Ποιό εἶναι τό κλειδί τῆς πνευματικῆς χαράς;

   Μα να το ερώτημα : Ποιό είναι το κλειδί της πνευματικής χαράς; 

Η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι μία : Η νοερά προσευχή !

Η νοερά προσευχή έχει μεγάλη δύναμη. Έχει διάφορες βαθμίδες. Η πρώτη είναι απλώς να λέει κανείς τα λόγια : " Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με ".

Στις πιο υψηλές της βαθμίδες έχει τέτοια δύναμη, που μπορεί να μετακινήσει όρη. "Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με". Σε κανένα δεν είναι δύσκολο να λέγει τα λόγια αυτά. Και η ωφέλεια είναι τεράστια. Είναι το πιο δυνατό όπλο στον πόλεμο κατά των παθών.

Μια ψυχή είναι υπερήφανη.

Μια άλλη την μαστίζουν οι αισχροί λογισμοί. Τίποτε δεν βλέπει, κι όμως η σκέψη περιπλανιέται και ασωτεύει.

Μια άλλη φθονεί και δεν έχει δύναμη να πολεμήσει το πάθος. Που θα την βρει;

Μόνο στην νοερά προσευχή!

Ο εχθρός μας κάνει τα πάντα για να μας απομακρύνει από την νοερά προσευχή. Μας συμβουλεύει δόλια:

Ἡ Διαθήκη τοῦ Ὁσίου Γαβριήλ τῶν Ἑπτά Λιμνῶν (+1915), στά Πνευματικά του Παιδιά

   Ίσως πεθάνω σύντομα. Και για κληρονομιά σας αφήνω μεγάλα κι ανεξάντλητα πλούτη. Υπάρχει πλούτος για όλους, αρκεί να κάνουν σωστή χρήση του με πίστη, να μην αμφιβάλλουν. Όποιος είναι αρκετά συνετός για να χρησιμοποιήσει την κληρονομιά αυτή, θα ζήσει χωρίς στερήσεις.

Πρώτο : Όταν νιώθει κανείς το βάρος της αμαρτίας και δε βρίσκει διέξοδο, να κλειστεί στο κελλί του και να διαβάσει τον παρακλητικό κανόνα και τους χαιρετισμούς στο γλυκύτατο Ιησού Χριστό. Τα δάκρυα του θα του είναι παρηγοριά και λύτρωση.

Δεύτερο : Όταν βρίσκεται μέσα σε κάθε είδους δυστυχίες, να διαβάσει τον παρακλητικό κανόνα της Παναγίας, "Πολλοίς συνεχόμενος πειρασμοίς.. ". Όλα τα προβλήματα θα εξαφανιστούν, προς όνειδος εκείνων που τον κυνηγούσαν.

Τρίτο : Όταν κάποιος επιδιώκει το φωτισμό της ψυχής του, να διαβάσει με προσοχή το 17ο κάθισμα του ψαλτηρίου. Τα μάτια της ψυχής του θ' ανοίξουν. Θ' ακολουθήσει η κατανόηση του κειμένου. Μέσα του θα θελήσει να καθαρίζει τη συνείδηση του συχνότερα στην εξομολόγηση και να κοινωνεί το Τίμιο Σώμα και Αίμα του Χριστού.

Θ' αποκτήσει την αρετή της αγάπης και δε θα περιφρονεί τους άλλους, αλλά θα υποφέρει μαζί τους και θα προσεύχεται για αυτούς.

Ἅπαντες οἱ Ἀσκητικοί Λόγοι, οἱ Ἐπιστολές καί σύντομος Βίος τοῦ Ἀββᾶ Ἰσαάκ τοῦ Σύρου

 Εδώ μπορείτε να διαβάσετε όλους του Ασκητικούς Λόγους και τις Επιστολές του αββά Ισαάκ του Σύρου, καθώς και ένα σύντομο Βίο του οσίου.

Καλή μελέτη των Ασκητικών Λόγων του Αββά Ισαάκ του Σύρου. Ο δε αββάς Ισαάκ ας πρεσβεύει υπέρ πάντων ημών.

• Άπαντες οι Ασκητικοί Λόγοι, οι Επιστολές και σύντομος Βίος του Αββά Ισαάκ του Σύρου
• Βίος και έργα του αββά Ισαάκ του Σύρου
• Λόγος Α΄ : Περί αποταγής και μοναχικής πολιτείας
• Λόγος Β΄ : Περί αποταγής κόσμου και αποχής της προς ανθρώπους παρρησίας.
• Λόγος Γ΄ : Περί αναχωρήσεως, και ότι ου δεί δειλιάν και φοβείσθαι, αλλά στηρίζεσθαι την καρδίαν τη εις Θεόν πεποιθήσει και θαρρείν τη αδιστάκτω πίστει ως έχοντας φρουρόν και φύλακα τον Θεόν.
• Λόγος Δ΄ : Περί του πόθου του κόσμου.
• Λόγος Ε΄ : Περί του μακρύνεσθαι του κόσμου και πάντων των θολούντων τον νουν.
• Λόγος ς΄ : Περί ωφελείας της εκ της φυγής του κόσμου.
• Λόγος Ζ΄ : Περί τάξεως των αρχαρίων και καταστάσεως και των ανηκόντων αυτοίς.
• Λόγος Η΄ : Περί τάξεως λεπτής της διακρίσεως.
• Λόγος Θ΄ : Περί τάξεως της μοναχικής πολιτείας, συντομίας τε και διαφοράς και πως τε και ποίω τρόπω τίκτονται αι αρεταί εξ αλλήλων.
• Λόγος Ι΄ : Περί του εν τίνι διαφυλάττεται το κάλλος της μοναχικής πολιτείας και τις ο τρόπος της του Θεού δοξολογίας.
• Λόγος ΙΑ΄: Περί του μη δειν τον δούλον του Θεού τον πτωχεύσαντα από των κοσμικών και εξεληληθότα εις αναζήτησιν αυτού, δια το μη εφθακέναι την κατάληψιν της αληθείας, φόβω τούτου παύσασθαι της αναζητήσεως και ψυχρανθήναι της θέρμης της τικτομένης από του πόθου των Θείων και της εξερευνήσεως των μυστηρίων αυτών. Δι΄ων τρόπων πέφυκεν ο νούς φύρεσθαι εν τη μνήμη των παθών.

Ἡ ἀσεβής σύγκριση τοῦ Ὁσίου Πορφυρίου μέ τόν Ὅσιο Παΐσιο ἀπό τούς μεταπατερικούς

Ἡ ἀσεβής σύγκριση τοῦ Ὁσίου Πορφυρίου

μέ τόν Ὅσιο Παΐσιο ἀπό τούς μεταπατερικούς

Ἡ διαστρέβλωση τῆς διδασκαλίας τῶν Ἁγίων Πατέρων ἀπό τούς μεταπατερικούς κληρικούς καί θεολόγους τούς ὁδήγησε καί σ΄ ἕνα ἄλλο σοβαρό ἀτόπημα: στήν ἀσεβή καί βλάσφημη ὑποτίμηση τοῦ Ἁγίου Παϊσίου καί στήν ὑπερτίμηση τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου.

«Μερικοί μεταπατερικοί, αἱρετικοί θεολόγοι», γράφουν οἱ «Ρωμηοί Ἑλληνοκύπριοι Ὀρθόδοξοι» σέ κείμενό τους πού δημοσιεύθηκε τό Σάββατο 25 Φεβρουαρίου 2017, «συγκρίνουν, δυστυχῶς, τόν Ἅγιο Παΐσιο μέ τόν Ἅγιο Πορφύριο καί ὑποτιμοῦν τόν πρῶτο, ἐνῶ ὑπερτιμοῦν τόν δεύτερο. Σ’ αὐτό τό θέμα, ἄς δοῦμε τί λέγει στό βιβλίο του “Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης ὡς ἐμπειρικός θεολόγος”, ὁ Σεβ. Μητρ. Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος Βλάχος: “Βρίσκω δέ τήν εὐκαιρία νά σημειώσω ὅτι τόν τελευταῖο καιρό ἄκουσα μιά ἄποψη ἡ ὁποία εἶναι λανθασμένη. Μερικοί συγκρίνουν τόν π. Παΐσιο μέ τόν π. Πορφύριο, καί ὑποτιμοῦν τόν πρῶτο, ἐνῶ ὑπερτιμοῦν τόν δεύτερο. Ἰσχυρίζονται ὅτι ὁ π. Πορφύριος εἶναι μεγάλη φυσιογνωμία, αὐτός εἶναι μεγάλος Ἅγιος, γιατί εἶχε μεγάλη ἀγάπη γιά τούς ἀνθρώπους καί κινεῖτο σέ μεγάλα πνευματικά ἐπίπεδα, ὅπως φαίνεται σέ προφορικούς λόγους του πού διασώθηκαν, ἐνῶ ὁ π. Παΐσιος, ὡς ἀσκητής, ἦταν ζηλωτής καί δέν εἶχε τήν μεγαλωσύνη καί εὐρύτητα τοῦ ἁγίου Πορφυρίου. Μάλιστα, τήν θεολογία τοῦ π. Πορφυρίου τήν χρησιμοποιοῦν καί τήν ἐκμεταλλεύονται μερικοί λεγόμενοι μεταπατερικοί θεολόγοι, γιά νά ποῦν ὅτι αὐτή ἡ θεολογία τῆς ἀγάπης εἶναι ἐκείνη πού ἀναπαύει τόν σύγχρονο ἄνθρωπο καί τήν ἀντιπαραθέτουν πρός τήν ζωή καί τήν διδασκαλία τοῦ π. Παϊσίου.

Νομίζω ὅτι σφάλλουν ὅσοι ὑπερτιμοῦν κάποιον Ἅγιο καί ὑποτιμοῦν κάποιον ἄλλο, γιατί ὁ καθένας τους ἔχει τά δικά του πνευματικά χαρίσματα, πού ἀναπαύει τούς ἀνθρώπους. Τέτοιες προτιμήσεις, μεταξύ τῶν Μεγάλων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, ἔκαναν οἱ Χριστιανοί τόν 11ο αἰῶνα, καί τότε ἡ Ἐκκλησία καθόρισε τήν ἑορτή τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, γιά νά δείξη τήν ἑνότητα, πού ὑπῆρχε μεταξύ τους, παρά τά ἰδιαίτερα προσόντα, πού εἶχε ὁ καθένας τους.

"Κανένας στόν κόσμο δέν μπορεῖ νά ματιάσει αὐτόν πού κάνει καθαρή ἐξομολόγηση".

 

Πρώτος βαθμός μαγείας, της πιο μικρής που μπορεί να υποστεί ένας Ορθόδοξος, είναι η βασκανία, το μάτιασμα.

 Το μάτιασμα, είναι το μαύρο φως του διαβόλου, που ''σκοτώνει'' τον άνθρωπο. Το φως αυτό είναι σαν ακτίνες Χ και περνάει από τα μάτια αυτού που βασκαίνει, στα μάτια αυτού που βασκαίνεται. Κάποιος που είναι τυφλός δεν μπορεί να ματιαστεί, γιατί δεν έχει μάτια.

Αυτοί που ματιάζουν, έχουν άπειρο μίσος, είναι πολύ κακοί - φθονεροί άνθρωποι. Στον εγκέφαλό τους υπάρχουν δαιμόνια και μέσω των ματιών τους, εκπέμπουν σατανική ενέργεια, στα μάτια αυτών που βασκαίνουν. 

Για να φτάσει κάποιος στο σημείο να ματιάζει, πρέπει να έχει κάνει πλήθος μεγάλων αμαρτημάτων. Αυτός που ματιάζεται, έχει τουλάχιστον μία ανεξομολόγητη αμαρτία, που τον κάνει ευάλωτο στο μάτιασμα. 

Όποιος όμως κάνει καθαρή εξομολόγηση, κανένας στον κόσμο δεν μπορεί να τον ματιάσει. 

π. Σάββας ἀπό τήν Ἱερά Μητρόπολη Ἐδέσσης.ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ. ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ. ΘΕΙΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΚΑΙ ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

http://apantaortodoxias.blogspot.com/2018/12/blog-post_381.html?m=1

“Ἡ Παναγία ἔφερε στόν κόσμο τήν παραδεισένια χαρὰ”(Ἅγιος Παΐσιος)

 

–Γέροντα, μπορεῖτε νὰ μᾶς ψάλετε τὸ Μεγαλυνάριο ποῦ εἴχατε γράψει γιὰ τὴν Παναγία;

–Ἔλα νὰ τὸ ψάλουμε μαζί. «Εὖρες πολλὴν Χάριν παρὰ Θεοῦ, Μῆτερ τοῦ Δεσπότου, Μεγαλόχαρη, ἀληθῶς, Κεχαριτωμένη, ὡς Γαβριὴλ ἐβόα, Βασίλισσα Ἀγγέλων, φρούρει τοὺς δούλους σου». 

Νὰ σοὺ πῶ τώρα καὶ ἕνα δογματικό: Ἡ Παναγία ἦταν Κόρη καὶ Μητέρα, Δούλη καὶ Βασίλισσα, Βασίλισσα ὅλου του κόσμου. Χωράει στὸν νοῦ τοῦ ἀνθρώπου αὐτό; Καὶ ὁ Εὐαγγελισμὸς τῆς Θεοτόκου εἶναι κάτι τὸ ὑπερφυσικό, ἔξω της λογικῆς. Εὔχομαι ἡ Παναγία νὰ σοὺ δώση τὴν χαρὰ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ καὶ ὁ Ἄγγελος νὰ σὲ εὐλογήση, γιὰ νὰ ἔχης πνευματικὴ πρόοδο. Ἀμήν.

Τό ὀμφάλιον στήν Ἁγία Σοφία

 Κωνσταντινούπολη Βασιλίδα.

Το ομφάλιον στην Αγία Σοφία, από κοντά.

Όπως γνωρίζουμε στον μεγάλο κύκλο στεκόταν ο Αυτοκράτορας της Ρωμανίας (Ρωμιοσύνης) και στους μικρότερους κύκλους η συνοδεία του ο καθένας ανάλογα με το αξίωμα του.

Πηγή φωτογραφίας, από το διαδίκτυο.

 

122. Ἡ ὠφέλεια τῆς ἐγκράτειας καί τῆς νηστείας, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

122. Ἡ ὠφέλεια τῆς ἐγκράτειας καί τῆς νηστείας (Εὐεργετινός τόμ. Β΄- ὑπόθ. ΙΕ΄ καί ΙΣτ΄), Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου, 30-3-2019, ζωντανή μετάδοση, Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης, http://hristospanagia3.blogspot.gr, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.gr

Ὁ Ἱερός Χρυσόστομος ὑποδεικνύει καί ἀναλύει μία ἰδιαίτερα ψυχωφελή προσευχή γιά μετά τό γεῦμα ἥ τό δεῖπνο

  Ο Ιερός Χρυσόστομος υποδεικνύει και αναλύει μια ιδιαίτερα ψυχωφελή προσευχή

                         για μετά το γεύμα ή το δείπνο

(απόσπασμα από την ομιλία ΝΕ΄ από το Υπόμνημα του αγίου στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον)

  […]   Για τούτο επαινώ και θαυμάζω τους μοναχούς, οι οποίοι κατέλαβαν τις ερήμους, και για τις άλλες αρετές τους, αλλά και επειδή θυμούνται τη φράση αυτή του Κυρίου(Ματθ.16,27: μέλλει γὰρ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἔρχεσθαι ἐν τῇ δόξῃ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων αὐτοῦ, καὶ τότε ἀποδώσει ἑκάστῳ κατὰ τὴν πρᾶξιν αὐτοῦ), ότι δηλαδή κατά την ημέρα της κρίσεως θα αποδώσει ο Κύριος στον καθένα ανάλογα με τα έργα του· διότι οι μοναχοί μετά το μεσημβρινό φαγητό ή , καλύτερα, μετά το δείπνο(διότι μεσημβρινό φαγητό δε λαμβάνουν ποτέ, καθόσον γνωρίζουν ότι η παρούσα ζωή είναι ζωή πένθους και νηστείας[ Λουκ. 6,21: «μακάριοι οἱ πεινῶντες νῦν, ὅτι χορτασθήσεσθε. μακάριοι οἱ κλαίοντες νῦν, ὅτι γελάσετε(:Μακάριοι είστε εσείς που πεινάτε τώρα και υπομένετε καρτερικά και χωρίς να γογγύζετε τις στερήσεις και τις ανάγκες της φτώχειας, διότι θα χορτάσετε με τα πνευματικά αγαθά της ουράνιας βασιλείας. Μακάριοι είστε εσείς που κλαίτε τώρα για τα αμαρτήματά σας και τις δοκιμασίες που δέχεσθε με ευγνωμοσύνη από τον Θεό, ο οποίος με αυτές σας παιδαγωγεί, διότι θα γελάσετε και θα χαρείτε στην άλλη ζωή) » και Ιω. 16,20: « ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι κλαύσετε καὶ θρηνήσετε ὑμεῖς, ὁ δὲ κόσμος χαρήσεται· ὑμεῖς δὲ λυπηθήσεσθε, ἀλλ᾿ ἡ λύπη ὑμῶν εἰς χαρὰν γενήσεται(:Αληθινά, αληθινά σας λέω ότι εσείς θα κλάψετε και θα θρηνήσετε για το θα σταυρικό θάνατό μου˙ ο αμαρτωλός και αμετανόητος κόσμος όμως που βρίσκεται μακριά από το Θεό θα χαρεί, διότι θα απαλλαγεί από μένα, που με θεωρεί εχθρό του. Εσείς θα λυπηθείτε βέβαια, αλλά η λύπη σας πολύ σύντομα θα μετατραπεί σε χαρά)]· μετά το δείπνο λοιπόν αφού πρώτα πουν μερικούς ευχαριστήριους ύμνους στον Θεό, θυμούνται και αυτή τη φράση.

     Και αν θέλετε να ακούσετε τον ύμνο τους, για να τον λέτε και εσείς συνεχώς, θα σας απαγγείλω ολόκληρη εκείνη την ιερή ωδή. Ως εξής λοιπόν έχουν τα λόγια αυτής· «Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς ὁ τρέφων με ἐκ νεότητός μου, ὁ διδοὺς τροφὴν πάσῃ σαρκί· πλήρωσον χαρᾶς καὶ εὐφροσύνης τὰς καρδίας ἡμῶν ἵνα πάντοτε αὐτάρκειαν ἔχοντες, περισσεύωμεν εἰς πᾶν ἔργον ἀγαθὸν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν, μεθ' οὗ σοι δόξα, τιμὴ καὶ κράτος, σὺν ἁγίῳ Πνεύματι, εἰς τοὺς αἰῶνας Ἀμήν. ∆όξα σοι, Κύριε, δόξα σοι, Ἅγιε, δόξα σοι, Βασιλεῦ· ὅτι ἔδωκας ἡμῖν βρώματα εἰς εὐφροσύνην. Πλῆσον ἡμᾶς Πνεύματος ἁγίου, ἵνα εὑρεθῶμεν ἐνώπιόν σου εὐαρεστήσαντες, μὴ αἰσχυνόμενοι, ὅτε ἀποδίδως ἑκάστῳ κατὰ τὰ ἔργα αὐτοῦ.

Ἀσκητές μέσα στόν κόσμο Α-ιδ. Τατιανή Σαββίδου

ΑΣΚΗΤΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ Α’ – ιδ΄. Τατιανή Σαββίδου

 

Η ἀ­εί­μνη­στη Τα­τια­νή Σαβ­βί­δου γεν­νή­θηκε τό ἔ­τος 1905 στό Κάρς τῆς Μ. Ἀ­σί­ας. Ἡ οἰ­κο­γέ­νειά της ἦ­ταν πο­λυ­με­λής καί ἐκ πα­ρα­δό­σε­ως πι­στή καί εὐ­λα­βής. Λό­γῳ τοῦ Ρωσ­σοτουρ­κι­κοῦ πο­λέ­μου ἀ­να­γκά­στη­καν νά κα­τα­φύ­γουν στά μέ­ρη τῆς Οὐ­κρα­νί­ας. Ἐ­κεῖ ἡ Τα­τια­νή τε­λεί­ω­σε τό Δη­μο­τι­κό σχο­λεῖ­ο καί ἔ­μα­θε ρωσ­σι­κά ἄ­πται­στα. Ὅ­ταν ὅ­μως ἐ­πε­κρά­τη­σαν οἱ κομ­μου­νι­στές, ἦλ­θε ἡ οἰ­κο­γέ­νειά της στήν Ἑλ­λά­δα τό ἔ­τος 1922. Ἡ Τα­τια­νή ἦ­ταν τό­τε πε­ρί­που 17 ἐ­τῶν. Ὁ πρῶ­τος τό­πος πού στάθ­μευ­σαν ἦ­ταν ἡ Μα­κρό­νη­σος ὅ­που τούς κρά­τη­σαν σέ «κα­ραντί­να». Ἐ­κεῖ ἀ­πε­βί­ω­σαν οἱ γο­νεῖς της καί τά ἀ­δέλ­φια της. Αὐ­τή μέ τά δυ­ό με­γα­λύ­τε­ρα ἀ­δέρ­φια πού ἐ­πέ­ζη­σαν με­τά ἀ­πό πε­ρι­πέ­τει­ες δυό μη­νῶν σέ διά­φο­ρα μέ­ρη τῆς Ἑλ­λά­δος, ἦρ­θαν στήν Πτο­λε­μα­ΐ­δα. Παντρεύ­τη­κε μέ τόν Ἡ­ρα­κλῆ Σαβ­βί­δη καί ὕ­στε­ρα ἐγ­κα­τα­στά­θη­καν μο­νί­μως στήν Βέ­ροι­α. Ἀ­πέ­κτη­σαν δέ­κα παι­διά ἐκ τῶν ὁ­ποί­ων...ἐ­πέ­ζη­σαν τά πέντε.

 

Στήν Βέ­ροι­α συν­δέ­θη­κε μέ Χρι­στι­α­νι­κές ἀ­δελ­φό­τη­τες καί μέ Πνευ­μα­τι­κό. Προ­σπα­θοῦ­σε ὅ,­τι ἄ­κου­γε στά κη­ρύγ­μα­τα ἢ δι­ά­βα­ζε στά βι­βλί­α, νά τό κά­νη πρά­ξη.

 

Ἡ Τα­τια­νή ἐ­ξω­τε­ρι­κῶς δέν εἶ­χε κά­τι τό ἐντυ­πω­σια­κό. Ἦ­ταν με­τρί­ου ἀ­να­στή­μα­τος μέ πρό­σω­πο ἰσχνό, ἀ­δύ­να­το καί «σῶ­μα ἀ­ρα­χνῶ­δες». «Τά χε­ρά­κια της ἦ­ταν σάν δυ­ό “τσά­κνα” (λε­πτά ξύ­λα). Ὅ­ταν τά σή­κω­νε γιά προ­σευ­χή ἔ­τσι φαί­νονταν». Ὅ­μως μέ­σα σ᾽ αὐ­τό τό σκε­λε­τω­μέ­νο σῶ­μα κρυ­βό­ταν μί­α ψυ­χή γε­μά­τη ἀ­πό τήν φλό­γα τοῦ Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος. Ἦ­ταν πλή­ρης πί­στε­ως καί ἀ­γά­πης πρός τόν Θε­ό. Ἔ­λε­γε συ­χνά: «Ἀ­γα­πῶ τόν Θε­ό». Πα­ρα­κι­νοῦ­σε πά­ντο­τε καί τούς γύ­ρω της μέ τήν φρά­ση τῆς ὑμνο­γρα­φίας: «Τέ­κνα, ἀ­γα­πᾶ­τε τόν Θε­όν καί μη­δέν ἀνταλ­λά­σσε­τε τῆς ἀ­γά­πης αὐ­τοῦ».

 

Χαι­ρό­ταν ὅ­ταν οἱ ἄν­θρω­ποι τοῦ σπι­τιοῦ της τήν ἀ­κο­λου­θοῦ­σαν στήν πνευ­μα­τι­κή ζω­ή καί ὅ­ταν ἔβλε­πε τά παι­διά της ἀ­πό νω­ρίς στήν Ἐκ­κλη­σί­α. Τά εἶ­χε δι­α­παι­δα­γω­γή­σει ἔτσι ὥ­στε νά μή χά­νουν τόν Ὄρ­θρο τῶν Κυ­ρια­κῶν καί ἑ­ορ­τῶν. Στίς 6.30΄ τό πρωΐ ξυ­πνοῦ­σαν νά ἑ­τοι­μα­σθοῦν γι­ά τήν Ἐκ­κλη­σί­α, ἀκό­μη καί τόν χει­μῶ­να μέ πο­λύ κρύ­ο. Ἡ ἴ­δια πή­γαι­νε στήν Ἐκ­κλη­σί­α πρίν ἀρ­χί­ση ὁ Ὄρ­θρος. Ἔ­πει­σε ἕ­να παι­δί της πού ἔ­μα­θε νά ψάλ­λη, νά θυ­σιά­ζη τό πο­δό­σφαι­ρο γι­ά νά πα­ρα­κο­λου­θῆ καί τούς Ἑ­σπε­ρι­νούς τοῦ Σαβ­βά­του.

Λόγια παρηγοριᾶς ἀπό τόν 17χρονο καρκινοπαθή πού ἔλαβε τό μοναχικό σχῆμα στό νοσοκομεῖο

  Ένας  17 χρονος νεαρός από την Γεωργία,στον οποίον είχε διαγνωστεί καρκίνος έλαβε το μαναχικό σχήμα.

 Το βαπτιστικό του όνομα ήταν Νουζγκαρ και κατά την κουρά έλαβε το όνομα Αντρέας.Η κουρά του έλαβε μέρος στο νοσοκομείο,ενώ κατα την διάρκεια αυτών των τεσσάρων μηνών ως μοναχός ομολόγησε με όλη την αγάπη και την δύναμή του,την πίστη του στον Χριστό.

Ἀπό τό Συναξάρι – Ὁ Εὐαγγελισμός τῆς Θεοτόκου

 

 Την ημέρα αυτή που ακολουθεί λίγο μετά την εαρινή ισημερία, καθώς το σκοτάδι της νύχτας φθάνει στο τέρμα της υπεροχής του έναντι της ημέρας και αρχίζει να υπερτερεί το φως, η Εκκλησία εορτάζει τη σύλληψη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και την κάθοδο, στο σκότος και τον ζόφο του κόσμου, του Ηλίου της Δικαιοσύνης, η οποία ανέστρεψε τον ρου του χρόνου και της ιστορίας και από κάθοδο προς τον άδη τον έκανε ανύψωση προς την οριστική άνοιξη της αιωνιότητας.

Ρίζα και αρχή όλων των δεσποτικών εορτών, στις οποίες μνημονεύουμε κατ’ έτος τη Σωτηρία μας, η εορτή αυτή του Ευαγγελισμού (1) πρέπει να εορτάζεται πάντα στην ίδια ημερομηνία, επειδή σύμφωνα με αρχαία παράδοση ο κόσμος δημιουργήθηκε από τον Θεό κατά τον μήνα Μάρτιο και στις 25 Μαρτίου ακριβώς ο Αδάμ, πλανηθείς από την υπόσχεση του όφεως και θέλοντας να γίνει θεός, παρέβη τη θεία εντολή και εξορίστηκε από τον Παράδεισο. (2) Άρμοζε λοιπόν η ίαση της φύσεώς μας να επιτελεστεί, ως δεύτερη δημιουργία, διά των ιδίων μέσων και τις ίδιες ημέρες όπως η πτώση μας. Και καθώς το ανθρώπινο γένος υποδουλώθηκε στον θάνατο διά της παρακοής της Εύας, στην άνοιξη του κόσμου, άρμοζε να λυτρωθεί κατά τον Μάρτιο μήνα διά της υπακοής της Παρθένου. Αναπτύσσοντας με θαυμαστό τρόπο αυτή τη θεολογία των αντιστοιχιών στην Οικονομία της Σωτηρίας, ο άγιος Ειρηναίος Λουγδούνου γράφει σχετικά: «Και ως εκείνη εξηπατήθη εις το παρακούσαι του Θεού, ούτω και αυτή επείσθη υπακούσαι τω Θεώ, ίνα της παρθένου Εύας η Παρθένος Μαρία γένηται παράκλητος· και ως συνεδέθη τω θανάτω το γένος των ανθρώπων διά παρθένου, ελύθη διά παρθένου, αντιταλαντευθείσης της παρθενικής παρακοής διά της παρθενικής υπακοής». (3)

Μετά την πτώση μας ο Θεός, μακροθυμών μέσα στην άπειρη ευσπλαχνία του, προετοίμασε σιγά σιγά την ανθρωπότητα, από γενεά σε γενεά, με γεγονότα άλλοτε ευμενή και άλλοτε δυσμενή, στην πραγματοποίηση του Μεγάλου Μυστηρίου, το οποίο κρύπτεται προαιωνίως στην Τριαδική Βουλή, την Ενανθρώπηση του Λόγου. Ενώ ο Κύριος γνώριζε ήδη εκ των προτέρων ποιο θα ήταν το σφάλμα του ανθρώπου και οι τραγικές του συνέπειες, παρ’ όλα αυτά δημιούργησε την ανθρώπινη φύση έχοντας κατά νουν το τέρμα αυτού του μυστηρίου, ώστε να ετοιμάσει μια μητέρα, (4) η οποία με την ωραιότητα της άσπιλης ψυχής της, περιβεβλημένης με τα στολίδια όλων των αρετών, θα είλκυε πάνω της το βλέμμα του Παντοδύναμου και θα απέβαινε νυφική παστάδα του Λόγου, δοχείον του τα πάντα Περιέχοντος, Παλάτιον του Επουρανίου Βασιλέως και πέρας του θείου σχεδίου.

Κυριακή τῆς Σταυροπροσκυνήσεως (Μρκ.η 34-38, θ 1).Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ (Μρκ.η΄34-38,θ΄1)

              Ο Ιερός Χρυσόστομος για την αυταπάρνηση

           στην οποία μας καλεί ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός

           

  «Τότε ὁ Ἰησοῦς εἶπε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν, καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι(:Εάν κάποιος θέλει να με ακολουθήσει ως μαθητής μου, ας διακόψει κάθε σχέση με τον διεφθαρμένο από την αμαρτία εαυτό του και ας πάρει τη σταθερή απόφαση να υποστεί ακόμη και θάνατο σταυρικό και βίαιο. Και ας με ακολουθήσει μιμούμενος σε όλα το παράδειγμά μου. Και μη διστάσει να προβεί στις αποφάσεις και τις θυσίες αυτές)»[Ματθ.16,24].

     «Τότε ο Ιησούς είπε στους μαθητές Του», λέγει ο ιερός Ευαγγελιστής· πότε δηλαδή; Όταν ο Πέτρος είπε «, Ἵλεώς σοι, οὐ μὴ ἔσται σοι τοῦτο(:Ο Θεός να σε φυλάξει από όσα φοβερά μας είπες ότι θα σου συμβούν, Κύριε. Δεν πρέπει σε σένα τον Μεσσία να συμβεί αυτό που είπες)»[Ματθ.16,22]· και άκουσε ως απάντηση από τον Κύριο: « Ὕπαγε ὀπίσω μου, Σατανᾶ(:Πήγαινε πίσω μου και φύγε από μπροστά μου, σατανά˙ μου είσαι εμπόδιο στο δρόμο του καθήκοντός μου και πειρασμός. Διότι δεν φρονείς εκείνα που αρέσουν στον Θεό, αλλά εκείνα που αρέσουν στους ανθρώπους)[ Ματθ. 16,23]. Διότι δεν αρκέστηκε στην επιτίμηση μόνο, αλλά θέλοντας να δείξει και με το παραπάνω και το ότι τα λόγια του Πέτρου ήταν άτοπα και ανάρμοστα καθώς επίσης και το κέρδος που θα πήγαζε από το Πάθος, λέγει: «Εσύ μου λέγεις, ‘’ο Θεός να σε φυλάξει και να σε ευσπλαχνισθεί, ώστε να μη σου συμβεί αυτό’’· εγώ όμως σου λέγω ότι δεν είναι μόνο επιβλαβές για σένα και ολέθριο το να με εμποδίσεις και να δυσφορείς για το επικείμενο Πάθος μου, αλλά ότι ούτε θα μπορέσεις να σωθείς εάν και εσύ ο ίδιος δεν είσαι προετοιμασμένος με κάθε τρόπο να πεθάνεις».

    Για να μη νομίσουν δηλαδή ότι είναι ανάξιο Αυτού το να πάθει, διδάσκει σε αυτούς το κέρδος του πράγματος, όχι μόνο με όσα είχαν προηγηθεί, αλλά και με όσα επρόκειτο να ακολουθήσουν. Στο περιστατικό που καταγράφεται από τον ευαγγελιστή Ιωάννη, λοιπόν, λέγει: «ἐὰν μὴ ὁ κόκκος τοῦ σίτου πεσὼν εἰς τὴν γῆν ἀποθάνῃ, αὐτὸς μόνος μένει· ἐὰν δὲ ἀποθάνῃ, πολὺν καρπὸν φέρει(:Αληθινά σας λέω, εάν το μικρό σπυρί του σιταριού δεν πέσει στη γη και δεν σαπίσει μέσα στο χώμα, μένει απλώς ένας μόνο σπόρος και δεν πολλαπλασιάζεται. Εάν όμως με τη σπορά του στη γη πεθάνει και ταφεί, βγάζει πολύ καρπό.