Ἀσκητές μέσα στόν κόσμο: Ἀναστάσιος Μαλαμάς

 Αυτοβιογραφία

Ο απλός και ταπεινός Αναστάσιος Μαλαμάς γεννήθηκε στο χωριό Κοκκαλού, κοντά στην λίμνη Βόλβη, τον Δεκέμβριο του 1929. Η καταγωγή του πατέρα του ήταν από το Σχολάρι της Θράκης. Ήταν θεοσεβούμενος άνθρωπος. Είχε αγοράσει από ένα μετόχι την εικόνα των αγίων Αναργύρων και την έφερε στην Εκκλησία του χωριού. Η μητέρα του ήταν κι αυτή Θρακιώτισσα από το Νηχώρι, κοντά στην Ραιδεστό. Απέκτησαν 6 παιδιά και το 1932 πέθανε ο πατέρας του σε ηλικία 37 ετών από πνευμονία. Όπως αφηγείται ο ίδιος ο Αναστάσιος, «από μικρός πέρασα μαρτύρια. Ήμαν έως 2 χρόνων, αβράκωτος, με φουστανάκι τότες μας είχαν, και πήγα κι έπεσα πάνω στην πυροστιά. Τότες νε φάρμακα… νε τίποτα… Με πρακτικά να με γιατρέψουν! Επειδή ήμασταν 5 ορφανά, εμένα το τελευταίο μ’ έδωκαν για υιοθεσία σ’ ενα διπλανό χωριό. Ήμουν δίδυμος μ’ εναν αδελφό μου που γεννήθηκε πολύ ζωηρός, μπαμπάτσικο μωρό λέγανε, ενώ εγώ ήμουν σαν ψοφίμι, «ζαλίμι» με λέγαν! Εκείνο το βύζαιναν, εμένα μ’ είχαν παραπετάξει, μα ο πατέρας με λυπόταν κι έλεγε, δώσε και σ’ αυτό να βυζάξη, να πάρη λίγο μαγιά, και μου ’δινε λίγο λαδάκι με ζάχαρη. Περιφρονημένος ήμουν από μικρός. Και πεθαίνει εκείνο το κατάγερο και μνήσκω εγώ! Μ’ έδωκε η μάννα μου ένα κομμάτι πίττα, είχε το ταψί μπροστά εκείνη την ώρα, και έγινε η υιοθεσία! Δυόμισι χρονών να ’μουνα τότε που με δώκαν ορφανό σε ξένα χέρια…

»Με πήρε σα κουτάβι με κλειστά μάτια ο πατριός να με πάγη στο άλλο χωριό. Με πήγε κατευθείαν στο καφενείο. Εκεί μέσα 4-5 καρέκλες κι εγώ ούτε να κλάψω, να παραπονεθώ, κι έλεγε ο πατριός μου στον κόσμο εκεί μέσα πως με πήρε για παιδί του. Μετά με πήγε στο σπίτι του. Δεν είχαν αυτοί παιδιά. Μου δείχνει την γυναίκα του, και μου λέει «αυτήν θα λες μητέρα, εμένα θα με λες πατέρα. Ναί; Ναι!». Αυτή όμως η γυναίκα του ήταν σαν τσαγκάδα (προβατίνα που όταν γεννά δεν παίρνει κοντά τα αρνάκια της). Με χτύπαγε αλύπητα, για σκοτωμό. Από το ξύλο, μία μέρα βάφτηκαν τα σανίδια της παράγκας όλο αίμα. Ύστερα από λίγο έφτασε αυτός.

—Τί ‘ναι;

—Μ’ έδειρε η μάννα!

»Τότε κι αυτός άρχισε να δέρνη αυτήνα. Ώσπου με τα πολλά κάτι γειτόνοι ειδοποίησαν τη μάννα μου: «Θα σκοτώσει αυτή το παιδί, τρέχα! Κι ήρθε και μ’ αρπάζει αβράκωτον, κρυφά, απ’ την αυλή. Την άλλη μέρα ήρθε αυτός για να με ξαναπάρη, μα οι δικοί μου μ’ έκρυψαν.

Ἄν ἕνας μέ φταίξη τόν παρουσιάζω σ’ ἕνα κλοιό προσευχῆς

Εμένα με κυκλώσαν αδικίες κι έκανα προσευχή. Όταν εβλεπα αδικία και δεν μπορούσα να την σταματήσω, γονατούσα και φώναζα “συχώωωωρεσέ με Κύριε…”.  Έτσι με περνούσε η στεναχώρια, γιατί οι προσευχές φτάνουν επάνω. Οι προσευχές τα πάντα τα λειώνουν, κι αμέσως προλαβαίνει η καλωσύνη του Θεού. Αν με φερθούν άσχημα, να πέσω στο ήμαρτον. Αν το αφήσω, θα με κάνει ζημιά.

...μέ τούς Χαιρετισμούς παρηγορᾶμε τή Μάννα Του

Τη Μεγάλη Σαρακοστή είναι επικηρυγμένος ο Χριστός και με τους Χαιρετισμούς παρηγοράμε τη Μάννα Του:

 ''Χαίρε Μήτηρ του Θεού και πάντων των Αγίων''. Όταν πέφτω στην προσευχή όλα τα ξεχνώ, είναι σαν θεραπεία και βλέπω τον Χριστό στον Σταυρό και τη Μητέρα Του.

Αναστάσιος Μαλαμάς (1929-1999)

από το βιβλίο: ''Ασκητές μέσα στον κόσμο''~τόμος Β'~Άγιον Όρος.

 

proskynitis.blogspot.

«Θεέ μου, σῶσε τήν ἀνθρωπότητα!» (ΣΑΝ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΙ ΙΔ΄-ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ)

ΣΑΝ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΙ ΙΔ΄

Αναστάσιος Μαλαμᾶς,

Μέρος Ιδ΄

« Ἔ… δέν θἄμαστε καί ἀπέθαντοι!»

Γιά τή μνήμη θανάτου καί τό μαρτυρικό του τέλος

» Ἔ… δέν θἄμαστε καί ἀπέθαντοι. Ἀφοῦ ὑπάρχει θάνατος. Ἔ… Μπερεκέτ’ ( = ἀρκετά) τόσο πού ζήσαμε….

Μετά τά 70 χρόνια εἶσαι λαθραῖος σ’ αὐτή τή γῆ. Ἤμασταν τόσα ἀδέλφια, μονάχα ἐγώ ἔμεινα. Πάει τώρα, τίς παχιές ἀγελάδες τίς φάγαμε…

Γιά τίς ἀρρώστιες του ἔλεγε: «ἄν δέν ἔλθῃ ὁ ἄνθρωπος σ’ αὐτό τό σημεῖο, σ’ αὐτήν τήν παρακμή μέ τήν ἀρρώστεια, δέν μπορεῖ νά μπεῖ στό νόημα».

«Μή στεναχωριέστε κι εἶναι ὁ Θεός Μεγάλος» (ΣΑΝ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΙ ΙΓ΄)

ΣΑΝ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΙ ΙΓ΄

Αναστάσιος Μαλαμᾶς,

Μέρος Ιγ΄

Ἄλλες ἀξιόλογες μαρτυρίες

 Ἦταν σάν ἀνεξίκακο ἄρνι. Πολύ δίκαιος, ὅταν ἀγοράζαμε εἴδη μαναβικῆς ἀπό τό κάρο του, μᾶς ἔβαζε ἀφοῦ τά ζύγιζε βαριά - βαριά πάντα παραπάνω. Ὅταν τύχαινε καμιά φορά νά μήν ἔχῃ ρέστα κάτι τιποτένιο, τίποτα δεκάρες ἤ πενηντάλεφτα, δέν τό ξεχνοῦσε ἄλλά μᾶς ἄφηνε ἄλλη μέρα στό παράθυρο μά -κανά- λάχανο, μά δυό-τρία ρεπάνια, κάτι, ἄν καί μᾶς εἶχε βάλει πιό πολλά στό ζῦγι· κι ὅταν τόν λέγαμε πώς δέν ἦταν ἀνάγκη, ἔλεγε -ἄ! τό δικαιοῦσθε! τό δικαιοῦσθε!

«Δέν πρέπει νά ὑπάρχει ἄνθρωπος πού νά μήν τοῦ μιλᾶμε καί νά κρατᾶμε κακία» (ΣΑΝ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΙ-ΙΒ΄)

ΣΑΝ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΙ-ΙΒ΄
Ἀναστάσιος Μ.,
Μέρος Ιβ΄
«Ἄσε τόν κόσμο νά λέῃ, ἐσύ θά κάνῃς τό καθῆκον σου στόν Θεό»

Ἀναμνήσεις τῆς κόρης του Οὐρανίας γιά τόν πατέρα της
Διάβαζε πολύ, ὅποτε ἄδειαζε ἀπό δουλειές, τό Εὐαγγέλιο, αὐτό τόν προστάτευε. Τότε μέ τούς ἀντάρτες, ὅλοι εἶχαν φύγει ἀπό τό χωριό, κι ἦταν μόνος, μέ τά πρόβατα· οἱ σφαῖρες σφύριζαν τήν ἡμέρα, καί τό βράδυ διάβαζε τό Εὐαγγέλιο πού τό εἶχε πάντα ἐπάνω του, κοντά στήν καρδιά του.
Στό κοπάδι εἶχε κάτι ἄγρια σκυλιά πού δέν ἄφηναν οὔτε πουλί πετούμενο νά περάσῃ. Μιά μέρα, πού ἦταν σέ ἕνα λειβάδι μέ παχύ χορτάρι μέ τά πρόβατα, εἶδε νά πλησιάζῃ ἕνας λόχος.

«Ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι θέατρο νά θέλει νά κόβῃ ὅσο τό δυνατόν περισσότερα εἰσιτήρια» (ΣΑΝ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΙ ΙΑ΄)

ΣΑΝ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΙ ΙΑ΄
Αναστάσιος Μ.,
Μέρος Ια΄
Πῶς ἡ ἁμαρτία γίνεται «λατρεία στόν Θεό»
Γιά τήν μετάνοια καί τούς αἱρετικούς
Ὁ ἀναμάρτητος Χριστός δέν ἐξετάζει τό παρελθόν. «Οὐδείς ἀναμάρτητος εἰ μή Σύ ὁ δυνάμενος»… Βάρδα ὅμως νά μήν ἁμαρτήσεις ξανά. Σέ λέει τώρα πού μέ γνώρισες, ἐπιστρατεύεσαι! Σταμάτα ἐκεῖ πέρα. «Ὅποιος γυρέψει βοήθεια, θά τόν γλυτώσει. Τό ἁμάρτημα εἶναι, νά, ὅπως βρέχει…, ε… ἅμα βγῇς ἔξω, θά βραχεῖς….
»  Ἡ Δύναμη Καλοσύνης ὁ Θεός,  καί τήν τελευταία ὥρα συχωρᾶ. Μόλις πιστέψεις, σέ φωτίζει, ἅμα δέν μᾶς συχωροῦσε, δέν θά εἶχε τό φῶς.

Θαυμαστά περιστατικά (ΣΑΝ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΙ -Ι΄)

ΣΑΝ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΙ Ι΄
Αναστάσιος Μ.,
Μέρος Ι΄
«Ἡ ζωή μου ἕνα θαῦμα»
Γιά τήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ
» Στά 40 μου χρόνια μέ βρῆκε τό ζάχαρο, εὐλογία μεγάλη! Πολλές φορές ἔπεσα σέ κῶμα ἀπό ψηλό σάκχαρο κι ἄλλες σέ ζάλη ἀπό ὑπογλυκαιμία. Μία μέρα, ἤμουν στά χωράφια μέσα, ἕνα χιλιόμετρο μακριά ἀπ’ τή δημοσιά. Μόνος, μέσα στ’ ἀγριόχορτα. Καί μέ πιάνει ζάλη, ἔπεσε τό ζάχαρο. Δέν πατοῦσα θαρρεῖς στά πόδια μου, σηκωνόμουν στόν ἀέρα, σά νά ‘μουνα πάνω ἀπό τή γῆ. Γιά νά συνέλθω, γιά νά βάλω κάτι στό στόμα μου, ἔπιασα νά τρίβω τά στάχυα, σάν τούς μαθητές τοῦ Χριστοῦ, πού λέει, ὅταν περπατοῦσαν στά χωράφια· πετοῦσα τά ἄγανα καί μασουλοῦσα τό στάρι, μέ κόπο πῆρα νά γυρίζω σπίτι. Μόλις ἔφτασα ἀπέναντι ἀπ’ τό σχολεῖο, φώναξα μ’ ὅση μοῦ ἀπόμεινε δύναμη «ψωμί!» παρά τρίχα γλύτωσα.

«Ὁ ἐχθρός μου ἡ σωτηρία μου», ἡ μεγάλη ἀνατροπή (ΣΑΝ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΙ Θ΄)

ΣΑΝ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΙ

Αναστάσιος Μ.,

Μέρος Θ΄

«Ὁ ἐχθρός μου ἡ σωτηρία μου», ἡ Μεγάλη Ἀνατροπή

» Τόν καλό τόν μισᾶνε (πρότερον ἐμέ μίσησαν). Τό κακό καλπάζει. Σέ βάζει νά μαλώνῃς. Γιά μερικούς ὁ καυγᾶς εἶναι ἡ θεραπεία τους. Καυγᾶς ἴσον ἡ ἐπανάσταση τοῦ κακοῦ. Ἅμα εἶναι δικός σου ἄνθρωπος, πές ἕνα λόγο, «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, διά τῆς Θεοτόκου, ἐλέησόν με», καί θά φέρω αὐτόν τόν ἄνθρωπο πάνω ἀπό μένα καί θά παρακαλάω γι’ αὐτόν. Ἅμα εἶναι ὅμως ξένος, μήν κάνεις ἀλισβερίσι μαζί του, θά σ’ ἀδικήσει…, ἀπόφευγε… Ἅμα εἶναι ἡ κατασκευή του τέτοια, μήν μαλώνεις μαζί του…

«Φίλος μας ὁ ἀναμάρτητος Χριστός πού μεγάλωσε μέ φτώχεια, μέ τυραννία» (ΣΑΝ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΙ Η΄)…

• Σάν τό χρυσάφι στό καμίνι (Α΄)
• ΣΑΝ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΙ (Β΄)
• ΣΑΝ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΙ (Γ΄)
• Ἡ πίστη στόν ἀναμάρτητο Χριστό μόνο θά μᾶς σώσει (ΣΑΝ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΙ-Δ΄).
• Πρίν ἀπό μένα ὁ Χριστός τό ἔβαλε αὐτό τό στεφάνι (ΣΑΝ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΙ - Ε΄)

• «Μέ τόσα πού τράβηξα δέν ἤξερα κατάθλιψη, δέν ἤξερα ἀϋπνίες, ὅλα τά διαλύει αὐτά ἡ προσευχή» (ΣΑΝ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΙ-Στ΄)

• Ἡ προσευχή εἶναι τό μεγαλύτερο ὅπλο στόν ἄνθρωπο, ἔχει μεγάλη δύναμη (ΣΑΝ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΙ-Ζ΄)..

ΣΑΝ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΙ Η΄
Αναστάσιος Μ.,
Μέρος Η΄
Γιά τήν πίστη
»  Ὁ ἀναμάρτητος Χριστός εἶναι Φῶς ἐκ φωτός καί γιά νά μᾶς ἐμπιστευτεῖ πρέπει νά δεῖ τά παρακάλια μας, τά καλά μας ἔργα, καί τίς προσευχές μας.
» Κάθε Κυριακή πήγαινα στήν Ἐκκλησία (τώρα μέ τό ‘να πόδι κομμένο, καί τυφλός, ἀκούω ἀπό ραδιόφωνο). Ἡ Ἐκκλησία βοηθᾶ πολύ τόν ἄνθρωπο, σά παιδί Της. Χαράματα ξύπναγα τήν Κυριακή…

Ἡ προσευχή εἶναι τό μεγαλύτερο ὅπλο στόν ἄνθρωπο, ἔχει μεγάλη δύναμη (ΣΑΝ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΙ-Ζ΄)..

• Σάν τό χρυσάφι στό καμίνι (Α΄)
• ΣΑΝ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΙ (Β΄)
• ΣΑΝ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΙ (Γ΄)
• Ἡ πίστη στόν ἀναμάρτητο Χριστό μόνο θά μᾶς σώσει (ΣΑΝ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΙ-Δ΄).
• Πρίν ἀπό μένα ὁ Χριστός τό ἔβαλε αὐτό τό στεφάνι (ΣΑΝ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΙ - Ε΄)

• «Μέ τόσα πού τράβηξα δέν ἤξερα κατάθλιψη, δέν ἤξερα ἀϋπνίες, ὅλα τά διαλύει αὐτά ἡ προσευχή» (ΣΑΝ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΙ-Στ΄)

ΣΑΝ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΙ Ζ΄
Ἀναστάσιος Μ.,
Μέρος Ζ΄
«Ὁ ἄνθρωπος ἁγιάζει τόν τόπο ὄχι ὁ τόπος τόν ἄνθρωπο».

Γιά τήν προσευχή ,  συνέχεια…
» Τά μεσάνυχτα ζυγώνεις ἐκεῖ, πιό καλά νά προσεύχεσαι τότε. Ὁ νοῦς πρέπει νά εἶναι καθαρός καί μετά ἀρχίζω πολλές φορές, Ἅγιος ὁ Θεός… μετά Δόξα σοι ὁ Θεός… Μπροστά ἡ δόξα κι ὑστέρα τ’ ἄλλα… ἀφοῦ δοξάσεις πρῶτα, μετά προχωρᾶς… Μετά «Πάτερ ἡμῶν…» καί ἀρχίζω, λέω ἀπ’ τό Εὐαγγέλιο τούς Μακαρισμούς… πέφτω στά παρακάλια «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, διά τῆς Θεοτόκου καί πάντων τῶν Ἁγίων, ἐλέησόν με τόν ἁμαρτωλό…».

«Μέ τόσα πού τράβηξα δέν ἤξερα κατάθλιψη, δέν ἤξερα ἀϋπνίες, ὅλα τά διαλύει αὐτά ἡ προσευχή».

• Σάν τό χρυσάφι στό καμίνι (Α΄)
• ΣΑΝ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΙ (Β΄)
• ΣΑΝ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΙ (Γ΄)
• Ἡ πίστη στόν ἀναμάρτητο Χριστό μόνο θά μᾶς σώσει (ΣΑΝ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΙ-Δ΄).
• Πρίν ἀπό μένα ὁ Χριστός τό ἔβαλε αὐτό τό στεφάνι (ΣΑΝ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΙ - Ε΄)

 ΣΑΝ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΙ (Στ΄)
Αναστάσιος Μ.,
Μέρος Στ΄
«Προσευχή». Τό μεγάλο μυστικό

Γιά τήν προσευχή
» Ὁ Θεός εἶναι εὔσπλαχνος καί θά μᾶς λυπηθεῖ, ὅταν προσευχηθοῦμε. Ἡ προσευχή συγχωρᾶ ὅλες τίς ἁμαρτίες. Μόνο ἡ προσευχή σβήνει τό λάθος. Νά ἐξαγνίσουμε τό μόλυσμα. «Ἥμαρτον Θεέ μου!» Γονάτισε καί λιῶστο μέ τήν προσευχή γιατί θά τό σκέφτεσαι καί θά σ’ ἀρρωστήσει.
» Ὅταν πέσει στήν προσευχή ὁ ἄνθρωπος ἁγιάζει τόν τόπο, θά ἔχει εὐλογία τό μέρος ἐκεῖνο. Μόνο μέ προσευχή ξεκολλᾶ τό μῖσος τῶν ἄλλων.

Πρίν ἀπό μένα ὁ Χριστός τό ἔβαλε αὐτό τό στεφάνι (ΣΑΝ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΙ - Ε΄)

ΣΑΝ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΙ (Ε΄)
Αναστάσιος Μ.,
Μέρος Ε΄
ΓΑΜΟΣ : «Πρίν ἀπό μένα ὁ Χριστός τό ἔβαλε αὐτό τό στεφάνι».
Γιά τήν Οἰκογένεια
» Ἀπό τήν οἰκογένεια νά ξεκινᾶ τό ἡφαίστειο τῆς ἀγάπης, γιατί ἅμα θυσιάζεσαι γιά τόν κόσμο καί δέν ὑπολογίζεις τήν οἰκογένεια εἶναι ἄχρηστα. Εἶναι λάθος τεράστιο πού μερικοί δέν ὑπολογίζουν οἰκογένεια. Ἐάν κρατᾶνε ἀντίθετη στάση πρός τόν Ἀναμάρτητο Χριστό τί θά γίνει; Μία μέρα θά πέσουν πάνω Του.
» Ἡ γυναῖκα τόν ἄντρα της τόν ἔχει κορώνα ἐπειδή εἶναι ἀπ’ τήν πλευρά του. Ἀπό κεῖ περιμένει χαρά, τά πάντα…

Ἡ πίστη στόν ἀναμάρτητο Χριστό μόνο θά μᾶς σώσει (ΣΑΝ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΙ-Δ΄).

ΣΑΝ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΙ (Δ΄)
Αναστάσιος Μ.,
Σάν τό χρυσάφι στό καμίνι. Μέρος Δ΄

Ἡ εὐλογημένη «ἐκδίκηση»


» Νά μήν πεῖς ποτέ ὅτι ἔχασα τό δίκηο μου, γιατί θά σέ ντελαπάρει. Ἅμα φωλιάσει μέσα σου τό γιατί νά χάσω τό δίκηο μου, γίνεσαι ἄλλος ἄνθρωπος, φεύγει ἡ Χάρη. Ἐμεῖς στόχο τό Φῶς θά ἔχουμε. Αὐτό εἶναι ἡ καλύτερη περιουσία. Ὅλα νά τά λυώνει ἡ προσευχή. Εἶναι προσωρινή ἡ κυριαρχία τοῦ σκότους, δέν ἔχουν φῶς αὐτές οἱ δουλειές. Μεγαλύτερη περιουσία εἶναι νά μείνουμε στόν Χριστό μέ ὑπομονή, νά μήν διαλογιζόμαστε. Τότε εἶσαι ὁ πιό εὐτυχισμένος ἄνθρωπος.

ΣΑΝ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΙ (Γ΄)

Δύο χαρακτηριστικές φωτογραφίες τοῦ ἁπλοῦ, πιστοῦ καί χαριτωμένου ἀειμνήστου ἐν Χριστῷ ἀδελφοῦ Ἀναστασίου στό κρεββάτι τῆς δοκιμασία του πού εὐχαριστιακά καί δοξολογικά ὑπέμεινε

ΣΑΝ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΙ
Αναστάσιος Μ.,
Μέρος Γ΄

• Σάν τό χρυσάφι στό καμίνι (Α΄)
• ΣΑΝ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΙ (Β΄)

«Ἄν ἕνας μέ φταίξει τόν παρουσιάζω σ’ ἕνα κλοιό προσευχῆς»

Γιά τήν περιφρόνηση καί τούς πειρασμούς
Ὁ κ. Τάσος γιά νά διαθέτει στόν κόσμο τά ζαρζαβατικά του στεκόταν ἔξω ἀπό μαγαζιά ἤ στίς γωνίες ἤ προχωροῦσε μ’ ἕνα καροτσάκι φωνάζοντας μέ τήν χαριτωμένη, σάν παιδική φωνή του, «ἐλᾶτε, πράσα, σέλινα, ντομάτες!». Ἄφηνε νά διαλέγουν ὅτι ἤθελαν ὅσοι ἀγόραζαν κι ἀπό πάνω ἔβαζε στή σακούλα κι ἄλλα.

ΣΑΝ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΙ (Β΄)

Ὁ μακαριστός Ἀναστάσιος μέ τό καρότσι πού διακινουσε τά ζαρζαβατικά του γύρω στά 1990

ΣΑΝ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΙ
Αναστάσιος Μαλαμᾶς
Μέρος Β΄. Τό Α΄Μέρος ἐδῶ
«Τότε ζούσαμε σάν ἀγριάνθρωποι μές στούς κινδύνους…»
Λίγα βιογραφικά
Ὁ κ. Τάσος (Ἀναστάσιος) Μαλαμᾶς γεννήθηκε τό 1929. Τό 1932 πέθανε ὁ πατέρας του σέ ἡλικία 37 χρονῶν ἀπό «πούντα».  Ἡ καταγωγή του ἦταν ἀπό στό Σχολάρι τῆς Θράκης. Ἦταν θεοσεβούμενος καί εἶχε ἀγοράσει ἀπό ἕνα μετόχι τήν εἰκόνα τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων καί τήν ἔφερε στήν ἐκκλησία τοῦ χωριοῦ. Ἡ μητέρα του ἦταν κι αὐτή Θρακιώτισσα ἀπό τό Νηχώρι, κοντά στήν Ραιδεστό· γέννησε 6 παιδιά.
Ὅπως ἀφηγεῖται ὁ ἴδιος:
» Ἀπό μικρός πέρασα μαρτύρια.

Σάν τό χρυσάφι στό καμίνι (Α΄)

ΣΑΝ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΙ

Ἀπό τίς χαριτωμένες ἐμπειρίες τοῦ ἁπλοῦ πιστοῦ, ταπεινοῦ, ἐναρέτου, θεοφωτίστου βιοπαλαιστῆ καί συγχρόνου Ἰώβ, Ἀναστασίου Μ., (1929 – 2004) τίς ὁποῖες σύν Θεῷ θά παραθέσουμε σέ συνέχειες στήν σελίδα μας, εὐχαριστῶντας τόν ἐκδοτικό οἶκο «ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΥΨΕΛΗ» γιά τήν ἄδεια πού  μᾶς ἔδωσε νά τίς δημοσιεύσουμε.

Σημείωμα ἐκδότου:

Ἡ τοῦ Θεοῦ ἄπειρη φιλανθρωπία εὐδόκησε, ὥστε νά φανέρωση ἕναν ἄγνωστο κρυμμένον ἐκλεκτό δοῦλον του, πού διέθετε ἀκλόνητη πίστη καί ἀγάπη στόν ἀναμάρτητο Χριστό καί ὑπηρετοῦσε τό θέλημα τοῦ Θεανθρώπου μέ τήν καρδιά του. Πρόκειται γιά τόν ἀξιομακάριστο ἐν Χριστῷ ἀδελφό Ἀναστάσιο ἀπό ἕνα χωριό τῆς Μακεδονίας μας, πού μετατέθηκε ἀπό τήν στρατευόμενη Ἐκκλησία στήν θριαμβεύουσα στίς 30 Αὐγούστου τοῦ 2004.