Ρώτησαν κάποτε τόν Γέροντα Ἐπιφάνιο Θεοδωρόπουλο.

Ρώτησαν κάποτε τον Γέροντα Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο.

-Γέροντα, δεν αισθάνεστε καθόλου μειονεκτικά, όταν νεώτεροι σας και με ολιγότερα προσόντα γίνονται Επίσκοποι;

Και ο Γέροντας απάντησε:

-Αλλοίμονον, παιδί μου! Δια ποίον λόγον, πρέπει να αισθάνομαι έτσι; Τι μου λείπει; Ή κορώνα στο κεφάλι; Αυτά ποτέ μου δεν τα ζήλεψα, ούτε και μου ταιριάζουν. Δεν μου λείπει τίποτε. Είμαι ιερεύς και τελώ Μυστήρια. Ευλογώ το ψωμί και το κρασί και γίνονται Σώμα και Αίμα Χρίστου.

Προσοχή εἰς τάς χειροτονίας

Προσοχὴ εἰς τάς χειροτονίας

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Στὴν Ἐκκλησία συχνὰ ἐμφανίζονται μερικοὶ ἀνισόρροποι, μὲ ψυχοπάθειες, ποὺ ἐπιδιώκουν καὶ κάποια ἁρμοδιότητα στὴν ἐνορία. Συνήθως δὲν φαίνονται οἱ ἀδυναμίες τους. Ἔχουν μία ὑποκριτικὴ εὐσέβεια, τὴν ὁποία ἐκδηλώνουν μὲ χειροφιλήματα, εὐχὲς καὶ ἐρωτήσεις πνευματικοῦ περιεχομένου. Μερικὲς φορὲς δὲν διστάζουν νὰ διδάξουν τοὺς καλοπροαίρετους τῆς ἐνορίας, οἱ ὁποῖοι δὲν τοὺς γνωρίζουν. Καὶ κάποια στιγμὴ θέλουν νὰ γίνουν καὶ κληρικοί. Ἀποσποῦν καὶ τὴ σύμφωνη γνώμη μερικῶν γνωστῶν ἐνοριτῶν. Ὑποβάλλουν τὸ αἴτημά τους στὸν ἐπίσκοπο, ὁ ὁποῖος χωρὶς πολλὴ ἔρευνα καὶ βάζοντας καλὸ λογισμό, ἀφοῦ τοὺς βλέπει πάντα στὸ ναό, τοὺς χειροτονεῖ. Μερικοὶ μάλιστα χαίρονται γιὰ τοὺς νέους κληρικοὺς καὶ ἐλπίζουν πολλά. Ὅμως σύντομα διαπιστώνουν ὅτι ἔπεσαν ἔξω στὶς ἐκτιμήσεις τους. Βλέπουν ὅτι οἱ νέοι λειτουργοί τοῦ Ὑψίστου δὲν ἰσορροποῦν πνευματικὰ καὶ ἡ συμπεριφορὰ τους εἶναι ἐνοχλητικὴ καὶ ὄχι σπάνια σκανδαλώδης. Ὅταν ἡ κατάσταση φτάσει στὸ ἀπροχώρητο, ἀναγκάζεται ὁ ἐπίσκοπος καὶ οἱ συνεργάτες του νὰ σκέφτονται ποῦ νὰ τοὺς κρύψουν. Ἀλλὰ ὅπου καὶ νὰ βρεθοῦν τὴν ἴδια συμπεριφορὰ θὰ ἔχουν!

Ἡ χειροτονία πού ἐκπληρώθηκε μετά ἀπό 40 χρόνια!

Διήγηση του Οσίου Σωφρονίου του Έσσεξ:

Κάποιος ιερομόναχος της μονής μας [Ιερά Μονή Αγίου Παντελεήμωνος, Αγίου Όρους] μου μιλούσε για τον εαυτό του.

Κάποιο πρωί, ενώ ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι, ήλθε στο σπίτι του κάποιος ευσεβής άνδρας, ασκητής (που τον γνώριζε ελάχιστα).

Και μόλις ο ασκητής αυτός τον πλησίασε, εκείνος ανασηκώθηκε, κάθισε στο κρεβάτι και από αμηχανία έσκυψε το κεφάλι για να τον χαιρετήσει.

Ο ασκητής βάζοντας τα χέρια στο κεφάλι του τελευταίου άρχισε να τον “χειροτονεί”. Θεωρώντας τον εαυτό του ανάξιο για το ιερατικό αξίωμα ο νυν π. Χ. απομάκρυνε τα χέρια του ασκητού. Εκείνος όμως έκανε για δεύτερη φορά το ίδιο.

Ὁ ναός πού χειροτονήθηκε ἐπίσκοπος Αἰγίνης ὁ ἅγιος Διονύσιος ὁ ἐκ Ζακύνθου

Η «μικρή Μητρόπολη »της Αθήνας ο άγιος Ελευθέριος δίπλα από τον Μητροπολιτικό Ναό .

Σε αυτόν τον ναό το 1577 χειροτονήθηκε επίσκοπος Αιγίνης ο άγιος Διονύσιος ο εκ Ζακύνθου από τον Μητροπολίτη Αθηνών Νικάνορα.

Πηγή

https://paraklisi.blogspot.gr/2016/12/blog-post_862.html

Οὐδέποτε νά χειροτονηθεῖ ἄνθρωπος μέ κωλύματα Ἱερωσύνης, Γέροντος Ἰακώβου Τσαλίκη

Ουδέποτε να χειροτονηθεί άνθρωπος με κωλύματα Ιερωσύνης, Γέροντος Ιακώβου Τσαλίκη

επιμέλεια:  Νικόλαος Δ. Γεωργαντώνης

Έλεγε ο Γέροντας: «Ουδέποτε να χειροτονηθεί άνθρωπος με κωλύματα Ιερωσύνης. Είδα έναν ιερέα που πήρε συμμαρτυρία πνευματικού χωρίς να εξομολογηθεί καθαρά και μετά τέσσερα χρόνια μου αποκάλυψε το αμάρτημα, που ήταν κώλυμα της Ιερωσύνης, το πρόσωπο του, μαύρο και λυπημένο, καμιά χαρά δεν είχε επάνω του.

Πρωτοπρ. Διονύσιος Τάτσης, «Χεῖρας ταχέως μηδενί ἐπιτίθει»

«Χεῖρας ταχέως μηδενί ἐπιτίθει»

 

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. ∆ιονυσίου Τάτση

 

H ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ

 ἀξίων κληρικῶν εἶναι τὸ δυσκολότερο πρόβληµα ἑνὸς Ἐπισκόπου, ἐνῶ ἡ χειροτονία ἀναξίων κληρικῶν εἶναι τὸ πιὸ εὔκολο ποὺ µπορεῖ νὰ κάνει.

∆υστυχῶς, ὑπάρχουν Ἐπίσκοποι, οἱ ὁποῖοι ἐπιλέγουν τὴ δεύτερη περίπτωση, γιὰ νὰ καλύψουν τὰ ἐφηµεριακὰ κενὰ καὶ νὰ ἔχουν τὸ µυαλό τους ἥσυχο, ἀφοῦ δὲν θὰ τοὺς ἐνοχλοῦν οἱ ἄνθρωποι, χωρὶς νὰ σκέφτονται τί πρόκειται νὰ ἀντιµετωπίσουν, ὅταν οἱ κληρικοὶ αὐτοὶ θὰ εἶναι πρωταγωνιστὲς πολλῶν σκανδάλων καὶ ὡς ἀνάξιοι θὰ ἀποµακρύνουν τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Ἡ εὐθύνη σ’ αὐτὲς τὶς περιπτώσεις δὲν εἶναι µόνο στοὺς κληρικούς, ἀλλὰ καὶ στοὺς Ἐπισκόπους, οἱ ὁποῖοι µὲ ἐπιπολαιότητα τοὺς χειροτόνησαν.

Φώναξε ἀπό μακρυά: Ἄξιος! Ἄξιος! Ἄξιος!

Μία Κυριακή, ο Γέροντας Αμβρόσιος ήταν στο Μοναστήρι και λειτουργούσε. Απὸ το μέρος αυτὸ, έβλεπε τη Χειροτονία σε Διάκονο ενὸς Πνευματικού του παιδιού, στην Κρήτη. Και την ώρα που τελείωνε η Χειροτονία και φώναξε ο Επίσκοπος ''Άξιος!'', βγήκε και ο Γέροντας απὸ το Ιερό, στάθηκε μπροστὰ στην Ωραία Πύλη και είπε δυνατά:

Συμβουλές τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου γιά τήν καλή λειτουργία τῆς Ἐκκλησίας

Ἀποσπάσματα ἀπὸ τὴν «Χριστιανική Σπίθα», ἀρ. φυλ. 226, Απρίλιος 1960

«Νὰ καταστραφοῦν, ναὶ νὰ καταστραφοῦν τὰ σατανικὰ ἐργοστάσια, ἀπὸ τὰ ὁποία προωθοῦνται διεφθαρμένοι κληρικοί. Καὶ οἱ ἀρχιερεῖς ποὺ ἐν γνώσει τῆς ἠθικῆς ἀθλιότητος των προβαίνουν  εἰς τὴν χειροτονία των νὰ είσαχθοῦν ἀμέσως εἰς δίκη καὶ νὰ καθαιρεθοῦν· Ἔτσι οἱ χεῖρες τῶν ἄλλων ἀρχιερέων θα τρέμουν γιὰ κάθε νέα χειροτονία.

Νὰ μὴ γίνεται οὐδεμία χειροτονία ἐπισκόπου, ἐὰν προηγουμένως ὁ εὐσεβὴς λαὸς κάθε μητροπόλεως διὰ σώματος ἐκλεκτόρων (300-400) Ὅπως στὴν Κύπρο δὲν προτείνη τὸν κατά τὴν κρίσιν αὐτοῦ ἄξιον πρὸς διαποίμανσην τῆς λογικῆς ποίμνης. Τὸ «ψήφω κλήρου καὶ λαοῦ» πρέπει νὰ ἐπανέλθη εἰς τὴν ζωὴν τῆς συγχρόνου Ἐκκλησίας, για νὰ μὴν εἶναι οἱ δεσποτικοὶ θρόνοι τὰ ἔπαθλα ἀρριβιστῶν ὑποψηφίων, οἱ ὁποῖοι νικοῦν τοὺς ἄλλους εἰς τοὺς αἰσχροὺς ἀγῶνας τῆς κολακείας καὶ παντοειδῶν περιποιήσεων πρὸς τοὺς ἰσχυροὺς τῆς Ἐκκλησίας παράγοντες (Ἴδε ἀνάπτυξιν τοῦ θέματος εἰς ἡμέτερον βιβλίον «Ἐλευθέρα καὶ ζῶσα ἐκκλησία» Ἀθῆναι 1954 σελ. 91-101).

Ἡ σύνδεση κλήρου καί λαοῦ κατά τόν ἱερό Χρυσόστομο

Στον τέταρτο λόγο, ο Χρυσόστομος κάνει αναφορά στις χειροτονίες. Αναφέρει χαρακτηριστικά ότι δε θα πρέπει να γίνονται με ανθρώπινη εισήγηση αλλά με έμπνευση της Θείας Χάριτος. Οι ανάξιοι εκλέγονται και χειροτονούνται από ανθρώπους αλλά όχι από το Θεό. Αυτός που θέλει να επιμεληθεί ψυχές άλλων, για να τα καταφέρει,  θα πρέπει πρώτα να επιμεληθει τη δική του ψυχή. Έτσι, οι χειροτονίες  δε θα πρέπει να γίνονται εσπευσμένα, για να μη γίνονται οι χειροτονούντες μέτοχοι ξένων αμαρτιών. Ο υποψήφιος θα πρέπει να εξετάζεται από τους εκλέκτορές του αλλά πρώτα και καλύτερα από τον ίδιο του τον εαυτό. Αν νιώσει λοιπόν ανάξιος, δεν θα πρέπει να δεχθεί ακόμη κι αν πιέζεται και ό,τι νιώσει έτοιμος να το πράξει.

Επιπροσθέτως, τονίζει με θέρμη ότι η μοναδική θεραπεία για το λαό είναι η διδασκαλία δια λόγου. Ιεροσύνη άνευ διδασκαλίας δε νοείται. 

Πρωτοπρ. Διονύσιος Τάτσης, Προσοχὴ εἰς τὰς χειροτονίας

Προσοχὴ εἰς τὰς χειροτονίας 

 

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

 

ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ δύσκολο νά ἐξιχνιάσεις τίς προθέσεις κάποιου ὑποψηφίου κληρικοῦ. Νά δεῖς ἐάν ἔχει ἱερατικό ζῆλο, ἄν εἶναι εἰλικρινής, ἄν ἰσορροπεῖ διανοητικά καί προπαντός ἐάν δέν ψεύδεται μέ τήν ὑποκρισία. Ὅλα αὐτά πρό τῆς χειροτονίας, γιατί μετά εἶναι δῶρον ἄδωρον. Προτοῦ νά φορέσει τό ράσο, γιά νά μή ἔχουμε ἕνα ἀκόμα ἀνάξιο κληρικό. Ἔτσι ὅπως ἔχουν τά πράγματα στήν ἐποχή μας, εὔκολα κάποιος φοράει τό ράσο, ἀλλά δύσκολα μπορεῖς νά τοῦ τό ἀφαιρέσεις.

Στό θέμα τῆς ἐκλογῆς καί χειροτονίας ἑνός κληρικοῦ τόν πρῶτο λόγο ἔχει ὁ ἐπίσκοπος καί μετά οἱ συνεργάτες του καί οἱ πνευματικοί. Χρειάζεται ὅλοι νά ἀνοίξουν τά μάτια τους καί νά ἀφυπνισθοῦν, γιά νά μάθουν ἀπό τούς ἄλλους, ἀλλά καί οἱ ἴδιοι νά διαπιστώσουν, ἐάν πράγματι ἕνας ὑποψήφιος εἶναι κατάλληλος γιά τήν ἱερωσύνη.

Ἐπὶ τῇ μνήμη ἁγ. Ἰσιδώρου Πηλουσιώτου (+Μητροπολίτου Φλωρίνης Αὐγουστίνου Καντιώτου)

Γαλῆ (=γάτα) - νύμφη

(Ομιλία του †Επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

(Ἡ μνήμη σήμερα τοῦ ἁγίου Ἰσιδώρου τοῦ Πηλουσιώτου, ποὺ ὑπῆρξε ἐλεγκτὴς διαφόρων ἀταξιῶν κληρικῶν τῆς ἐποχῆς του, μᾶς δίνει τὴν ἀφορμὴ νὰ θυμηθοῦμε ἕνα παλαιὸ ἄρθρο τοῦ π. Αὐγουστίνου ἀφιερωμένο στοὺς σπουδαστὰς τῆς ἱερᾶς ἐπιστήμης τῆς θεολογίας, στὸ ὁποῖο μιλάει γιὰ τοὺς ὑποψηφίους κληρικούς. Ἡ κεντρική του ἰδέα εἶναι· Προσοχὴ στὶς χειροτονίες ! )

Ὁ Χριστιανισμός, ἀγαπητοί μου, ὅταν σταμάτησαν οἱ διωγμοί, κηρύχθηκε ἐ πίσημη θρησκεία τοῦ κράτους τὸ ἔτος 313 μ.Χ. καὶ σιγὰ - σιγὰ ἡ πίστις πῆρε νὰ προοδεύῃ. Χτίζονται ναοί, βαπτίζονται καὶ ἀξιωματοῦχοι…. Ἀλλὰ ἡ ἐξωτερικὴ αὐτὴ ἄνεσι καὶ ἡ λαμπρότητα ἔγιναν πειρασμοὶ γιὰ τὴν Ἐκκλησία. Ἄνθρωποι ποὺ τὸν καιρὸ τῶν διωγμῶν ἔμειναν μακριά, τώρα, ὄχι ἀ πὸ ἁγνὴ πίστι ἀλλ᾽ ἀπὸ ταπει νὴ συμφεροντολογία, εἶπαν· Θὰ γίνουμε Χριστιανοί, ἀκόμα καὶ κληρικοί, γιὰ νὰ ζήσουμε.

Μητροπολίτης Γόρτυνος Ἱερεμίας, Ὁ Δεύτερος Ἀποστολικός Κανόνας. Ἡ χειροτονία ὅλων τῶν κληρικῶν ἀπό τόν Ἐπίσκοπο

           ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ

    ΔΗΜΗΤΣΑΝΑ-ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΙΣ

Δημητσάνα - Μεγαλόπολη, Κυριακή 28 Σεπτεμβρίου 2014

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΕΓΚΥΚΛΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ

Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ

Ἡ χειροτονία ὅλων τῶν κληρικῶν ἀπό τόν Ἐπίσκοπο

1. Στά κηρύγματά μας, ἀδελφοί χριστιανοί, ἑρμηνεύουμε τούς ἱερούς Κανόνες τῶν ἁγίων Ἀποστόλων. Στό προηγούμενο κήρυγμα μιλήσαμε γιά τόν πρῶτο κανόνα, πού μᾶς ἔλεγε ὅτι ὁ Ἐπίσκοπος πρέπει νά χειροτονεῖται ὄχι μόνο ἀπό ἕναν Ἐπίσκοπο, ἀλλά ἀπό τρεῖς ἤ τοὐλάχιστον ἀπό δύο Ἐπισκόπους. Οἱ Διαταγές τῶν Ἀποστόλων διατάσσουν ὅτι ἐκεῖνος πού θά χειροτονηθεῖ Ἐπίσκοπος ἀπό ἕναν Ἐπίσκοπο νά καθαιρεῖται, ἐκτός μόνο ἄν ἔχουμε περίπτωση διωγμοῦ ἤ κάποια ἄλλη αἰτία, πού δέν μποροῦν νά συναχθοῦν ἄλλοι Ἐπίσκοποι. Ἀλλά καί στήν περίπτωση αὐτή πρέπει οἱ ἄλλοι Ἐπίσκοποι νά δηλώσουν ἐγγράφως τήν συγκατάθεσή τους νά γίνει ἡ χειροτονία τοῦ ἐκλεγέντος εἰς Ἐπίσκοπο ἀπό ἕναν Ἐπίσκοπο.

2. Σήμερα θά σᾶς μιλήσω γιά τόν Δεύτερο Ἀποστολικό Κανόνα πού λέγει, συμπληρωματικά πρός τόν Πρῶτο Κανόνα, ὅτι ἄν γιά τήν χειροτονία τοῦ Ἐπισκόπου ἀπαιτοῦνται τρεῖς ἤ δύο τοὐλάχιστον Ἐπίσκοποι, ὅμως ἡ χειροτονία τοῦ Πρεσβυτέρου καί τοῦ Διακόνου καί τῶν «λοιπῶν κληρικῶν» γίνεται ἀπό ἕναν Ἐπίσκοπο.

Μητροπολίτης Γόρτυνος Ἰερεμίας, Χειροτονία Επισκόπου

             ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ

    ΔΗΜΗΤΣΑΝΑ-ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΙΣ

Δημητσάνα- Μεγαλόπολη, Κυριακή 21 Σεπτεμβρίου 2014

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΕΓΚΥΚΛΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ

 

ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ

1. Στό σημερινό μου κήρυγμα, ἀδελφοί μου χριστιανοί, θά σᾶς ἑρμηνεύσω τόν πρῶτο Ἀποστολικό Κανόνα. Ὁ Κανόνας αὐτός λέγει «ὁ Ἐπίσκοπος νά χειροτονεῖται ἀπό τρεῖς ἤ τουλάχιστον ἀπό δύο Ἐπισκόπους». «Ἐπίσκοπο» λέμε τό «Δεσπότη», πού τόν λέμε καί «Μητροπολίτη» ἤ καί «Ἀρχιερέα» Χριστοῦ. Ὅλοι αὐτοί οἱ τίτλοι ἔχουν βαθειές θεολογικές ἔννοιες, πού δέν μᾶς παίρνει ὁ χρόνος νά τίς παρουσιάσουμε. Ὅσοι ὅμως ἐλεηθήκαμε ἀπό τό Θεό καί γίναμε Ἐπίσκοποι, πρέπει νά γνωρίζουμε τίς ἔννοιες πού κρύβουν οἱ ὅροι αὐτοί, γιά νά ἀγωνιζόμαστε, μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ, νά ἀνταποκρινόμαστε στήν ὑψηλή καί μεγάλη τιμή, μέ τήν ὁποία μᾶς τίμησε ὁ Θεός.

 Ἄς ποῦμε ὅμως γιά τήν ὀνομασία «Μητροπολίτης». Λέγεται ἔτσι, γιατί, ὅπως λέγει ὁ Φιλαδελφίας Γαβριήλ, «εἶναι σάν Μητέρα στήν ἐπαρχία πού τοῦ ἔλαχε. Καί ὀφείλει νά τρέφει τό ποίμνιό του μέ πνευματικές διδαχές καί τήν ἅγια ζωή του καί ἀκόμη νά τρέφει τούς πτωχούς μέ τά εἰσοδήματα τῆς ἐπαρχίας του». Καί μόνο λοιπόν ἀπό τόν τίτλο «Μητροπολίτης» ἐννοοῦμε πόσο μεγάλο καί ἱερό καί πόσο βαρύ εἶναι τό ἔργο τοῦ Ἐπισκόπου. Ἀλλά ὁ Κανόνας πού θέλω νά σᾶς ἑρμηνεύσω μιλάει γιά τόν ὅρο «Ἐπίσκοπος».

Ἐπιστολή μιᾶς μάνας! Εἶμαι μητέρα ἑνός ἱερέως

 

Η παρακάτω επιστολή γράφθηκε την επομένη της χειροτονίας ενός νέου κληρικού από τη μητέρα του, και απευθύνεται προς μία παιδική της φίλη.
« Αγαπητή μου φίλη,
Ευλογημένο και δοξασμένο το όνομα του Θεού! Είμαι μητέρα ενός ιερέως.
Σε σένα προ τριάντα ετών είχα γράψει, όταν ο Θεός μου χάρισε αυτό το παιδί. Θυμάμαι ότι ήμουνα τρελή από χαρά. Γεμάτη ευτυχία. Το αισθανόμουνα να ζει κοντά μου, άπλωνε τα χέρια του και το άγγιζα στην κούνια του, σαν για να βεβαιωθώ, ότι το κατέχω πραγματικά. Ω, πόση είναι η διαφορά μεταξύ της χαράς εκείνης και αυτής που πλημμυρίζει σήμερα την ψυχή μου από ένα καινούργιο αίσθημα! Είμαι σήμερα η μητέρα ενός ιερέως!

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ! ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ "ΕΠΙΘΕΣΗΣ" ΤΩΝ ΧΕΙΡΩΝ. - Τά θαύματα πού ἔκανε ὁ Χριστός μέ τό ἄγγιγμα τῶν χειρῶν Του

Τα  θαύματα πού έκανε ο Χριστός με το άγγιγμα των χειρών Του.

Μετά την επί του Όρους ομιλία του ο Χριστός συνάντησε ένα λεπρό πού τον  προσκύνησε και του είπε: «Κύριε, εάν  θέλεις, δύνασαί με καθαρίσαι και εκτείνας την χείρα ήψατο αυτού ο Ιησούς.. . και ευθέως έκαθαρίσθη αυτού η λέπρα» (Ματθ. η'2-3).

Λίγο αργότερα ζήτησαν να έρθει επειγόντως ο Ιησούς στο σπίτι του Πέτρου, γιατί η πεθερά του ήταν βαριά άρρωστη με πυρετό. «Και ήψατο της χειρός αυτής, και αψήκεν αυτήν ο πυρετός, και ηγέρθη και διηκόνει αυτώ» (Ματθ. η' 15).

Στην Ιεριχώ δύο τυφλοί στέκονταν και ζητιάνευαν στην άκρη του δρόμου. Μόλις άκουσαν ότι από κει περνά ο Ιησούς φώναξαν: «ελέησον ημάς, Κύριε, υιός Δαβίδ. . . σπλαχνισθείς δέ ο Ιησούς ήψατο των οφθαλμών αυτών, και ευθέως άνέβλεψαν αυτών οι οφθαλμοί, και ηκολούθησαν αυτώ» (Ματθ. κ' 30, 34). Περισσότερο χρόνο θα χρειαζόταν ο σατανάς για να κλείσει τα μάτια ενός άνθρωπου, να τον τυφλώσει, παρά ο Ιησούς να τα ανοίξει.

Τό μυστήριο τῆς ''ἐπίθεσης'' τῶν χειρῶν (Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτσ)

 

Το μυστήριο της «επίθεσης» των χειρών

Εισαγωγή

Πολλοί μας μέμφονται και μας κατηγορούν:

— Γιατί η Ορθόδοξη Εκκλησία θεωρεί την «επίθεση» των χειρών κατά τη χειροτονία των ιερέων τόσο σπουδαία;

Την ερώτηση αυτή μας την κάνουν συνήθως οι αιρετικοί κάποιων ομολογιών. Νομίζουν πώς πρόκειται για μια ασήμαντη και άχρηστη λεπτομέρεια. Κι όταν κάνουν την ερώτηση αυτή έχουν ένα ύφος περιφρονητικό, δεν περιμένουν κάποια σοβαρή απάντηση ούτε και φαίνονται να επιθυμούν να φωτιστούν στο συγκεκριμένο ζήτημα.

Γράφουμε το κείμενο αυτό όχι γι' αυτούς τους αιρετικούς, πού δεν πείθονται με τίποτα, αλλά για τον ορθόδοξο λαό, να τούς εξηγήσουμε πόσο σοβαρό θέμα είναι η «επίθεση» των χειρών κατά τη χειροτονία των επισκόπων, των Ιερέων και των διακόνων στην Εκκλησία.