Χαράλαμπος Μηνάογλου
Όπως έχουμε ήδη επισημάνει, ένα από πλέον βρωμερά προϊόντα που ξερνά ο νεοεποχίτικος βόθρος της Ουκρανίας, μόλις τον πίεσε ο Πούτιν, είναι η συμπόρευση των Ιουδαίων της Ουκρανίας (π.χ. Ζελέζνι) με τους ναζί του Δεξιού Τομέα, του Αζόφ και του Αϊντάρ. Η συμπόρευση αυτή, καλά αποσιωποιημένη μέχρι τώρα από τα δυτικά ΜΜΕ, μετά την έναρξη του πολέμου, δεν είναι δυνατόν πλέον να αποκρυφθεί. Και εξηγούμαι: είναι ίσως ο βασικότερος μύθος της νέας τάξης πραγμάτων μετά το 1945 ότι ο ναζισμός προσπάθησε να εξαλείψει κάθετι εβραϊκό και κατά συνέπεια ότι Ιουδαϊσμός και Ναζισμός αποτελούν έννοιες ξένες και εχθρικές μεταξύ τους. Αυτόν τον θεμελιώδη μύθο της νεοεποχίτικης προπαγάνδας, που δεν κατόρθωσε καμία φωνή όσο ισχυρή και αξιόπιστη και αν υπήρξε (παρότι ύπήρξαν τέτοιες είναι αλήθεια) να διαλύσει, ήρθε να διαλύσει βάναυσα η πραγματικότητα του πολέμου στην Ουκρανία. Στην Ουκρανία με την χαζαρική, ασκεναζίτικη ιουδαϊκή κληρονομιά, την πραγματική πνευματική μήτρα που γέννησε τον ναζισμό μέσα από την καμπαλιστική σκέψη. Και εκεί ακριβώς βρίσκεται η σύνδεση των υποτιθέμενων αντίθετων… στην καμπάλα, αυτήν την αντιπαραδοσιακή έκφανση του ιουδαϊκού πνεύματος.
