Ἀρχιμανδρῖται-πιτσιρίκια μὲ ἐπηρμένην ὀφρύν

Ἀρχιμανδρῖται-πιτσιρίκια μὲ ἐπηρμένην ὀφρύν

Ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ θλιβερὰ καὶ συνάμα κωμικοτραγικὰ φαινόμενα ποὺ παρατηροῦνται σήμερα στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος εἶναι ἡ ἐμφάνιση ἑνὸς ἰδιαίτερου τύπου κληρικοῦ: τοῦ νεαροῦ ἀρχιμανδρίτη, ὁ ὁποῖος, πρὶν προλάβει καλὰ-καλὰ νὰ μάθει τί σημαίνει νὰ εἶσαι μοναχός, ἔχει ἤδη μάθει νὰ συμπεριφέρεται σὰν μικρὸς ἐπίσκοπος.

Βεβαίως, δὲν ἀναφερόμαστε σὲ ὅλους τοὺς νέους ἀρχιμανδρίτες. Ἀναφερόμαστε σὲ μία συγκεκριμένη νοοτροπία ποὺ ἔχει μετατρέψει τὸ ἀρχιμανδριτικὸ ἀξίωμα ἀπὸ μαρτυρία μοναχικῆς ζωῆς σὲ πρῶτο σκαλοπάτι μιᾶς πολλὰ ὑποσχόμενης ἐκκλησιαστικῆς σταδιοδρομίας.

Ἰδοὺ, λοιπόν, τὸ μειράκιο τῶν εἴκοσι πέντε ἢ τριάντα ἐτῶν, Ἀρχιμανδρίτης!

Ἀπὸ τὸ Ἱερὸν Βῆμα εἰς τά Μέσα Κοινωνικῆς Δικτυώσεως

Ἀπὸ τὸ Ἱερὸν Βῆμα εἰς τά Μέσα Κοινωνικῆς Δικτυώσεως

Τοῦ κ. Νικολάου Ρωμανοῦ, θεολόγου

Ὅταν τὸ ράσον γίνεται προσωπικὸν brand (προσωπικὴ ἐπωνυμία) καὶ τὸ Εὐαγγέλιον μετατρέπεται εἰς «περιεχόμενον»

Ἡ ἐποχὴ τοῦ «ἱερέως-influencer» (ἱερέως μὲ διαδικτυακὴν παρουσίαν καὶ ἐπιρροὴν εἰς τὸ κοινόν) φαίνεται νὰ ἔχῃ πλέον καὶ τὸ ἀναπόφευκτον ἑπόμενον στάδιόν της: τὴν ἀποχώρησιν ἀπὸ τὸ ἱερατικὸν λειτούργημα, χωρὶς ὅμως ἀποχώρησιν ἀπὸ τὴν δημοσιότητα. Τὸ ράσον ἀφαιρεῖται, τὸ μικρόφωνον παραμένει, οἱ followers (ἀκόλουθοι) παραμένουν καὶ τὸ προσωπικὸν brand (προσωπικὴ ἐπωνυμία) συνεχίζει κανονικῶς τὴν λειτουργίαν του. Ὁ Ἀνδρέας Κονάνος καὶ ὁ Alberto Ravagnani, προερχόμενοι ἀπὸ διαφορετικὰς ἐκκλησιαστικὰς παραδόσεις, προσφέρουν δύο χαρακτηριστικὰ παραδείγματα αὐτῆς τῆς νέας πραγματικότητος.

Ὁ Κονάνος ἀπεχώρησεν ἀπὸ τὸν κλῆρον τὸ 2020, μετὰ ἀπὸ πολυετῆ ἱερατικὴν παρουσίαν καὶ μεγάλην δημοφιλίαν. Τὸ 2023 ἐδημοσιοποίησε τὴν ὁμοφυλοφιλίαν του. Δὲν εἶναι ὀρθὸν νὰ ἰσχυρισθῶμεν ὅτι αὐτὴ ἀπετέλεσεν ἐπισήμως τὸν λόγον τῆς παραιτήσεώς του, ἀφοῦ ἡ παραίτησις προηγήθη τῆς δημοσίας ἀποκαλύψεως. Ὡστόσο, ὁ πρώην κληρικὸς ἠκολούθησε μίαν νέαν δημοσίαν πορείαν, συνδεδεμένην πλέον μὲ τὴν αὐτογνωσίαν, τὰς σχέσεις, τὴν προσωπικὴν ἀνάπτυξιν καὶ τὸ life coaching (συμβουλευτικὴ προσωπικῆς ἀναπτύξεως).

Ἡ περίπτωσις τοῦ Ravagnani παρουσιάζει μίαν διαφορετικὴν ὄψιν τοῦ ἰδίου φαινομένου. Ὁ νεαρὸς Ἰταλὸς ἱερεὺς ἔγινε γνωστὸς ὡς «prete influencer» («ἱερεὺς-influencer», δηλαδὴ ἱερεὺς μὲ ἰσχυρὰν παρουσίαν καὶ ἐπιρροὴν εἰς τὰ κοινωνικὰ δίκτυα), ἀποκτήσας μεγάλην ἀπήχησιν εἰς τὰ κοινωνικὰ δίκτυα. Τὸ 2026 ἀπεχώρησεν ἀπὸ τὴν ἱερατικὴν διακονίαν, ἔχων ὁμιλήσει δημοσίως περὶ τῆς δυσκολίας του νὰ ζήσῃ συμφώνως πρὸς τὴν ὑποχρέωσιν τῆς ἀγαμίας. Τὸ ζήτημα, ὅμως, δὲν εἶναι ἡ προσωπικὴ καταδίκη δύο ἀνθρώπων. Τὸ πρόβλημα εἶναι ἡ νοοτροπία, ἡ ὁποία ἀναπτύσσεται, ὅταν ἡ ἱερωσύνη συναντᾷ τὴν βιομηχανίαν τῆς διαδικτυακῆς δημοσιότητος.

Διότι τί βλέπομεν; Ἡ ἱερωσύνη κινδυνεύει νὰ μεταβληθῇ εἰς ἐπικοινωνιακὸν προϊόν. Ὁ ἱερεὺς γίνεται δημόσιον πρόσωπον, τὸ πρόσωπον γίνεται brand (ἐπωνυμία), τὸ brand (ἐπωνυμία) δημιουργεῖ κοινόν, καὶ τὸ κοινὸν δημιουργεῖ ἀκολούθους. Ὅταν κάποτε τὸ ράσον ἀφαιρεθῇ, ὁ μηχανισμὸς τῆς δημοσιότητος παραμένει ἐνεργός. Μόνον ποὺ τώρα ἡ ταμπέλα δύναται νὰ γράφῃ: Life Coach (σύμβουλος προσωπικῆς ἀναπτύξεως), Speaker (ὁμιλητής), Influencer (διαδικτυακὸν πρόσωπον μὲ ἐπιρροὴν εἰς τὸ κοινόν), Personal Development (προσωπικὴ ἀνάπτυξις).

Ὁ Χριστιανισμὸς ὅμως δὲν εἶναι life coaching (συμβουλευτικὴ προσωπικῆς ἀναπτύξεως). Τὸ Εὐαγγέλιον δὲν εἶναι σεμινάριον αὐτοβελτιώσεως. Ἡ μετάνοια δὲν εἶναι «personal growth» (προσωπικὴ ἀνάπτυξις), ἡ ἄσκησις δὲν εἶναι «wellness» (εὐεξία) καὶ ἡ πνευματικὴ ζωὴ δὲν εἶναι τεχνικὴ διαχειρίσεως συναισθημάτων. Ὁ Χριστὸς δὲν ἦλθε, διὰ νὰ μᾶς καταστήσῃ ἁπλῶς περισσότερον ἀποτελεσματικοὺς ἢ ἱκανοὺς νὰ διαχειριζώμεθα τὰ προβλήματά μας. Μᾶς καλεῖ εἰς μετάνοιαν, κοινωνίαν μετὰ τοῦ Θεοῦ καὶ μεταμόρφωσιν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ. Ἡ ἀντικατάστασις αὐτῆς τῆς γλώσσης ἀπὸ τὴν γλῶσσαν τῆς αὐτοβελτιώσεως φανερώνει μίαν βαθύτεραν μετατόπισιν: ἀπὸ τὸν Θεὸν εἰς τὸν ἄνθρωπον, ἀπὸ τὴν σωτηρίαν εἰς τὴν αὐτοπραγμάτωσιν, ἀπὸ τὴν μετάνοιαν εἰς τὴν αὐτοβελτίωσιν.

Ἐνταῦθα βρίσκεται καὶ ὁ κίνδυνος τῆς νοοτροπίας τοῦ «ἱερέως-influencer» (ἱερέως μὲ διαδικτυακὴν παρουσίαν καὶ ἐπιρροὴν εἰς τὸ κοινόν). Ὁ κληρικὸς δὲν κηρύττει τὸν ἑαυτόν του. Δὲν εἶναι ὁ πρωταγωνιστής. Ὀφείλει νὰ δεικνύῃ πρὸς τὸν Χριστόν, ὄχι πρὸς τὸ προφίλ του. Ἡ λογικὴ τῶν social media (μέσων κοινωνικῆς δικτυώσεως), ὅμως, εἶναι συχνὰ ἡ ἀντίθετος: «κοίτα ἐμένα, κάνε follow (ἀκολούθησέ με), δὲς τὸ βίντεό μου, ἄκουσε τὴν γνώμην μου». Οὕτως, τὸ πρόσωπον τοῦ κληρικοῦ κινδυνεύει νὰ ἀποκτήσῃ μεγαλυτέραν σημασίαν ἀπὸ τὸ μήνυμα, τὸ ὁποῖον ὑποτίθεται ὅτι μεταφέρει.

Τὸ πρόβλημα γίνεται ἀκόμη ἐντονώτερον, ὅταν ὁ ἱερεὺς ἐγκαταλείπῃ τὸ λειτούργημά του, ἀλλὰ συνεχίζῃ νὰ ἀξιοποιῇ τὴν δημοτικότητα, τὴν ὁποίαν ἀπέκτησεν ὡς ἱερεύς. Τότε γεννᾶται ἀναποφεύκτως τὸ ἐρώτημα: ἦτο ἡ δημοσιότης ὑπηρέτης τῆς διακονίας ἢ ἡ διακονία ὄχημα διὰ τὴν δημιουργίαν δημοσιότητος;

Ἡ Ἐκκλησία δὲν χρειάζεται celebrities (διασημότητας) μὲ ράσα. Χρειάζεται κληρικοὺς μὲ σταυρόν, μετάνοιαν, ἄσκησιν καὶ ἐκκλησιαστικὸν φρόνημα. Τὰ παραδείγματα Κονάνου καὶ Ravagnani πρέπει νὰ λειτουργήσουν ὡς προειδοποίησις, ὄχι διὰ νὰ καταδικάσωμεν δύο πρόσωπα, ἀλλὰ διὰ νὰ προβληματισθῶμεν περὶ μιᾶς νοοτροπίας, ἡ ὁποία μετατρέπει τὸν πνευματικὸν εἰς influencer (διαδικτυακὸν πρόσωπον μὲ ἐπιρροὴν εἰς τὸ κοινόν) καὶ τελικῶς τὸν ἱερέα εἰς life coach (σύμβουλον προσωπικῆς ἀναπτύξεως).

Διότι, ὅταν τὸ ράσον γίνεται στοιχεῖον τοῦ προσωπικοῦ brand (προσωπικῆς ἐπωνυμίας), τότε ἡ Ἐκκλησία δὲν ἐκκοσμικεύεται ἁπλῶς. Μετατρέπεται εἰς περιεχόμενον.

Καὶ τὸ Εὐαγγέλιον δὲν ἐδόθη εἰς τὸν κόσμον διὰ νὰ γίνῃ περιεχόμενον. Ἐδόθη διὰ νὰ γίνῃ ζωή.

orthodoxostypos

https://aktines.blogspot.com/2026/09/blog-post_343.html#more

Τελικὰ κάνουν τὰ ράσα τὸν παπᾶ;

Τελικά κάνουν τα ράσα τον παπά;

Γράφει ο Στυλ. Καβάζης 

«Όποτε τυχαίνει να συναπαντήσω κανέναν παπά, και προ πάντων αν τύχη να είναι ευμορφάνθρωπος, στέκουμαι και τον θαυμάζω για την μεγαλοπρέπεια του, για το επιβάλλον και μαζί για την σεμνότητα που έχει η όψη του, και για την εμπιστοσύνη που έχει το παρουσιαστικό και η αμφίεσή του. Ιερό πρόσωπο! Αλλά και τι γραφικότητα έχει όλο το παράστημά του.

Είμαι ζωγράφος, το μάτι μου είναι ακονισμένο στο τι είναι γενικά το έμορφο κι' όχι μοναχά δεν βρίσκω κανένα ψεγάδι απάνω του, αλλά και τον θαυμάζω. Και να συλλογίζεσαι πως υπάρχουν κάποιοι Έλληνες, και θεολόγοι μάλιστα, που ξυνίζουνε τα μούτρα τους, που τον βρίσκουνε ''αντιαισθητικόν''! Αντιαισθητικόν βρίσκουνε τον Όμηρο, τον μάντη Τειρεσία, τον Μέντορα, τον Αχιλλέα με τα μαύρα στριφτά γένια, τον Θεμιστοκλή, τον άγιο Βασίλειο, τον άγιο Λουκιανό που τον είδε και τάχασε ο σκληρός Διοκλητιανός, τον άγιο Νικόλαο, τον Κωνσταντίνο τον Παλαιολόγο, τον Θανάση Διάκο, τον Παπαφλέσσα, τον Ησαΐα Σαλώνων, τέλος βρίσκουνε άσχημο τον πνευματικό λέοντα με την φυσική χαίτη του, και έχουνε για όμορφον εκείνον τον μαδημένον, που είναι σαν το κριάρι που το κουρέψανε και γίνηκε αγνώριστο, με τα στραβά ποδάρια του, με το λαιμό της γαλοπούλας και με το κωμικό μούσι! Μη χειρότερα! Πού μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος από ξιπασιά για να φανή ευρωπαϊσμένος! Εμείς που κάτι λογάμε από τέχνη, νοιώθουμε αυτά τα αισθήματα, κ' οι απελέκητοι και κακόγουστοι ''αχαλούν για την άκομψον και βάρβαρον εμφάνισιν των κληρικών''! Ποιοί; εκείνοι που το μάτι τους θέλει να βλέπει τριμμένα κι' ανέκφραστα σχήματα.»

Εἰσβολὴ κοσμικῶν στοιχείων στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας.

Μακαριστός π. Ευσέβιος Βίττης

Από τότε πού ή Εκκλησία έγινε status quo εισρέουν μέσα της αδειάλειπτα κοσμικά στοιχεία. Δεν χρειάζεται νά τά απαριθμήσουμε εδώ όλα. Άν προσπαθήσουμε νά ιδούμε τή ζωή τής Εκκλησίας μας καί τή γνήσια ορθόδοξη πνευματικότητα, δέν θά αργήσουμε νά διαπιστώσουμε πώς όχι λίγα ξένα σώματα βρίσκονται στόν άγιο οργανισμό της.

Μένει κανείς κατάπληκτος, βλέποντας φεουδαρχικά χαρακτηριστικά ή κατάλοιπα μέσα στήν Εκκλησία. Καί αυτό δέν τό μαρτυρούν μονάχα οι διάφορες διαβαθμίσεις τίτλων καί αξιωμάτων, πού αντανακλούν τή διάθρωση τής κοσμικής εξουσίας, αλλά καί -κυρίως αυτό- τό πνεύμα πού διέπει τίς σχέσεις μέσα σ αυτή.

Στό σημείο αυτό είναι φανερό πόσο έντονη είναι π.χ. ή απόσταση, πού χωρίζει τόν επίσκοπο (μητροπολίτη) από τούς υφισταμένους του.

Ἐνάρετοι κληρικοί καί μισθωτοί ποιμένες

Ἐνάρετοι κληρικοί καί μισθωτοί ποιμένες

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Πολλοὶ συνειδητοὶ χριστιανοὶ ἐνοχλοῦνται, ὅταν βλέπουν ἐνάρετους κληρικοὺς νὰ εἶναι ἀπομονωμένοι καὶ νὰ τοὺς ἀποφεύγουν οἱ ἐν Χριστῷ ἀδελφοὶ καὶ συλλειτουργοί τους. Χωρὶς νὰ ἔχει συμβεῖ κάτι μεταξύ τους, τηροῦν μία στάση δυσεξήγητη. Τὸ ἴδιο κάνουν κι ἐκεῖνοι ποὺ ποτὲ δὲν ἐπικοινώνησαν μαζί τους, δὲν τοὺς γνωρίζουν, ἀλλὰ ἄκουσαν ἢ διάβασαν κάτι γι’ αὐτούς!

Ὑπάρχει ἕνας προβληματισμὸς, γιατί συμβαίνει αὐτό. Ἂν γίνει ὅμως μία σύγκριση ἑνὸς εὐλαβοῦς κληρικοῦ κι ἑνὸς ἀνάξιου καὶ προκλητικοῦ κληρικοῦ, θὰ δοθεῖ ἡ ἐξήγηση. Ὁ πρῶτος εἶναι σοβαρὸς καὶ τιμᾶ τὴν ἱερωσύνη του μὲ τὸ νὰ τηρεῖ τὶς ἐντολὲς χωρὶς διακρίσεις καὶ μὲ τὸν προσωπικό του πνευματικὸ ἀγώνα ἀναζωπυρώνει τὸ χάρισμά του. Ἔχει σταθερότητα στὴ ζωή του καὶ στὰ ἱερατικά του καθήκοντα. Εἶναι ὁ στοργικὸς πνευματικὸς πατέρας, ποὺ προσφέρει ὅλες του τὶς δυνάμεις στὴ διακονία τοῦ ποιμνίου του μὲ ταπείνωση, προθυμία, ἀνιδιοτέλεια καὶ συναίσθηση τῶν ἀδυναμιῶν του. Μὲ τὸ λόγο του καὶ τὶς πράξεις του ὑπενθυμίζει στοὺς ἐνορίτες του ὅτι πρέπει νὰ μετανοήσουν καὶ νὰ καταπολεμοῦν τὰ πάθη τους, ἀκολουθώντας τὰ ὅσα διδάσκει ἡ Ἐκκλησία. Ὅλα αὐτὰ δημιουργοῦν ἕνα καλὸ ὄνομα στοὺς ἀνθρώπους γι’ αὐτόν, χωρὶς νὰ τὸ ἐπιδιώκει ὁ ἴδιος.

Βοηθοὶ ἐπίσκοποι: ὁ ἐξευτελισμὸς τοῦ ἀρχιερατικοῦ ἀξιώματος

Χαρᾶς εὐαγγέλια διὰ τὰ ἱερορραφεῖα καὶ χρυσοχοεῖα ἐκκλησιαστικῶν εἰδῶν. Παρελαύνουν μερικοὶ “δυστυχισμένοι” ἀρχιμανδρῖται νὰ ἐκταμιεύσουν τὰ χρήματα, τὰ ὁποῖα συν­εκέντρωναν ἐπὶ χρόνια τόσον εἰς τὰ χρυσοχοεῖα ὅσον καὶ εἰς τὰ ἐμβατίκια καὶ ἀποκόμβια.

Ἐξευτελίζονται, διὰ νὰ ἐκλεγοῦν καὶ νὰ χειροτονηθοῦν μὲ ἀπολελυμένην χειροτονίαν. Οἱ “δυστυχισμένοι” δὲν προσφωνοῦνται οὔτε κἄν ὡς Σεβασμιώτατοι, ἀλλὰ ὡς Θεοφιλέστατοι. Δὲν τοὺς ἐπιτρέπουν νὰ φοροῦν μίτραν, ἀλλά, ὅταν συλλειτουργοῦν μὲ μητροπολίτας ἐνδύονται ἐπανοκαλύμμαυχον ὡς δευτέρας κατηγορίας ἀρχιμανδρῖται. Φυσικὰ τοὺς διαπομπεύουν, ἀφοῦ δὲν ἔχουν οὔτε κἄν φήμη ἀρχιερέως, ἀλλὰ τοῦ “ἀφέντη” τους. Μέσα εἰς μίαν μητρόπολιν δὲν διαθέτουν καμίαν λειτουργικὴν καὶ πνευματικὴν ἁρμοδιότητα. Παρακαλοῦν νὰ ἐπισκέπτωνται μεγάλας ἐνορίας, διὰ νὰ “ληστέψουν” τὴν δραχμὴν τῆς γιαγιᾶς, παίρνοντες τὸ φακελλάκι 200€ καὶ 300€ τὴν φοράν. Κατήντησαν “κηδειάδες”, ἀπεστήθησαν τὴν εὐχὴν διὰ τὸν κεκοιμημένον καὶ τρέχουν νὰ προλάβουν δύο, τρία μνημόσυνα τὴν Κυριακήν.

Ὑπενθυμίζομεν ὅτι κάποιος βοηθὸς ἐπίσκοπος τῶν Ἀθηνῶν ἔλαβεν ἐπαξίως τὸ προσωνύμιον Γρηγόρης “Θαυμάσιος”, διατὶ ἔτρεχε νὰ προλάβη μνημόσυνα καὶ κηδείας, μέχρις ὅτου κατώρθωσε νὰ γίνη μητροπολίτης τὸ 1965.

Μόρφωσις καί εὐσέβεια

Μόρφωσις καί εὐσέβεια

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Συχνὰ ἀκοῦμε γιὰ ἱκανοὺς καὶ μορφωμένους κληρικούς, ποὺ δραστηριοποιοῦνται σὲ διάφορες ἐνορίες, ἰδιαίτερα στὶς πόλεις, οἱ ὁποῖοι ὅμως ὑστεροῦν πνευματικά, δηλαδὴ δὲν ἔχουν σταθερότητα στὴν τήρηση τῶν ἐντολῶν καὶ πολλὲς φορὲς εἶναι αἰχμάλωτοι τοῦ ὀλέθριου κοσμικοῦ φρονήματος. Τὸ διαπιστώνει κανεὶς αὐτὸ, ὅταν ἔλθει σὲ ἄμεση ἐπικοινωνία μαζί τους καὶ ἀκούσει τὶς ἀπόψεις τους γιὰ διάφορα προβλήματα ποὺ ἀντιμετωπίζουν οἱ χριστιανοὶ καὶ τὶς λύσεις ποὺ προτείνουν οἱ ἴδιοι.

Τὶς προσωπικές τους θεωρίες δὲν τὶς ἐκφράζουν στὰ κηρύγματά τους, γιατί ὑπολογίζουν τὶς ἀντιδράσεις τῶν ἐνοριτῶν τους. Δὲν θέλουν νὰ μειωθεῖ ἡ καλὴ φήμη ποὺ ἔχουν, τὴν ὁποία προφανῶς ἀπέκτησαν μὲ τὴν ὑποκριτικὴ συμπεριφορά τους καὶ τὴν ψεύτικη προθυμία νὰ ἐξυπηρετοῦν τοὺς ἄνθρωπους γιὰ διάφορες ὑποθέσεις ποὺ τοὺς ἀπασχολοῦν. Εὔκολα ἐπίσης ὑπόσχονται, χωρὶς ὅμως νὰ ἐκπληρώνουν. Εἶναι λόγια γιὰ παραπλάνηση, τά ὁποῖα γρήγορα ἀποδεικνύονται λόγια τοῦ ἀέρα.

Εἶναι χρήσιμο νὰ θυμούμαστε πάντα τὰ λόγια τοῦ ὁσίου Φιλοθέου Ζερβάκου: «Τὰ γράμματα εἶναι καλά, ἀλλά χωρὶς ἠθικὴ καὶ ἀρετὴ δὲν σώζουν, ἐνῶ ἀρετὴ χωρὶς γράμματα σώζει. Ὅταν τὰ γράμματα συμβαδίζουν μὲ τὴν εὐσέβεια, τὴν ἠθικὴ καὶ τὴν ἀρετή, τότε ἀποδίδουν πολλοὺς καὶ μεγάλους καρποὺς»[1]. Ἡ ἀλήθεια αὐτὴ ἰσχύει πρωτίστως γιὰ τοὺς κληρικούς. Δὲν πρέπει νὰ μᾶς ἐνθουσιάζει τὸ γεγονὸς ὅτι ὑπάρχουν λόγιοι κληρικοὶ στὴν Ἐκκλησία καὶ φυσικὰ δὲν πρέπει νὰ μᾶς ἀπογοητεύει ἡ ἔλλειψη τίτλων σπουδῶν. Καὶ στὶς δύο περιπτώσεις ἀπαιτεῖται ἡ ἠθικὴ καὶ οἱ ἀρετές. Στὴ δεύτερη περίπτωση ὑπάρχει πάντα ὁ κίνδυνος νὰ ἀναπτυχθεῖ ἕνας τυφλὸς ζηλωτισμός, ὁ ὁποῖος ὁδηγεῖ σὲ ὑπερβολὲς καὶ τὸ ὅποιο ἔργο τους εἶναι ἐπιβλαβὲς γιὰ τὴ σωτηρία τῶν ἀνθρώπων.

Φαινόμενα πτώσεως τοῦ κλήρου. Α)2ος γάμος ἱερέων, Β)Εἴσοδος σκύλων στούς ἱερούς ναούς/《Έως πότε ἀνέχομαι ὑμῶν 》, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Φαινόμενα πτώσεως τοῦ κλήρου. Α)2ος γάμος ἱερέων, Β)Εἴσοδος σκύλων στούς ἱερούς ναούς/《Έως πότε ἀνέχομαι ὑμῶν 》, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου,  21-9-2025 Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Περί Κληρικῶν

❈ Λέει ὁ Ἱερός Χρυσόστομος γιά τούς κληρικούς: «οὐ πάντας χειροτονεῖ τό Πνεῦμα τό Ἅγιον». Δέν τούς χειροτονεῖ ὅλους τό Ἅγιο Πνεῦμα, ἀλλά «διά πάντων ἐνεργεῖ», ἀλλά ἐνεργεῖ διά μέσω ὅλων. Ἐδῶ γίνονται παπάδες καί δεσποτάδες οἱ ὁμοφυλόφιλοι. Νά τά λέμε, νά μήν κρυβόμαστε.

Αὐτούς τούς χειροτονεῖ τό Ἅγιο Πνεῦμα; Ὄχι. Ἀλλά καί μέσα ἀπό αὐτούς ἐνεργεῖ.

Ἀδικαιολόγητος ἀδυναμία κληρικῶν

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Μερικοὶ νέοι Μητροπολίτες, ἀλλὰ καὶ ἀρκετοὶ κληρικοὶ μὲ πτυχίο θεολογίας, συνηθίζουν νὰ χρησιμοποιοῦν σὲ ἐπίσημους λόγους καὶ διάφορες ὁμιλίες ἐπιχειρήματα κοσμικῶν ἀνθρώπων, ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ τὴν ποίηση, τὴ λογοτεχνία, τὴ μουσική, τὸ τραγούδι, τὸ θέατρο καὶ γενικὰ μὲ τὶς τέχνες καὶ τὶς Ἐπιστῆμες, καὶ ἀντλοῦν ἰδέες καὶ διδάγματα ἀπὸ τὸ ἔργο τους, ἐνῶ γνωρίζουν ὅτι οἱ συγκεκριμένοι «σπουδαῖοι» ἄνθρωποι δὲν διακρίνονται γιὰ τὸ ἦθος τους, τὸν ἀξιομίμητο τρόπο ζωῆς, τὴ σχέση τους μὲ τὴν ὀρθόδοξη πνευματικότητα καὶ τὴ ζῶσα πίστη τους στὸ Θεό, ἀλλὰ μὲ ἀναίδεια δηλώνουν πρὸς πᾶσα κατεύθυνση ὅτι εἶναι ὁμοφυλόφιλοι.Σύμφωνα δὲ καὶ μὲ τὸ περιεχόμενο τοῦ ἔργου τους εἶναι ἄθεοι, ἀγνωστικιστὲς (πιστεύουν ὅτι ἡ γνώση τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀδύνατη), ἀρνητὲς κάθε θρησκείας καὶ περιφρονητὲς τῶν ἐκκλησιαστικῶν παραδόσεων.

Εἶναι τουλάχιστον ἀφελές, γιὰ νὰ μὴ ποῦμε ἀσεβές, νὰ θέλουν οἱ κληρικοὶ αὐτοὶ νὰ στηρίζουν τὸ λόγο τους σὲ ἰδέες καὶ ἐπιχειρήματα γνωστῶν κοσμικῶν ἀνθρώπων. Καὶ εἶναι ἀπορίας ἄξιον, γιατί ἀφήνουν ἀναξιοποίητον τὸν πνευματικὸ θησαυρὸ τῆς Ἐκκλησίας. Μήπως τὸν ἀγνοοῦν;

Τό ἔργον τοῦ πνευματικοῦ θερισμοῦ

Τό ἔργον τοῦ πνευματικοῦ θερισμοῦ

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

Οἱ ἄνθρωποι τῆς ἐποχῆς μας δὲν διατηροῦν σχέσεις μὲ τὴν Ἐκκλησία. Πολλοὶ εἶναι οἱ λόγοι ποὺ δημιούργησαν αὐτὴ τὴν κατάσταση, ποὺ ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα ὄχι τὴν εὐτυχία ποὺ ἐπιζητοῦσαν οἱ ἄνθρωποι, ἀλλὰ τὴ δυστυχία ποὺ ἐπιμόνως ἤθελαν νὰ ἀποφύγουν! Ἔτσι συμβαίνει πάντα μὲ ἐκείνους ποὺ ἀπομακρύνονται ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ ζοῦν χωρὶς τὴν ἄνωθεν βοήθεια. Θεωροῦν ἀποτελεσματικὸ νὰ περιφρονήσουν τὶς θεῖες ἐντολές καί, χωρὶς ἀναστολὲς καὶ ἐμπόδια, νὰ ἀξιοποιήσουν τὶς δυνάμεις τους, γιὰ νὰ πετύχουν ὅλα ὅσα ἐπιθυμοῦν καὶ ὅλα ὅσα ὑποδεικνύουν οἱ ἄνθρωποι, ποὺ εἶναι γνωστοὶ ἀπὸ ποικίλες δραστηριότητές τους. Τελικὰ βιώνουν τὴν πικρία τῆς ἀποτυχίας καὶ ὁδηγοῦνται στὴν ἀπελπισία μὲ πλῆθος ψυχολογικῶν προβλημάτων. Δυστυχῶς, οἱ ὑποδείξεις καὶ οἱ συμβουλὲς τῶν εἰδικῶν ποὺ συνεχῶς προβάλλονται, κυρίως ἀπὸ τὰ μέσα τῆς ἐνημέρωσης, ἀποδεικνύονται ἀναποτελεσματικὲς καὶ ἐπιζήμιες γιὰ τὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων.

Ἀλήθεια, τί μπορεῖ νὰ προσφέρει ἕνας «θηλυπρεπὴς αἰσθητικός, ἕνας φιλήδονας πεζογράφος, ἕνας ὀνειροπόλος στιχουργός, ἕνας ὠμὸς καλλιτέχνης, ἕνας θορυβοποιὸς ὑλιστὴς καὶ ὁλόκληρο ἐκεῖνο τὸ ἄθροισμα τοῦ νοσηροῦ φιλελευθερισμοῦ, ποὺ ἐργάζεται ἐπίμονα, γιὰ νὰ ὀργανώσει καὶ νὰ ἐξοπλίσει τὸν κόσμο κατὰ τρόπο ποὺ προδίδει γυμνότητα ψυχικῆς εὐγένειας καὶ ἄρνηση τοῦ στοιχειώδους ἀγαθοῦ, δηλαδὴ τῆς ἐσωτερικῆς γαλήνης;», ἀναρωτιόταν εὐλαβής κληρικός.

Περιμένοντες τὸν «ὑπέροχον» Ἐπίσκοπον!

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Ὅταν κάποιος μητροπολίτης ἀναχωρήσει εἰς Κύριον, ἀρχίζουν οἱ «ζυμώσεις» γιὰ τὸ διάδοχό του. Ὑπάρχει ἐνδιαφέρον σὲ ὅλες σχεδὸν τὶς κατηγορίες τῶν ἀνθρώπων τῆς περιοχῆς. Ἐνδιαφέρονται οἱ ἐνάρετοι κληρικοί, ἀλλὰ καὶ οἱ ἀνάξιοι. Ἀνησυχοῦν οἱ πιστοὶ ποὺ εἶναι συνδεδεμένοι μὲ τὴν Ἐκκλησία, ἀλλὰ κι ἐκεῖνοι ποὺ ἐμφανίζονται στὸ ναὸ μία ἢ δύο φορὲς τὸ χρόνο. Ἐνδιαφέρονται καὶ οἱ παντελῶς ἄσχετοι μὲ τὴν πίστη, γιατί θέλουν ἕνα δεσπότη νεωτεριστή, μὲ «ἀνοικτοὺς ὁρίζοντες» καὶ ἄξιο γιὰ κοινωνικὸ ἔργο. Ἐνδιαφέρονται οἱ δήμαρχοι καὶ οἱ λοιποὶ ἄρχοντες τοῦ τόπου, ὅπως καὶ οἱ πρόεδροι τῶν διαφόρων συλλόγων καὶ σωματείων, γιὰ νὰ ὑπάρχει ἕνας μητροπολίτης ποὺ θὰ συμπληρώνει τὴν παράσταση στὶς δημόσιες ἐμφανίσεις τους καὶ θὰ εἶναι κοσμικός, κοινωνικός, διαχυτικὸς καὶ ἄρα ὑπέροχος!

Τὸ πλῆθος τοῦ λαοῦ δὲν μιλάει γιὰ ἐνάρετο μητροπολίτη. Δὲν τὸν ἐπιθυμεῖ. Δὲν θέλει ἠθικοὺς φρα­γμοὺς στὴ ζωή του. Τοὺς ἐνοχλεῖ ἡ παρουσία του, γιατί θὰ τοὺς ἐμποδίζει καὶ δὲν θὰ ἐγκρίνει τὶς ὅποιες ἀμφίβολες δραστηριότητές τους καὶ προπαντὸς θὰ ἐλέγχει τὶς ἁμαρτωλές τους ἐπιλογές.

Γενικὰ ὅλοι ζητοῦν ἕνα ἐπίσκοπο, ποὺ θὰ εἶναι ὅμοιός τους, θὰ εὐλογεῖ ὅλες τὶς πράξεις τους καὶ θὰ εἶναι ἀκόλουθός τους σὲ κάθε πρωτοβουλία τους! Πολλὲς φορὲς οἱ κοσμικοὶ ἄνθρωποι ἔχουν σχηματίσει καλὴ ἐντύπωση γιὰ κάποιον ἐπίσκοπο, ποὺ τὸν εἶδαν καὶ τὸν ἄκουσαν στὴν τηλεόραση ἢ σὲ κάποια ἐκδήλωση καὶ ζητοῦν καὶ γιὰ τὴν περιοχή τους νὰ ἔχουν ἕνα παρόμοιο. Χωρὶς φυσικὰ νὰ γνωρίζουν τὸ ἦθος του καὶ τὴν ἀξιοσύνη του. Στηρίζονται στὴν ἐπιτηδευμένη ἐμφάνισή του ἢ σὲ κάποια δήλωσή του, κενὴ πνευματικοῦ περιεχομένου, ἀλλὰ εὐχάριστη στοὺς θρησκευτικὰ ἀδιάφορους, ὅπως εἶναι οἱ ἴδιοι.

Τὰ ἀμφίβια τῆς Ἐκκλησίας.

σ.σ. Λέει πολλές αλήθειες αυτό το άρθρο.

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Τὰ ἀμφίβια εἶναι ζῶα ποὺ μποροῦν νὰ ζοῦν καὶ μέσα στὸ νερὸ κι ἔξω ἀπὸ αὐτό. Στὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας συχνὰ συναντοῦμε νέους κληρικοὺς ποὺ ἔχουν διπλῆ ζωή. Ἔξω ἀπὸ τὸ ναὸ ἀρέσκονται νὰ εἶναι βουτηγμένοι στὸ βοῦρκο τῆς ἁμαρτίας, ἐνῶ μέσα στὸ ναὸ νὰ ἐμφανίζονται μὲ ἀγγελικὴ μορφὴ καὶ ἐνάρετο βίο. Τοὺς βοηθοῦν στὴν ὑποκριτική τους ἐμφάνιση καὶ τὰ λαμπερὰ ἄμφια καὶ τὰ περίτεχνα διακριτικὰ τῶν ὀφφικίων. Προσέχουν πάρα πολὺ τὴν εἰκόνα τους ἐντός τοῦ ναοῦ, ἐνῶ ἐκτὸς τοῦ ναοῦ καταργοῦν μερικῶς ἢ ὁλικῶς, τὴν ἐξωτερικὴ ἐμφάνιση τοῦ κληρικοῦ καὶ ἐπιλέγουν τὴν κοσμικὴ ζωή, μὲ τὶς πολλὲς ἁμαρτωλὲς ἐπιθυμίες καὶ πράξεις.

Οἱ κληρικοὶ αὐτοὶ εἶναι θρασεῖς καὶ προκειμένου νὰ προκαλέσουν θετικὲς ἐντυπώσεις γιὰ τὸ πρόσωπό τους θεωροῦν ἐγκληματικὴ πράξη τὸν δημόσιο ἔλεγχο τῶν σκανδάλων. Ἰσχυρίζονται ὅτι δίνει τροφὴ στοὺς ἐχθρούς τῆς Ἐκκλησίας, γιὰ νὰ βγάζουν ἐπικριτικὰ συμπεράσματα γιὰ πρόσωπα καὶ καταστάσεις, ποὺ μειώνουν τὸ ἐνδιαφέρον τοῦ λαοῦ γιὰ ὅσα ἐκείνη διδάσκει.

Ἦθος καί ὕφος κληρικῶν

Ἦθος καί ὕφος κληρικῶν

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Συχνὰ διαπιστώνουμε ὅτι πολλοὶ συνάνθρωποί μας δὲν ἔχουν ἦθος καὶ δημιουργοῦν ποικίλα προβλήματα στὴ μικρὴ κοινωνία, ὅπου ζοῦν. Γι’ αὐτοὺς δὲν ὑπάρχουν ἠθικοὶ φραγμοί. Κοιτοῦν μόνο τὸν ἑαυτό τους, ἀκοῦν τὴ φωνὴ τῶν ἁμαρτωλῶν τους παθῶν, δὲν ὑπολογίζουν τοὺς ἄλλους καὶ δὲν παραδέχονται ὅτι κάποιος μπορεῖ νὰ εἶναι ἀνώτερός τους. Καὶ ὅσο περισσότερο τούς λείπει ἡ παιδεία, τόσο πιὸ προβληματικοὶ εἶναι.

Αὐτοὺς τοὺς ἄνθρωπους δύσκολα μπορεῖς νὰ τοὺς πλησιάσεις καὶ εἶναι σχεδὸν ἀδύνατο νὰ συν­εννοηθεῖς μαζί τους, ἐκτὸς κι ἂν σὲ δοῦν ὅτι συμφωνεῖς στὰ ὅσα ἰσχυρίζονται καὶ θέλεις νὰ γίνεις συνεργάτης τους, χωρὶς φυσικὰ διαφοροποιήσεις καὶ ἀπαιτήσεις. Γενικὰ θὰ λέγαμε ὅτι εἶναι παντελῶς ἀκαλλιέργητοι. Κάτι παρόμοιο βλέπουμε καὶ στὸ ὕφος τους. Ἡ ἐμφάνιση καὶ οἱ ἐκδηλώσεις τους δὲν ἀκολουθοῦν τοὺς κοινὰ ἀποδεκτοὺς κανόνες. Καὶ αὐτὸ εἶναι φυσικὸ ἐπακόλουθο.

Χρειάζεται ἐδῶ νὰ κάνουμε μία διευκρίνιση. Τὸ ὕφος εἶναι τὰ ἐξωτερικὰ γνωρίσματα ἑνὸς ἀνθρώπου, πῶς ἐκδηλώνεται καὶ πῶς συμπεριφέρεται στὴν κοινωνία, ἐνῶ τὸ ἦθος ἀναφέρεται στὴν ἐσωτερικὴ καλλιέργεια, τὶς ἀρετές, τὴν ἀξιοπρέπεια, τὸ φρόνημα, τὴν ἀγάπη καὶ τὴν προθυμία νὰ βοηθάει τοὺς ἄλλους. Ὅταν δὲν ὑπάρχει τὸ ἦθος, δὲν ὑπάρχει καὶ τὸ ἀνάλογο ὕφος. Τὸ πρῶτο διαμορφώνει τὸ δεύτερο. Καὶ τὰ δύο δὲ ἦθος καὶ ὕφος, εἶναι ἀλληλένδετα.

Πλούσιοι εἰς τούς λόγους καί πτωχοί εἰς τάς πράξεις

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Πάντα οἱ πιστοὶ ἐπιθυμοῦν οἱ κληρικοὶ καὶ οἱ κήρυκες τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ νὰ εἶναι ἄξιοι τῆς μεγάλης τους ἀποστολῆς καὶ καθαροὶ ἀπὸ τὸ φοβερὸ πάθος τῆς ὑποκρισίας. Τοὺς θέλουν νὰ εἶναι εὐθεῖς ἀπέναντί τους καὶ νὰ μὴ τοὺς ἀπογοητεύουν μὲ τὶς πράξεις τους. Ὅμως συχνὰ αὐτὸ δὲν συμβαίνει καὶ οἱ πιστοὶ βρίσκονται ἐνώπιον ἑνὸς ἀδιεξόδου τοῦ τί πρέπει νὰ κάνουν. Δὲν μποροῦν νὰ τοὺς ἀνέχονται διαρκῶς καὶ νὰ σκανδαλίζονται ἀπὸ τὸ ἀρνητικὸ καὶ ἁμαρτωλὸ παράδειγμά τους. Οὔτε εἶναι στὴν ἁρμοδιότητά τους νὰ τοὺς ἀλλάξουν. Ἡ εὔκολη συμβουλὴ εἶναι νὰ κάνουν ὑπακοὴ καὶ νὰ ἔχουν ὑπομονή. Ἀλλὰ μέχρι πότε; Τὸ πρόβλημα αὐτὸ τὸ γνώριζε ὁ Χριστὸς καὶ γι’ αὐτὸ ἔλεγε στὰ πλήθη... τοῦ λαοῦ καὶ τοὺς μαθητές του: «Τὴ θέση τοῦ Μωυσῆ ὡς δασκάλου τὴν πῆραν οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι. Ὅσα λοιπὸν σᾶς λένε νὰ τὰ τηρεῖτε καὶ νὰ τὰ πράττετε· νὰ μὴ κάνετε ὅμως κατὰ τὰ ἔργα τους, γιατί λένε μόνο καὶ δὲν πράττουν. Φτιάχνουν φορτία βαριά, ποὺ δύσκολα σηκώνονται, καὶ τὰ φορτώνουν στοὺς ὤμους τῶν ἀνθρώπων, ἐνῶ οἱ ἴδιοι δὲν θέλουν οὔτε μὲ τὸ δάκτυλό τους νὰ τὰ κινήσουν. Ὅλα τὰ ἔργα τους τὰ πράττουν, γιὰ νὰ κάνουν καλὴ ἐντύπωση στοὺς ἀνθρώπους».

Οἱ ὑποκριτὲς ἀποφεύγουν τὴ δημόσια διαστρέβλωση τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ μὴ προκαλοῦν ἀντιδράσεις εἰς βάρος τους. Στὴν πράξη ὅμως ἀρνοῦνται νὰ τηρήσουν τὶς ἐντολές, ἐνῶ στοὺς ἄλλους ἀνθρώπους διδάσκουν μὲ αὐστηρότητα τὴν ἀκρίβεια τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ!

Βιώματα ἀξίων κληρικῶν

Βιώματα ἀξίων κληρικῶν

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Οἱ ἄξιοι κληρικοὶ εἶναι συνδεδεμένοι μὲ τὶς ἐνορίες τους καὶ διακονοῦν μὲ ἰδιαίτερο ζῆλο τοὺς ἀνθρώπους. Ἡ σκέψη τους εἶναι πάντα σ’ αὐτοὺς κι ἐκεῖ­νοι τοὺς σέβονται καὶ χαίρονται μὲ τὴν παρουσία τους. Ὑπάρχει ἕνας μυστικὸς σύνδεσμος μὲ τοὺς ἐνορίτες τους, χωρὶς νὰ τὸν φανερώνουν μὲ λόγια, ἀλλὰ πάντα μὲ μικρὲς ἢ μεγάλες πράξεις. Ἐκεῖνοι τοὺς ἀγαποῦν καὶ αὐτοὶ τοὺς προσφέρουν. Καὶ στὶς περιπτώσεις ποὺ μετατίθενται – γιὰ λόγους ποὺ κρίνουν οἱ οἰκεῖοι μητροπολίτες – τὰ ἴδια συναισθήματα ἔχουν καὶ γιὰ τοὺς νέους ἐνορίτες τους, παρόλο ποὺ τοὺς εἶναι ἄγνωστοι. Ἡ βαθιὰ βίωση τοῦ μυστηρίου τῆς ἱερωσύνης τοὺς διατηρεῖ πάντα πρόθυμους καὶ ἀκαταπόνητους στὸ ποιμαντικό τους ἔργο. Ἡ ἀγάπη τους δὲν μειώνεται καὶ τὸ ἐκκλησιαστικό τους φρόνημα μένει πάντα ἴδιο. Οἱ τόποι ἀλλάζουν, ὅπως καὶ οἱ ἐνορίτες, ἀλλὰ οἱ πνευματικὲς ἀνάγκες τῶν ἀνθρώπων ὑπάρχουν καὶ πρέπει νὰ ἱκανοποιοῦνται παντοῦ μὲ τὸν ἴδιο τρόπο. Οἱ ἀληθινοὶ ποιμένες δὲν εἶναι κάλαμοι ὑπὸ ἀνέμων σαλευόμενοι!

Οἱ ἀναμνήσεις τῶν ἄξιων κληρικῶν ἀπὸ τὶς προηγούμενες ἐνορίες τους παραμένουν πάντα ζωντανές. Τὰ ὡραῖα βιώματα τῆς διακονίας τους ἐκεῖ τούς ἐπηρεάζουν θετικὰ ἢ καλύτερά τούς τροφοδοτοῦν πνευματικά, γιὰ νὰ διατηροῦν ἀμείωτο τὸν ἱερό τους ζῆλο. Οἱ συναντήσεις μὲ παλιοὺς ἐνορίτες εἶναι θερμὲς ἀπὸ συναισθήματα ἀγάπης. Ἀκόμα κι ἐκεῖνοι ποὺ δὲν εἶχαν ἐπηρεαστεῖ ἀπὸ τὴ διακονία τους στὸ βαθμὸ ποὺ θὰ ἔπρεπε, χαίρονται, νοσταλγοῦν καὶ τοὺς θέλουν πάλι μαζί τους!

Δέν σᾶς προστατεύουν ἐκεῖνοι πού εἶναι τεταγμένοι γιά νά σᾶς προστατέψουν...."

Ο προφητικός λόγος του μακαριστού π.Αθανάσιου Μυτιληναίου που έλεγε με πόνο:

" Ποῦ νὰ πᾶτε; Σὲ ποιόν; Ποῦ; Δυστυχῶς, δὲν εἶναι σὲ θέση οἱ ἐφημέριοί μας, καὶ ἐκεῖνοι ποὺ εἶναι ἀπὸ τὸν Χριστὸν τεταγμένοι νὰ βοηθήσουν τὸ ποίμνιον. Δὲν εἶναι εἰς θέσιν νὰ βοηθήσουν. Πεῖτε ἀπὸ ἄγνοια, πεῖτε ἀπὸ ἀδιαφορία, πεῖτε διότι καὶ αὐτοὶ παρασύρονται κάποτε; Ἀκούει κανεὶς γνῶμες γύρω ἀπὸ τέτοια θέματα, ποὺ νὰ τραβάει τὰ μαλλιά του.Θὰ πῶ κάτι ποὺ σᾶς τὸ ΄χῶ πεῖ καὶ πέρισυ.

Ἀγαπητὸ ποίμνιον, βοηθεῖστε ἐσεῖς τὸν ἑαυτό σας. Μελετᾶτε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ βοηθήσατε ἐσεῖς τὸν ἑαυτόν σας. Ἐμεῖς, δὲν μποροῦμε νὰ σᾶς βοηθήσουμε. Καὶ ὄχι μόνον αὐτό, ἀλλὰ κάποτε σᾶς ρίπτουμε καὶ ἐμεῖς, -εἴτε τὸ καταλαβαίνουμε, εἴτε δὲν τὸ καταλαβαίνουμε-, σᾶς ρίπτουμε καὶ ἐμεῖς εἰς τὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν.

«Ὁ θερισμὸς πολύς, οἱ ἐργάται ὀλίγοι»

«Ὁ θερισμὸς πολύς, οἱ ἐργάται ὀλίγοι»

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Οἱ κληρικοὶ πρέπει νὰ εἶναι εὐαίσθητοι καὶ σπλαγχνικοὶ ἀπέναντι στοὺς ἀνθρώπους, ποὺ ἀποτελοῦν τὸ ποίμνιό τους, τὸ ὁποῖο ἄλλοτε εἶναι κοντὰ στὴν Ἐκκλησία καὶ ἄλλοτε μακριά. Ὑπάρχει πάντα μεγάλη ἀνάγκη οἱ ἄνθρωποι νὰ δέχονται τὸ λόγο τοῦ Εὐαγγελίου καὶ προπαντὸς νὰ τὸν τηροῦν. Ὅμως λείπουν οἱ ἀποτελεσματικοὶ κληρικοί. Ἰσχύει ἀνὰ τοὺς αἰῶνες ἡ διαπίστωση τοῦ Κυρίου ὅτι «ὁ μὲν θερισμὸς πολύς, οἱ δὲ ἐργάται ὀλίγοι» (Ματθ. θ΄ 37).

Οἱ Μητροπολίτες γνωρίζουν τὸ μεγάλο πρόβλημα καὶ προσπαθοῦν, στὴν ἀπελπισία τους, νὰ τὸ λύσουν, χειροτονώντας κληρικοὺς ἀνθρώπους, ποὺ δὲν ἔχουν φόβο Θεοῦ καὶ ἱεραποστολικὸ ζῆλο. Οἱ κληρικοὶ αὐτοὶ δὲν πρόκειται νὰ θερίσουν. Ἀντίθετα, θὰ κάψουν τοὺς καρποὺς μὲ τὴ διαγωγή τους! Δὲν φτάνει νὰ γνωρίζεις τὸ πρόβλημα, ἀλλὰ πρέπει καὶ νὰ τὸ λύσεις, χωρὶς ἀπερισκεψίες καὶ ἐπιπολαιότητες.

Τό ἀναίμακτον μαρτύριον τῶν ἀξίων κληρικῶν

Τό ἀναίμακτον μαρτύριον τῶν ἀξίων κληρικῶν

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Ὁ ἄξιος κληρικός, ὅταν ἔχει πνευματικὴ εὐαισθησία καὶ βιώνει τὴν ἱερωσύνη του, ὄχι ὡς ἐπαγγελματικὴ ἀπασχόληση, ἀλλὰ ὡς ὑψηλὴ ἀποστολή, παρὰ τὶς προσωπικές του ἀδυναμίες, ἀντιμετωπίζει ἕνα ἀναίμακτο μαρτύριο, ἄγνωστο στοὺς πολλούς. Βλέπει ὅτι οἱ ἄνθρωποι στοὺς ὁποίους ἀπευθύνεται τὸν ἀπογοητεύουν συνεχῶς, γιατί οἱ προσπάθειές του γιὰ πνευματικὴ πρόοδο τοῦ ποιμνίου του δὲν ἔχουν τοὺς ἀνάλογους καρπούς. Ἡ κατάσταση ἐπιδεινώνεται, ὅταν ὁ οἰκεῖος μητροπολίτης εἶναι ἀδιάφορος καὶ ἐνδιαφέρεται μόνο γιὰ τὴν προβολή του καὶ τὴν ἱκανοποίηση τοῦ ἁμαρτωλοῦ πάθους τῆς κενοδοξίας, ὄντας αἰχμάλωτος τοῦ κοσμικοῦ φρονήματος!

Δυστυχῶς, αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματικότητα, τὴν ὁποία πολλοὶ ἀποφεύγουν νὰ σχολιάσουν, εἴτε γιατί ὑπολογίζουν τὶς ἀντιδράσεις τῶν ἐνόχων εἴτε γιατί δὲν θέλουν νὰ προκαλέσουν σκανδαλισμὸ στοὺς ἀνυποψίαστους. Μὲ τὴν ἀνοχὴ ὅμως αὐτὴ ποτὲ δὲν πρόκειται νὰ βελτιωθοῦν τὰ πράγματα. Ἐὰν δὲν ὑπάρχει ἔλεγχος, θὰ διαιωνίζεται ἡ ἀρνητικὴ κατάσταση, γιὰ τὴν ὁποία ὁ διάβολος θὰ τρίβει τὰ χέρια του ἀπὸ χαρά.

Κεφάλαια Ἱερατικῆς Διακονίας

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονύσιος Τάτση

8. Ἀμαθεῖς καὶ φιλόδοξοι κληρικοί

Ὁ Μέγας Βασίλειος ἀντιμετώπιζε στὴν ἐποχή του πολλοὺς κληρικούς, οἱ ὁποῖοι ἦταν ἀμαθεῖς καὶ φιλόδοξοι καὶ δημιουργοῦσαν στὴν Ἐκκλησία δυσεπίλυτα προβλήματα. Τὴ θλιβερὴ αὐτὴ κατάσταση περιγράφει ὡς ἑξῆς: «Θεολόγος ἔγινε ὁ καθένας, ἀκόμα καὶ ἐκεῖνος ποὺ ἔχει στιγματισμένη τὴν ψυχή του μὲ ἀναρίθμητες ἁμαρτίες. Ἐξαιτίας αὐτοῦ οἱ νεωτεριστὲς βρίσκουν αὐτοχειροτόνητοι καὶ θεσιθῆρες (ποὺ μὲ κάθε μέσο ἐπιδιώκουν ἀξιώματα) μοιράζονται μετὰ ἀπὸ κλήρωση τὴ διοίκηση τῶν Ἐκκλησιῶν, παραμερίζοντας (ἤ καὶ παριφρονώντας) τὸ σχέδιο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος γιὰ τὴν Ἐκκλησία. Καὶ ἐνῶ οἱ Εὐαγγελικοὶ θεσμοὶ βρίσκονται λόγῳ ἀκαταστασίας σὲ πλήρη σύγχυση, ἐπικρατεῖ μιὰ ἀπερίγραπτη διαμάχη γιὰ τὴν κατάληψη ἐπισκοπικῶν ἀξιωμάτων, ἀφοῦ ὁ καθένας ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ θέλουν νὰ ἐπιδειχθοῦν ἀγωνίζεται... νὰ ἀνέλθει αὐτὸς στὸ ἀξίωμα. Ἐξαιτίας αὐτῆς τῆς φιλαρχίας εἰσχώρησε στὸ λαὸ μιὰ φοβερὴ ἀναρχία. Γι’ αὐτὸ οἱ παρακλήσεις τῶν ἐπισκόπων μένουν χωρὶς κανένα ἀποτέλεσμα καὶ καμιὰ ἐπίδραση, γιατὶ ὁ καθένας σκέπτεται, λόγῳ τοῦ ἐγωϊσμοῦ ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴν ἀμάθεια, ὅτι χρέος του εἶναι ὄχι νὰ ὑπακούει καὶ νὰ ὑποτάσσεται σὲ ἄλλους, ἀλλὰ αὐτὸς νὰ ἐξουσιάζει ἄλλους»12.