐδενὶ ἄλλῳ. Ἀπὸ αὐτὸ καὶ ἡ ἄλλη ὀνομασία τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι Θεανθρωπότης. Μέσα της, τίποτε δὲν συντελεῖται κατὰ ἄνθρωπον καὶ ἐξ ἀνθρώπου ἀλλὰ τὰ πάντα προέρχονται ἀπὸ τοῦ Θεανθρώπου καὶ συντελοῦνται κατὰ Θεάνθρωπον. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ὁ ἄνθρωπος βιώνει καὶ γνωρίζει τὴν θεμελιώδη καὶ αἰώνια ἀλήθεια τῆς ζωῆς καὶ τοῦ κόσμου μόνο διὰ τοῦ Θεανθρώπου, ἐν τῷ Θεανθρώπῳ. Καὶ κάτι ἀκόμα: τὴν πλήρη ἀλήθεια περὶ ἀνθρώπου, περὶ τοῦ σκοποῦ καὶ τοῦ νοήματος τῆς ὑπάρξεώς του, γνωρίζει ὁ ἄνθρωπος ἀποκλειστικὰ μέσῳ τοῦ Θεανθρώπου.

Ὁ ἀββᾶς Μακάριος καί ὁ διάβολος

Ο ΑΒΒΑΣ ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΚΑΙ Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ

ἀπό τό βιβλίο «ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΧΑΡΙΣΜΑΤΟΥΧΟΙ»

ΤΟΜΟΣ ΠΡΩΤΟΣ

Ὁ ἀββᾶς Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος κατοικοῦσε στήν βαθειά ἔρημο σάν ἡσυχαστής. Πάρα κάτω ἀπ’ αὐτόν ὑπῆρχε μιά σκήτη μέ πολλούς ἀδελφούς. Κάποτε, καθώς παρατηροῦσε τόν δρόμο, βλέπει τόν διάβολο καί τόν ρωτᾶ:

-          Ποῦ πηγαίνεις;

-          Πάω νά πειράξω τούς ἀδελφούς τῆς σκήτης, ἀπαντᾶ ἐκεῖνος καί ἀπομακρύνεται.

-          Ἀργότερα τόν βλέπει νά ἐπιστρέφῃ καί τοῦ λέει:

-          Εἴθε νά σωθῇς.

Απόδειξη Μεγάλου Αθανασίου για την Ανάσταση του Χριστού

Προχωρώντας τον λόγο Περί Ενανθρωπήσεως και αφού απέδειξε ότι ο Χριστός κατήργησε τον θάνατο, ο Μέγας Αθανάσιος προσκομίζει απόδειξη περί της Αναστάσεως του Κυρίου.

«Εάν δε εις κάποιον δεν είναι αρκετή αυτή η απόδειξις περί της αναστάσεως αυτού, ας βεβαιωθή από αυτά που συμβαίνουν εμπρός εις τα μάτια μας.

Όταν ένας είναι νεκρός, δεν δύναται να ενεργήση˙ η ικανότης του υφίσταται μέχρι το μνήμα, πέραν δε αυτού παύει.  Αι πράξεις και αι ενέργειαι προς τους ανθρώπους είναι ιδιότητες μόνον των ζωντανών. Ας προσέξη λοιπόν αυτός που θέλει, και ας κρίνη από όσα βλέπει, δια να ομολογήσει την αλήθειαν.

«Θεέ μου, σῶσε τήν ἀνθρωπότητα!» (ΣΑΝ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΙ ΙΔ΄-ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ)

ΣΑΝ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΙ ΙΔ΄

Αναστάσιος Μαλαμᾶς,

Μέρος Ιδ΄

« Ἔ… δέν θἄμαστε καί ἀπέθαντοι!»

Γιά τή μνήμη θανάτου καί τό μαρτυρικό του τέλος

» Ἔ… δέν θἄμαστε καί ἀπέθαντοι. Ἀφοῦ ὑπάρχει θάνατος. Ἔ… Μπερεκέτ’ ( = ἀρκετά) τόσο πού ζήσαμε….

Μετά τά 70 χρόνια εἶσαι λαθραῖος σ’ αὐτή τή γῆ. Ἤμασταν τόσα ἀδέλφια, μονάχα ἐγώ ἔμεινα. Πάει τώρα, τίς παχιές ἀγελάδες τίς φάγαμε…

Γιά τίς ἀρρώστιες του ἔλεγε: «ἄν δέν ἔλθῃ ὁ ἄνθρωπος σ’ αὐτό τό σημεῖο, σ’ αὐτήν τήν παρακμή μέ τήν ἀρρώστεια, δέν μπορεῖ νά μπεῖ στό νόημα».

20 Ιανουαρίου Συναξαριστής. Ευθυμίου του Μεγάλου, των Αγίων Μαρτύρων Βάσσου, Ευσεβίου, Ευτυχίου και Βασιλείδου, των Αγίων Μαρτύρων Ιννά, Πιννά και Ριμμά, Πέτρου του Τελώνου, Θύρσου και Αγνής, Ευσεβίου Μάρτυρος, Άννης Μάρτυρος, Λέοντος του Μεγάλου, των Οσίων Ευθυμίου Ησυχαστού και Λαυρεντίου Εγκλείστου, Ευθυμίου Αρχιεπισκόπου, Ευθυμίου εκ Ρωσίας, Ζαχαρίου Νεομάρτυρος, Θεοδώρου Δικαίου, Ιωάννου Ιερομάρτυρος.

Ο Όσιος Ευθύμιος ο Μέγας (Εορτή Ευθύμιος, Ευθυμία)

Ο Όσιος Ευθύμιος ο Μέγας γεννήθηκε στη Μελιτηνή της Αρμενίας το έτος 377 μ.Χ. κατά τους χρόνους της βασιλείας του Γρατιανού (375-383 μ.Χ.). Οι γονείς του Παύλος και Διονυσία, ανήκαν σε επίσημη γενιά.
Άτεκνοι όντες, αξιώθηκαν να αποκτήσουν παιδί, το οποίο αφιέρωσαν στη διακονία του Θεού στο οποίο και κατά θεία επιταγή έδωσαν το όνομα Ευθύμιος, αφού με την γέννησή του τους χάρισε την ευθυμία, τη χαρά και την αγαλλίαση.
Σε ηλικία μόλις τριών ετών ο Ευθύμιος έχασε τον πατέρα του. Τότε η χήρα μητέρα του τον παρέδωσε στον ευλαβή Επίσκοπο της Μελιτηνής Ευτρώιο, ο οποίος, μαζί με τους αναγνώστες Ακάκιο και Συνόδιο που έγιναν αργότερα Επίσκοποι Μελιτηνής, τον εκπαίδευσε καλώς και, αφού τον κατέταξε στον ιερό κλήρο, τον τοποθέτησε έξαρχο των μοναστηρίων.
Από τη Μελιτηνή ο Όσιος μετέβη, περί το 406 μ.Χ., στα Ιεροσόλυμα και κλείσθηκε στο σπήλαιο του Αγίου Θεοκτίστου, όπου και ασκήτευε με αυστηρότητα και αναδείχθηκε μοναζόντων κανόνας και καύχημα.

Tό ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα της Παρασκευής 20-01-12

Ἡ καθημερινή μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς εἶναι ἀπαραίτητη γιά τόν Χριστιανό. Ὅπως ὁ ἄρτος γιά τό σῶμα ἔτσι καί ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ γιά τήν ψυχή ἀποτελεῖ ζωτική ἀνάγκη. Ὁ Κύριος μᾶς εἶπε ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν ζεῖ μόνο μέ ψωμί. ἀλλά καί μέ κάθε λόγο πού ἐκπορεύεται ἀπό τό στόμα τοῦ Θεοῦ (Ματθ. 4, 4): «Οὐκ ἐπ’ ἄρτῳ μόνο ζήσεται ἄνθρωπος ἀλλ’ ἐπί παντί ρήματι ἐκπορευομένῳ διά στόματος Θεοῦ».
Εἴθε καθημερινά νά μελετοῦμε τό λόγο Του καί νά τρέφουμε τήν ψυχή μας μ’ αὐτόν. Μαζί μέ τά Ἅγια Μυστήρια καί τόν Πνευματικό ἀγῶνα, ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ συντηρεῖ ἀναμμένη τήν λαμπάδα τῆς πίστεως μέσα μας καί μᾶς καθιστᾶ ζωντανά κυτταρα τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, πού εἶναι ἡ Ἁγία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας.
Σύν Θεῷ θά ἀναρτῶνται τά ἀναγνώσματα πού ἔχει ὁρίσει ἡ Ἁγία Μας Ἐκκλησία νά ἀναγινώσκονται καθημερινά ἀπό τούς Χριστιανούς γιά τό 2012.
Κάνετε κλίκ πάνω στήν εἰκόνα καί για να  μεγενθύνετε γιά νά διαβάσετε.

Απόστολος: Προς Κορινθίους Β΄ κεφ. δ΄ 6 - 15

δ΄ 6 - 15

Ευαγγέλιον: Κατά Λουκάν Κεφ. ΣΤ΄ 17 - 23

ΣΤ΄ 17 - 23

Εὐχαριστοῦμε τήν ἀδελφότητα Θεολόγων «Ὁ Σωτήρ» γιά τήν ὁλοπρόθυμη ἄδεια χρήσης καί ἀναδημοσίευσης τοῦ κειμένου μετά τῆς συντόμου ἑρμηνείας, πού ἔχει ἐκπονήσει ὁ μακαριστός Θεολόγος Π. Τρεμπέλας.

Αν η εικόνα του Αγιογραφικού Αναγνώσματος δεν είναι ευκρινής, παρακαλούμε πατήστε κλικ στο http://hristospanagia1.wordpress.com/

Ο αββάς Σιλουανός και ο επισκέπτης του

Ένας μοναχός επισκέφθηκε τον άββά Σιλουανό. Και βλέπο­ντας τον να εργάζεται είπε τα ευαγγελικά λόγια:

- «Μη εργάζεσθε την βρώσιν την άπολλυμένην... Μαρία γαρ
την άγαθή μερίδα έξελέξατο».
Άκούοντάς τον ό γέροντας λέει στον μαθητή του:
Ζαχαρία, δώσε στον αδελφό ένα βιβλίο καί βάλε τον σ' ένα άδειο κελλί.

ΣΥΝΟΠΤΙΚΟΝ ΣΥΝΗΘΕΣ ΤΥΠΙΚΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΥ-ΟΡΘΡΟΥ [Ἑσπερινός] [Ὄρθρος]

ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ


Ἡ ἀκολουθία τοῦ Ἑσπερινοῦ τελεῖται ἀμέσως μετὰ τὴ δύση τοῦ ἡλίου. Εἶναι ἡ 1η ἀκολουθία τοῦ 24ώρου. Ἡ τυπική της τάξη ἔχει, ὡς ἑξῆς:


1. ΤΟ ΕΥΛΟΓΗΤΟΣ. Ὅπως ὅλες οἱ ἀκολουθίες, ἔτσι καὶ ὁ Ἑσπερινὸς ἀρχίζει μὲ τὴν ἐναρκτήρια δοξολογικὴ ἐκφώνηση, ποὺ λέγεται ἀπὸ τὸν ἱερέα. «Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν πάντοτε, νῦν, καὶ ἀεί, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων».

Οἱ Λατίνοι «αιρετικοί εισιν άρα, και ως αιρετικούς αυτούς απεκόψαμεν» Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός

ΟΙ ΛΑΤΙΝΟΙ (ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΟΙ) ΕΙΝΑΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ, ΑΠΟΚΟΜΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΜΥΣΤΗΡΙΑ

Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός για τους Λατίνους

Ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, Μητροπολίτης Εφέσου, υπήρξε ατρόμητος ομολογητής της πίστεως στην Σύνοδο της Φερράρας – Φλωρεντίας, αφού δεν υπέκυψε στις παπικές πιέσεις και τους εκβιασμούς και παρέμεινε μέχρι τέλους ομολογητής της πίστεως. Όχι μόνον κατά την Σύνοδο εκείνη απέδειξε τις πλάνες των Λατίνων, αλλά ταυτοχρόνως απέδειξε και τις νοθείες που έκαναν οι Λατίνοι στα κείμενα των Πατέρων της Εκκλησίας.

 

Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός: Περί των λόγων που περιέχει η θεία ευχή, δηλαδή το "Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με"

Συνοπτικά σχόλια

Χάρη στις θεολογικές εργασίες στον άγιο Μάρκον Εφέσου του σέρβου ιερομονάχου Ειρηναίου Μπούλοβιτς, εξακριβώθηκε ότι ο «Θαυμάσιος λόγος», για το Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με, που παρεδόθη ως έργον ανωνύμου, ανήκει στον άγιο Μάρκο τον Ευγενικό, τον μέγαν αγωνιστή της Ορθοδοξίας.

Πράγματι, το πρωτότυπο κείμενο, πού έχουμε υπ' όψιν και απ' όπου έγινε νέα μετάφραση, δεν αφήνει αμφιβολία για την πατρότητά του και είναι αξιοθαύμαστο και εκφραστικό της αγιότητος του αγίου Μάρκου, πού απασχολούσε τόν νουν του στην αδιάλειπτη εργασία της ευχής. Είναι δε κοινός τόπος, ότι όλοι οι ασχοληθέντες με το θέμα της νοεράς προσευχής, θεωρούν την ευχήν αυτήν ως καταγομένην από τους αγίους Αποστόλους Πέτρον, Ιωάννην, Παύλον.

«Μή στεναχωριέστε κι εἶναι ὁ Θεός Μεγάλος» (ΣΑΝ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΙ ΙΓ΄)

ΣΑΝ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΙ ΙΓ΄

Αναστάσιος Μαλαμᾶς,

Μέρος Ιγ΄

Ἄλλες ἀξιόλογες μαρτυρίες

 Ἦταν σάν ἀνεξίκακο ἄρνι. Πολύ δίκαιος, ὅταν ἀγοράζαμε εἴδη μαναβικῆς ἀπό τό κάρο του, μᾶς ἔβαζε ἀφοῦ τά ζύγιζε βαριά - βαριά πάντα παραπάνω. Ὅταν τύχαινε καμιά φορά νά μήν ἔχῃ ρέστα κάτι τιποτένιο, τίποτα δεκάρες ἤ πενηντάλεφτα, δέν τό ξεχνοῦσε ἄλλά μᾶς ἄφηνε ἄλλη μέρα στό παράθυρο μά -κανά- λάχανο, μά δυό-τρία ρεπάνια, κάτι, ἄν καί μᾶς εἶχε βάλει πιό πολλά στό ζῦγι· κι ὅταν τόν λέγαμε πώς δέν ἦταν ἀνάγκη, ἔλεγε -ἄ! τό δικαιοῦσθε! τό δικαιοῦσθε!

«Νά ἀγαπᾶς τοὺς πειρασμούς. Νὰ εὐχαριστεῖς τὸν Θεὸ γιὰ τὸν πειρασμό σου» . Γέροντας Πορφύριος

Νἀ ἀγαπᾶς τοὺς πειρασμούς

Μόνο ἕνα νὰ προσέξεις, μὲ συμβούλεψε ὁ Παππούλης. Νὰ ξεκαθαρίζεις τὶς σκέψεις σου, ποὺ ἀπὸ τὴν πολλή σου εὐαισθησία πιέζεσαι καὶ θλίβεσαι.
Νὰ τὶς διώχνεις, νὰ μὴν παραμένουν. Νὰ ἀγαπᾶς τοὺς πειρασμοὺς ποὺ ἔρχονται καὶ δὲ θὰ ταράζεσαι, οὔτε θὰ θλίβεσαι. Νὰ ἀγαπᾶς πολὺ ὅλους τοὺς ἀδελφοὺς τὸ ἴδιο. Νὰ ἀγαπᾶς πολὺ τὸν Γέροντα. Ἕνας Γέροντας, ἕνας Χριστός.

Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς: "Διόρθωση καί σωτηρία τοῦ ἀρχιτελώνη Ζακχαίου (ΙΕ΄ Λουκᾶ)

1. Πρωτύτερα ἐπήραμε ἀφορμὴ ἀπὸ τὶς διηγήσεις τοῦ εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ περὶ τῆς ἰάσεως τῶν λεπρῶν καὶ τυφλῶν κατὰ τὸ σῶμα γιὰ τὴν πνευματικὴ ὁμιλία πρὸς τὴν ἀγάπη σας. Σήμερα θέμα θὰ ἔχωμε τὸν κατὰ τὴν ψυχὴ τυφλὸ Ζακχαῖο πού κατοικοῦσε στὴν Ἱεριχῶ καὶ τὴν ἀναβλεψὶ του κατ' αὐτήν.

Εἶναι δὲ μεγάλο τὸ σχετικὸ μὲ αὐτὸν θαῦμα καὶ ὄχι μικρότερο ἀπὸ τὰ σχετικὰ μ' ἐκείνους. Διότι καὶ αὐτὸς εἶχε σκοτεινούς τους ἐσωτερικοὺς ὀφθαλμοὺς τῆς καρδιᾶς, ὅπως ὁ τυφλὸς ἐκεῖνος εἶχε σκοτεινούς τους ὀφθαλμοὺς τῆς ἔξω ἀπὸ τὸ πρόσωπο μορφῆς· ἀφοῦ οὔτε αὐτὸς δὲν μποροῦσε κατὰ τὴ διὴγησι νὰ ἰδῆ τὸν Ἰησοῦ, ἀπαλλάχθηκε δὲ καὶ αὐτὸς ἀπὸ τὸ σκότος τοῦ νοῦ μὲ μόνο τὸ λόγο ἐκείνου πού καὶ στὴν ἀρχὴ τοῦ κόσμου μὲ μόνο τὸ λόγο συνέστησε τὸ φῶς καὶ κατηύγασε ὅλη τὴν αἰσθητὴ κτίσι.