Ὀρθόδοξο δόγμα καί ἦθος, 17-3-2019, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ὀρθόδοξο δόγμα καί ἦθος, 17-3-2019, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου ζωντανή μετάδοση_ Ἱ.Ν. Ἁγίων Πέτρου καί Παύλου Γιαννιτσών_http://hristospanagia3.blogspot.gr_ht... καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.gr Κατέβασμα ὁμιλιῶν ἀπό τό YouTube σέ mp3 http://hristospanagia3.blogspot.gr/20...

Κυριακή Α Νηστειῶν [: Προς Εβρ. 11,24-26 και 32-40] Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, Μέρος Τέταρτο

ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ΝΗΣΤΕΙΩΝ [: Προς Εβρ. 11,24-26 και 32-40]

        Ερμηνεία του Ιερού Χρυσοστόμου στην αποστολική περικοπή

από την «Προς Εβραίους» επιστολή του αποστόλου Παύλου, κεφ.11,εδαφ. 37-40

[ΜΕΡΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟ]

 « περιῆλθον ἐν μηλωταῖς, ἐν αἰγείοις δέρμασιν, ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι,  ὧν οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος, ἐν ἐρημίαις πλανώμενοι καὶ ὄρεσι καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς(:Φορούσαν για ρούχα προβιές και γιδοδέρματα, ζώντας μέσα σε στερήσεις, θλίψεις και κακοπάθειες. Ολόκληρος ο κόσμος δεν άξιζε όσο οι άγιοι αυτοί άνδρες, και ούτε μπορούσε να συγκριθεί με αυτούς. Περιπλανιόνταν σε ερημιές και σε βουνά, σε σπηλιές και σε τρύπες της γης)».

   Πάντοτε βέβαια, κυρίως όμως όταν σκέπτομαι τα κατορθώματα των αγίων, τότε μου έρχεται να ξεχνώ όλα τα δικά μου, διότι ούτε στο όνειρό μας δε γνωρίσαμε αυτά που εκείνοι οι άνδρες πέρασαν σε όλη τους τη ζωή, και αυτά δεν ήταν τιμωρία για τα αμαρτήματά τους, αλλά, αν και σημείωναν πάντοτε κατορθώματα, όμως πάντοτε αντιμετώπιζαν θλίψεις. Πράγματι· σκέψου τον Ηλία, στον οποίο αναφέρεται ο λόγος σήμερα· διότι γι’ αυτόν το λέγει αυτό εδώ, το «φορούσαν προβιές» και τελειώνει σε αυτόν τα παραδείγματα χωρίς να αφήσει ούτε αυτό που τους ήταν γνωστό. Και αφού αναφέρθηκε στους αποστόλους, ότι υπέστησαν τον θάνατο με μάχαιρα, ότι λιθοβολήθηκαν, επανέρχεται πάλι στον Ηλία, που έπαθε τα ίδια με αυτούς. Επειδή δηλαδή ήταν φυσικό να μην έχουν ακόμη αυτοί τόση μεγάλη ιδέα για τους αποστόλους, από αυτόν που αναλήφθηκε και υπερβολικά θαυμάστηκε, δηλαδή τον προφήτη Ηλία, φέρνει την παρηγοριά και την παράκληση.

   «Φορούσαν», λέγει, «δέρματα προβάτων και δέρματα γιδιών, γεμάτοι στερήσεις, θλίψεις και κακοπαθήματα, και όλων αυτών δεν ήταν άξιος ο κόσμος αυτός». Ούτε ένδυμα είχαν, λέγει, να ντυθούν, εξαιτίας των υπερβολικών θλίψεων, ούτε πόλη, ούτε σπίτι, ούτε κατάλυμα· αυτό ακριβώς που ο Χριστός έλεγε: «αἱ ἀλώπεκες φωλεοὺς ἔχουσι καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατασκηνώσεις, ὁ δὲ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἔχει ποῦ τὴν κεφαλὴν κλίνῃ(:“οι αλεπούδες έχουν τις φωλιές τους, όπου καταφεύγουν, και τα πτηνά του ουρανού τις κούρνιες τους· ο Υιός όμως του ανθρώπου δεν έχει πού να γείρει την κεφαλή” (και επομένως καθένας που θέλει να Τον ακολουθήσει, θα υποβληθεί σε ταλαιπωρίες και στερήσεις)» [Ματθ.8,20].

Ὁ Γιαχβέ τῆς Δόξης ὁ Κύριος τῆς Δόξης

Ο ΓΙΑΧΒΕ ΤΗΣ ΔΟΞΗΣ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΤΗΣ ΔΟΞΗΣ

 

+ Αρχιμ.Δανιήλ Γούβαλη

 

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος

         

      Ιανουάριος του 1993 μια ολόκληρη οικογένεια που είχε μπλέξει επί χρόνια με την αίρεση των μαρτύρων του Ιεχωβά ετοιμαζόταν να ενταχθεί στους κόλπους της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Πατέρας μητέρα και 4 παιδιά. Ο πατέρας σε μια στιγμή μας λέει: κάθε φορά που περνούσαμε με τα παιδιά μου έξω από εκκλησία τους έλεγα : "αυτή είναι η Βαβυλώνα, το άντρον του Διαβόλου" καταλαβαίνετε πόσο δυσκολεύθηκα να τα μεταπείσω και να τα μάθω να πηγαίνουν στην εκκλησία και να τα προετοιμάσω για το βάπτισμα.

 

Το ξέρετε αυτό αγαπητοί ακροατές; οι μάρτυρες του Ιεχωβά μόλις δουν μια εκκλησία λένε στα παιδιά τους αυτά τα φοβερά λόγια, στάζουν δηλητήριο στις απαλές ψυχές τους εναντίον των Χριστιανικών εκκλησιών, αυτό βέβαια είναι ένας καρπός από το αγκαθερό δέντρο.

Οι ρίζες και ο κορμός αυτού του δέντρου, αν είχαν επάνω τους επιγραφή θα έγραφαν :”Ο Ιησούς Χριστός δεν είναι Θεός».

Αρνούνται την θεϊκή φύση του Χριστού και κατά συνέπεια μπορούν να αρνηθούν και ότι ανήκει στο Χριστό, προηγείται το μεγάλο κακό και έπονται τα υπόλοιπα.

Για εμάς του Χριστιανούς, ο Χριστός, είναι ο Γιαχβέ της δόξης, αυτό το αποκρούουν οι μάρτυρες του Ιεχωβά. Κάτοχος της αιωνίου δόξης, πηγή της αιωνίου δόξης, γι' αυτούς είναι μόνο ο Πατήρ, όχι ο Υιος. Εδώ το τραγελαφικό είναι ότι οι άνθρωποι αυτοί παρουσιάζονται σαν μελετητές της Αγίας Γραφής...

 

Για να δούμε όμως τι λέει επ' αυτού η Γραφή, συμμερίζεται τις απόψεις των αιρετικών; ξεκινούμε από το χωρίο θ'4 της προς Ρωμαίους Επιστολής οίτινές εισιν Ισραηλίται, ων η υιοθεσία και η δόξα, εδώ σημειώνει ο απόστολος ότι οι ομοεθνείς του Ισραηλίτες κατά τον παλαιό καιρό είχαν υιοθετηθεί από τον Θεόν, ήταν σαν παιδιά Του σαν περιουσία Του, σαν περιούσιος λαός, σαν οικείοι Του, έρχεται και σε ένα δεύτερο θέμα, στους Ισραηλίτες συνέβαινε κάτι το υπέροχο, κάτι εντελώς άγνωστο σε όλους τους άλλους λαούς της Γης, κατά καιρούς, εμφανιζόταν σε αυτούς ο Θεός, με την απερίγραπτη Θεϊκή του δόξα.

Εμφανιζόταν ενδόξως, είτε σε ορισμένα πρόσωπα, είτε και σε ολόκληρο το λαό.

 

Ας δούμε κάποια σχετικά περιστατικά, στεκόμαστε στο 16ο κεφάλαιο των Αριθμών. 

 

Εκεί αναφέρεται, ότι κάποιοι εγωιστές Ισραηλίτες, ο Κορέ, ο Δαθάν, ο Αβηρών, διάφορα επίσημα πρόσωπα, διάφοροι αρχηγοί ομάδων, έκαναν πραξικόπημα, αμφισβητούσαν την αρχηγία του Μωυσή και την αρχιεροσύνη του Ααρών.

Διάβαζε τό ψαλτῆρι κάθε ἡμέρα, ἔστω καί ἀπό λίγο καί ὁ Κύριος δέν θά σέ ἀφήσει.

 Όσιος Στάρετς Βαρσανούφιος

"Μου γράφει ένας διανοούμενος καταταραγμένος:

"Είμαι πολύ άσχημα. Εξωτερικά όλα πάνε καλά. Η οικογένειά μου είναι ενωμένη και αγαπημένη. Η γυναίκα μου είναι καλή. Το κακό είναι, ότι δεν έχω κανένα που να μπορώ να του ανοίξω την καρδιά μου. Και για αυτό είμαι συνεχώς ψυχικά κουρασμένος. Η γυναίκα μου δεν το καταλαβαίνει. Τα παιδιά είναι μικρά. Τι μου μένει να κάμω; Πώς θα απαλλαγώ από αυτή την πίκρα και την ψυχική κόπωση;"

Του απάντησα με την συμβουλή να διαβάσει το ψαλτήρι. Εκεί, στον ψαλμό 93, θα ιδεί τα λόγια: "Κύριε, κατά το πλήθος των οδυνών μου εν τη καρδία μου, αι παρακλήσεις σου εύφραναν την ψυχή μου" (Ψαλμ. 93,19). Πιάσου από τον στίχο αυτό. Και βάλσου να το διαβάσεις το ψαλτήρι ολόκληρο. Πιστεύω, πώς ο Θεός θα σε αναπαύσει.

Περνάει λίγος καιρός, λαμβάνω ένα γράμμα. "Έκαμα υπακοή. Άρχισα να διαβάζω το ψαλτήρι. Μα δεν καταλαβαίνω τίποτε!".

Ἐν ὄψει ἐκλογῶν (Φώτης Μιχαήλ, ἰατρός)

  

Ὁ πολιτισμός, τοὐτέστιν, ἡ ὀργάνωση τοῦ Τρόπου ζωῆς, εἶναι σπουδαία κατάκτηση τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλά σαφῶς μεταπτωτική. Δηλαδή, εἶναι μέν σημαντικότατο ἐπίτευγμα, ἀλλά ἀτελές καί ἐμπαθές. Κατορθώνει καί ἀπαλύνει τόν πόνο τῶν δυσκολιῶν καί ὀμορφαίνει κάπως τήν ζωή τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλά ἀπό μόνος του ὁ πολιτισμός δέν καταφέρνει νά τόν σώσει. Διότι, ἁπλούστατα, βαθιά στό μεδοῦλι του ἐμπεριέχει ὁ ἴδιος τό στοιχεῖο τῆς φθορᾶς καί τοῦ θανάτου. Καί ὠς φθαρτός καί θνησιγενής πού εἶναι, ἀδυνατεῖ παντελῶς νά προσφέρει τέλεια καί ἀθάνατα δωρήματα. ’’Πᾶν δώρημα τέλειον ἄνωθέν ἐστι καταβαῖνον’’. Ἐάν θέλουμε νά μιλᾶμε γιά τελειότητα, τότε, σύμφωνα μέ τήν Πίστη μας, ὀφείλουμε νά στρέψουμε τίς καρδιές μας πρός τόν Οὐρανό, στόν Ἰησοῦ Χριστό. Ἐκεῖνος εἶναι ἡ Ζωή καί τό Φῶς. Ἐκεῖνος εἶναι ἡ Πηγή παντός ἀγαθοῦ, κάθε τελείου δωρήματος. Ἐκεῖνος εἶναι ἡ Ὁδός. Εἶναι ἡ σαρκωμένη Ἐλπίδα καί Σωτηρία τοῦ Γένους τῶν Ἀνθρώπων. Εἶναι τό τέλειο καί μοναδικό ὑπόδειγμα τῆς ὄντως Ζωῆς.

Μελετῶντας, ἔστω καί ἀκροθιγῶς, τήν ἀργόσυρτη ἱστορική διαδρομή τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, διαπιστώνουμε, ὅτι ὁ κυκλικός χαρακτῆρας τῶν γεγονότων καθορίζεται αἰτιολογικῶς ἀποκλειστικά καί μόνον ἀπό τά πάθη του, ἰδιαίτερα ὅταν αὐτά ἐλευθερώνονται καί ἀφήνονται ἐντελῶς ἀχαλίνωτα.

Μπροστά στήν ἱστορικῶς ἀδιαμφισβήτητη αὐτή πραγματικότητα, πόσο τραγική φαντάζει σήμερα ἡ ἀπομάκρυνσή μας ἀπό τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί ἡ ἀνάθεση κάθε ἐλπίδας μας σέ συστήματα ἐγκεφαλικῆς καθαρά ἐπινόησης, σέ ὑποψήφιους κυβερνῆτες γεμάτους πάθη καί ἀδυναμίες!

Τήν φαυλότητα, τήν ἀναξιοπιστία καί τήν διαστροφή πλήθους ἀξιωματούχων πολιτικῶν καί ὅχι μόνον, τήν δοκιμάσαμε ὡς λαός ἐπί ἔτη πολλά. Ὁ μισόκαλος στήν ἀρχή, μέχρι νά μᾶς βάλει στό χέρι, μᾶς ξεγέλασε μέ δῶρα φανταχτερά. Μέ καλύτερες ἀμοιβές, μέ πολυτελῆ αὐτοκίνητα, μέ ἔγχρωμες τηλεοράσεις, μέ δάνεια γιά διακοπές καί ἐξοχικά, μέ πανέξυπνα κινητά κ.ἄ.π. Στήν συνέχεια, σάν εἶδε ὅτι τσιμπήσαμε, ἔβαλε τά μίσθαρνα ὄργανά του, νά μᾶς χορέψουν κυριολεκτικά στό ταψί. Ἡγεσίες παρηκμασμένες, βουτηγμένες μέσα στήν ἁμαρτία, ἀνέλαβαν νά ὁδηγήσουν καί τόν λαό στόν ἴδιο βοῦρκο, στήν ἴδια παρακμή.

Ἀντιαιρετικός περίπατος στόν 101ο ψαλμό

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ ΣΤΟΝ 101ο ΨΑΛΜΟ

+Αρχιμ. .ΔΑΝΙΗΛ ΓΟΥΒΑΛΗΣ

(Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού πατρός)

    Τὴν αἰχμαλωσίαν Σιών, σὺ ἐξείλου ἐκ Βαβυλῶνος κἀμὲ ἐκ τῶν παθῶν, πρὸς ζωήν ἕλκυσον Λόγε. Ἐν τῷ Νότῳ οἱ σπείροντες δάκρυσιν ἐνθέοις, θεριοῦσι στάχυας, ἐν χαρᾷ ἀειζωΐας.

Ἁγίῳ Πνεύματι, πᾶσα ἀγαθοδωρία, ὡς Πατρὶ καὶ Υἱῷ συναστράπτει, ἐν ᾧ τὰ πάντα ζῇ καὶ κινεῖται. Ἐὰν μὴ Κύριος οἰκοδομήσῃ οἶκον τῶν ἀρετῶν, μάτην κοπιῶμεν, τὴν δὲ ψυχὴν σκέποντος, οὐδεὶς ἡμῶν πορθεῖται τὴν πόλιν.

Τοῦ καρποῦ τῆς γαστρός, τῷ Πνεύματι υἱοποιητῶς σοι τῷ Χριστῷ, ὡς Πατρὶ οἱ Ἅγιοι πάντοτέ εἰσι. Ἁγίῳ Πνεύματι, ἐνθεωρεῖται πᾶσα ἁγιότης σοφία, οὐσιοῖ πᾶσαν γὰρ κτίσιν, αὐτῷ λατρεύσωμεν. Θεὸς γάρ, ὡς Πατρί τε καὶ Λόγῳ.

      Ο ψαλμός αυτός δεν δείχνει εκ πρώτης όψεως σαν θεολογικός και αντιαιρετικός. Αφού φαίνεται σαν Ψαλμός μετανοίας. Μάλιστα οι μελετητές του Ψαλτηρίου γνωρίζουν ότι υπάρχει μια ομάδα ψαλμών που χαρακτηρίζονται ως ψαλμοί μετάνοιας. Σαν 5ος ψαλμός μετανοίας θεωρείτε ετούτος, ο 101ος .

Δηλαδή, εδώ παρουσιάζεται ένας ταλαίπωρος Ισραηλίτης, που ζει την αιχμαλωσία της Βαβυλώνος, μακριά από την Αγία πόλη, με κατεστραμμένο τον άγιο ναό της, συνειδητοποιεί την κατάσταση την δική του και τον ομοεθνών του, και γεμάτος πόνο και απελπισία συνθέτει ένα πονεμένο ποίημα μια προσευχή γεμάτη θλίψη.

Προσευχὴ τῷ πτωχῷ, ὅταν ἀκηδιάσῃ καὶ ἐναντίον Κυρίου ἐκχέῃ τὴν δέησιν αὐτοῦ. 

Πρόκειται για την επιγραφή του ψαλμού, ακηδιώ εδώ σημαίνει γεμίζω θλίψη και μελαγχολία. Προσευχή ενός δυστυχούς ανθρώπου, όταν μελαγχολήσει και στραφεί προς τον Κύριο και εκχύσει ενώπιον του όλο το παράπονό του. 

Η θλίψις του εξόριστου Ισραηλίτου επιτείνεται από τους χλευασμούς των Βαβυλωνίων, οι οποίοι ενεργούντο επί καθημερινής βάσεως, συνεχώς και ακαταπαύστως. Όλην την ημέραν ονείδιζόν με οι εχθροί μου, στίχος 9ος .

Εσείς είστε Ισραηλίτες, εσείς πιστεύετε ότι ο δικός σας Θεός είναι ο αληθινός, ενώ οι δικοί μας, ο Μαρντούκ, ο Ανού, η Ισταρ, είναι ψεύτικοι. Εσείς θεωρείτε τον δικό σας Θεό τον Γιαχβέ δυνατό και τους δικούς μας αδύνατους και ανύπαρκτους.  Που είναι ο αληθινός και δυνατός Θεός σας; Γιατί σας άφησε να περιπέσετε σε τέτοια χάλια;  Δεν του λέτε να δείξει την δύναμη του και να σας σηκώσει όρθιους;

Γιατί παραχωρεῖ ὁ Θεός στό διάβολο νά μᾶς πολεμᾶ;

Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής απαριθμεί πέντε αιτίες για τις οποίες παραχωρεί ο Θεός τη δυνατότητα στον διάβολο να πολεμά τους ανθρώπους:

Πρώτη αιτία, είναι για να μάθουμε να διακρίνουμε την αρετήν από την κακίαν μέσα από την εμπειρία αυτού του πολέμου.

Δεύτερη αιτία, είναι για να «εξαναγκαστούμε» τρόπον τινά, να προσκολληθούμε με βεβαιότητα και ακλόνητα στην αρετή.

Τρίτη αιτία, για να μην υπερηφανευόμαστε όταν προκόπτουμε στην αρετή, αλλά να συνειδητοποιήσουμε εκ της εμπειρίας του πνευματικού αυτού αγώνα ότι κάθε προκοπή είναι δωρεά του Θεού.

Τέταρτη αιτία, για να ταπεινωθούμε και για να συνειδητοποιήσουμε και μισήσουμε και ομολογήσουμε (εξομολόγησις) και εγκαταλείψουμε τις αμαρτίες μας, που γίνονται αιτία πειρασμών.

Πέμπτη αιτία, για να μην ξεχάσουμε την ιδική μας ασθένεια και την του Θεού δύναμη, όταν προοδεύοντας στον πνευματικό αγώνα αξιωθούμε και φθάσουμε σε κάποιαν αρετή.
Μέσα στις πιο πάνω αιτίες διαφαίνεται η Αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπον. Ας μην ξεχνούμε ότι και οι θλίψεις και οι πειρασμοί είναι δώρα της φιλανθρωπίας του Θεού γιατί μέσα στις δοκιμασίες αυτές μπορούμε -αν το θελήσουμε- να συναντήσουμε τον πάσχοντα και σταυρωμένο Χριστό μας, και Αυτός θα μας αναστήση στην αιώνια ζωή.

Εὐχές γιά τήν Ἁγία Τεσσαρακοστή. Γέρων Γαβριήλ Καρυές

Ἐκκλησία Κρήτης: ''Ἡ εἰσαγωγή τῆς ἔννοιας τῆς «οὐδετεροθρησκείας» στό 3ο ἄρθρο τοῦ Συντάγματος θά δημιουργήσει ἄμεσες ἔννομες συνέπειες στήν Ἑλληνική Κοινωνία, ὅπως γιά παράδειγμα τήν κατάργηση τοῦ Ὀρθόδοξου χαρακτῆρα τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν''

ΙΕΡΑ ΕΠΑΡΧΙΑΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΡΗΤΗΣ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

​Ἡ Ἱερά Ἐπαρχιακή Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας Κρήτης μετά ἀπό τή χθεσινή ψηφοφορία στό Ἑλληνικό Κοινοβούλιο γιά τήν Ἀναθεώρηση τοῦ Ἑλληνικοῦ Συντάγματος, καί δή τῶν ἄρθρων 3 καί 21, ἐπαναλαμβάνει τήν ὁμόφωνη Ἀπόφασή Της, γιά τούς κινδύνους, τούς ὁποίους ἐνέχει ἡ προτεινόμενη τροποποίηση.

​Συγκεκριμένα, ἡ Ἱερά Σύνοδος ἐπανέρχεται στίς θέσεις Της γιά τά θέματα αὐτά, τίς ὁποῖες ἔχει ἐκφράσει δημόσια καί τονίζει τήν ἀνάγκη τῆς Συνταγματικῆς κατοχύρωσης τοῦ ἱεροῦ θεσμοῦ τῆς Οἰκογένειας, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τό κύτταρο καί τή βάση τῆς Ἑλληνικῆς Κοινωνίας.

​Ἐπίσης, ἡ εἰσαγωγή τῆς ἔννοιας τῆς «οὐδετεροθρησκείας» στό 3ο ἄρθρο τοῦ Συντάγματος θά δημιουργήσει ἄμεσες ἔννομες συνέπειες στήν Ἑλληνική Κοινωνία, ὅπως γιά παράδειγμα:

1. Τόν ἐν γένει θεσμικό ἐξοστρακισμό τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπό τόν Δημόσιο Βίο.
2. Τήν κατάργηση τοῦ Ὀρθόδοξου χαρακτῆρα τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν.
3. Τήν κατάργηση τῶν θρησκευτικῶν συμβόλων καί τῶν θρησκευτικῶν ἀργιῶν.
4. Τήν θεσμική ἀπορρύθμιση τῶν Ὀρθόδοξων Ἐκκλησιαστικών Καθεστώτων στήν Ἑλλάδα καί τῆς θεσμικῆς Ὀντότητας τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριαρχείου, μέ προφανεῖς δυσμενέστατες συνέπειες γιά τό Γένος μας καί ὅλο τόν Ἑλληνισμό.

​Ἡ Ἱερά Σύνοδος ἐπισημαίνει πρός τούς ἁρμοδίους τῆς Πολιτείας, ἀλλά καί πρός κάθε ἄνθρωπο ὅτι ἡ ἀποδόμηση θεσμῶν εἶναι ἐπικίνδυνη καί θά ἀποβεῖ καταστροφική, ἐάν βεβαίως αὐτή θά ὁλοκληρωθεῖ στή Βουλή πού θά προκύψει μετά ἀπό τίς ἐκλογές.

†Prayer of †Saint Ephraim the Syrian†

†Prayer of †Saint Ephraim the Syrian†

“O Lord and Master of my life, give me not a spirit of sloth, idle curiosity, love of power, and useless chatter. Rather, accord to me, Your servant, a spirit of chastity, humility, patience, and love. Yes, Lord and King, grant that I may see my own faults and not condemn my brother, for blessed are You forever and ever. Amen…”

†Saint Ephraim the Syrian†

“Prayer of Saint Ephraim the Syrian”,

“The Ancient Faith Prayer Book “,

Ancient Faith Press—Kindle Edition

†The Grace of the Lord Jesus Christ, and the Love of God, and the Communion of the Holy Spirit be with yo

http://apantaortodoxias.blogspot.com/2019/01/prayer-of-saint-ephraim-syrian.html?m=1

ANATHEMAS FROM THE PROCESSION ON THE SUNDAY OF ORTHODOXY

  ANATHEMAS FROM THE PROCESSION ON THE SUNDAY OF ORTHODOXY

PRIEST: To those who scorn the venerable and holy ecumenical Councils, and who despise even more their dogmatic and canonical traditions; and to those who say that all things were not perfectly defined and delivered by the councils, but that they left the greater part mysterious, unclear, and untaught, ANATHEMA.

Faithful:          Anathema.

To those who hold in contempt the sacred and divine canons of our blessed fathers, which, by sustaining the holy Church of God and adorning the whole Christian Church, guide to divine reverence, ANATHEMA.

To all things innovated and enacted contrary to the Church tradition, teaching, and institution of the holy and ever-memorable fathers, or to anything hence-forth so enacted, ANATHEMA.

To those who accept the visions of the prophets, albeit unwillingly, and who do not – O wonder! – accept the images seen by the prophets even before the incarnation of the Word, but who babble that the intangible and invisible essence was seen by the prophets, and who, even when they concede that images and types and forms were truly revealed to the prophets, still cannot endure to depict in icons the Word become man and His sufferings for our sake, ANATHEMA.

To those who hear the Lord’s words: “Had ye believed Moses, ye would have believed Me” and so forth, and who understand Moses when he says, “The Lord our God will raise up to you a prophet of your brethren, like me,” and who then say that they accept the Prophet, yet they do not permit the grace and universal salvation of the Prophet to be depicted in icons, how He was seen, how He lived with mankind, how He worked healings of incurable passions and diseases, how He was crucified, was buried, and arose, in short, all that He both suffered and wrought for us; to those, therefore, who cannot endure to gaze upon these universal and saving deeds in icons, neither honor nor worship them, ANATHEMA.

102. Ἡ ἐξουδένωση προξενεῖ τήν ταπείνωση Δ΄, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

102. Ἡ ἐξουδένωση προξενεῖ τήν ταπείνωση Δ΄, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου, 29-11-2018, ζωντανή μετάδοση, http://hristospanagia3.blogspot.com, http://www.hristospanagia.gr/ καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.com, Κατέβασμα ὁμιλιῶν ἀπό τό YouTube σέ mp3 http://hristospanagia3.blogspot.com/2...

Κυριακή Α Νηστειῶν [: Προς Εβρ. 11,24-26 και 32-40], Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, Μέρος Τρίτο

ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ΝΗΣΤΕΙΩΝ [: Προς Εβρ. 11,24-26 και 32-40]

           Ερμηνεία του Ιερού Χρυσοστόμου στην αποστολική περικοπή

από την «Προς Εβραίους» επιστολή του αποστόλου Παύλου, κεφ.11,εδαφ. 32-37

[ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ: ο Ιερός Χρυσόστομος για την αξία της προσευχής]

     Όπως ακριβώς όταν ακούς τον διδάσκαλο να ομιλεί σαν παιδί και να διηγείται τα στοιχειώδη δεν λες ότι είναι αμαθής, και όταν ερωτά «πού είναι αυτό το στοιχείο;», γνωρίζεις ότι δεν το ερωτά από άγνοια, αλλά επειδή θέλει να διδάξει τον μαθητή· έτσι και ο Χριστός έκανε προσευχή όχι επειδή είχε ανάγκη προσευχής, αλλά επειδή θέλει να διδάξει εσένα, να προσεύχεσαι συνεχώς, αδιαλείπτως, με νηφαλιότητα, και να κάνεις αυτήν με πολλή αγρυπνία. Και όταν λέω να αγρυπνείς δεν εννοώ μόνο το να σηκώνεσαι τη νύχτα, αλλά και κατά το διάστημα της ημέρας να επαγρυπνείς στις προσευχές· διότι αυτός που ενεργεί έτσι ονομάζεται άγρυπνος. Αφού είναι δυνατό να κοιμάται κανείς και όταν προσεύχεται τη νύχτα και να αγρυπνεί κατά το διάστημα της ημέρας και όταν δεν προσεύχεται, όταν η ψυχή υψώνεται προς τον Θεό, όταν γνωρίζει με Ποιον συνομιλεί, σε Ποιον απευθύνεται, όταν σκεφτεί ότι οι άγγελοι στέκονται δίπλα στον Θεό με φόβο και τρόμο, ενώ αυτός προσέρχεται με χασμουρητά και ξυνόμενος.

    Είναι μεγάλο όπλο η προσευχή, όταν γίνεται με την αρμόζουσα διάθεση. Και για να μάθεις τη δύναμή της, πρόσεχε εδώ·  η συνεχής προσευχή κατανίκησε την αδιαντροπιά και την αδικία και την ωμότητα και τη θρασύτητα· διότι λέγει «ἀκούσατε τί ὁ κριτὴς τῆς ἀδικίας λέγει(:ακούστε και προσέξτε καλά τι λέγει ο άδικος κριτής)» [Λουκ. 18,6]. Επίσης και την απροθυμία νίκησε· και αυτό που δεν πέτυχε η φιλία, αυτό το κατόρθωσε η συνεχής αίτηση· «λέγω ὑμῖν, εἰ καὶ οὐ δώσει αὐτῷ ἀναστὰς διὰ τὸ εἶναι αὐτοῦ φίλον, διά γε τὴν ἀναίδειαν αὐτοῦ ἐγερθεὶς δώσει αὐτῷ ὅσων χρῄζει(:Σας διαβεβαιώνω ότι και αν ακόμη δεν θελήσει να σηκωθεί να του δώσει, μολονότι τον είχε φίλο, πάντως για την αδιακρισία του ότι σε τέτοια νυκτερινή ώρα τον ανησυχεί, θα σηκωθεί και θα του δώσει όσα του χρειάζονται)» [Λουκ.11,8]. Και μία ανάξια πάλι (όπως πίστευαν οι Ισραηλίτες που περιφρονούσαν τους Χαναναίους επειδή ειδωλολατρούσαν) η συνεχής επιμονή την έκανε άξια: βλ. Ματθ.15,22-28: «καὶ ἰδοὺ γυνὴ Χαναναία ἀπὸ τῶν ὁρίων ἐκείνων ἐξελθοῦσα ἐκραύγασεν αὐτῷ λέγουσα· ἐλέησόν με, Κύριε, υἱὲ Δαυΐδ· ἡ θυγάτηρ μου κακῶς δαιμονίζεται. ὁ δὲ οὐκ ἀπεκρίθη αὐτῇ λόγον. καὶ προσελθόντες οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἠρώτων αὐτὸν λέγοντες· ἀπόλυσον αὐτήν, ὅτι κράζει ὄπισθεν ἡμῶν. ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· οὐκ ἀπεστάλην εἰ μὴ εἰς τὰ πρόβατα τὰ ἀπολωλότα οἴκου Ἰσραήλ. ἡ δὲ ἐλθοῦσα προσεκύνησεν αὐτῷ λέγουσα· Κύριε, βοήθει μοι. ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· οὐκ ἔστι καλὸν λαβεῖν τὸν ἄρτον τῶν τέκνων καὶ βαλεῖν τοῖς κυναρίοις ἡ δὲ εἶπε· ναί, Κύριε· καὶ γὰρ τὰ κυνάρια ἐσθίει ἀπὸ τῶν ψυχίων τῶν πιπτόντων ἀπὸ τῆς τραπέζης τῶν κυρίων αὐτῶν. τότε ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῇ· ὦ γύναι, μεγάλη σου ἡ πίστις! γενηθήτω σοι ὡς θέλεις. καὶ ἰάθη ἡ θυγάτηρ αὐτῆς ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης)».

Ἅγίου Ἰωάννη τῆς Κροστάνδης: Kαθημερινά πράγματα πού πολύ εὐαρεστοῦν τόν Χριστό

 Ἡ συνεχής προσπάθεια γιά ἐκκοπή τοῦ μετεωρισμοῦ καί καθαρά προσευχή.

 

Προσπάθησε νά εὐαρεστεῖς στόν Θεό σέ ὅλα καί πάντοτε καί νά σκέπτεσαι τή σωτηρία τῆς ψυχῆς σου ἀπό τήν ἁμαρτία καί τό διάβολο καί τήν υἱοθεσία της ἀπό τόν Θεό.

 

Ὅταν σηκώνεσαι ἀπό τό κρεβάτι: κάνε τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ καί λέγε: “Εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος”. Ἐπίσης: “Καταξίωσον, Κύριε, ἐν τῇ ἡμέρᾳ ταύτῃ ἀναμαρτήτους φυλαχθῆναι ἡμᾶς· καί, δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τό θέλημά σου”.

 

Ὅταν πλένεσαι, εἴτε στό σπίτι σου εἴτε στά λουτρά, λέγε: “Ραντιεῖς μέ ὑσσώπῳ καί καθαρισθήσομαι· πλυνεῖς με καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι”

 

Ὅταν ντύνεσαι, σκέψου τήν καθαρότητα τῆς καρδιᾶς καί ζήτησε ἀπό τόν Θεό καθαρή καρδιά: “Καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί ὁ Θεός”. καί : “Πνεῦμα εὐθές ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου”...

 

Ὅταν βγάζεις τά παλιά ροῦχα καί τά παρατᾶς μέ περιφρόνηση, θυμήσου μέ μεγαλύτερη περιφρόνηση τήν παραίτηση τοῦ παλαιοῦ, τοῦ ἁμαρτωλοῦ, τοῦ ἐμπαθοῦς, τοῦ σαρκικοῦ ἀνθρώπου.

 

Ὅταν γεύεσαι τή γλυκύτητα τοῦ ψωμιοῦ, θυμήσου τόν ἀληθινό Ἄρτο, ὁ ὁποῖος δίνει στήν ψυχή τήν αἰώνια ζωή, τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, καί νά αἰσθάνεσαι πεῖνα γι᾽ αὐτόν τόν Ἄρτο —δηλαδή, νά ἐπιθυμεῖς νά κοινωνεῖς ἀπ᾽ Αὐτόν συχνότερα.