Ἡ βασκανία εἶναι δαιμονικὴ ἐνέργεια - ὁ ἐξομολογημένος δὲν "ματιάζεται", Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Οἱ πονηρὲς ἐνέργειες φεύγουν μὲ μετάνοια καὶ ἐξομολόγηση , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (ἀπόσπασμα)

 

α) Ἁμαρτωλές προσευχές στά ὅρια τῆς μαγείας - β) Περί βασκανίας, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (ἀπόσπασμα)

 

«Περί βασκανίας» Ἀρχιμανδρίτου Σάββα Ἁγιορείτου

«Περί βασκανίας»

Ἀρχιμανδρίτου Σάββα Ἁγιορείτου 

Ἀπόσπασμα ὁμιλίας  17/ 12/ 17

 

Νά σᾶς πῶ κάτι, ἔτσι ἀρχικὰ. Ὁ διάβολος εἶναι μαϊμοὺ. Εἶναι πίθηκος. Δηλαδὴ, μιμεῖται, προσπαθεῖ νὰ μιμηθεῖ τὸν Χριστὸ. Αὐτὸ νὰ τὸ ξέρετε, εἶναι κανόνας. Καὶ κάνει πράγματα ποὺ μοιάζουν Χριστιανικὰ, καὶ ὅμως εἶναι δαιμονικὰ. 

Νά σᾶς πῶ ἕνα παράδειγμα: τὸ ξεμάτιασμα. Τὸ ξεμάτιασμα φαίνεται ὅτι εἶναι Χριστιανικὸ, γιατὶ αὐτοὶ ποὺ τὸ κάνουν λένε προσευχὲς. Καὶ παίρνουν καὶ τὸ καντήλι καὶ τὸ λάδι, τὰ ἀνακατεύουν ἐκεῖ, δὲν ξέρω τὶ κάνουν, λοιπὸν, λένε καὶ προσευχὲς ἀκατάληπτες, λίγο μπερδεμένες. Καὶ ὁ ἄλλος, σοῦ λέει, κοίταξε αὐτὸς, καλὸ πράγμα δὲν κάνει; Καὶ ἡ Ἐκκλησία μας, λέει, δὲν τὸ δέχεται τὸ μάτι; Καὶ πλανᾶται. Πάρα πολλοὶ πλανῶνται. Καὶ οὐσιαστικὰ ὑπηρετοῦν τὸν διάβολο ὅλοι αὐτοὶ· καὶ αὐτοὶ ποὺ ξεματιάζουν καὶ αὐτοὶ ποὺ ξεματιάζονται. Νομίζουν ὅτι ξεματιάζονται μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο. Ἐνῷ ὁ Χριστὸς ἄλλα λέει, ἔτσι, καὶ ἡ Ἐκκλησία μας ἄλλα λέει, ὅτι θὰ πρέπει νὰ ταπεινωθεῖς, νὰ πᾶς στὸν Ἱερέα, νὰ ἐξομολογηθεῖς, καὶ θὰ φύγει ἡ δαιμονικὴ ἐνέργεια. Δὲν φεύγει μὲ μαγικὸ τρόπο. 

Ὁ ἅγιος πατήρ Ἰωάννης Καλαΐδης καί οἱ συμβουλές του πρός τούς μαθητές γιά τή βασκανία (μάτιασμα)!

Ο άγιος πατήρ Ιωάννης Καλαΐδης και οι συμβουλές του προς τους μαθητές για τη βασκανία (μάτιασμα)! Κάποτε με τους μαθητές μου (ΣΤ' τάξη) και συγκεκριμένα τον Μάρτιο του 2003, συζητούσαμε για το θέμα της βασκανίας. Τα παιδιά ήθελαν να γνωρίζουν τι πρέπει να κάνουν για να μη μπορούν να τα ματιάζουν. Επειδή ήξεραν ότι γνώριζα τον π. Ιωάννη, με παρακάλεσαν να τον συμβουλευτώ γι αυτό το θέμα για να ξέρουν πώς να προφυλαχθούν! Όταν πήγα στον παππούλη, τον ρώτησα γι αυτό που ήθελαν να μάθουν οι μαθητές μου και μου είπε ότι: Πρέπει να φορούν σταυρό και να μην βγαίνουν έξω τη νύχτα!

«Παναγίτσα μου, κάνε τον νά δοξάζει τ’ ὄνομά σου, σέ παρακαλῶ!»

Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

... Θυμάμαι και κάτι άλλο, που συνέβηκε επίσης από ζήλεια. Μια πεθερά ζήλευε πολύ την νύφη της. Δεν ήθελε να βλέπει κανένα καλό πάνω της.

Μια μέρα η νύφη αγόρασε ένα ωραίο εμπριμέ ύφασμα για φόρεμα. Το είδε η πεθερά, το ζήλεψε.

Η νύφη κλείδωσε το ύφασμα σ’ ένα σεντούκι, στο κάτω μέρος, κάτω απ’ όλα τα ρούχα, μέχρι να έλθει να της το ράψει η μοδίστρα. Ήλθε η μέρα της μοδίστρας.

Πάει η νύφη να βγάλει το ύφασμα, τί να ιδεί! Όλο το ύφασμα ήταν κοντά κοντά ψαλιδισμένο, άχρηστο. Κι όμως, ήταν κλειδωμένο το σεντούκι!

Η κακή δύναμη δεν έχει φραγμούς, δεν εμποδίζεται ούτε από κλειδαριές ούτε από αποστάσεις. Η κακή δύναμη μπορεί και το αυτοκίνητο να το γκρεμίσει χωρίς να υπάρχει καμιά βλάβη.

«Παναγίτσα μου, κάνε τον να δοξάζει τ’ όνομά σου!»

Ακούστε κάτι δικό μου που θα σας πω. Μια φορά πήγαινα στο χωριό μου μέσω Χαλκίδος. Προς το σταθμό τού τραίνου στη Χαλκίδα βλέπω ένα παιδί που ήταν ανεβασμένο σ’ ένα αμάξι και προσπαθούσε να περάσει τις γραμμές του τραίνου. Δεν τον υπάκουε το άλογό του κι άρχισε να βλασφημάει την Παναγία. Λυπήθηκα πολύ εκείνη τη στιγμή και αυθόρμητα είπα:

«Παναγίτσα μου, κάνε τον να δοξάζει τ’ όνομά σου, σε παρακαλώ!».

Χριστιανός καί γούρια...

 Παρατηρείται σήμερα αδελφοί μου, λόγω της απουσίας βαθύτερου νοήματος στη ζωή μας καθώς και των καθημερινών προβλημάτων, μια στροφή προς κάτι το οποίο θα μας φέρει καλοτυχία και θα διώξει το κακό «μάτι» από πάνω μας.

  Εκατοντάδες γούρια κυκλοφορούν στο εμπόριο και εκτοξεύουν τον τζίρο των επιχειρήσεων, κυρίως κατά τις άγιες ημέρες των Χριστουγέννων, του νέου έτους, του Πάσχα και του καλοκαιριού. Ρόδια, μάτια, πέταλα, καραβάκια, νούμερα, αστεράκια, κλειδιά, ψαλίδια και πολλά άλλα φιγουράρουν στις βιτρίνες των καταστημάτων. Καμιά φορά συναντάμε και μπερδεμένα πράγματα, όπως ένα μάτι και έναν σταυρό μαζί.

 Όμως, πόσοι γνωρίζουν ότι φορώντας όλα αυτά, μόνο καλοτυχία δε φέρνουν; Φυγαδεύεται η χάρις του Θεού και χαίρεται ο διάβολος. Γινόμαστε συνεργοί του, διότι τα γούρια είναι εφεύρεση δική του, αφού χρησιμοποιεί πολλά τεχνάσματα για να μας αποπροσανατολίσει από την προσευχή αλλά και από την επαφή μας με τον Θεό. Ο Θεός σεβόμενος την ελευθερία μας, απομακρύνεται. Εκμεταλλευόμενος λοιπόν την απουσία του Θεού ο διάβολος, βρίσκει παραθυράκι στη ζωή μας μέσω της πίστης μας σε αυτά τα γούρια, που καμία δυνατότητα δεν έχουν και μας κάνει άνω κάτω. Η Εκκλησία μας δεν πιστεύει στο μάτι ως κάτι το μαγικό.

Ἡ βασκανία στή λειτουργική ζωή τῆς Ἐκκλησίας.

Γεωργίου Ζαραβέλα Θεολόγου ΜΑ Ιστορικής Θεολογίας - Λειτουργικής ΕΚΠΑ

Ο όρος "βασκανία" ορίζει το φθόνο, τη συκοφαντία, την κακολογία, αλλά και τη διά του βλέμματος επίδραση κάποιου σε άλλο πρόσωπο, κοινά ονομαζόμενη και ως μάτιασμα. Η λέξη προέρχεται από τον αρχαιοελληνικό όρο βάσκανος και το ρήμα βασκαίνω, με την ίδια σημασία. Η περί βασκανίας πεποίθηση απαντάται τόσο στον αρχαίο ελληνικό κόσμο, όσο και σε άλλες κοινωνίες, λαούς και εποχές.

Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι και άλλες επιφανείς προσωπικότητες , ιδίως οι: Δημόκριτος, Πλούταρχος, Αριστοτέλης, Ηλιόδωρος, επιχείρησαν να εξετάσουν τη βασκανία από τη σκοπιά της ψυχολογίας. Ο ρωμαίος ποιητής Βιργίλιος αναφέρει περιστατικό βασκανίας σε βοσκό. Οι Ρωμαίοι λάτρευαν μεταξύ των θεοτήτων τους και τη Cumina, η οποία είχε ως αποκλειστικό έργο την αποτροπή της βασκανίας. Ψήγματα των δοξασιών αυτών υπάρχουν και στη σύγχρονη εποχή, άλλοτε έκδηλα και άλλοτε καλυμμένα κάτω από το πρόσχημα της λαϊκής ευσέβειας.

Η Εκκλησία, σαφώς, δεν αποδέχεται τη βασκανία – μάτιασμα υπό τις ανωτέρω εκδοχές, αφού δεν αποτελεί έργο χριστιανικό, αλλά δαιμονική επιβουλή κατά του ανθρώπου και της δημιουργίας. Η βασκανία συνιστά δεισιδαιμονία, η οποία αποστρέφει τον άνθρωπο από την πίστη στην πρόνοια του Θεού και τον αιχμαλωτίζει σε έναν κυκεώνα μυστικιστικών πρακτικών. Οι πρακτικές αυτές, συμπεριλαμβανόμενες υπό τον γενικό τίτλο «ξεμάτιασμα», φαίνονται στα μάτια των καλόπιστων ως ευεργετικές, αλλά συνιστούν και εκείνες πλάνη, χειρότερη από την αρχική περί βασκανίας κακοδοξία.

Τα αγιογραφικά κείμενα σπάνια μιλούν για τη βασκανία. Οι παλαιοδιαθηκικές αναφορές είναι ελάχιστες και συνδέονται με την έννοια του φθόνου (Παροιμ. κγ’, 6, κη’ 22, Σοφ. Σειρ. ιδ’, 3). Η μοναδική περί βασκανίας αναφορά της Καινής

Διαθήκης απαντάται στην προς Γαλάτας παύλεια επιστολή, όπου ο Απόστολος των Εθνών διερωτάται ποιος φθόνησε την Εκκλησία της Γαλατίας για την πρόοδό των μελών της στην πίστη (Γαλ. γ’, 1).

Οι Πατέρες της Εκκλησίας και οι εκκλησιαστικοί συγγραφείς ασχολούνται με το ζήτημα της βασκανίας και της γοητείας, χωρίς να την αποδέχονται, αλλά τη θεωρούν ως δαιμονική πλάνη, η οποία επιβουλεύεται τη σωτηρία του ανθρώπου, και ως αποτέλεσμα του φθόνου. Ο Ιγνάτιος Αντιοχείας χρησιμοποιεί στα έργα του τον όρο, υπό την έννοια του φθόνου, ενώ ο Μέγας Βασίλειος συνέγραψε λόγο «Περί φθόνου», στον οποίο αναφέρεται και στη βασκανία.

Στη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας συντέθηκαν κατά καιρούς διάφορες ευχές κατά της βασκανίας, οι οποίες συν τω χρόνω εντάχθηκαν στα Ευχολόγια. Η επίσημη τελετουργική θέση της Εκκλησίας δεν προβάλλει την καταστολή της βασκανίας με ειδικές τελετές, όπως απαντάται σε άλλα θρησκεύματα και πολιτισμούς, αλλά με την υπέρ υγείας ευχή και προσευχή του πάσχοντος πιστού. Η προφύλαξη των πιστών από τη βασκανία επιτυγχάνεται μόνο μέσα από την ενεργό συμμετοχή τους στη ζωή του εκκλησιαστικού σώματος. Η θέση αυτή εκφράζεται με την ειλικρινή μετοχή του χριστιανού στις εκκλησιαστικές ακολουθίες και κυρίως το μυστήριο της μετάνοιας – εξομολόγησης, τη Θεία Ευχαριστία, την αδιάλειπτη προσευχή, τη νηστεία και την άσκηση στην αρετή.

Η ύπαρξη διαφόρων λαϊκών ευχών, οι οποίες συντέθηκαν συγκριτικά με βάση αναφορές από τα λειτουργικά κείμενα, εξωεκκλησιαστικές πεποιθήσεις και λαϊκές δοξασίες, είναι απορριπτέες από την Εκκλησία. Οι ευχές αυτές, που συνήθως συνοδεύονται από μικρό τελετουργικό, όπως η ρίψη σταγόνων ελαίου ή κόκκων άλατος σε ποτήρι με νερό, η κυκλική μετακίνηση του πάσχοντα κ.α., είναι απλά εξωχριστιανικά κατάλοιπα, τα οποία ικανοποιούν το λαϊκό αίσθημα αποδίωξης του κακού, αλλά δεν ωφελούν πραγματικά τον πιστό.

Οι πρακτικές του εμπτυσμού ή της μούντζας είναι σίγουρα απαράδεκτες. Οι κινήσεις αυτές είναι άσχετες προς το σεβασμό του ανθρωπίνου προσώπου, απαξιωτικές προς το κατ’ εικόνα Θεού δημιουργημένο τέλειο κτίσμα Του και δηλώνουν ασέβεια προς τον Θεό, ο οποίος γίνεται αισθητός στον άνθρωπο μέσα από την παρουσία του συνανθρώπου. Η θεώρηση του εμπτυσμού ως μεθόδου που αποτρέπει τη βασκανία βασίζεται στην πεποίθηση ότι προκαλείται αλλοίωση της τέλειας όψης του ανθρώπου, η οποία θα αποδιώξει τα ‘’κακά βλέμματα’’ και θα τον σώσει από τα αρνητικά αποτελέσματα του φθόνου και της κακολογίας. Ο εμπτυσμός, άλλωστε, συνδέεται τελετουργικά με την αποδίωξη των δαιμονικών δυνάμεων, την οποία δηλώνει ο προς το βάπτισμα προσερχόμενος ή ο ανάδοχός του, εφόσον ο πρώτος είναι βρέφος ή νήπιο.

Τα λειτουργικά Ευχολόγια περιλαμβάνουν σχετική ευχή, η οποία αναγιγνώσκεται αποκλειστικά από τον ιερέα. Η ευχή αυτή δέεται υπέρ της σωτηρίας και ανακούφισης του ανθρώπου από τη δαιμονική επήρεια, η οποία προκλήθηκε από το φθόνο και τη ζήλεια των συνανθρώπων του. Το έργο της ανάπεμψης αυτή της ευχής, όπως και όλων των άλλων ευχών του Μεγάλου Ευχολογίου, οφείλει να παραμένει στον κλήρο και να μην οικειοποιείται από λαϊκά μέλη της Εκκλησίας, αφού μόνο ο επίσκοπος και δι’ εκείνου ο πρεσβύτερος έχουν το δικαίωμα να ιεροπρακτούν. Η ανάθεση σε λαϊκό να αναπέμψει ευχές κατά της βασκανίας δηλώνει, επίσης, έμμεσο, συνήθως ακούσιο, παραγκωνισμό του κλήρου και του υψηλού υπουργήματός του.

Η συνέργεια των λαϊκών στη περί βασκανίας προβληματική πρέπει να περιορίζεται στην προσευχή υπέρ του πάσχοντα αδελφού. Η προσευχή αυτή μπορεί να συνοδεύεται με την απαγγελία τροπαρίων αγίων ή και το κοινό σταύρωμα με συνημμένα τα τρία δάκτυλα της δεξιάς χείρας, ακριβώς όπως σχηματίζεται το σημείο του Σταυρού. Κάθε άλλη πρακτική δεν μπορεί να γίνεται αποδεκτή, αφού δεν έχει εκκλησιαστικό έρεισμα, αντιβαίνει στην περί ιερωσύνης διδασκαλία της Εκκλησίας και δεν υπολογίζει ότι η σωτηρία του ανθρώπου επιτυγχάνεται μέσα από τη μυστηριακή ζωή του Σώματος του Χριστού.

Η ευχή περί βασκανίας δεν επέχει θέση «αντιβασκανικού εμβολίου», σύμφωνα με τον Ιω. Φουντούλη,ούτε είναι μαγική τελετουργία, η οποία αυτόματα θα θεραπεύσει τον πάσχοντα. Ο λειτουργός πρέπει να είναι επιφυλακτικός σχετικά με ποιες περιπτώσεις πιστών πρέπει να αναγνωστεί η ευχή, αφού πρώτα συζητήσει μαζί τους και διαγνώσει ως ποιμένας ότι υπάρχει ζήτημα. Η άκριτη διασπορά της ευχής της βασκανίας, όπως και άλλων ευχών και αγιαστικών τελετών, τις καθιστά αναλώσιμο φάρμακο ταχείας και εύκαιρης δραστικότητας, διασύροντας και βεβηλώνοντας τα αγιαστικά μέσα της Εκκλησίας, εξισώνοντάς τα με πράξεις μαγείας και δεισιδαιμονίας.

Καταλληλότερη θα ήταν η εποικοδομητική ενημέρωση των πιστών και η πνευματική καθοδήγησή τους στη μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας, με τρόπο πατρικό και ποιμαντικό.

Βιβλιογραφία:
Αρχιμανδρίτη Γ., Θεία Λατρεία και λαϊκά έθιμα, Διπλωματική Εργασία, Θεσσαλονίκη 2013.
Βασιλείου του Μεγάλου, Ομιλία ΙΑ’ «Περί φθόνου», Migne PG 31, στ. 372B-385C.
Μπαμπινιώτη Γεω. Δ., Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, εκδ. Κέντρου Λεξικολογίας, Αθήνα 1998.
Μωραΐτη Δημ. Ν., «Βασκανία», ΘΗΕ, 3 (1963), στ. 734-735.
Φουντούλη Ιω. Μ., Απαντήσεις εις λειτουργικάς απορίας, τ. Β’, εκδ. Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, Αθήνα 2006.

ΠΗΓΗ

https://proskynitis.blogspot.com/2019/08/blog-post_3.html#more

"Κανένας στόν κόσμο δέν μπορεῖ νά ματιάσει αὐτόν πού κάνει καθαρή ἐξομολόγηση".

 

Πρώτος βαθμός μαγείας, της πιο μικρής που μπορεί να υποστεί ένας Ορθόδοξος, είναι η βασκανία, το μάτιασμα.

 Το μάτιασμα, είναι το μαύρο φως του διαβόλου, που ''σκοτώνει'' τον άνθρωπο. Το φως αυτό είναι σαν ακτίνες Χ και περνάει από τα μάτια αυτού που βασκαίνει, στα μάτια αυτού που βασκαίνεται. Κάποιος που είναι τυφλός δεν μπορεί να ματιαστεί, γιατί δεν έχει μάτια.

Αυτοί που ματιάζουν, έχουν άπειρο μίσος, είναι πολύ κακοί - φθονεροί άνθρωποι. Στον εγκέφαλό τους υπάρχουν δαιμόνια και μέσω των ματιών τους, εκπέμπουν σατανική ενέργεια, στα μάτια αυτών που βασκαίνουν. 

Για να φτάσει κάποιος στο σημείο να ματιάζει, πρέπει να έχει κάνει πλήθος μεγάλων αμαρτημάτων. Αυτός που ματιάζεται, έχει τουλάχιστον μία ανεξομολόγητη αμαρτία, που τον κάνει ευάλωτο στο μάτιασμα. 

Όποιος όμως κάνει καθαρή εξομολόγηση, κανένας στον κόσμο δεν μπορεί να τον ματιάσει. 

Π. Φιλόθεος Ζερβάκος-Ὁδηγίες γιά «Ξεμάτιασμα» μικρῶν παιδιῶν

π. ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΖΕΡΒΑΚΟΣ - ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ «ΞΕΜΑΤΙΑΣΜΑ» ΜΙΚΡΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ

Όταν τα παιδιά τα μικρά συμβεί να πάθουν εκ βασκανίας, θα παίρνετε ολίγο βαμβάκι, θα το βουτάτε εις το κανδήλι πού έχετε εις τας εικόνας, θα αλείφετε το παιδί εις το μέτωπον και το πρόσωπον σταυροειδώς και θα λέγετε τα εξής τροπάρια:

Σταυρός ο φύλαξ πάσης της Οικουμένης,

Σταυρός η ώραιότης της Εκκλησίας,

Σταυρός βασιλέων το κραταίωμα,

Σταυρός πιστών το στήριγμα,

Σταυρός Αγγέλων η δόξα καί των δαιμόνων το τραύμα.

Ὑπνωτισμός - Βασκανία

Ευλογείτε !!! Θα ήθελα να σας υποβάλλω τα κάτωθι ερωτήματα : Α. ΥΠΝΩΤΙΣΜΟΣ Τι είναι ο υπνωτισμός. Αφορμή λαμβάνω από ένα ντοκιμαντέρ, της ΕΤ-3 σχετικό και καλά με την ύπαρξη εξωγήινης ζωής. Για να μάθουν λεπτομέρειες από τους ανθρώπους που είχαν επαφή με τα όντα αυτά τους υπέβαλαν σε υπνωτισμό μπροστά σε κάμερα. Τι συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις σε τι κατάσταση περιέρχεται αυτός ο άνθρωπος ; Τι λέει η Εκκλησία μας για αυτό ; Β. Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΜΟΝΟ 10% Κάποιοι λένε ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος χρησιμοποιεί μόνο το 10% των δυνατοτήτων του. Υπάρχουν λένε άνθρωποι που κατάφεραν να χρησιμοποιούν όλο τον εγκέφαλό τους οπότε για εκείνους είναι δυνατά πράγματα που για μας ανάγονται σε μεταφυσικά ή υπερφυσικά. Θα μπορούσατε να το σχολιάσετε ; Γ. ΒΑΣΚΑΝΙΑ Τι είναι η βασκανία ; Μπορεί ο καθένα μας να ξεματιάζει ; Σας ευχαριστώ πολύ και για τις απαντήσεις που μου στείλατε σε προηγούμενα ερωτήματα μου. Με εκτίμηση και σεβασμό Ευάγγελος Κωστής Στρατιωτικός

Τί εἶναι τό «μάτι»; Ποιοί ματιάζουν; Ποιοί ματιάζονται;

 π. Σάββας Αγιορείτης:

Ὅταν λέμε «μάτι» στήν ἐκκλησιαστική γλώσσα ἐννοοῦμε τή βασκανία. Ἡ βασκανία εἶναι πονηρή ἐνέργεια, δαιμονική ἐνέργεια πού ὑποκρύπτει τό πονηρό πνεῦμα τοῦ φθόνου. 

Ὁ φθόνος εἶναι ἡ βασκανία. Καί ποιοί εἶναι αὐτοί πού ἐκπέμπουν αὐτή τήν ἐνέργεια; Φυσικά εἶναι οἱ δαίμονες, δαιμονική ἐνέργεια εἶναι. Ἀλλά ὅταν ὁ ἄνθρωπος φθονεῖ κάποιον ἄλλον ἄνθρωπο, δέχεται αὐτή τή δαιμονική ἐνέργεια καί ὁ διάβολος τί κάνει;

Χρησιμοποιεῖ αὐτόν τόν ἄνθρωπο γιά νά ἐκπέμπει αὐτή τήν ἐνέργεια καί μάλιστα μέσα ἀπ’ τά μάτια. Χρησιμοποιεῖ τά μάτια δηλαδή τοῦ ἀνθρώπου ὁ διάβολος, ἐπειδή αὐτός ὁ ἄνθρωπος ἔχει μέσα του κακία, φθόνο, ζήλεια… Τό πονηρό πνεῦμα χρησιμοποιεῖ τά μάτια του, γιά νά βλάψει τό μωρό τῆς ἄλλης, τή νύφη τῆς ἄλλης οἰκογένειας κ.λ.π. Αὐτό εἶναι ἡ βασκανία.

Τί γίνεται τώρα; Ἐσύ πού εἶσαι δίπλα καί δέχεσαι αὐτή τήν πονηρή ἐνέργεια, παθαίνεις κακό; Ἐξαρτᾶται. Ἐάν ἔχεις πνευματική ζωή, ἐάν ἐξομολογεῖσαι, ἐάν ἔχεις νοερά προσευχή, ἀδιάλειπτη προσευχή, δέν παθαίνεις τίποτα. Ὅσα μάτια κι ἄν σέ κοιτᾶνε καί ὅσες γλῶσσες κι ἄν σέ τρῶνε καί δέν ξέρω τί ἄλλο, ὅλοι οἱ δαίμονες νά πέσουν πάνω σου…

Τί σημαίνει τό φτύσιμο γιά τήν ἀποτροπή τῆς βασκανίας;

Αυτό είναι τόσο συνηθισμένο, αλλά έχει μαγική προέλευση. Πολλοί συνηθίζουν να φτύνουν κάποιο άνθρωπο ή κάποιο αντικείμενο για να μη πιάσει το μάτι. "Να σε φτύσω να μη βασκαθείς" που απευθύνεται σε ανθρώπους τους οποίους θαυμάζουμε για τα προσόντα και την ευτυχία τους.

Εκείνος όμως που φτύνει, ασχημίζει την εικόνα του Θεού και ρυπαίνει το σώμα του Χριστού του οποίου μέλος είναι κάθε χριστιανός. Άρα, το φτύσιμο είναι πράξη εξευτελισμού και διαπομπεύσεως. Είναι πράξη βλασφημίας κατά του Χριστού, του οποίου ναός είναι το σώμα κάθε βαπτισμένου πιστού.

Νά εὔχεσαι γιά τόν πλησίον σου !

“ Όταν εύχεται κανείς για τον πλησίον του, μια καλή δύναμη βγαίνει απ’ αυτόν και πηγαίνει στον αδελφό και τον θεραπεύει και τον δυναμώνει και τον ζωογονεί. ”

Ο άνθρωπος έχει τέτοιες δυνάμεις, ώστε να μπορεί να μεταδώσει το καλό ή το κακό στο περιβάλλον του. Αυτά τα θέματα είναι πολύ λεπτά. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή. Πρέπει να βλέπομε το καθετί με αγαθό τρόπο. Τίποτα το κακό να μη σκεπτόμαστε για τους άλλους. Κι ένα βλέμμα κι ένας στεναγμός επιδρά στους συνανθρώπους μας. Και η ελάχιστη αγανάκτηση κάνει κακό. Να έχομε μέσα στην ψυχή μας αγαθότητα κι αγάπη· αυτά να μεταδίδομε.

Να προσέχομε να μην αγανακτούμε για τους ανθρώπους που μας βλάπτουν· μόνο να προσευχόμαστε γι’ αυτούς με αγάπη. Ό,τι κι αν κάνει ο συνάνθρωπος μας, ποτέ να μη σκεπτόμαστε κακό γι’ αυτόν. Πάντοτε να ευχόμαστε αγαπητικά. Πάντοτε να σκεπτόμαστε το καλό.

Οἱ «ξεματιάστρες» σχετίζονται μέ τό διάβολο;

Μερικοί άνθρωποι ματιάζουν. Αυτό γίνεται, γιατί έχουν κρυφή ή φανερή ζήλια για τα κατορθώματα και τα φυσικά ή επίκτητα χαρίσματα των άλλων. Η ζήλια δίνει δικαίωμα στον πονηρό, τον πατέρα του μίσους και της ζήλιας, να κάνει κακό σ’ αυτόν που είναι αντικείμενο ζήλιας.

     Οι προσευχές του ξεματιάσματος, που κάνουν οι ξεματιάστρες, καθώς είναι μυστικές και μεταφέρονται στις επόμενες γενεές από στόμα σε στόμα, κρύβουν κάτι πονηρό. Αν ήταν ευεργετικές, γιατί να μην τις γνωρίζουν και οι άλλοι για να βοηθούν τους συνανθρώπους τους; Γιατί η δύναμή τους χάνεται, όταν δε μεταδοθούν σωστά, ή όταν δημοσιοποιηθούν; Εδώ μιλάμε για μια μορφή μαγείας.

Ἡ βασκανία. Ἡ εὐχή τῆς βασκανίας.Διαβάζεται μόνο ἀπό τούς ἱερεῖς.Ὅτι δέν ἐπιτρέπεται το «ξεμάτιασμα»

Η βασκανία (ΚΑΙ Ο Π. ΠΑΪΣΙΟΣ)

Η ζήλεια, όταν έχει κακότητα, μπορεί να κάνει ζημιά. Αυτή είναι η βασκανία· είναι μια δαιμονική ενέργεια.

- Γέροντα, τη βασκανία την παραδέχεται η Εκκλησία;

- Ναι, υπάρχει και ειδική ευχή (Ο Γέροντας τόνιζε πως μόνο ο ιερέας μπορεί να διαβάζει την ευχή για βασκανία). Όταν κανείς λέει κάτι με φθόνο, τότε πιάνει το «μάτι».

- Πολλοί, Γέροντα, ζητούν «ματάκια» για τα μωρά, για να μην τα ματιάζουν. Κάνει να φορούν τέτοια;

- Όχι, δεν κάνει. Να λέτε στις μητέρες σταυρό να τα φορούν.

« Κακιά ὥρα » καί βασκανία

Μ.Μ: Πάτερ Ιωάννη, ποια είναι η « κακιά στιγμή » που λένε, η «κακιά ώρα » ;

π.Ι: Δεν υπάρχει τέτοια ώρα! Όλα είναι στην πρόνοια του Θεού.

Μ.Μ: Είναι μία έκφραση , που λέει πολύ ο λαός μας. Για παράδειγμα, « ήταν κακιά ώρα που δαιμονίστηκε, που ματιάστηκε κάποιος…».

π.Ι: Κακιά ώρα έχει κάποιος από τότε που θα πει « όχι » στο Θεό και "ναι" στο Διάβολο. Από εκείνη τη στιγμή αρχίζει η κακιά ώρα για αυτόν. Γίνεται υποχείριος του Διαβόλου. Όχι ότι υπάρχει αυτή καθ΄αυτήν κακιά ώρα. Αυτός την καθιστά τέτοια.

Μ.Μ: Θέλετε, τώρα, να σχολιάσουμε το θέμα της βασκανίας ;

Περί βασκανίας και βασκάνου

 Βασκανία είναι άδικη έχθρα εναντίον αυτού που απολαμβάνει κάποιο αγαθό, έχθρα διηνεκής και ακατάλυτη. Η βασκανία είναι δύσκολο πάθος, που παρασύρει, ώστε να περιφρονήσει κανείς ακόμη και την δική του σωτηρία. Η βασκανία αμαυρώνει τα καλά. Ο θείος Χρυσόστομος λέει τα εξής για τη βασκανία: «Ένα ακόμη πάθος που κυβερνά τη ζωή των ανθρώπων, καταφθείροντας την καρδιά , όπως η σκουριά το σίδερο, είναι η βασκανία∙ έχει βέβαια πολλά κακά, αλλά σ’ ένα είναι χρήσιμο: ότι είναι κακό γι’ αυτόν που το κατέχει. Διότι ο βάσκανος λίγο βλάπτει αυτόν που ματιάζει, αλλά κατατρώει τον ίδιο του τον εαυτό με τη λύπη και τον στεναγμό από την καλοπέραση του πλησίον. Και τη μεν χαρά του γείτονά του δεν ελάττωσε, τον εαυτό του όμως τον κατέφαγε με τη βασκανία».

Ἡ βασκανία. Ἡ εὐχή τῆς βασκανίας διαβάζεται μόνο ἀπό τούς ἱερεῖς. Δέν ἐπιτρέπεται τό ξεμάτιασμα

Η ΒΑΣΚΑΝΙΑ. Η ΕΥΧΗ ΤΗΣ ΒΑΣΚΑΝΙΑΣ ΔΙΑΒΑΖΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΙΕΡΕΙΣ. ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΤΟ «ΞΕΜΑΤΙΑΣΜΑ»

Η βασκανία (ΚΑΙ Ο Π. ΠΑΪΣΙΟΣ)

Η ζήλεια, όταν έχει κακότητα, μπορεί να κάνει ζημιά. Αυτή είναι η βασκανία· είναι μια δαιμονική ενέργεια.

- Γέροντα, τη βασκανία την παραδέχεται η Εκκλησία;

- Ναι, υπάρχει και ειδική ευχή (Ο Γέροντας τόνιζε πως μόνο ο ιερέας μπορεί να διαβάζει την ευχή για βασκανία). Όταν κανείς λέει κάτι με φθόνο, τότε πιάνει το «μάτι».

- Πολλοί, Γέροντα, ζητούν «ματάκια» για τα μωρά, για να μην τα ματιάζουν. Κάνει να φορούν τέτοια;

Δεισιδαιμονίες καί Προλήψεις.η' μέρος

 

Δείτε εδώ:ζ' μέρος

«ΤΕΚΝΙΑ, ΦΥΛΑΞΑΤΕ ΕΑΥΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΩΝ ΕΙΔΩΛΩΝ»

Ο άνθρωπος προικίστηκε από τον Δημιουργό Θεό με λογική καί ελευθε­ρία. Καί η αλήθεια είναι ότι μόνο μέ­σα στην Εκκλησία καταξιώνεται πραγματικά ως λογικό καί ελεύθερο πρόσωπο, ως «κατ' εικόνα καί καθ' ομοίωσιν Θεού» δημιούργημα της Αγίας Τριάδος. Αν και πέρασαν 2000 χρόνια από την ενανθρώπιοη του Υι­ού και Λόγου του Θεού, οι άνθρωποι εξακολουθούν να αγνοούν το «φως το αληθινόν», την ελευθερία που χάρισε ο Χριστός και συνεχίζουν να ζουν υποδουλωμένοι στα διάφορα είδωλα που προσφέρει ο κόσμος. Στην εποχή που διακηρύσσεται η ελευθερία, τα δικαιώματα του ανθρώπου, ο άνθρω­πος παραμένει δέσμιος στις προλή­ψεις και δεισιδαιμονίες, συνεχίζει να προσκυνάει τα είδωλα.