Ἡ πνευματικὴ χαρὰ καὶ τὸ κατὰ Θεὸν πένθος, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ἅγιος Παΐσιος: Αὐτὸς ποὺ δίνει δέχεται θεϊκὴ χαρὰ

Δυὸ χαρὲς ὑπάρχουν στὸν ἄνθρωπο. Μία χαρά, ὅταν παίρνη, καὶ μία χαρά, ὅταν δίνη. Δὲν συγκρίνεται ἡ χαρὰ ποὺ νιώθει κανείς, ὅταν δίνη, μὲ τὴν χαρὰ ποὺ νιώθει, ὅταν παίρνη. Ὁ ἄνθρωπος, γιὰ νὰ καταλάβη ἂν προχωράη σωστὰ πνευματικά, πρέπει νὰ ἐξετάση κατ᾿ ἀρχὰς ἂν χαίρεται, ὅταν δίνη καὶ ὄχι ὅταν παίρνη· ἂν νιώθη στενοχώρια, ὅταν τοῦ δίνουν, καὶ χαρά, ὅταν δίνη.

Ὕστερα, ἂν ἐργάζεται σωστὰ πνευματικά, ὅταν κάνη κανένα καλό, δὲν τὸ θυμᾶται ποτέ, ἀλλὰ δὲν ξεχνάει ποτὲ καὶ τὸ παραμικρὸ καλὸ ποὺ τοῦ κάνουν. Δὲν μπορεῖ νὰ κλείση μάτι ἀπὸ τὴν παραμικρὴ εὐεργεσία τῶν ἄλλων. Μπορεῖ αὐτὸς νὰ ἔχη δώσει ἕνα ἀμπέλι στὸν ἄλλον καὶ νὰ τὸ ἔχη ξεχάσει.

Ἂν ὅμως ὁ ἄλλος τοῦ δώση ἕνα τσαμπὶ σταφύλι ἀπὸ τὸ ἀμπέλι ποὺ ἐκεῖνος τοῦ χάρισε, δὲν μπορεῖ νὰ τὸ ξεχάση ποτέ. Ἢ μπορεῖ νὰ ἔχη δώσει σὲ κάποιον πολλὲς ξυλόγλυπτες εἰκόνες καὶ νὰ μὴν τὸ θυμᾶται. Ἂν ἐκεῖνος τοῦ δώση μιὰ εἰκονίτσα πλαστικοποιημένη, αὐτὸς συγκινεῖται ἀπὸ τὴν εἰκονίτσα αὐτή, παρόλο ποὺ εἶναι μικρῆς ἀξίας, καὶ ἀπὸ εὐγνωμοσύνη σκέφτεται πῶς νὰ τὸ ἀνταποδώση. Ἀκόμη καὶ ὁλόκληρη Ἐκκλησία μπορεῖ νὰ δώση, καὶ τὸ οἰκόπεδο, καὶ νὰ τὸ ξεχάση.

Δηλαδὴ ἡ σωστὴ πνευματικὴ πορεία εἶναι νὰ ξεχνάη κανεὶς τὰ καλὰ ποὺ κάνει καὶ νὰ θυμᾶται τὰ καλὰ ποὺ τοῦ κάνουν οἱ ἄλλοι. Ὅταν φθάση σ᾿ αὐτὴν τὴν κατάσταση ὁ ἄνθρωπος, τότε εἶναι ἄνθρωπος· ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ. Ἂν ὅμως συνέχεια ξεχνάη τὶς καλωσύνες ποὺ τοῦ ἔκαναν οἱ ἄλλοι καὶ θυμᾶται τὶς καλωσύνες ποὺ ἔκανε αὐτός, αὐτὴ εἶναι ἀντίθετη ἐργασία ἀπὸ αὐτὴν ποὺ ζητάει ὁ Χριστός. Ἀλλὰ καὶ ὅταν σκέφτεται «ἐσὺ μοῦ ἔδωσες τόσο καὶ ἐγὼ σοῦ ἔδωσα τόσο», αὐτὸ πάλι εἶναι μπακαλίστικο πράγμα.

Τό καλύτερο φάρμακο γιά μιά ἀρρώστια εἶναι ἡ πνευματική χαρά, γιατί σκορπάει τήν θεία Χάρη στήν ψυχή

Άγιος Παϊσιος

Όταν κανείς είναι ψυχικά καλά, ο σωματικός πόνος ελαφρώνει.

Όταν δεν είναι καλά ψυχικά, η άσχημη ψυχική κατάσταση επιδεινώνει την υγεία του.

Πάρε έναν καρκινοπαθή που τον έχουν ξεγραμμένο οι γιατροί. Αν πιστεύη στον Θεό και βρεθή σε μια χαρούμενη πνευματική ατμόσφαιρα, μπορεί να ζήση περισσότερο, ενώ διαφορετικά μπορεί να λειώση από την στενοχώρια του και να σβήση μέσα σε λίγες εβδομάδες.

Καμμιά φορά μπορεί κάποιος από ιατρικής πλευράς να είναι υγιής, οι εξετάσεις να μη δείχνουν τίποτε, αλλά, αν έχη κάτι που τον σακατεύει ψυχικά, τότε να μην είναι πραγματικά καλά.

Καί αὐτά δέν εἶναι τίποτα, ἕνα πετραδάκι στήν ἀκροθαλασσιά…

Να ορίσεις μία ώρα την ημέρα ή την νύχτα και να λέγεις την ευχούλα, μία προς μία λέξη και να την κατανοείς.

Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με, Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με…

Έτσι να λες την ευχούλα και μετά πάροδο, αναλόγως της καθαρότητας σου και αναλόγως του ζήλου σου, το πρώτον το οποίον θα συναντήσεις είναι η χαρά.

Η χαρά θα σου φέρει προθυμίαν περισσότερην να λέγεις περισσότερες φορές την ευχούλα και η ευχούλα θα σου φέρει περισσότερη χαρά και μεγαλύτερη.

Ἄλλο πραότητα πνευματική καί ἄλλο πραότητα ἀπό ἀδιαφορία...

- Γέροντα, όταν λέη ο Απόστολος Παύλος: 

«Ο καρπός του Πνεύματός εστιν αγάπη, χαρά», εννοεί ότι η χαρά είναι τεκμήριο σωστής ζωής;

- Ναι, γιατί υπάρχει κοσμική χαρά και θεϊκή χαρά. 

Όταν κάτι δεν είναι πνευματικό, καθαρό, δεν μπορεί να υπάρχη αληθινή χαρά και ειρήνη στην καρδιά. 

Η χαρά που αισθάνεται ένας πνευματικός άνθρωπος δεν είναι η κοσμική χαρά που επιζητούν πολλοί σήμερα. 

Να μην τα μπλέκουμε τα πράγματα. 

Ὁ Χριστός σοῦ λείπει...

Δεν σου λείπει η ευτυχία. Ο Χριστός σου λείπει... Αν υπάρχει αμαρτία στη μέση, ευτυχία δεν υπάρχει. Δεν δημιουργεί την ευτυχία το χρήμα, ούτε την δυστυχία η φτώχεια. Ο Χριστός δημουργεί την ευτυχία και ο Διάβολος την δυστυχία.

Πρέπει, Γέροντα, νά ζητᾶμε ἀπό τόν Θεό νά μᾶς δίνη πνευματικές χαρές;

Γέροντα, τί χαρά είναι αυτή που νιώθω; Μήπως δεν έχω συναίσθηση της αμαρτωλότητός μου; 

– Όχι, παιδί μου! 

Σού δίνει ο Θεός καμμιά σοκολάτα, για να χαίρεσαι. Τώρα σοκολάτες, αργότερα κρασί, σαν κι αυτό που πίνουν στον Παράδεισο.

Ξέρεις τί γλυκό κρασί πίνουν εκεί; Ού! 

Λίγο φιλότιμο να δη ο Θεός, λίγη καλή διάθεση, και δίνει πλούσια την Χάρη Του και σε μεθάει από αυτήν την ζωή. Την πνευματική αλλοίωση που δέχεται ο άνθρωπος και την αγαλλίαση που νιώθει στην καρδιά του, όταν τον επισκέπτεται η Χάρις του Θεού δεν μπορεί να την δώση ούτε ο ...μεγαλύτερος καρδιολόγος του κόσμου.

Ἔλλειψις χαρᾶς σημαίνει ἔλλειψις Θεοῦ~ Ἀρχ. Αἰμιλιανοῦ Σιμωνοπετρίτου

Χαρά, Λύπης Όλεθρος 

Ο πόνος, η στενοχώρια, η αγωνία, η ψυχική τραγωδία είναι αποτέλεσμα της πτώσεως του ανθρώπου, η οποία οφείλεται στον εγωισμό του. Οι αναθυμιάσεις του εγώ γεννούν στην ψυχή την στενοχώρια, ενώ η φυσιολογική της κατάσταση είναι η χαρά, διότι ο Θεός είναιειρήνη, είναι χαρά, και η ψυχή είναι εμφύσημα του Θεού, δημιουργήθηκε από Αυτόν και οδεύει προς Αυτόν. Επομένως, η στενοχώρια είναι ξένη και αδικαιολόγητη μέσα στην ανθρώπινη ζωή.

Και όμως σήμερα δεν βρίσκεις άνθρωπο χαρούμενο, που σημαίνει πως δεν βρίσκει κανείς άνθρωπο ισορροπημένο, ήρεμο, φυσιολογικό. Η στενοχώρια είναι αρρώστια τρομερή, που μαστίζει την οικουμένη, η μεγαλυτέρα ίσως βάσανος της ανθρωπότητος, το μεγαλύτερό της δράμα. Δεν είναι απλώς τα προοίμια της κολάσεως αλλά η βίωσις της κολάσεως από της παρούσης ζωής.

Έλλειψις χαράς σημαίνει έλλειψις Θεού, ενώ η χαρά απόδειξις της παρουσίας αυτού. Εάν κανείς είναι κοσμικός άνθρωπος και τέρπεται επί τοις επικήροις, χαίρεται για τις ηδονές, για τα παροδικά και μάταια, αυτός ίσως έχει κάποια ηδονή, κάποια ευχαρίστηση, αλλά στην πραγματικότητα, αν προσέξει κανείς, θα δει ότι υπάρχει θλίψις και στενοχώρια στην ζωή του, όπως λέγει η Αγία Γραφή: <θλίψις και στενοχωρία επί πάσαν ψυχήν ανθρώπου του κατεργαζομένου το κακόν>. Δεν είναι δυνατόν να υπάρχει χαρά εκεί όπου υπάρχει παράβασις της εντολής του Θεού, όπως είναι αδύνατον να υπάρχει στενοχώρια με την εφαρμογή του νόμου του Θεού.

Ποιό εἶναι τό κλειδί τῆς πνευματικῆς χαράς;

   Μα να το ερώτημα : Ποιό είναι το κλειδί της πνευματικής χαράς; 

Η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι μία : Η νοερά προσευχή !

Η νοερά προσευχή έχει μεγάλη δύναμη. Έχει διάφορες βαθμίδες. Η πρώτη είναι απλώς να λέει κανείς τα λόγια : " Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με ".

Στις πιο υψηλές της βαθμίδες έχει τέτοια δύναμη, που μπορεί να μετακινήσει όρη. "Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με". Σε κανένα δεν είναι δύσκολο να λέγει τα λόγια αυτά. Και η ωφέλεια είναι τεράστια. Είναι το πιο δυνατό όπλο στον πόλεμο κατά των παθών.

Μια ψυχή είναι υπερήφανη.

Μια άλλη την μαστίζουν οι αισχροί λογισμοί. Τίποτε δεν βλέπει, κι όμως η σκέψη περιπλανιέται και ασωτεύει.

Μια άλλη φθονεί και δεν έχει δύναμη να πολεμήσει το πάθος. Που θα την βρει;

Μόνο στην νοερά προσευχή!

Ο εχθρός μας κάνει τα πάντα για να μας απομακρύνει από την νοερά προσευχή. Μας συμβουλεύει δόλια:

Ἔχω κάθε μέρα - Πάσχα! Σέ μένα, αὐτή ἡ χαρά ζεῖ κάθε μέρα !

Ἔχω κάθε μέρα - Πάσχα! Σέ μένα, αὐτή ἡ χαρά ζεῖ κάθε μέρα ! Ἄν ἤξερες μόνο πόσο γλυκιά εἶναι ἡ ζωή νά ζεῖς μέ τόν Θεό!

Scheigumen Jerome (Verendyakin)

http://apantaortodoxias.blogspot.gr/2018/04/blog-post_183.html?m=1

«Θέλετε νὰ γευθεῖτε μιὰ χαρὰ ἀπ᾿ τὸν Θεό; Ποιὸ εἶναι τὸ μυστικό;»

Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

 

Ἡ πνευματικὴ ἐργασία, ποὺ κάνετε στὰ βάθη τῆς ψυχῆς σας, νὰ γίνεται μυστικά, νὰ μὴ γίνεται ἀντιληπτὴ ὄχι μόνο ἀπ᾿ τοὺς ἄλλους, ἀλλὰ οὔτε κι ἀπὸ σᾶς τοὺς ἴδιους. Ὅ,τι κάνει ὁ καλὸς ἑαυτός σας, νὰ μὴν τὸ παίρνει εἴδηση ὁ κακός. 

«Μὴ γνώτω ἡ ἀριστερά σου τί ποιεῖ ἡ δεξιά σου». Ἀριστερὰ εἶναι ὁ ἀντίθετος ἑαυτός μας, ποὺ, ὅταν τὸ πάρει εἴδηση, θὰ τὰ χαλάσει ὅλα. Ὁ ἀντίθετος εἶναι ὁ κακὸς ἑαυτός μας – τὸ λέμε ἔτσι πιὸ ἐξευγενισμένα. Νέος εἶναι ὁ ἐν Χριστῷ ἑαυτός μας, ἐνῶ ὁ ἄλλος εἶναι ὁ παλαιός.
Χρειάζεται τέχνη, γιὰ νὰ μὴν παίρνει εἴδηση ὁ παλαιός. Χρειάζεται τέχνη καὶ κυρίως ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ. 

Ὑπάρχουν μερικὰ μυστικά. Τὸ Εὐαγγέλιο καὶ ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς μᾶς προτρέπει πῶς πρέπει νὰ προλαμβάνομε ὁρισμένα πράγματα, ποὺ θὰ μᾶς δυσκολεύσουν στὸν ἀγώνα μας. Γι᾿αὐτὸ λέγει αὐτὸ τό: «Μὴ γνώτω ἡ ἀριστερά σου…». Γιὰ παράδειγμα, θέλετε νὰ γευθεῖτε μιὰ χαρὰ ἀπ᾿ τὸν Θεό; 

Καμμιά χαρά κοσμική, δεν μένει χωρίς μεταμέλεια

Καμμιὰ χαρὰ κοσμικὴ, δεν μένει χωρὶς μεταμέλεια. Μόνον η χαρὰ, που προέρχεται απὸ τον Θεὸ είναι γνήσια και ειλικρινής. Δόξες και χρήματα, όλα είναι ψεύτικα. Όλα αυτὰ ο θάνατος, τα βάζει στην αρμόζουσα θέση τους.

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης

http://inpantanassis.blogspot.com.eg/

«Χαίρετε ἐν Κυρίῳ»

ΑΡΧΙΜ. π. ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΖΗΣΟΠΟΥΛΟΣ

...Χαίρετε! Ποιός, ἀλήθεια, δέν θά ἤθελε τήν χαρά στήν ζωή του; Εἶναι βέβαιο, πώς ὅλοι τήν ψάχνουμε, τήν ἀναζητοῦμε καί ἀγωνιζόμαστε νά τήν κατακτήσουμε. Πῶς ὅμως; Τί εἴδους ἀγῶνα κάνουμε; Καί γιά ποιά χαρά μιλοῦμε; Τήν χαρά πού φέρνει ἡ διασκέδασις, ὁ πλοῦτος, ἡ μόδα, τά ναρκωτικά, ἡ ἀσυδοσία; Τήν χαρά τήν φευγαλέα, τήν πρόσκαιρη καί στιγμιαία; Ὄχι, βεβαίως. Ἄς μήν ἀπατᾶται κανείς. Αὐτή ἡ χαρά δέν εἶναι ἡ ἀληθινή, ἡ μόνιμη, ἡ αἰώνια. Καί συχνά ἀκριβοπληρώνεται. Τό τίμημά της, ἡ ἀπώλεια τῆς ψυχῆς μας.

Ἐπιστολή μιᾶς μάνας! Εἶμαι μητέρα ἑνός ἱερέως

 

Η παρακάτω επιστολή γράφθηκε την επομένη της χειροτονίας ενός νέου κληρικού από τη μητέρα του, και απευθύνεται προς μία παιδική της φίλη.
« Αγαπητή μου φίλη,
Ευλογημένο και δοξασμένο το όνομα του Θεού! Είμαι μητέρα ενός ιερέως.
Σε σένα προ τριάντα ετών είχα γράψει, όταν ο Θεός μου χάρισε αυτό το παιδί. Θυμάμαι ότι ήμουνα τρελή από χαρά. Γεμάτη ευτυχία. Το αισθανόμουνα να ζει κοντά μου, άπλωνε τα χέρια του και το άγγιζα στην κούνια του, σαν για να βεβαιωθώ, ότι το κατέχω πραγματικά. Ω, πόση είναι η διαφορά μεταξύ της χαράς εκείνης και αυτής που πλημμυρίζει σήμερα την ψυχή μου από ένα καινούργιο αίσθημα! Είμαι σήμερα η μητέρα ενός ιερέως!

Πατερικαί Διδαχαί. Λόγοι περί Χαρᾶς

Πατερικαί Διδαχαί. Λόγοι περί Χαράς

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης μιλώντας γιὰ τὴν χαρὰ θὰ ἀναφέρη «Ὁ ἄνθρωπος λαχταρᾶ μία μόνιμη, ἀληθινὴ χαρά, ἀλλὰ δὲν τὴν βρίσκει. Οἱ χαρὲς ποὺ τοῦ προσφέρει ὁ κόσμος εἶναι ψευδεῖς, μάταιες καὶ συντόμου διαρκείας. Ἂν ὅμως περπατῆ κανεὶς ἀξίως τῆς χριστιανικῆς κλήσεως, θὰ βρῆ τὴ χαρὰ ποὺ ποθεῖ ἡ ψυχή του, τὴν χαρὰ γιὰ τὴν ὁποία πλάστηκε»¹.

Ὁ γέροντας Παΐσιος ἀπαντώντας σὲ ἐρώτηση σχετικὰ μὲ τὴν χαρὰ ἔλεγε «Γιὰ νὰ χαίρεται κανεὶς ἀληθινὰ, πνευματικά, πρέπει νὰ ἀγαπάη, καὶ γιὰ νὰ ἀγαπάη, πρέπει νὰ πιστεύη. Δὲν πιστεύουν οἱ ἄνθρωποι καὶ γι᾽ αὐτὸ δὲν ἀγαποῦν, δὲν θυσιάζονται καὶ δὲν χαίρονται. Ἂν πίστευαν, θὰ ἀγαποῦσαν, θὰ θυσιάζονταν καὶ θὰ χαίρονταν. Ἀπὸ τὴν θυσία βγαίνει ἡ μεγαλύτερη χαρά.
Ἡ ἀγάπη ὑπάρχει ἀπὸ μόνη της, ἐνῶ ἡ χαρὰ πηγάζει ἀπὸ τὴν ἀγάπη. Ὅταν δίνης τὴν ἀγάπη, τότε ἔρχεται ἡ χαρά. Δίνει ἀγάπη ὁ ἄνθρωπος καὶ δέχεται χαρά· ἀνταμείβεται δηλαδὴ μὲ τὴν χαρὰ ποὺ νιώθει.

Ἀνέκφραστη εἶναι ἡ χαρὰ καὶ ἡ δόξα.Ἅγιος Ἐφραίμ

 Τοῦ ἁγίου Ἐφραὶμ

Ἀδελφοί μου, μεγάλη καὶ ἀσύλληπτη εἶναι ἡ δόξα ποὺ περιμένει τοὺς ἁγίους. Ἀντίθετα, ἡ δόξα τῆς ζωῆς αὐτῆς μαραίνεται σὰν τὸ λουλούδι καὶ ξεραίνεται γοργὰ σὰν τὸ πράσινο χορτάρι (Ψαλμ. 36:2).
Πραγματικά, πολλοὶ δυνάστες καὶ βασιλιάδες κυριάρχησαν σὲ χῶρες καὶ πολιτεῖες διάφορες, ἀλλὰ μετὰ ἀπὸ λίγο (χάθηκαν καί) ἦταν σὰν νὰ μὴν ὑπῆρξαν ποτέ. Πόσοι βασιλιάδες, ποὺ κυβέρνησαν ἔθνη πολλά, κατασκεύασαν ἀνδριάντες τους καὶ ἀναμνηστικὲς στῆλες, νομίζοντας ὅτι μ᾿ αὐτὰ θὰ ἔμενε τὸ ὄνομά τους καὶ μετὰ τὸ θάνατό τους, ὅταν ὅμως πῆραν ἄλλοι τὴν ἐξουσία, γκρέμισαν τοὺς ἀνδριάντες κι ἔκαναν συντρίμμια τ᾿ ἀγάλματα;

Ἀληθινή καί ὄχι ψεύτικη χαρά

Τοῦ Φώτη Κόντογλου

«Ἀληθινὴ κι᾿ ὄχι ψεύτικη χαρὰ νοιώθει μονάχα ὅποιος ἔχει τὸν Χριστὸ μέσα του, κ᾿ εἶναι ταπεινός, πρᾶος, γεμάτος ἀγάπη. Ἀληθινὴ χαρὰ ἔχει μονάχα ἐκεῖνος ποὺ ξαναγεννήθηκε στὴν ἀληθινὴ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ. Κι᾿ αὐτὴ ἡ ἀληθινὴ χαρὰ βγαίνει ἀπὸ καρδιὰ ποὺ πονᾶ καὶ θλίβεται γιὰ τὸν Χριστό, καὶ βρέχεται ἀπὸ τὸ παρηγορητικὸ δάκρυο τὸ ὁποῖο δὲν τὸ γνωρίζουνε οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι, κατὰ τὸν ἅγιο λόγο ποὺ εἶπε τὸ στόμα τοῦ Κυρίου: «Μακάριοι οἱ πενθοῦντες, ὅτι αὐτοὶ παρακληθήσονται» (Ματθ. ε´ 4), «Καλότυχοι ὅσοι εἶναι λυπημένοι, γιατὶ αὐτοὶ θὰ παρηγορηθοῦνε.» Κι᾿ ἀλλοῦ λέγει:… «Καλότυχοι ὅσοι κλαῖτε τώρα, γιατὶ θὰ γελάσετε.» (Λουκ. στ´ 21).