Ἡ Γερόντισσα Γαλακτία ὁμιλεῖ περὶ θανάτου... (ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΙΔΙΟΧΕΙΡΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΗΣ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑΣ ΓΑΛΑΚΤΙΑΣ).

Η Γερόντισσα Γαλακτία ομιλεί περί θανάτου…

(ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΙΔΙΟΧΕΙΡΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΗΣ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑΣ ΓΑΛΑΚΤΙΑΣ)

•… Φοβούμαστε, τρέμουμε την αιώνια ζωή γιατί δεν γνωρίζουμε πώς είναι …Όσοι την γνώρισαν ,έχουν ακατανίκητη ορμή στην ψυχή να πάνε εκεί…Πλένε οι δίκαιοι μέσα στο ΑΠΛΕΤΟΝ ΦΩΣ της Αγίας Τριάδας! Δεν αλλάζουν σε τίποτα, διατηρούν απόλυτα το χαρακτήρα τους, θυμούνται τα πάντα από εδώ και ενδιαφέρονται για εμάς…Εκεί έχουν άλλες γνώσεις. Ξέρουν άπειρα πράγματα αλλά πάνσοφος είναι μόνο ο θεός…Για να πάμε εκεί πρέπει να σταυρωθούμε εδώ…Για να νεκρώσουμε την αμαρτία…Οι ηδονές φέρνουν οδύνες. Είναι αναπόφευκτο αυτό. Οι οδύνες πάλι της μετάνοιας και της άσκησης φέρνουν πνευματικές ηδονές. Παράδεισο στην ψυχή απ’ αυτή τη ζωή.. Αυτό εξελίσσεται εκεί χωρίς σταματημό…Τους βλέπεις… χαίρονται ,καλαμπουρίζουν, κουβεντιάζουν, αλλάζουν απόψεις …Το ίδιο όπως εδώ, μόνο που δεν υπάρχει εκεί πονηριά, κακία, εγωισμός. Βασιλεύει η αγάπη…Όταν προσευχόμαστε για αυτούς, όταν δίνουμε κρυφές ελεημοσύνες και σωστά μνημόσυνα βελτιώνουμε πολύ την κατάστασή τους…Αυτοί περιμένουν από εμάς γιατί μετά θάνατον κανείς δε μπορεί να βοηθήσει τον εαυτό του. Πρέπει να τον σπρώξουν οι ζωντανοί. Εμεις εδώ όσο ζούμε, με την μετάνοια, τον αγώνα εξελισσόμαστε. Αυτοί εκεί περιμένουν από εμάς…Όταν κάποιος χαίρεται στη βασιλεία του Θεού και βλέπει πολύ πόνο στη γη για αυτόν, δεν πλησιάζει γιατί χαλάει η ψυχική του κατάσταση…Λ.χ σαν μια νύφη που έχει χαρά επειδή παντρεύεται και μελαγχολεί που βλέπει τη μάνα της να συρομαδιέται επειδή την χάνει…Όσο ηρεμούν οι ψυχές των πονεμένων που έχασαν δικούς τους ανθρώπους και προσεύχονται, τόσο πλησιάζονται μεταξύ τους οι ψυχές.

Οἰκοφασισμὸς καὶ «πράσινες» κηδεῖες: Ἡ κομποστοποίηση τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης

Οικοφασισμός και «πράσινες» κηδείες: Η κομποστοποίηση της ανθρώπινης ύπαρξης

Από τις στάχτες στο διάστημα, μέχρι την κομποστοποίηση και την... υδρόλυση, οι νέες μηδενιστικές «μόδες» ζητούν να αφανίσουν τον άνθρωπο με κάθε φρικτό τρόπο

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Εάν θες να ζυγίσεις την παρακμή μιας κοινωνίας, δεν έχεις παρά να εξετάσεις πρώτα απ’ όλα το πώς συμπεριφέρεται στους νεκρούς της. Η εξάπλωση της αποτέφρωσης είναι μόνο το πρώτο εισαγωγικό βήμα στο σχέδιο αποϊεροποίησης του θανάτου, αφού η νεοταξική βιομηχανία κηδειών εισάγει νέους φρικιαστικούς τρόπους για τον εκμηδενισμό του ανθρώπινου σώματος.

Αναβαθμίζοντας την οικοφασιστική «πράσινη» πολιτική ως θρησκευτικό «δόγμα», το σώμα του νεκρού αντιμετωπίζεται ως μιαρό απόβλητο που το μόνο αποτύπωμα που του επιτρέπεται να αφήσει, είναι η ματαιοδοξία του.

Έτσι, όσο η αθεΐα επεκτείνεται στις κοινωνίες, τόσο αρχίζουν να ακμάζουν επιχειρήσεις που υπόσχονται διαβολικά ευφάνταστους τρόπους για να εξαφανίσουν τα ίχνη των κεκοιμημένων: στην πυρά, σε χημικά, σε λίπασμα, στην αποχέτευση, στη θάλασσα, στο διάστημα, δεκάδες νέοι τρόποι εφευρίσκονται για τη μεταχείριση των νεκρών, κάνοντας τους φούρνους των ναζί να φαίνονται μια προδρομική κτηνωδία της σημερινής «προόδου».

Σε υλιστικές κοινωνίες όπου η αποτέφρωση νεκρών έχει γίνει κυρίαρχο καθεστώς όπως στο Ηνωμένο Βασίλειο (περίπου στο 80% των κηδειών επιλέγεται η καύση), «ξεφυτρώνουν» ιδέες για να μαγαριστεί ακόμα και η στάχτη. Το φύλαγμα της τεφροδόχου αρχίζει να θεωρείται ξεπερασμένο και προωθούνται διάφορες «ρομαντικές» βαρβαρότητες για να ατιμωθεί περεταίρω η μνήμη του νεκρού.

Καταπόντιση στη θάλασσα 

Η Solace Reef είναι μια εταιρεία στο ΗΒ που αναλαμβάνει να σφραγίσει την τέφρα μέσα σε ένα πέτρινο μνημείο και να την ποντίσει σε ένα υποθαλάσσιο νεκροταφείο ώστε να μετατραπεί σε τεχνητό ύφαλο που θα φιλοξενεί τα… ψάρια. Το πέταγμα των λειψάνων στη θάλασσα, διαφημίζεται ως πράξη απόλυτης… περιβαλλοντικής συνείδησης και ως συγκινητική επανένωση των τεθνεώτων με το στοιχείο της θάλασσας, ιδιαίτερα αν την αγαπούσαν όσο ήταν εν ζωή.

«Αντί να γίνεσαι μέρος ενός νεκροταφείου, γίνεσαι μέρος ενός θαλάσσιου καταφυγίου ζωής», σχολιάζουν οι υποστηρικτές αυτής της παράνοιας, χλευάζοντας τα τραγικά ναυάγια όλης της ιστορίας όπου ο υγρός τάφος θεωρούταν μια από τις πιο θλιβερές καταλήξεις για τον άνθρωπο. Όμως στη σημερινή εποχή η ίδια η ανθρωπιά καταντά… ναυάγιο.

Σκόρπισμα στη στρατόσφαιρα

Ένα άλλο γραφείο κηδειών στο Ηνωμένο Βασίλειο με την επωνυμία Aural Flights, αναλαμβάνει να σκορπίσει την τέφρα των εκλιπόντων στην εσχατιά του πλανήτη και συγκεκριμένα στο… διάστημα. Με μια ειδικά σχεδιασμένη κάψουλα που συνδέεται με ένα μπαλόνι υδρογόνου, οι στάχτες φτάνουν στη στρατόσφαιρα σε ύψος 32.500 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της γης και απελευθερώνονται. Στη συνέχεια παρασύρονται για μήνες από τους ανέμους, ώσπου να φτάσουν στις νεφέλες και να γίνουν μέρος της βροχής. Αυτό το σκόρπισμα νεκρικής ύλης στους πέντε ανέμους και η βροχή του θανατικού στα κεφάλια της παλαβής ανθρωπότητας, παρουσιάζεται ως μια συγκλονιστική ένωση με τα… αστέρια, μια «γιορτή της ζωής» όπως λένε οι άνθρωποι της Aural Flights.

Κομποστοποίηση

Η φρενοβλάβεια επεκτείνεται και σε παραδοσιακές τεχνικές όπως η φυσική ταφή, όπου προωθείται η τοποθέτηση νεκρών σε ενοικιαζόμενα… χωράφια, με χρησιμοποίηση βιοδιασπώμενων «φέρετρων» που περιέχουν σπόρους μανιταριών, ώστε να επιταχύνεται η διαδικασία της αποσύνθεσης και να χρησιμεύει ο νεκρός ως «λίπασμα» για την κλιματική θρησκεία της Νέας Τάξης. Μια κομποστοποίηση του ανθρώπου «για το καλό του πλανήτη».

Μια άλλη κυνικότατη μέθοδος ταφής που ονομάζεται «terramation», όχι μόνο μετατρέπει το σώμα σε λίπασμα, αλλά αυτό το λίπασμα επιστρέφεται στους οικείους του για να το χρησιμοποιήσουν ακόμα και στον… κήπο τους. Ο νεκρός τοποθετείται σε ένα ειδικό δοχείο μαζί με άχυρο, λουλούδια, τεμάχια ξύλου και φυτά που ευνοούν την αποσύνθεση. Για ένα μήνα το δοχείο κρατιέται σε ζεστή θερμοκρασία και τροφοδοτείται συνεχώς με οξυγόνο, ώστε οι μικροοργανισμοί να επιτελέσουν γρήγορα το αδηφάγο έργο τους.

Ένα μήνα αργότερα, το σώμα έχει μετατραπεί σε έναν χωματένιο όγκο κομπόστ, τον οποίο η οικογένεια μπορεί να βάλει στα δέντρα της αυλής, στις γλάστρες, σε δάση ή όπου αλλού θέλουνε. Η συγκεκριμένη μέθοδος ανθρώπινης κομποστοποίησης γνωρίζει αυξανόμενη απήχηση στις ΗΠΑ.

Ακόμα και… υδρόλυση

Εάν οι παραπάνω τρόποι μεταχείρισης των νεκρών δεν σας έκαναν να φρίξετε ακόμα, σίγουρα θα το καταφέρει η κηδεία «boil in the bag» που νομιμοποιήθηκε από τον Μάρτιο του 2026 στη Σκωτία και φιλοδοξεί να εξαπλωθεί σε όλη τη Βρετανία. Τι αφορά αυτή η φρικιαστική μέθοδος; Αυτό ακριβώς που περιγράφει: το βράσιμο του σώματος μέσα σε μια ειδική σακούλα με τη μέθοδο της Αλκαλικής Υδρόλυσης, δηλαδή την καταστροφή των ιστών με θερμαινόμενο νερό και χημικά μέχρι να υγροποιηθούν πλήρως και να αποβληθούν στην αποχέτευση! Μετά από 3-4 ώρες απομένουν μόνο τα οστά, που και αυτά κονιορτοποιούνται και παραδίδονται στους οικείους.

Και αυτή η στυγνή μέθοδος αφανισμού που μοιάζει βγαλμένη από υποθέσεις δολοφόνων που έβραζαν τα μέλη των θυμάτων τους για να τα εξαφανίσουν, παρουσιάζεται ως το μέλλον της «πράσινης ταφής» που υπερέχει λόγω μηδενικών ρύπων σε σχέση με την αποτέφρωση και την παραδοσιακή ταφή.

Η λύσσα για την εκμηδένιση κάθε ιερότητας, κάθε τιμής, κάθε προσωπικής σύνδεσης, κάθε μνήμης, κάθε πνευματικής φροντίδας και κάθε πίστης και ελπίδας για τη μετά θάνατον κατάσταση του νεκρού, ξεχειλίζει από κάθε πόρο αυτού του εωσφορικού συστήματος. Οτιδήποτε εξευτελίζει μετά θάνατον και αλυσοδένει στην κενοδοξία τον άνθρωπο, παρουσιάζεται σαν μεγαλούργημα του μηδέν. Ατίμωση της ζωής – ατίμωση και του θανάτου, σε μια μανία να εξαλειφθεί το ανθρώπινο ίχνος που μόνο ο ανθρωποκτόνος διάβολος μπορεί να εμπνέει…

sportime.gr 17 Απρ 2026

https://aktines.blogspot.com/2026/04/blog-post_92.html#more

Σημειώσεις ἀδελφῆς Συγκλητικῆς.(Ὀπτασία παραδείσου καὶ κολάσεως). Ἱερὸ ἡσυχαστήριο Παναγίας Γλυκοφιλούσης Ραψάνης.

Επιστολές καί σημειώσεις πνευματικῶν ἐμπειριών 

Ἐν καιρῷ ξηρασίας

(Οπτασία παραδείσου καί κολάσεως) 

Πόσα καί πόσα βάνει ὁ λογισμός να ισορροπήσει την ψυχή, πού πάντα πάει και ξεγλιστρᾶ ἀπό τό καθήκον της. Πολλά φέρω στόν λογισμό, τό πιό πλησίον (εἶναι ὁ θάνατος. Καί τί δέν μοῦ μιλᾶ (γι' αὐτόν

Ὁ θάνατος! Ε, τότε τί γυρίζεις, ψυχή μου; Ποῦ ἔχεις νά ὑπάγεις πλήν τοῦ Θεοῦ σου; Γύρισε εἰς ἑαυτόν καί ἰδέ τά μέσα σου καί τά γύρω σου καί ἐάν μένει τίποτε γιά νά ξεθαρρεύεις καί κάπου. Ὅλα αὐτά καί πολλά ἄλλα μέ δάκρυα ἔλουαν τήν ψυχή μου στην προσευχή. Πέρασε ἀρκετά ή νύκτα, νά ξεκουράσω τά ἀρρωστημένα μάτια μου, εἶπα. Καί ξαπλώνω, ἀλλά μέ πῆρε πολύ ἡ αἴσθησις τοῦ θανάτου καί μοῦ ἦταν ἀδύνατον νά κοιμηθῶ. Δέν ξέρω πῶς, μέ παίρνει κάποιος ὁδηγός μου, ἔτσι τό ἔνιωθα, πᾶμε ὥρα, πᾶμε σέ διάφορα άγνωστα ἀλλά ὡραῖα μέρη, τόσον ὄμορφα πού ἔλεγα μέσα μου: «Μά ἐγώ ἔτσι ἤθελα νὰ ζῶ, ἄς μέ ἀφήσει ὁ ὁδηγός μου τώρα ἐδῶ!» Χωρίς νά μιλᾶμε, ξέραμε ὁ ἕνας τά τοῦ ἄλλου. Βλέπω, βλέπω πολλά ὡραῖα παραδεισένια παλάτια, πάντερπνα, ἄπλετον φῶς, τροφή εὐφρόσυνος καί ἀγνώριστος ὡς πρός τά γήινα. Ἔπειτα, μέ κατεβάζει κάτω. Βλέπω μιά μεγάλη οπή ὅπου λεγόταν Ἅδης.

Παναγιώτα Χατζηγιαννάκη: Τὸ ἀληθινὸ πρόσωπο τῆς εὐθανασίας (e-book)

Η ευθανασία ΔΕΝ τερματίζει το πόνο.

Τερματίζει τον πονεμένο.

Παναγιώτα Χατζηγιαννάκη,

ιατρός και μέλος του «Μαμά, Μπαμπάς και Παιδιά»

Μπορεί ο θάνατος να θεωρηθεί «ανθρώπινο δικαίωμα»; Μπορεί η ευθανασία να γίνει «επιλογή» ή παροχή υγείας; Είναι λύτρωση η αφαίρεση μιας πονεμένης ζωής; Από τί λυτρώνεται ο άνθρωπος και πώς απολαμβάνει κατόπιν αυτή την «λύτρωση»; Εκφράζει συμπόνια η απόσυρση της φροντίδας και της ανακούφισης; Είναι εντιμότητα, όταν για χάρη κάποιας διευκόλυνσης ή κέρδους, αλλά και εξαιτίας επιστημονικής ανεπάρκειας δικαιώνεται η παραμέληση και η διακοπή της ζωής;

Το ένα μετά το άλλο τα Κράτη αποδέχονται και νομιμοποιούν την διακοπή της ανθρώπινης ζωής με ιατρική βοήθεια, την λεγόμενη «ευθανασία». Προτρέπουν και στην σύνταξη προκαταρκτικής οδηγίας, η οποία επιτρέπει να μην λάβει κάποιος ιατρική φροντίδα και να εγκαταλειφθεί υπό ορισμένες συνθήκες. Αυτές οι απόψεις ακούγονται και προωθούνται εμμέσως πλην σαφώς όλο και πιο συχνά και στην Ελλάδα.

Ωστόσο, η εμπειρία από εκεί που εφαρμόστηκαν δείχνει ότι όταν ο θάνατος προσφέρεται ως «επιλογή», υγειονομική «παροχή», «δικαίωμα», έκφραση σωματικής αυτονομίας ή «λύτρωση», σημαίνει ότι κάποιοι κατάφεραν να παραπλανήσουν τους αναγκεμένους και συγχρόνως πέτυχαν να αγνοηθούν συνειδητά οι πολλαπλές ανεπάρκειες όσων έχουν την ευθύνη της φροντίδας.

Οἱ θάνατοι μὲ εὐθανασία στὸ Βέλγιο ἔφτασαν σὲ νέα ὕψη

«Αξιοπρέπεια» στο θάνατο ή κακοποίηση των πιο ευάλωτων της κοινωνίας μας;

Από το «Μαμά, Μπαμπάς και Παιδιά»

Το Βέλγιο, γνωστό για τους φιλελεύθερους νόμους του για την υποβοηθούμενη αυτοκτονία και την ευθανασία, δημοσίευσε στοιχεία που δείχνουν ότι οι θάνατοι από ευθανασία αυξήθηκαν κατά 15% από το 2022 στο 2023 στη χώρα, κάνοντας νέο υψηλό ρεκόρ(1)

Το Βέλγιο νομιμοποίησε την ευθανασία το 2002, χρονιά κατά την οποία 24 άτομα πέθαναν με αυτό το τρόπο. Το 2023, σύμφωνα με την «Federal Control and Evaluation Commission for Euthanasia» (FCEE) ο αριθμός αυτός εκτινάχθηκε στα 3.423 άτομα. Σε αυτά περιλαμβάνεται ένα 16χρονο κορίτσι, που υποβλήθηκε σε ευθανασία λίγες μέρες μετά τα γενέθλιά της. Ενώ οι περισσότεροι ήταν ηλικιωμένοι, το ένα τρίτο ήταν κάτω των 70 ετών. Επιπλέον, 89 άτομα υπέστησαν ευθανασία λόγω ψυχολογικών και μόνο προβλημάτων όπως κατάθλιψη ή νευροεκφυλιστικών νοσημάτων όπως η ν. Αλτσχάιμερ, και 110 άτομα ταξίδεψαν στο Βέλγιο από το εξωτερικό για να τους σκοτώσουν εκεί.

Προσδοκῶ ἀνάσταση νεκρῶν

Ἀπό τό βιβλίο: ”Προσδοκῶ ἀνάσταση νεκρῶν”. Ἐκδόσεις “ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ”.

Ὁ θάνατος εἶναι τό πλέον βέβαιο γεγονός πού καθένας γνωρίζει πώς ἀργά ἤ γρήγορα θά ἐπέλθει καί στόν ἴδιο. ᾿Εν τούτοις τό τέλος αὐτῆς τῆς ζωῆς παραμένει γιά τούς περισσότερους ἀνθρώπους ἀπόλυτα ἀνεπιθύμητο κι ἐπίμονα ἀπωθημένο. Κι αὐτό, γιατί ὁ ἄνθρωπος δέν ἔχει θρέψει, κατά τή διάρκεια τῆς ἐπί γῆς βιοτῆς του, τήν προσδοκία τοῦ «ἐπέκεινα» καί δέν βασίζεται πάνω στό ἀγκωνάρι τῆς «ἐν Χριστῷ» ἐλπίδας. Αἰφνιδιάζεται ὁ ἀπόγονος τοῦ ᾿Αδάμ ἀπό τό φαινόμενο τοῦ θανάτου, ἐπειδή ἀσφαλῶς εἶναι πλασμένος γιά νά ζήσει αἰώνια. Καί καθώς βλέπει τό σῶμα κάποιου ἀγαπημένου του νά κοίτεται χωρίς πνοή, τότε σαβανώνει μαζί μ᾿ αὐτό καί τή δική του ἐλπίδα.

Ὁ σημερινός ἰδιαίτερα ἄνθρωπος εἶναι παραδομένος στά φαινόμενα καί σ᾿ ὅσα μπορεῖ νά ἀποδείξει ἐργαστηριακά ἤ νά καταθέσει ὡς ἀναμφισβήτητα καί δεδομένα. Γι᾿ αὐτό ἔχει χάσει τό ἐνδιαφέρον του γιά κάθε μεταθανάτια προοπτική καί πολύ περισσότερο, ἔχει νεκρώσει μέσα του κάθε ἐλπίδα γιά ἀνάσταση καί ἀθανασία.

Συμβαίνει, καθώς λέει ὁ ἅγιος ᾿Ιωάννης ὁ Χρυσόστομος, καί τοῦτο... τό παράδοξο, νά καταθέτει ὁ σποριάς τό βιός του στή νωπή γῆ, νά τήν ὀργώνει βαθιά καί νά τήν ταΐζει πλούσια μέ γερό σπόρο καί ἐλπίδα. Γιατί, τό σάπισμα καί ὁ πρόσκαιρος ἀφανισμός τοῦ σπόρου δέν τόν προβληματίζει ἀρνητικά, οὔτε τοῦ ἀκυρώνει τήν προσμονή τῆς νέας βλάστησης καί τῆς καρποφορίας. ῞Οταν ὅμως αὐτός κληθεῖ νά ἀποθέσει στή φρεσκοσκαμμένη γῆ ἄπνουν τόν ἄνθρωπό του, τότε δέν διακατέχεται ἀπό τήν ἴδια φερέλπιδα βεβαιότητα τοῦ σποριᾶ. Τότε, ἡ ἔλλειψη τῆς θωριᾶς τοῦ ἀγαπημένου του προσώπου, ταυτίζεται μέσα του μέ τήν ὁριστική ἀπώλεια, χωρίζεται γι᾿ αὐτόν ἡ ζωή στά δυό. Κι αὐτό, γιατί δέν ὑπάρχει μέσα του τό ὅραμα τῆς «αἰώνιας ἄνοιξης» καί ἡ χαρά τῆς προσμονῆς τῆς ποθητῆς καί «ἀνέσπερης» ἐκείνης ἡμέρας. ῎Εχει γίνει τόσο ἐπίπεδος ὁ ἄνθρωπος «τοῦ αἰῶνος τούτου», ὥστε συνήθισε νά ὁριοθετεῖ τό καθετί βέ βάση τούς φυσικούς νόμους.

ΗΜΕΡΑ Β΄. Περὶ τοῦ ἀβεβαίου τῆς ὥρας τοῦ θανάτου.

ΗΜΕΡΑ Β΄. Περὶ τοῦ ἀβεβαίου τῆς ὥρας τοῦ θανάτου.

Α΄. Ἐδόθη ἀπόφασις· χρειάζεται νὰ ἀποθάνω, ἀλλὰ δὲν ἠξεύρω τὸν καιρόν ἠμπορῶ νὰ ἀποθάνω εἰς ταύτην τὴν ἡμέραν, εἰς ταύτην τὴν ὥραν.

Β΄. Ἀλλὰ δὲν ἠξεύρω τὸν τόπον· ἠμπορῶ νὰ ἀποθάνω ἢ ἐκεῖ ὅπου κοιμῶμαι, ἢ ἐκεῖ ὅπου περιπατῶ, ἢ ἐκεῖ ὅπου στέκομαι καὶ εἰς κάθε ἄλλον τόπον, ὅπου διατρίβω.

Γ΄. Ἀλλὰ δὲν ἠξεύρω τὸν τρόπον· ἠμπορεῖ νὰ ἀποθάνω ἀδιόρθωτος εἰς ταύτην ἢ εἰς ἐκείνην τὴν ἁμαρτίαν καὶ ἁμαρτάνω μὲ τόσην χαρὰν καὶ ἀφοβίαν; Καὶ μεταπίπτω μὲ τόσην εὐκολίαν; Καὶ δὲν φεύγω πᾶσαν αἰτίαν ἁμαρτίας; Ποία πίστις εἶναι ἡ ἰδικήν μου;

«Τὸ μεγάλο στοίχημα ἀνάμεσα σὲ πιστοὺς καὶ ἀπίστους»

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

«Τὸ μεγάλο στοίχημα ἀνάμεσα σὲ πιστοὺς καὶ ἀπίστους»

«Εἰ γὰρ πιστεύοµεν ὅτι Ἰησοῦς ἀπέθανε καὶ ἀνέστη, οὕτω καὶ ὁ Θεὸς τοὺς κοιµηθέντας διὰ τοῦ Ἰησοῦ ἄξει σὺν αὐτῷ» (Α΄ Θεσ. δ΄, 14). (δηλ.: Δὲν πρέπει νὰ λυπῆσθε σὰν κι’ αὐτούς, διότι ἐὰν ἔχωµεν πεποίθησιν, ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἀπέθανε καὶ ἀνεστήθη, ἔτσι πρέπει νὰ πιστεύωµεν, ὅτι καὶ ὁ Θεὸς ἐκείνους, ποὺ ἀπέθαναν ἑνωµένοι διὰ τῆς πίστεως µὲ τὸν Ἰησοῦν, θὰ τοὺς φέρῃ ἐνδόξως εἰς τὴν αἰωνίαν ζωὴν µαζὶ µὲ αὐτόν).

Ὁ Χρυσορρήμων μᾶς ἐξηγεῖ γιὰ τὸν θάνατο:

«Ὁ θάνατος δὲν εἶναι ἐξαφάνιση τῆς οὐσίας, ἀλλὰ καταστροφὴ τῆς θνητότητας κι ἐξαφάνιση τῆς φθορᾶς. Καθ’ ὅσον αὐτὸς ὁ θάνατος δὲν καταστρέφει τὸ σῶμα, ἀλλὰ ἐξαφανίζει τὴ φθορά. Γιατὶ ἡ οὐσία μένει καὶ θ’ ἀναστηθῆ μὲ μεγαλύτερη δόξα, ὄχι ὅμως ὅλων. Ἡ μὲν λοιπὸν ἀνάσταση θὰ εἶναι κοινὴ γιὰ ὅλους, ἐνῶ ἡ ἔνδοξη ἀνάσταση θὰ εἶναι γιὰ ἐκείνους ποὺ ἔζησαν ἐνάρετα».Ἀπὸ τὸ ἐξαίρετο βιβλίο τοῦ μακαριστοῦ Φ. Κόντογλου «Μυστικὰ Ἄνθη» (ἐκδ. «ΑΣΤΗΡ», Ἀθῆναι) παραθέτουμε τὸ ἀκόλουθο ἀποκαλυπτικὸ περιστατικό:

«Δὲ μὲ εἶχε θολώσει καλὰ-καλὰ ὁ ὕπνος, δὲν ξέρω ἂν ἤμουνα ξυπνητὸς ἢ κοιμισμένος, καὶ βλέπω μπροστά μου ἕναν ἄνθρωπο μὲ ἀλλόκοτη ὄψη. Ἤτανε κατακίτρινος, σὰν πεθαμένος, μὰ τὰ μάτια του ἤτανε σὰν ἀνοιχτὰ καὶ μ᾿ ἔβλεπε τρομαγμένος. Τὸ πρόσωπό του ἤτανε σὰν μάσκα… Ἐκεῖνο τὸ πλάσμα μ᾿ ἔκανε ν᾿ ἀνατριχιάσω. Τὸ κοίταζα, καὶ μὲ κοίταζε, δίχως νὰ μιλήσει, σὰν νὰ περίμενε νὰ τὸ γνωρίσω. Καὶ στ᾿ ἀλήθεια, μ᾿ ὅλο ποὺ ἤτανε τόσο ἀλλόκοτο, σὰν νὰ μοῦ εἶπε μία φωνή: «Εἶμαι ὁ τάδε!». Μόλις ἄκουσα τὴ φωνή, τὸν γνώρισα ποιὸς ἤτανε. Τότε κι ἐκεῖνος ἄνοιξε τὸ στόμα του κι ἀναστέναξε. Μὰ ἡ φωνή του σὰν νὰ ἐρχότανε ἀπὸ πολὺ μακριά, σὰ νά ῾βγαινε ἀπὸ κανένα βαθὺ πηγάδι.

Ἔβλεπα πὼς βρισκότανε σὲ μία μεγάλη ἀγωνία, κι ὑπόφερα κι ἐγὼ μαζί του. Τὰ χέρια του, τὰ πόδια του, τὰ μάτια του, ὅλα φανερώνανε πὼς βασανιζότανε. Ἀπάνω στὴν ἀπελπισία μου, πῆγα κοντά του νὰ τὸν βοηθήσω, μὰ ἐκεῖνος μοῦ ῾κανε νόημα μὲ τὸ χέρι του νὰ σταματήσω.

Ἐν τάφῳ σωματικῶς, ἐν Ἄδου δέ μετά ψυχῆς ὡς Θεός..

Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός με ιδιαίτερα παραστατικό τρόπο περιγράφοντας τα όσα θαυμαστά συντελούνται υπό του Κυρίου στο κράτος του θανάτου, αναφέρει: «Έφθασε λοιπόν ο θάνατος, και αφού κατάπιε το δόλωμα του σώματος (τον Χριστόν ως άνθρωπον) περιεπλέχθη στο αγκίστρι της αναμάρτητης και ζωοποιού θεότητος, και αφού εγεύθη σώμα θεωμένο καταστρέφεται και όλους τους ανιστά, αυτούς που είχε καταπιεί.

Καί ἔτσι περνάει ὅλη ἡ ζωή μάταια

«Τόσο χρόνο δίνει ο φιλάνθρωπος Θεός, και όμως ο άνθρωπος παραμένει στα ίδια. Ένας τέτοιος άνθρωπος, και όταν ακόμα γεράση, θα είναι ράθυμος. Η σκέψις του λέει: Είμαι ογδόντα: Έχω καιρό μέχρι τα ενενήντα. Μετά τα ενενήντα λέει: Έχω καιρό μέχρι τα εκατό. Θα ζήσω και άλλο. Και έτσι περνάει όλη η ζωή μάταια».

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος / Άπαντα τα έργα ΕΠΕ τ. 19 σελ.572

https://proskynitis.blogspot.com/2023/12/blog-post_14.html

Ὅπως γιά ὅλους ἔτσι ἔρχεται καί γιά ἐσένα ἡ στιγμή αὐτή . Εἶσαι ἕτοιμος;

Πόσος χρόνος πιστεύεις ό,τι σου μένει έως ότου κλείσεις καί εσύ τα μάτια σου μία για πάντα ;Αλήθεια,το έχεις ποτέ σκεφτεί ;

Μία ώρα ;

Μία μέρα;

Μία εβδομάδα ;

Ένας μήνας ;

Πέντε χρόνια ;

Ίσως πενήντα;

Όπως για όλους έτσι έρχεται καί για εσένα η στιγμή αυτή .

Είσαι έτοιμος;Είσαι έτοιμος να αφήσεις αυτόν τον κόσμο;Είσαι έτοιμος γι’ αυτό σου το ταξίδι;

Μία απλή εκδρομή πάει κανείς καί φροντίζει να πάρει μαζί του ένα σωρό αποσκευές.

Ἡ ἀποτέφρωση ἀντίκειται στόν πολιτισμό μας καί τήν Ὀρθοδοξία

Η ΑΠΟΤΕΦΡΩΣΗ ΑΝΤΙΚΕΙΤΑΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

του Μιχαήλ Α. Βιδάλη, Ph.D. Διδάκτωρος Κοινωνιολογίας και Αρχιτέκτωνος – Μηχανικού, Μέλους του I.H.A.

Πρόσφατα παραβρέθηκα στην εξόδιο ακολουθία και ταφή ενός προσφιλούς οικογενειακού φίλου και προβληματίστηκα πολύ αναλογιζόμενος τη «μόδα» της αποτέφρωσης των κεκοιμημένων, η οποία εισήχθη στη χώρα μας το 2010 επί κυβερνήσεως Γεωργίου Παπανδρέου του νεώτερου (ΦΕΚ 745/Β/31.05.2010)

Ολοένα και περισσότεροι «επιφανείς» πολίτες φαίνεται να στρέφονται προς τη συγκεκριμένη επιλογή στα «κέντρα αποτέφρωσης νεκρών» (Κ.Α.Ν.), όπως προβάλλεται από τα σχετικά συμφέροντα και τα συστημικά μέσα ενημέρωσης.

Κατά τη διάρκεια της Ακολουθίας ακούστηκε η ποιητική φράση «τὸ σῶμα καλύπτεται τῇ γῇ παραδοθέν». Ευθέως αναλογίστηκα, ότι ο ίδιος ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός ετάφη σε καινόν μνημείον. Ο δε Λάζαρος επίσης ετάφη και αναστήθηκε την τέταρτη ημέρα από τον Ιησού Χριστό. Κατά το θάνατο πάνω στο Σταυρό του Ιησού Χριστού «… τὰ μνημεῖα ἀνεῴχθησαν καὶ πολλὰσώματα τῶν κεκοιμημένων ἁγίων ἠγέρθη, καὶ ἐξελθόντες ἐκ τῶν μνημείων, μετὰ τὴν ἔγερσιν αὐτοῦ εἰσῆλθον εἰς τὴν ἁγίαν πόλιν καὶ ἐνεφανίσθησαν πολλοῖς» (Ματθ. κζ’ 52-53), και εδώ γίνεται ρητή αναφορά σε μνήματα και σώματα κεκοιμημένων. Όλοι οι συγγενείς και οι πρόγονοί μας ετάφησαν. Οι Χριστιανοί σύμφωνα με την Αγία Γραφή πιστεύουμε, ότι το σώμα μας έχει δημιουργηθεί από τη γη και με τον θάνατό μας επιστρέφουμε σε αυτήν τη γη, άποψη που λυσσαλέα λοιδορείται από τους άθεους ή ορισμένους αριστερούς κύκλους. Μάλιστα από αρχαιοτάτων χρόνων επικρατεί η παράδοση κατά την εκταφή των κεκοιμημένων, να πλένονται τα οστά με κρασί και να φυλάσσονται με σεβασμό σε οστεοφυλάκια, ώστε να διατηρεί η οικογένεια και γενικώτερα η κοινωνία με σεβασμό την μνήμη των προγόνων.

Ἡ ψυχή ἐξέρχεται τοῦ σώματος ἀοράτως – ὑπάρχει, ἀφοῦ δέν μπορεῖ νά γίνει ὁρατή; (Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Διάλογος)

ΠΕΤΡΟΣ. Όταν πέθανε κάποιος αδελφός, συνέβη να είμαι εκεί παρών. Αυτός ξαφνικά, εκεί που μιλούσε, άφησε την τελευταία του πνοή, και αυτόν που προηγουμένως τον έβλεπα να μιλάει μαζί μου, ξαφνικά τον είδα νεκρό. Αλλά αν βγήκε ή δεν βγήκε η ψυχή του δεν είδα, και μου φαίνεται σκληρή η απαίτηση να πιστεύουμε πως υπάρχει κάτι, που κανείς δεν έχει τη δυνατότητα να δει.

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ. Τι το θαυμαστό, Πέτρε, αν δεν είδες την ψυχή να βγαίνει, εφόσον ούτε και όταν μένει στο σώμα την βλέπεις; Μήπως τάχα τώρα, που μιλάς μαζί μου, επειδή δεν μπορείς να δεις την ψυχή μου μέσα μου, πιστεύεις γι’ αυτό πως έχω ξεψυχήσει; Η φύση επομένως της ψυχής είναι αόρατη, και βγαίνει αυτή από το σώμα αόρατα κατά τον ίδιο τρόπο που μένει αόρατα και στο σώμα.

ΠΕΤΡΟΣ. Αλλά τη ζωή της ψυχής, όταν μένει μες στο σώμα, μπορώ να την συμπεράνω από τις ίδιες τις κινήσεις του σώματος, γιατί, εάν δεν υπήρχε ψυχή μες στο σώμα, τα μέλη αυτού του σώματος δεν θα μπορούσαν να κινούνται. Ενώ τη ζωή της ψυχής μετά τον θάνατο της σάρκας σε ποιες κινήσεις ή σε ποια έργα την βλέπω, ούτως ώστε από τα ορατά πράγματα να κατανοήσω πως υπάρχει αυτό, που δεν μπορώ να δω;

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ. Όχι κατά αναλογία, αλλά κατά αντίστροφη αναλογία λέγω πως την βλέπεις στο εξής: Όπως η δύναμη της ψυχής ζωοποιεί και κινεί το σώμα, έτσι η θεία δύναμη γεμίζει όλα όσα δημιούργησε, και άλλα τα ζωοποιεί εμφυσώντας τους πνεύμα ζωής, σε άλλα χορηγεί τα μέσα να ζήσουν, σε άλλα απλώς και μόνο παρέχει την ύπαρξη. Εφόσον λοιπόν δεν αμφιβάλλεις πως υπάρχει Θεός που δημιουργεί και διευθύνει, γεμίζει και περιβάλλει, υπερβαίνει και υποβαστάζει, απερίγραπτος και αόρατος, έτσι δεν πρέπει να αμφιβάλλεις πως έχει Αυτός αοράτους λειτουργούς.

Θάνατος εἰναι ὁ πρὸς καιρὸν χωρισμὸς τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὸ σῶμα , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

"Τήν ὥρα τῆς κηδείας ἔλαμπε ἕνα φῶς δυνατό"

Ανθολόγιο Συμβουλών, Άγιος Πορφύριος, εκδ. Ι. Μονή Μεταμορφώσεως, Μήλεσι, σελ.201-202

Μπαίνοντας μέσα στο δωμάτιο του Γέροντα βρήκα εκεί τον πατέρα του κοριτσιού, του οποίου μόλις είχε γίνει η κηδεία.

Τον αγκάλιασα, τον φίλησα κι αρχίσαμε να κλαίμε και οι δύο.

Πετιέται τότε ο Γέροντας και μας λέει:

"Να βγείτε έξω και οι δύο. Δε σας αντέχω".

Βγήκαμε, πράγματι, έξω. Ύστερα από λίγο έστειλε ο Γέροντας και με φώναξαν.

Πήγα και μου είπε:

-Με συγχωρείς, που σας είπα να βγείτε έξω, αλλά ξέρεις τί μου συμβαίνει σήμερα;

-Τί, Γέροντα;

Κι άρχισε να μου λέει κλαίοντας:

-Την ώρα της κηδείας έβλεπα ένα φώς δυνατό επάνω από την Εκκλησία. Σ' όλη τη διάρκεια της κηδείας έβλεπα αυτό το φωτεινό άστρο.Κι όταν μετέφεραν το φέρετρο προς τον τάφο, πάλι το έβλεπα.

Ὁ διάβολος ἐρευνᾶ τήν ψυχή τοῦ θανόντος, γιά νά βρεῖ δικά του στοιχεῖα. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

 

Ἔτσι τούς ἀποτελείωναν!

 Αναποτελεσματικές και επιβλαβείς θεραπείες, όπως η επιβαλλόμενη οξυγόνωση, είναι η αιτία θανάτου των ασθενών με Κόβιντ.

Στο επεισόδιο της εκπομπής "Fuori dal Coro" της Τρίτης 23 Μαΐου, στο Ιταλικό κανάλι Rete4, ένα ενδιαφέρον ρεπορτάζ έδωσε φωνή σε ορισμένες από τις οικογένειες των πολλών θυμάτων της Κόβιντ, στους οποίους συνιστούσαν να ακολουθήσουν την περίφημη πλέον "αναμονή στο σπίτι".

Πολλές μαρτυρίες από ανθρώπους που είδαν τα αγαπημένα τους πρόσωπα να πεθαίνουν σε αυτό που επανειλημμένα περιγράφεται ως "μια κατάσταση εγκατάλειψης".

Κατ’ οὐσίαν ὁ ἄνθρωπος δέν ἔχει ἄλλον ἐχθρό....

«Ο μόνος πόλεμος που επιλέξαμε, είναι η πάλη προς τον κοινό εχθρό κάθε ανθρώπου και όλης της ανθρωπότητας: Τον θάνατο. Κατ’ ουσίαν ο άνθρωπος δεν έχει άλλον εχθρό. Παλεύουμε για την ανάσταση, την προσωπική μας και κάθε συνανθρώπου μας»

Άγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2023/04/blog-post_621.html

Γιατί δέν πρέπει νά φορᾶμε μαῦρα στίς κηδεῖες καί μετά, ὅταν κοιμηθεῖ κάποιος συγγενής μας. Ἀρχ. Σάββας Ἀγιορείτης

Γιά τόν Χριστιανό δέν ὑπάρχει θάνατος"Εἶναι ἁμαρτία, εἶναι κακό νά φορᾶμε μαῦρα. Πρέπει νά φορᾶμε λευκά, νά χαιρόμαστε ὅταν ὁ ἄνθρωπος μᾶς πηγαίνει στήν βασιλεια Τοῦ Θεοῦ. Μόνο γιά ἕνα πρᾶγμα δικαιολογεῖται νά στεναχωριόμαστε ἄν ὁ ἄνθρωπος μᾶς ἔφυγε ἀμετανόητος, ανεξὁμολόγητος, καί χωρίς τήν μετάληψη τῶν Θείων μυστηρίων, χωρίς τά τελευταῖα αὐτά ἐφόδια. Μόνο τότε δικαιολογεῖται νά στεναχωριόμαστε. Ἀλλά καί πάλι ἔχουμε ἐλπίδα γιατί ἔχουμε τήν στρατευομένη ἐκκλησία, δηλαδή ὅλους ἐμᾶς, οἱ ὁποῖοι θά προσευχηθοῦμε γι' αὐτόν νά τόν βοηθήσει ὁ Κύριος ἔτσι ὥστε στήν Δευτέρα Παρουσία καί στήν κρίση τήν τελική νά βρεῖ ἔλεος, καί νά μπεῖ κι αὐτός στήν βασιλεία Τοῦ Θεοῦ. " ΄

 

απομαγνητοφώνηση ἀπό τό ἀπόσπασμα "Οἱ ἐπιστρέφοντες στήν Ὀρθοδοξία ἀπαντοῦν στούς λέγοντας ὅτι ὑπάρχουν πολλοί δρόμοι, 11-3-2023, 

Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου • Οι επιστρέφοντες ...

Πόθος Θανάτου - ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ

ΛΑ΄

Πόθος Θανάτου

Διπλὰ ἔμαθα διπλὰ ξεγελασμένος.

Δίκαιο ἂν εἴχατε, ὁ Θεὸς μαζί σας.

Δὲ σᾶς παρακαλῶ καθόλου ἀκόμα κι ἔτσι.

Μὰ ἔχω τελειώσει, οἱ συμφορές μου ἂς πάψουν.

Ἀπ᾽ τὰ παρόντα οὔτ᾽ ἕνα δὲ μοῦ λείπει·

πλοῦτος καὶ φτώχεια καὶ χαρὰ καὶ λύπες,

δόξα καὶ καταφρόνια, ἐχθροὶ καὶ φίλοι·

ὥρα νὰ δοκιμάσω ὅσα προσμένω.

Τέλειωσε ὁ λόγος· τόλμησα καὶ σὺ ἄκουσέ τον.

Τί μ᾽ ἔπλασες, μηδέν, Χριστέ μου, ἂν εἶμαι;

Κι ἂν μὲ τιμᾶς, πῶς συμφορὲς μὲ δέρνουν τόσες;

ΛΑ΄.