Το ανθρώπινο δίκαιο ατελές, όπως και ο άνθρωπος διαμορφωτής του, διακρίνεται για τις διαχρονικές του αδυναμίες κατά τόπους. Αν αποδεχθούμε ότι η επιβολή ποινής έχει ως σκοπό τον σωφρονισμό του παραβάτη των νόμων, τότε η θανατική οπωσδήποτε δεν σωφρονίζει αυτόν, καθώς δεν του παρέχεται η δυνατότητα μεταμέλειας. Ο όρος μετάνοια ως εκκλησιαστικός δεν είναι σε χρήση στον χώρο του δικαίου. Βέβαια υποστηρίζεται ότι με την επιβολή της θανατικής ποινής επιχειρείται ο σωφρονισμός των άλλων, που ρέπουν προς την παραβατικότητα. Δρα λοιπόν αυτή σωφρονιστικά προς αποφυγή διάπραξης και από άλλους παρομοίων εγκλημάτων.
Θεωρείται στην εποχή μας εσφαλμένα ότι η επιβολή θανατικής ποινής είναι γνώρισμα αρχεγόνων κοινωνιών απολιτίστων. Λησμονούμε ότι αυτή επιβλήθηκε, κατά την κλασική ελληνική αρχαιότητα, στον μέγιστο των φιλοσόφων, τον Σωκράτη, ο οποίος είχε δικαστεί με την κατηγορία ότι «καινά δαιμόνια εισάγει και τους νέους διαφθείρει»! Υπήρξε ο Σωκράτης υπήρξε θύμα κακοδικίας κατηγορηθείς από φθονούντες αυτόν, οι οποίοι είχαν τη δύναμη να επηρεάσουν τους δικαστές ή ορθά του επεβλήθη η θανατική καταδίκη με βάση το ισχύον τότε αθηναϊκό δίκαιο; Είναι τα καινά δαιμόνια νέα θρησκευτική δοξασία, η οποία κλόνιζε τις επικρατούσες θρησκευτικές αντιλήψεις; Ο Σωκράτης στην απολογία του, όπως τη διέσωσε ο Πλάτων αναφέρεται σε έναν Θεό!
Καταδίκες σε θάνατο για λόγους θρησκευτικών πεποιθήσεων έχουμε και σε νεότερες θρησκείες. Στον κόσμο του ισλάμ επιβάλλεται η ποινή σε κάθε αρνούμενο την πίστη του. Στον κόσμο του παπισμού επιβαλλόταν, κατά τον Μεσαίωνα, από την «Ιερή εξέταση» σε κάθε αιρετικό, μάγο ή ύποπτο για άρνηση του Θεού!
