Ἀρχιμανδρίτης Ἀθανάσιος Γρηγοριάτης: Εἶναι γλυκὺ γλυκύτατον πρᾶος κανεὶς νὰ εἶναι!

Ἀρχιμανδρίτης Ἀθανάσιος Γρηγοριάτης, «Ὁ Γέροντάς μου»

Εὐχαριστῶ καὶ δοξάζω τὸν Θεὸν διότι ὅταν ἦλθα σὲ ἡλικία 23 ἐτῶν νὰ μονάσω εἰς τὴν Ἱερὰν Μονήν μας [Ἱερὰ Μονὴ Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὅρους] εὐτύχησα νὰ εὐρὼ ἅγιον Γέροντα, τὸν τότε καθηγούμενον π. Ἀθανάσιον, γνωστὸν καὶ ἀπὸ τὸ βιβλίον «Ἀθανάσιος Γρηγοριάτης» τῆς σειρᾶς «Ἁγιορειτικαὶ μορφαὶ» τοῦ Παρακλήτου [τῶν ἐκδόσεων τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου].

Μόλις εἶδα τὸν μακαριστὸν Γέροντα μὲ συνεκλόνισε ἡ ἁγιότης τῆς μορφῆς του καὶ ἡ ἀκτινοβολοῦσα εἰς τὸ πρόσωπόν του θεῖα Χάρις. Καθὼς τὰ χρόνια περνοῦσαν τόσο καὶ περισσότερον μοῦ ἐδίδετο ἡ εὐκαιρία νὰ θαυμάζω τὴν ἀρετήν του καὶ τὰ χαρίσματα τοῦ Ἅγιου Πνεύματος, μὲ τὰ ὅποια ἦταν στολισμένος.

Ἦταν ὑποδειγματικὸς κοινοβιάτης καὶ κοινοβιάρχης καὶ συγχρόνως ὑποδειγματικὸς νηπτικὸς καὶ θεωρητικός.

Ζοῦσε μυστικὰ τὸν Χριστὸ στὴν σιωπὴ καὶ τὴν ἀδιάλειπτο νοερὰ προσευχὴ καὶ συγχρόνως μεριμνοῦσε πατρικὰ καὶ ἐνουθετοῦσε τοὺς ὑποτακτικούς του, ὅπως καὶ τοὺς πολλοὺς μοναχοὺς καὶ κοσμικοὺς ποὺ ἤρχοντο νὰ ἐξομολογηθοῦν.

Δὲν χρειαζόταν ἄλλως τε νὰ σοῦ εἰπῇ πολλὰ διότι καὶ μόνο θεώμενος μὲ τὴν ἱλαρὰ καὶ ἁγία μορφή του σὲ δίδασκε καὶ σὲ ἐπροσανατόλιζε στὸν οὐρανό...

Κοντὰ τοῦ νοιώθαμε χαρά, ἀνάπαυσι, εἰρήνη καὶ ἀσφάλεια πνευματική.

«Διόρασις»

Ἀθανάσιος Γρηγοριάτης

ἀπό τό βιβλίο «ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΧΑΡΙΣΜΑΤΟΥΧΟΙ»

ΤΟΜΟΣ ΠΡΩΤΟΣ

Διόρασις εἶναι ἡ ἱκανότης νά ἐξιχνιάζῃ κανείς σκοτεινές καταστάσεις, νά εἰσέρχεται στά βάθη τοῦ ψυχικοῦ κόσμου, νά βλέπῃ ὑλικά ἀντικείμενα ἤ γεγονότα ἀδιόρατα στούς ἄλλους.
Ὁ Μέγας Ἀντώνιος ὑπογραμμίζει τήν σημασία τῆς καθαρότητος τοῦ βίου ὡς προϋπόθεση τῆς διοράσεως: “Ὁ νοῦς πάντα ὁρᾶ, καί τά ἐν οὐρανοῖς· καί οὐδέν αὐτῷ ἐπισκοτεῖ, εἰ μή μόνον ἡ ἁμαρτία· τῷ δέ καθαρῷ οὐδέν ἀκατάληπτον”. Καί ὁ ὅσιος Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος μᾶς ὑπενθυμίζει τόν ὑπαίτιό τῆς “τυφλώσεως” τοῦ ἀνθρώπου καί τῆς ἀπώλειας τοῦ παραδείσιου αὐτοῦ χαρίσματος: ”Εἰσίν ὀφθαλμοί ἐνδότεροι τῶν ὀφθαλῶν, οὕς ἐτύφλωσεν ὁ σατανᾶς”.

Στήν Παλαιά Διαθήκη ἔχουμε παράδειγμα διοράσεως μακρινῶν τόπων τήν θέα τῆς Γῆς τῆς Ἐπαγγελίας ἀπό τόν προφήτη Μωϋσῆ: Ἀνεβασμένος στήν κορυφή Φασγά τοῦ ὅρους Ναβαῦ, ἀνατολικά τοῦ Ἰορδάνου, εἶδε ὁλόκληρη τήν ἔκταση τοῦ σημερινοῦ Ἰσραήλ μέχρι τήν Μεσόγειο Θάλασσα! Ἀναλογικά, ἕνας πού βρίσκεται στήν κορυφή τοῦ Ὑμηττοῦ, θά πρέπει νά διακρίνῃ ὁλόκληρο τόν ἑλληνικό χῶρο: Κέρκυρα-Ρόδο, Ὀρεστιάδα-Καλαμάτα!
Στήν Καινή Διαθήκη ἔχουμε παράδειγμα διοράσεως ψυχικῶν καταστάσεων τόν ἔλεγχο ἀπό τόν ἴδιο τόν Κύριο τῶν μυστικῶν διαλογισμῶν τῶν γραμματέων καί τῶν φαρισαίων κατά τήν θεραπεία τοῦ παραλυτικοῦ τῆς Καπερναούμ, ἤ τοῦ Σίμωνος τοῦ Φαρισαίου κατά τό μύρωμα τῶν ἀχράντων ποδῶν Του ἀπό μιά γυναίκα, τῆς ὁποίας ἡ ἁμαρτία ἦταν γνωστή καί φανερή, ἄγνωστη ὅμως καί κρυφή ἡ μετάνοια.


«Τά πρόσφορα γιά τήν Κερασιά»