Γνωριμία μέ τό ἀληθινό Ἰσλάμ

Εβραϊκός Γνωστικισμός και Κοράνι 

Η θρησκεία του Ισλάμ θεωρείται ως μία από τις τρεις βασικές μονοθεϊστικές θρησκευτικές ομάδες του κόσμου, πλάι στον Ιουδαϊσμό και τον Χριστιανισμό. Επίσης, κατατάσσεται στις λεγόμενες αβρααμικές θρησκείες (Abrahamic Religions), που υποτίθεται ότι σχετίζονται με την Αγία Γραφή. 

Δυστυχώς, ελάχιστοι έχουν την γνώση (ή το θάρρος) να ομολογήσουν την αλήθεια, ότι το Ισλάμ δεν έχει σχέση με τον Ιουδαϊσμό ή με τον Χριστιανισμό, αλλά με τον Εβραϊκό Γνωστικισμό (φιλοσοφικό σατανισμό) και, πιο συγκεκριμένα, με τον λεγόμενο μονιστικό ή μονοθεϊστικό Γνωστικισμό. 

Το παρακλάδι του Γνωστικισμού, που αποτελεί πρόδρομο του Ισλάμ, ήταν οι λεγόμενοι Εβιονίτες (ή Εβιωναίοι), που εξαπλώθηκαν στην περιοχή της Μεσοποταμίας ήδη από τον 2ο αι.μ.Χ. Οι Εβιονίτες πίστευαν ότι ο Ιησούς ήταν ένας άγιος άνθρωπος, όπως ο Μωυσής, που έγινε προφήτης του θεού κατά την βάπτισή του στον Ιορδάνη, όπου τον υιοθέτησε ο θεός. Αυτή η θεωρία ονομάζεται υιοθετισμός (adoptionism). Oι περισσότεροι Εβιονίτες αρνούνταν την ἐκ παρθένου γέννηση του Ιησού και θεωρούσαν τον Ιησού φυσικό γιο του Ιωσήφ, ενώ υπήρχαν λίγοι που πίστευαν ότι η Μαρία ήταν Παρθένος. 

Η ομάδα των Εβιονιτών διαιρέθηκε σταδιακά σε άλλες υποομάδες, όπως οι Ελκεσαΐτες. Αρχηγός των Ελκεσαϊτών ήταν κάποιος Πέρσης ψευδοπροφήτης, o Ελκεσαίος (Elchasai), που ισχυριζόταν ότι του φανερώθηκε ένας άγγελος και του πρόσφερε ένα βιβλίο από τον ουρανό, που θα έφερνε την σωτηρία των ανθρώπων. 

Οι Ελκεσαΐτες έπλασαν το δόγμα των διαδοχικών προφητών, δηλαδή έλεγαν ότι ο θεός κατά καιρούς στέλνει στους ανθρώπους προφήτες, από τους οποίους ο τελευταίος είναι και ο καλύτερος. Αυτό ακριβώς ισχυρίστηκε ο Ελκεσαίος για τον εαυτό του και όλοι οι επόμενοι ψευδοπροφήτες, που χρησιμοποίησαν αυτό το δόγμα των διαδοχικών προφητών. 

Από γονείς Ελκεσαΐτες γεννήθηκε άλλος ένας ψευδοπροφήτης, ο Πέρσης Μάνης (Mani), έζησε την ίδια εποχή με τον νεοπλατωνικό Πλωτίνο (3ος αι. μ.Χ.), και ίδρυσε την θρησκεία του μανιχαϊσμού. Σε νεαρή ηλικία ταξίδεψε προς την Ινδία, όπου μελέτησε τον βουδισμό, και τελικά έφτιαξε την δική του θρησκεία, που εξαπλώθηκε ευρύτατα, από την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία ως την Κίνα. 

Ἀπό τή συναγωγή στή μασονία

Δείτε ἐδῶ τό βιβλίο:
https://www.academia.edu/38738232/%CE%91%CE%A0%CE%9F_%CE%A4%CE%97%CE%9D_%CE%A3%CE%A5%CE%9D%CE%91%CE%93%CE%A9%CE%93%CE%97_%CE%A3%CE%A4%CE%97%CE%9D_%CE%9C%CE%91%CE%A3%CE%9F%CE%9D%CE%99%CE%91

Ποιά ἡ σχέση τῆς πολιτικῆς ἰδεολογίας τῆς ἀριστοκρατίας, τῆς κακοδοξίας τῶν Καθαρῶν καί τοῦ Νίκου Καζαντζάκη

(Απόσπασμα εκ της μελέτης περί Γνωστικισμού της Ιεράς Μονής μας)

Ποια η σχέση της πολιτικής ιδεολογίας της αριστοκρατίας, της κακοδοξίας των Καθαρών και του Νίκου Καζαντζάκη[1];

 πατήστε τον παρακάτω σύνδεσμο για να οδηγηθείτε στην μελέτη

https://www.impantokratoros.gr/katharoi-c.el.aspx

Θεμελιώδης κανόνας του εθιμικού δικαίου είναι ο εξής: ορθόν είναι το αεί γινόμενον. Με βάση αυτή την αρχή ό,τι έχει υπάρξει λαμβάνει εξ αυτού του γεγονότος και μόνο το δικαίωμα ύπαρξης. Πάνω σε αυτή την ιδέα στηρίχθηκε ο μεσαιωνικός πολιτισμός της Δύσης. Δεν επρόκειτο για καινοτομία. Την άποψη αυτή σέβονταν ακόμη και οι Ρωμαίοι, λαός με ιδιαίτερη επίδοση στον γραπτό νόμο. Για παράδειγμα, οι Ρωμαίοι μπορούσαν να ανεχθούν τον Ιουδαϊσμό, μόνο και μόνο επειδή ήταν η θρησκεία των πατέρων των Εβραίων, για κανένα άλλο λόγο. Ομοίως και τον Χριστιανισμό, μέχρι την στιγμή που οι Εβραίοι ενημέρωσαν τον Νέρωνα, ότι δεν επρόκειτο για την πατρογονική τους θρησκεία, αλλά για κάτι νέο. Όσο και αν αυτό φαίνεται παράξενο στον σύγχρονο άνθρωπο, που διψά για καινοτομίες ικανές να ταράξουν τα λιμνάζοντα ύδατα της ρηχότητάς του, στην ύστερη αρχαιότητα, όπως και στον Μεσαίωνα κάθε τι καινοτόμο ήταν αξιοκατάκριτο.  

Σε έναν κόσμο όπου τον σύνολο δικαϊικό καθεστώς στηρίζεται στον άγραφο νόμο, κυριαρχεί το κύρος του παρελθόντος. Αυτό το κύρος μπορούσε ν’ αμφισβητηθεί μόνο αν του αντιπαρέθεταν ένα παρελθόν ακόμη αρχαιότερο. Εξαίρεση αποτελούσε η Εκκλησία. Το κανονικό δίκαιο ήταν το μόνο καταγεγραμμένο στην Δύση. Και βέβαια, το ορθό για την Εκκλησία δεν ήταν το παλαιό, αλλά το σύμφωνο με το θέλημα του Θεού, ακόμη κι αν εκφράζονταν από μόνο τον πάπα. Ο Hincmar της Ρεμ διακήρυσσε ότι ο βασιλιάς δεν μπορεί να κρίνει με βάση το έθιμο, αν αυτό ήταν αντίθετο με την χριστιανική δικαιοσύνη[2]. Στο τέλος του ΙΑ’ αι. ο πάπας Ουρβάνος ο Β’ (1088-1099), επαναλαμβάνοντας την άποψη του Τερτυλλιανού είπε στον κόμη της Φλάνδρας:

Ἀπό τόν Μανιχαϊσμό στό Filioque ΜΕΡΟΣ Α'

Γνωστικισμός Μέρος Δ'

ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΝΙΧΑΪΣΜΟ ΣΤΟ FILIOQUE ΜΕΡΟΣ Α'

ΠΡΙΣΚΙΛΛΙΑΝΟΣ, Η ΖΩΗ ΤΟΥ.

4.7.1 Οι πηγές

Ο Πρισκιλλιανός  αναφέρεται από πλήθος συγχρόνων του  εκκλησιαστικών συγγραφέων. Δηλώνεται από το σύνολο αυτών ως γνωστικός και  ειδικότερα μανιχαίος. Συνεπώς η στάση τους είναι πολεμική  με σκοπό την ενημέρωση του  εκκλησιάσματος και την αναίρεση των πλανεμένων θέσεων του. Αναφορικά, μερικές από τις  πηγές που αναφέρονται σε αυτόν είναι οι κάτωθι: 

        -Sulpicius Severus, Historia sacra (ή αλλιώς Cronicorum Libri Duo, II, 46-51,CSEL 1  

        -Του ιδίου, Dialogus III, ii sq.; 

        -Orosius, Commonitorium ad Augustinium in P.L., XXXI, 124 sq. 

        -Augustine, De Haeresibus, xxx, CCSL 46 

        -Του ιδίου, Epistula xxxvi Ad Casulam; 

        -Jerome, De viris illustribus, cxxi;

        -Του ιδίου,   Epistula CXXXIII,4 , CSEL 56 pp. 241-260

        -Leo Magnus, Ep. xv Ad Turribium

        -Prosper Aquitanus, Chronicum integrum pars secunda,MGH AA IX pp. 460-462

        -Isidirus Hispalensis, Etymologiarum VIII

        -Του ιδίου, De haeresibus Christianorum, 8,5,54

Κατά την θεωρία του E.Ch.  Babut οι αντιαιρετικοί συγγραφείς, κυρίως ο Ιερώνυμος  και ο Σουλπίκιος Σεβήρος, που είναι οι βασικοί κατήγοροι, έχουν μια κοινή πηγή πληροφόρησης, γι' αυτό και συμφωνούν άπαντες στην κατηγορία για γνωστικισμό. Ως πηγή τους αναφέρει την Απολογία του Ιθάκιου, την οποία βρίσκει  στον Ισίδωρος της Σεβίλλης: