Αὐτὴ τὴν ἑρμηνεία ἔδωσε ὁ Γέρων Πορφύριος, μὲ τὴν ὁποία συμφώνησαν οἱ ἰατροὶ τῆς Πολυκλινικῆς.....

Όταν ο Γέρων Πορφύριος υπηρετούσε ως ιερέας στην Πολυκλινική των Αθηνών, αρκετοί ιατροί εκεί, οι οποίοι είχαν αντιληφθεί ότι διέθετε κάποια σπουδαία χαρίσματα από το Θεό, τον σέβονταν ιδιαίτερα και συχνά του ζητούσαν να προσευχηθεί για μία δύσκολη εγχείρηση ή τον ερωτούσαν όταν επρόκειτο για δύσκολες διαγνώσεις.

Έτσι, μία μέρα ιατροί της Πολυκλινικής κάλεσαν τον μακαριστό Γέροντα να τους πει τη γνώμη του για ένα ασυνήθιστο περιστατικό που αντιμετώπιζαν.

Μία κοπέλα γέννησε στην Πολυκλινική ένα παιδί παραμορφωμένο, το οποίο είχε μελανοειδή επιμήκυνση της παρειάς, που ήταν όπως η μελιτζάνα.

Ήθελαν ν' ακούσουν τη δική του ερμηνεία για τη γέννηση ενός τέτοιου παιδιού.

«Δέν κερδίζεις τόν ἄνθρωπο μέ τό ἄγριο, ἀλλά μόνο μέ τήν καλοσύνη».

Ένας φίλος δέχθηκε, όπως μου εκμυστηρεύθηκε, τη σκληρή συμπεριφορά εκ μέρους ανθρώπων αυστηρών αρχών, με αποτέλεσμα να εξουθενωθεί και να παρεξηγηθεί τελείως, ως προς τον χαρακτήρα του.

Ο Γέροντας τον ανέπαυσε, διότι έβαλε τα πράγματα στη θέση τους, πραγματοποιώντας πετυχημένη ψυχική ακτινογραφία του.

Του είπε: «Είσαι καλός, ευαίσθητος, ήσυχος είσαι πρόβατο του Θεού. Αλλά, όταν σε πάρουν με το άγριο, μαζεύεσαι, αντιδράς εσωτερικά, και τότε είναι που σε παρεξηγούν πολύ και δεν σε καταλαβαίνουν.

Όταν όμως σε πάρουν με το καλό, φανερώνεις από μέσα σου τέτοια καλά πράγματα, που κάνεις τους άλλους να ξαφνιάζονται. Οι άνθρωποι που σε παρεξήγησαν και σε πλήγωσαν δεν γνωρίζουν ούτε εκείνο τον παλιό μύθο, για τον άνεμο και τον ήλιο, που μάλωναν, ποιος είναι ο δυνατότερος κι έβαλαν στοίχημα, ότι όποιος βγάλει την κάπα του βοσκού, που εκείνη την ώρα ανηφόριζε το βουνό, θα είναι ο πιο δυνατός.

Ἅγιος Πορφύριος: «Κάνε αὐτά πού μᾶς λέγει ὁ Χριστός, καί τά προβλήματά σου θά πᾶνε καλά»

~ Μία μέρα, που βρισκόμουν στο κελί του και κουβεντιάζαμε, άκουγα να ηχεί διαρκώς το τηλέφωνο, χωρίς ο Γέροντας να το σηκώνει το ακουστικό.

Κάποια στιγμή όμως, μου είπε :

«Σε παρακαλώ σήκωσέ το και ρώτησε, ποιός είναι και τί θέλει» .

Ήταν μία κυρία, από κάποια πόλη της Βορείου Ελλάδος και έλεγε, πως ήταν ανάγκη να μιλήσει με το Γέροντα. Εκείνος απάντησε :

«Πες της, δεν μπορώ τώρα, έχω πολύ κόσμο που περιμένει, ας πάρει το βράδυ».

Το διαβίβασα. Η κυρία παρεκάλεσε να πώ στο Γέροντα, ότι τον παρακαλεί πολύ να προσευχηθεί για ένα σοβαρό και επείγον οικογενειακό της πρόβλημα. Όταν το άκουσε ο Γέροντας, μου είπε να τη διαβεβαιώσω ότι προσεύχεται. Εκείνη επανέλαβε το επείγον του προβλήματος.

Τότε ο Γέροντας μου λέει:

«Δώσε μου το τηλέφωνο».

Και, ανοίγοντας τη συσκευή, έτσι που να ακούω το διάλογο, της είπε :

Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης: «Πάρ'το ἐγωιστικά καί μήν ἀφήνεις τόν ἑαυτό σου νά δίνει ἰκανοποίηση στό διάβολο»

Όταν βλέπεις κάτι και αντιδράς μέσα σου, και σφίγγεσαι να μη μιλήσεις, ήδη δεν είσαι εντάξει με αυτό το σφίξιμο

Ήμουν στενοχωρημένος και με συμβούλευσε...

«Δεν σου είπα κα άλλη φορά, όταν ανοίξεις τελείως την καρδιά σου στον Κύριο, χωρίς σφίξιμο, μπαίνει ο Κύριος μέσα, και την καθιστά ανίκανη να αμαρτήσει; Κατάλαβες; Ανίκανους στο κακό.

Ο Κύριος μέσα στην καρδιά μάς αγαπάει, φέρνει πραότητα, καλοσύνη.

Και να θέλουμε να θυμώσουμε, να κάνουμε στον άλλο κακό, δεν μπορούμε.

Τότε ισχύει «Ζω δε ουκέτι εγώ».

Το ζεις και το φωνάζεις μέσα σου.

Ο Παύλος πια τρελάθηκε από τη χαρά του και το διαλαλούσε.

Μα αλλάζει ο Χριστός; Όπως ήταν τότε είναι και τώρα...

Γιατί μωρέ, αφού τα λέμε και τα αποφασίζουμε, ύστερα τί παθαίνουμε και γυρίζουμε στα ίδια και πρέπει να ξαναλέμε τα ίδια;

Πάρ'το εγωιστικά και μην αφήνεις τον εαυτό σου να δίνει ικανοποίηση στο διάβολο.

Δώσου εξ ολοκλήρου στο Χριστό, με ένθερμο έρωτα, με λαχτάρα.

Όταν βλέπεις κάτι και αντιδράς μέσα σου και σφίγγεσαι να μη μιλήσεις, ήδη δεν είσαι εν τάξει με αυτό το σφίξιμο'.

Ο Χριστός αναστήθηκε για να μας δώσει χαρά

Ο Γέροντας μου τόνιζε...«Να μη στενοχωριέσαι, μωρέ, ποτέ. Ο Χριστός αναστήθηκε για να μας δώσει πολλή αγάπη και χαρά, από τώρα. Από τώρα να αρχίσουμε να συμμετέχουμε, όλο και πιο αισθητά, στη φωτεινή ημέρα της βασιλείας της αγάπης του Χριστού, όπου δε βραδιάζει ποτέ.»

Συχνά με πιάνει μελαγχολία

Συχνά με πιάνει μελαγχολία, Γέροντα.

- Γιατί μένεις όλη την ώρα κλεισμένη στο σπίτι σου;

- Πού να πάω;

- Να πηγαίνεις εκδρομές, να πηγαίνεις στο βουνό. Αυτά κάμνουν πολύ καλό.

Όταν σε πιάνει κατάθλιψη

Σ'εσάς την ίδια, κυρία Χ., τί έλεγε ο Γέροντας τις ώρες της μοναξιάς και του πόνου σας, που ο άνδρας σας πέθανε τόσο πρόωρα και τόσο νέος;

Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης: «Τί θά πεῖ ἄγχος, νεῦρα, ψυχασθένειες; Ἐγώ πιστεύω ὅτι ὑπάρχει διάβολος σέ ὅλα αὐτά»

Από μαγνητοφωνημένη συνομιλία του Αγίου Γέροντος Πορφυρίου.

Γέροντας...Και όλοι οι χριστιανοί... Και όλος ο κόσμος και που πιστεύουνε και που δεν πιστεύουνε, αυτό τους τρώει...η απομάκρυνση από το Θεό.

- Συνομιλητής... Μάλιστα

- Γέροντας... Η απομάκρυνση από το Θεό φέρνει τη μοναξιά...Κατάλαβες;

- Συνομιλητής...Φέρνει κατάθλιψη, φέρνει τούτο, φέρνει εκείνο...το άγχος.

- Γέροντας...Και όταν αρνείσαι ένα μυστήριο...ένα μυστήριο...

Έχουνε γίνει τόσοι γιατροί ψυχίατροι, ψυχαναλυτές, ψυχολόγοι και δέχονται τους ασθενείς...Ποιούς ασθενείς, βρε; Ποιος είσαι εσύ που θα δεχθείς ασθενείς; Και στο τέλος πάει...' Τί βλέπεις γιατρέ μου...; ' - ' Δεν έχεις τίποτα... Έχεις ανασφάλεια...'.

- Συνομιλητής... Τί θα πει ανασφάλεια;

- Γέροντας...' Δεν έχεις τίποτα...Πάρε αυτό...'.Άμα δε δώσεις τον εαυτό σου στο Θεό, τί να σου κάνει αυτό; Θα σε ναρκώσει σήμερα, αύριο μπορεί να σου ρθει πιο μεγάλη.

- Συνομιλητής...πιο έντονη. Και συνήθως αυτό συμβαίνει.

Υπάρχει διάβολος σε όλα αυτά

'Προσήλωση. Ξέρεις τί θα πει; Είναι από το προς και ήλος [καρφί]. Και θα πει καρφωμένος σαν με καρφιά σε αυτό που αγαπάς. Να καρφώνεσαι επάνω στο Χριστό μας.

Εγώ πολύ αγαπώ τον Χριστό μας και πιστεύω στη δύναμή Του. Μωρέ, οι Απόστολοι περνούσαν, και η σκιά τους θεράπευε τους πιστούς. Δεν είναι ο ίδιος ο Χριστός; Άλλαξε;

Εμείς αλλάξαμε!

Τί θα πει άγχος, νεύρα, ψυχασθένειες; Εγώ πιστεύω ότι υπάρχει διάβολος σε όλα αυτά. Δεν υποτασσόμεθα στο Χριστό με αγάπη. Μπαίνει ο διάβολος και μας ανακατεύει.

Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης: «Πρόσεξε. Ἡ μεγάλη λύπη καί ἡ στενοχώρια δέν εἶναι ἀπό τό Θεό, εἶναι παγίδα τοῦ διαβόλου»

Η μεγάλη μου στενοχώρια μετετράπη σε απέραντη χαρά

Όταν πλησιάζαμε προς το τέλος της παραμονής μας, φόρεσε ο Γέροντας το πετραχήλι και αφού μας σκέπασε με αυτό, μας διάβασε τη θεόπνευστη ευχή, μας ευχήθηκε Χαρούμενη και Ευλογημένη Ανάσταση, 

Χρόνια πολλά και χριστιανικά και μας έδωσε την ευχή του. Μετά απ'όλα αυτά, η σύζυγος μου και το παιδί μου, πήγαν να ευχηθούν στο προσωπικό του Ησυχαστηρίου, ενώ εγώ παρέμεινα μόνος μου με τον

Παππούλη, ο οποίος τώρα, δεν ήταν μόνο περισσότερο καταλυτικός, αλλά και περισσότερο αποκαλυπτικός! Μου είπε τόσα πολλά και μου έκανε τέτοιες αποκαλύψεις, ιδίως γύρω από το υπηρεσιακό μου πρόβλημα που, ομολογώ, με άφησε άναυδο! Νόμιζε κανείς, πως διάβαζε από χειρογράφου όλα όσα μου είχαν συμβεί. 

- ' Όσον αφορά για σένα, μου είπε, όσο περισσότερο σε ταλαιπωρούν, τόσους περισσότερους στεφάνους δόξης σου προσθέτουν! Και να έχεις υπόψη σου, ότι όλα αυτά γίνονται ύστερα από θεία παραχώρηση και για το συμφέρον της ψυχής σου! Όλες οι διώξεις σε βάρος σου, εκεί αποβλέπουν. Δηλαδή στο συμφέρον της ψυχής σου, που είναι το παν! Εξάλλου, οι διώξεις εναντίον των χριστιανών είναι μέσα στο πρόγραμμα! Ξεχνάς τί είπε ο Ιησούς μας; Εάν το ξεχνάς, σου το υπενθυμίζω εγώ... ' Ει εμέ εδίωξαν, και υμάς διώξουσιν!'

Εάν αυτό το θυμάσαι μια φορά την ημέρα, θα πάψεις να ασχολείσαι στο μέλλον με το πρόβλημά σου. Γιατί θα το θεωρήσεις κάτι το φυσικό, το αναμενόμενο. Και τώρα, ήλθε η ώρα, να σου κάνω την τελευταία αποκάλυψη...' Έχεις πολύ καλή ψυχή! Γι'αυτό ο Θεός σε αγαπάει πάρα πολύ! Τ'άκουσες; Αυτό τα λέει όλα! Άντε! Πήγαινε στην ευχή του Χριστού και Καλή Ανάσταση!'

«Γέροντα, σέ ποιό Μοναστήρι νά μονάσω;»

Μια αδελφή, η οποία είχε πόθο να μονάσει, επισκέφτηκε τον Γέροντα Πορφύριο, για να πάρει την ευχή του και να τον συμβουλευτεί.

Αφού η αδελφή του εξομολογήθηκε τον πόθο της, μεταξύ τους έγινε ο πιο κάτω διάλογος:

Ο Γέροντας την ρώτησε :

-Σε ποιό Μοναστήρι θες να πάς;

-Γέροντα, δεν έχω κάπου συγκεκριμένα, αλλά εκείνο που θέλω είναι να μη δω που αναπαύει εμένα, αλλά που αναπαύεται ο Θεός να πάω, που δηλαδή θέλει.

Κι επειδή εγώ είμαι τυφλή και δεν βλέπω το θέλημα του Θεού, γι' αυτό ήρθα σε σας που βλέπετε τί θέλει ο Θεός, για να μου πείτε • κι εγώ μετά - δι' ευχών σας - θα το κάνω.

-Ε, τί θέλει ο Θεός ;

Ο Θεός θέλει όπου θέλεις εσύ. Εσύ πρέπει να κοιτάξεις εκεί που θα πάς να μην έχει υγρασία και μετά αναγκάζεσαι πάλι να φεύγεις για λόγους υγείας, να έχεις καλή γερόντισσα και εν πάση περιπτώσει, εσύ πρέπει να δεις τί θέλεις.

Θέλεις να γίνεις καλή ψάλτρια ;

Πρέπει να δεις σε ποιό Μοναστήρι έχει καλή χορωδία και ψέλνουν ωραία.

Θέλεις να γίνεις καλή ράφτρια, να ράβεις ωραία χρυσοκέντητα ;

Δες σε ποιό Μοναστήρι έχουν ωραία εργαστήρια με χρυσοκέντητα.

Θέλεις να γίνεις καλή αγιογράφος ; Δες που αγιογραφούν ωραία.

Μπορεί να δεις ότι το τυπικό στο φαγητό είναι να τρώνε συχνά όσπρια κι εσύ να ειπείς" εμένα δεν μου αρέσει" ή μπορεί να πεις ότι" εδώ αυτές πολύ μιλάνε κι εγώ θέλω ησυχία, οπότε δεν μ' αναπαύει " ή κάποια άλλη μπορεί να πει ότι " εγώ θα πάω κάπου και θα κοιτάω τον εαυτό μου" και με τη σιωπή της να βοηθήσει και τις άλλες. Αφού, λοιπόν, να δεις τί θέλεις, εκεί πήγαινε.

Συμβουλές ἁγίου Πορφυρίου. Νά κάνετε μετάνοιες

Οι μετάνοιες είναι εκούσια θυσία

Συνιστούσε της γονυκλισίας κατά δύναμη, στην προσευχή.

Έλεγε: ” Να κάνετε όσες μπορείτε μετάνοιες στην προσευχή.

Έστω και αν αυτό σας κουράζει.

Όταν η προσευχή συνοδεύεται από εκούσια θυσία, γίνεται πιο ευάρεστη στο Θεό και πιο αποτελεσματική”.

Αντί μετανοιών

Ἅγιος Γέροντας Πορφύριος : Οἱ αἱρετικοί μεταβάλλονται, ὅταν ἐμεῖς ἁγιασθοῦμε

«…Κάποια στιγμή αντιλήφθηκα ότι περνούσαμε έξω από τις κτιριακές εγκαταστάσεις των χιλιαστών. Αισθάνθηκα να με κατακλύζει η θλίψη και η αγανάκτηση για το ψυχοφθόρο έργο των αιρετικών αυτών οι οποίοι αντί να μετανοήσουν για τις αμαρτίες τους αγωνίζονται να κλονίσουν την πίστη στο Χριστό, ψυχών, υπέρ ων Χριστός απέθανε και ανέστη.

Ο γέροντας σιωπούσε. Κάποια στιγμή συλλογίστηκα: Τι να σκέφτεται άραγε ο γέροντας· δεν αγανακτεί βλέποντας σε αυτούς τους ανθρώπους και τα έργα τους; Αλλά αμέσως άκουσα τον Γέροντα να λέει: «Ε, και αυτοί οι ταλαίπωροι ψευδομάρτυρες του Ιεχωβά, ο Θεός να τους ελεήσει.

Μερικοί χριστιανοί αγανακτούν εναντίον τους, άλλοι πάλι τσακώνονται μαζί τους και τους βρίζουν, άλλοι τους καταδιώκουν στα δικαστήρια. Όμως δεν καταπολεμείται έτσι ο χιλιασμός. Ξέρετε πώς καταπολεμείται; όταν εμείς αγιασθούμε»».

(Ανθολόγιο συμβούλων γέροντος Πορφυρίου,σελ.444)

Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης: Δέ μέ ἄκουσε, τήν... ἔντυσε καλόγρια !

Μου διηγήθηκε ο Γέροντας Πορφύριος:

" Ερχόταν σε μένα, κάπου κάπου μια κοπέλα.

Από την πρώτη στιγμή είδα την ψυχή της.

Επισκέφθηκε μια φορά κι ένα γυναικείο Μοναστήρι.

Μια ημέρα μου ήρθε η Ηγουμένη.

Τί να κάνω Γέροντα, μ' αυτή την κοπέλα, μου λέει • έχει μεγάλο πόθο να γίνει μοναχή.

Της απάντησα : Μην την κάμεις μοναχή. Δε με άκουσε, ξανάρθε η Ηγουμένη, πολύ στεναχωρημένη.

Μεγάλο λάθος έκανα, που δε σ' άκουσα, μου λέει.

Εκείνη η κοπέλα πέταξε τα ράσα και την είδαν να χορεύει με κοσμικά ρούχα σ' ένα πανηγύρι.

"Τί να σου κάμω τώρα ; " της λέω.

Πέρασαν μέρες, κι ένα απόγευμα, να σου και μου 'ρχεται και η κοπέλα.

Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης - "Καί τή νύχτα στό τηλέφωνο"

Τί και πόσο μπορούσε να πει κανείς από τηλεφώνου, όταν, μάλιστα, και εκεί υπήρχαν περιορισμοί χρόνου και δυσκολίες μεγάλες, για να πιάσει κανείς γραμμή;

Εάν κατόρθωνα και "έβγαζα" γραμμή την ημέρα, είχε, πάντα, πολύ κόσμον ο Παππούλης και δεν μπορούσε να μου μιλήσει.

Γι' αυτό μου έλεγε να τον παίρνω τηλέφωνο στις δυο η ώρα μετά τα μεσάνυχτα ή στις πέντε το πρωί.

Πράγματι, προσπαθούσα στις δύο η ώρα, αλλά ήταν αδύνατο να πιάσω γραμμή.

Εκείνη την ώρα, όπως μου έλεγε, τον έπαιρναν από Αμερική και από άλλες χώρες που τότε -λόγω της διαφοράς ώρας- είχαν πρωί.

Όταν προσπαθούσα στις πέντε το πρωί, συναντούσα τις ίδιες δυσκολίες γιατί του τηλεφωνούσαν από τους Αγίους Τόπους και από το Άγιον Όρος, αλλά και πολλοί κληρικοί. Όλες αυτές οι αποτυχημένες προσπάθειες μου προκαλούσαν εκνευρισμό, και αγανάκτηση συγχρόνως.

Και αυτό το έβλεπε ο Παππούλης, με τη χάρη που είχε από το Θεό. Γι' αυτό, όταν, τελικά, κατόρθωνα να μιλήσω μαζί του, με παρατηρούσε και μου συνιστούσε ηρεμία και ψυχραιμία. Ενώ εγώ, περνώντας στην επίθεση του παραπονιόμουν ότι, τώρα που "έμπλεξε" με τον Ανώτατο Κλήρο, με παραμέρισε.

Και τότε άρχιζε το λογοπαίγνιο μεταξύ μας, και ο Παππούλης προσπαθούσε να με πείσει, ότι τίποτε δεν άλλαξε στις σχέσεις μας, αλλά η ηλικία, η υπερκόπωση και η ασθένεια τον υποχρεώνουν να αλλάξει συμπεριφορά προς όλους, για να κατορθώσει να παρατείνει τη ζωή του, προς όφελος όλων μας.

Ἅγιος Γέροντας Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης: «Ὅ,τι μέ στενοχωρεῖ, τό κάνω προσευχή ...»

 ... Κι εγώ σκέπτομαι ότι αμαρτάνω. Δεν βαδίζω καλά. Ό,τι όμως με στενοχωρεί, το κάνω προσευχή, δεν το κλείνω μέσα μου, πάω στον πνευματικό, το εξομολογούμαι, τελείωσε. Να μη γυρίζουμε πίσω και να λέμε τι δεν κάναμε.

Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης: «Μερικοί λένε: "ἐδῶ εἶναι ἡ κόλαση, ἐδῶ καί ὁ Παράδεισος". Αμ, δέν εἶναι ἔτσι»

 Στενοχωρήθηκες πολύ. Το βλέπω. Όμως, εμείς οι Χριστιανοί δεν πρέπει να στενοχωρούμεθα, ούτε πρέπει να μας τρομάζει ο θάνατος.

Γιατί τι νομίζεις ότι είναι ο θάνατος; Θάνατος είναι το μέσον, είναι η πόρτα που περνάμε στην αιωνιότητα! Αυτός είναι ο θάνατος…

 

Καί από την πόρτα αυτή θα περάσουμε όλοι. Αυτό είναι το μόνο βέβαιο.

 

Αρκεί να είμαστε προετοιμασμένοι. Οπότε, κατά την ημέρα της Κρίσεως, θα βρεθούμε στα δεξιά του Χριστού μας. Εκεί θα ανταμώσουμε όλοι και θα απολαύσουμε τα αγαθά του Παραδείσου.

 

Εδώ δεν ήρθαμε για να μείνουμε αιώνια. Ήρθαμε να δοκιμαστούμε και να φύγουμε για την αιώνια ζωή. Μη θλίβεσαι, λοιπόν, για κάτι που είναι προδιαγεγραμμένο.