Ἀγίου Ἰσιδώρου Πηλουσιώτου [Τόμοι5] Ἄπαντα Ἔργα

ΑΓΙΟΥ ΙΣΙΔΩΡΟΥ ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΟΥ

ΑΠΑΝΤΑ ΤΑ ΕΡΓΑ

από τις εκδόσεις Έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας,

Πατερικαί Εκδόσεις «Αγ.Γρηγόριος ο Παλαμάς», Θεσσαλονίκη

ΒΙΒΛΙΟΝ Α' (ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ Α-Φ)-ΤΟΜΟΣ 1ος

ΒΙΒΛΙΟΝ Β' (ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ Α-Τ)- ΤΟΜΟΣ 2ος

«Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων

Ἡ ἑπιγραφή πού εἶχε ἀναγραφεῖ πάνω στή σανίδα, πού κάρφωσε ὁ Πιλᾶτος πάνω ἀπό τό κεφάλι τοῦ Κυρίου, (Ιω. 19,19) ἐκπλήρωνε τόν λόγο τοῦ Κυρίου, πού ἔλεγε: «ὅταν θά ὑψωθῶ, θά τούς ἑλκύσω ὅλους κοντά μου» (Ιω. 12,32 )

Ἅγιος Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης

Ο όσιος Ισίδωρος γεννήθηκε περί το 360. Ήταν γόνος ευγενούς και επιφανούς οικογενείας της Αλεξανδρείας η οποία είχε συγγενικούς δεσμούς με τον πατριάρχη Θεόφιλο και τον ανηψιό του Κύριλλο (9 Ιουν.). Έλαβε λαμπρή μόρφωση, τόσο θύραθεν όσο και θεολογική, στις σχολές του περιφανούς αυτού κέντρου της αρχαίας σοφίας, και με ζήλο αφοσιώθηκε στην διδασκαλία των προγενεστέρων Πατέρων της Εκκλησίας, ιδιαίτερα δε του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, του οποίου και θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους μαθητές. Δίδαξε κατ’ αρχήν, για κάποιο διάστημα, την ρητορική, ανατολικά του Δέλτα του Νείλου• όμως η αγάπη του για τον Θεό τον έκανε σύντομα να απαρνηθεί τα μάταια θέλγητρα του πρόσκαιρου αυτού βίου και ο Ισίδωρος αποσύρθηκε στην έρημο της Νιτρίας. Μετά ένα χρόνο ασκητικής βιοτής, η έγνοια του για την πνευματική οικοδομή της Εκκλησίας τον έπεισε να επιστρέψει στο Πηλούσιο (σημ. Πόρτ-Σάιντ στην Αίγυπτο), όπου χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τον επίσκοπο Αμμώνιο, ο οποίος του εμπιστεύθηκε καθήκοντα διδαχής πιστών και κατηχουμένων. Το ρητορικό του χάρισμα και η βαθειά γνώση της Αγίας Γραφής την οποία απέκτησε στην ησυχία, τον κατέστησαν περίφημο διδάσκαλο σε ολόκληρη την Αίγυπτο και πολλοί Εβραίοι και εθνικοί ακούγοντας το κήρυγμά του ασπάσθηκαν την πίστη του Χριστού. Το 413, όμως, κάποιος Ευσέβιος εξελέγη νέος επίσκοπος Πηλουσίου (413) και άσκησε τέτοια πίεση στην Εκκλησία, ώστε ο Ισίδωρος αποφάσισε να «φύγει» πάλι προς την έρημο. Αποσύρθηκε, λοιπόν, σε μονή κοντά στο Αφναίο, όπου έζησε ως έγκλειστος μέχρι την κοίμησή του. Φορούσε μόνο ένα σκληρό τρίχινο ένδυμα και ζούσε, κατά το παράδειγμα του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, με άγρια χόρτα και φύλλα.

Υπόδειγμα και φωστήρας τηλαυγής της αρετής και της σοφίας, ο άγιος Ισίδωρος επί πολλά χρόνια δίδαξε με αυθεντία, δίχως να πτοηθεί από τις διώξεις και να φοβηθεί το μίσος των ανθρώπων με σαρκικό φρόνημα, διά μέσου αναρίθμητων σύντομων και βαθυστόχαστων επιστολών, από τις οποίες σώζονται περισσότερες από δύο χιλιάδες.

Στόν πρεσβύτερο Ἀθανάσιο-Ἁγίου Ἰσιδώρου τοῦ Πηλουσιώτη

ΑΓΙΟΥ ΙΣΙΔΩΡΟΥ ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΗ

Επιστολή 46.

ΣΤΟΝ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟ ΑΘΑΝΑΣΙΟ.

Εναντίον των εθνικών.

Πες σ΄ αυτόν που φιλονείκησε μαζί σου και πρεσβεύει τα δόγματα των εθνικών, και σου είπε, ότι το Ευαγγέλιο υπέδειξε μια καινούργια και διαφορετική από την αρχαία συνήθεια ζωή:

Σοφώτατε, φαίνεται πώς αγνοείς, ότι την κακή συνήθεια μόνο μία καινοτομία μπορεί από τη φύση της να την παύσει.

Γι΄ αυτό και ήρθε εδώ ο Δεσπότης του Ευαγγελίου και υπέδειξε μια ζωή που ταιριάζει στον ουρανό. Εάν βέβαια συμβούλευε να επιμείνουμε στα καθιερωμένα, δεν θα υπήρχε ανάγκη να καινοτομήσει.

Εφόσον όμως ήρθε για να επικρίνει αυτά που δεν βρίσκονταν σε σωστή κατάσταση, χρειάζονταν νεώτερα πράγματα, για να διαλυηθεί η κακία που επικρατούσε.

Γιατί δεν ήταν δυνατόν, όσο επικρατούσε αυτή η ακαταστασία, να γίνει η διόρθωση, αλλ΄ είναι ανάγκη αυτός που θέλει να μετακινήσει και να αφανίσει τα κακά, να φέρει τα μη καθιερωμένα και να τα τοποθετήσει στη θέση εκείνων που είχαν επικρατήσει προηγουμένως προς βλάβη.

Ώστε αντίθετα, θα ήταν φυσικό να απορούμε εάν, έχοντας έρθει εδώ για τη μεταβολή της κατάστασης, δεν έδινε τίποτε το καινούργιο στους νόμους.

Γιατί πρέπει και ο νομοθέτης και ο σύμβουλος, λέγοντας αυτά που ωφελούν, να μη υπολογίζει καθόλου αν υπάρχει κάτι καινούργιο στις συμβουλές του.

Ἁγίου Ἰσιδώρου Πηλουσιώτου. Γιά τήν ἱερωσύνη, ἡ ὁποία ἀτιμάζεται ἀπό ἐκείνους πού τή χρησιμοποιοῦν κακῶς

ΑΓΙΟΥ ΙΣΙΔΩΡΟΥ ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΟΥ ΣΤΟΝ ΕΠΙΣΚΟΠΟ ΘΕΟΔΟΣΙΟ

Η ιερωσύνη βέβαια είναι θείο πράγμα και το πιο πολύτιμο από όλα, την ατιμάζουν όμως περισσότερο από όλους αυτοί που τη χρησιμοποιούν κακώς, οι οποίοι δεν έπρεπε να χειροτο­νούνται καθόλου, ώστε οι ανόητοι να μη τολμούν να αποδίδουν σ’ αυτήν τα εγκλήματα αυτών που την ασκούν. 

Γιατί, αφήνο­ντας αυτούς που την ατιμάζουν, στρέφουν σ’ αυτήν τις κατηγο­ρίες, η οποία έπρεπε και να δικαστεί, επειδή ασχημονεί με ανθρώπους αχρείους, και οι οποίοι δεν έπρεπε να συγκαταριθμούνται σ’ αυτήν.

Γιατί, εάν στις κοσμικές εξουσίες, άλλο είναι το αξίωμα, και άλλος εκείνος που δεν το ασκεί όπως πρέπει, και η αρχή, έχοντας τη δική της τάξη και αξία, εκείνον που παρεκτρέπεται σ’ αυτήν, τον τιμωρεί με την πιο βαρειά τιμωρία, για ποιόν λόγο στην ιεροσύνη συγχέουν τα πράγματα, και τις αμαρτίες εκείνων που δεν την υπηρετούν όπως πρέπει, προσπαθούν να τις αποδώσουν σ’ αυτήν;

Ας παύσουν λοιπόν εκείνοι που εξαιτίας τού Ευσεβίου και τού Ζωσίμου και τού Παλλαδίου και τού Μάρωνα εξευτελίζουν την ιερωσύνη, και ας μη ακονίζουν το ξίφος της τιμωρίας εναντίον τους, αλλά εκείνους βέβαια που δεν ανέχονται να ζουν με ευσέβεια, να τους κατηγορούν ως μιαρούς και εχθρούς της ευσέβειας και της αρετής, ενώ αυτήν να την εξυμνούν και να την στεφανώνουν, επειδή παρέχει σε όλους αυ­τά που πρέπει.

Ἄν ὁ ἱερέας δέν ζεῖ σωστά, ὁ βαπτιζόμενος ἀπό αὐτόν βλάπτεται;Ἁγίου Ἰσιδώρου Πηλουσιώτου

ΑΝ Ο ΙΕΡΕΑΣ ΔΕΝ ΖΕΙ ΣΩΣΤΑ

Ο ΒΑΠΤΙΖΟΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΒΛΑΠΤΕΤΑΙ;

ΣΤΟΝ ΚΟΜΗΤΑ ΕΡΜΙΟ

Ότι, εάν ο Ιερέας δεν ζει σωστά, ο βαπτιζόμενος

δεν βλάπτεται καθόλου ως προς τα σωτηριώδη σύμβολα.

Επειδή, όπως έχεις γράψει, σκανδαλίζεσαι από τη ζωή τού πρεσβυτέρου Ζωσίμου, και νομίζεις ότι, όσοι βαπτίζονται από αυτόν, βλάπτονται καίρια και αναπόφευκτα, θεώρησα σωστό να σου απαντήσω πολύ γρήγορα, ότι αυτός που βαπτίζεται δεν βλάπτεται ως προς τα σωτηριώδη σύμβολα, εάν ο ιερέας δεν ζει σωστά, αλλ’ αυτός βέβαια οπωσδήποτε (γιατί πρέπει να σε διαβεβαιώσω) θα απολαύσει εκείνες τις θεϊκές και ανώτερες από κάθε περιγραφή ευεργεσίες, ενώ ο ιερέας θα δώσει λόγο πιο ανυπόφορο για τη δική του ζωή, και θα κολαστεί τόσο περισσό­τερο, όση είναι και η τιμή της οποίας είχε αξιωθεί. Γιατί αυτός που δεν έγινε αγαθός ούτε με το ότι τιμήθηκε με την ιερωσύνη, δικαιολογημένα θα είναι άξιος μεγαλύτερης τιμωρίας.Κανένας λοιπόν από αυτούς που μυήθηκαν σ’ εκείνη την θεϊκή τελετή, η οποία ανοίγει στους μυημένους τους ουρανούς, να μη σκέφτεται ότι βλάπτεται άμεσα ως προς τα σύμβολα της σωτηρίας, ούτε, όταν ενδεχομένως φταίξει, να νομίζει ότι θα έχει ευπαρουσίαστη ομολογία τη ζωή τού ιερέα. Αυτά βέβαια τα λέγω, όχι επειδή όλοι οι ιερείς είναι τέτοιοι, μη γένοιτο (αν και βέβαια σε κάποιους υπάρχουν αυτά τα παραπτώματα, από άλλους όμως απουσιάζουν. Και αν σε μερικούς δεν υπάρχουν αρετές, ούτε από όλους λείπουν), αλλά θέλοντας να δείξω, ότι ακόμα και αν όλοι είναι τέτοιοι, αυτός που βαπτίζεται δεν βλάπτεται καθόλου.Αν όμως νομίζεις ότι αυτά είναι σκέψεις ανθρώπων, θα προσπαθή­σω να σε βεβαιώσω από τα θεία λόγια. Τι δηλαδή πιο βδελυρό υπήρξε από τον Βαλαάμ; Και όμως ο Θεός χρησιμοποίησε τη γλώσσα του σε ευλογίες. Τι επίσης πιο μυαρό από τον Καϊάφα; Και όμως προφήτεψε, και η χάρη του Θεού τη γλώσσα του βέ­βαια την άγγιξε, την πρόθεσή του όμως δεν την άγγιξε. Αν όμως θέλεις να μάθεις και κάτι πιο παράδοξο, με κόρακα, το ακάθαρτο αυτό πτηνό, έτρεφε τον Ηλία που διέτρεξε τους ουρανούς.Μην αμφιβάλλεις λοιπόν, όταν τα θεία και υπερφυσικά χαρίσματα δίνονται σε μερικούς αμαρτωλούς ιερείς (γιατί δεν πρέπει να τους καταδικάζουμε όλους, ούτε και είναι δίκαιο).

Ὁ θυμός δέν σέ συμφέρει…

Άγιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης

Θα συμφωνήσω μαζί σου ότι το να αμύνεται κανείς δεν είναι άδικο, αλλά πρέπει και συ να συμφωνήσεις ότι δεν είναι και φιλοσοφημένο. Αυτό που λες θα ήταν λογικό, αν ήταν εύκολο και χωρίς πολλές περιπλοκές.

Αν όμως, πριν να δικαιωθεί κανείς, αδικείται χίλιες φορές τότε είναι καλύτερα να μην προσθέτει στην αδικία που του έγινε κι άλλο κακό.

Σου φαίνεται ότι μιλάω με αινίγματα; Θα προσπαθήσω λοιπόν να σου εξηγήσω.

Σκέψου, αν θελήσει κανείς να αμυνθεί, τι χρειάζεται να πάθει…

Πρώτα τον πλημμυρίζει ο θυμός και μετά τον διαλύει η οργή.

Γιατί πρώτα φέρνει στο μυαλό του αυτό που έπαθε και μετά οργίζεται και επιθυμεί την ανταπόδοση. Τρίτο, προκαλεί ταραχή γύρω του.

Τέταρτο, κάνει χίλιους δυο λογισμούς.

Πέμπτο, τον πιάνει δέος και τρεμούλα και αγωνία γιατί τον τρώει ο θυμός και τον συγκλονίζει ο φόβος για το πώς θα πετύχει την αντεπίθεσή του. Δε σου φαίνεται λοιπόν πως τιμωρείται αυτός ο ίδιος, πριν τιμωρήσει τον άλλον;

Ἡ Ἰερωσύνη κατά τόν Ἅγιο Ἰσίδωρο Πηλουσιώτη

Η ΙΕΡΩΣΥΝΗ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΣΙΔΩΡΟ ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΗ

Η παρούσα εργασία αποτελείται από τρία κεφάλαια. Στο πρώτο παρουσιάζεται ο βίος, το γενικό και το ειδικό περί της ιερωσύνης συγγραφικό έργο του αγίου Ισιδώρου. Στο δεύτερο κεφάλαιο ασχολούμαστε ειδικότερα με τις περί ιερωσύνης θέσεις του, όπως είναι ο ορισμός της ιερωσύνης, η αξία της, το επίπονο και το ριψοκίνδυνο έργο της. Στο τρίτο κεφάλαιο αναφερόμαστε στα προσόντα που πρέπει να έχει ο υποψήφιος και στις αρετές του ιερέως. 

http://ikee.lib.auth.gr/record/125774/files/GRI-2011-6223.pdf

https://proskynitis.blogspot.com/2019/06/blog-post_68.html

Τά Εὐαγγέλια τά δέχεσαι ἤ πλήρως ἤ καθόλου!

 Οσίου Ἰσιδώρου Πηλουσιώτου

 Ἀξιάκουστη ἀντίθεση πρός Ἕλληνα, γιά τήν ἀνάσταση τοῦ Σωτήρα. 

Γνώρισα κάποτε ἕναν εἰδωλολάτρη μέ φοβερή ἱκανότητα στό λόγο, πού εἶχε πολύ μεγάλη φήμη γιά τή δύναμη αὐτή τοῦ λόγου του μεταξύ τῶν πολλῶν, τόν ὁποῖο ἀποστόμωσα μέ λίγα λόγια. Ὅταν δηλαδή ἐκεῖνος πρόβαλε τά πάθη καί τόν σταυρό, προκαλώντας πλατειά γέλια, τοῦ ἀπάντησα ἐγώ μέ ἠρεμία: 

“Από ποῦ μπορεῖς νά ἀποδείξεις ὅτι σταυρώθηκε;” 

Καθώς λοιπόν ὅλοι οἱ ἀκροατές ἐξεπλάγησαν καί σκέφτονταν, τί ἄραγε ἤθελα νά ἐπιτύχω λέγοντας τό αὐτό, ἐκεῖνος ἀπάντησε, σίγουρος ὅτι θά κερδίσει τή νίκη χωρίς κόπο, 

“Είναι γραμμένο στά Εὐαγγέλια”. 

Σ’ αὐτόν ἀμέσως ἀνταπάντησα: 

“Ασφαλώς σ’ αὐτά εἶναι γραμμένο καί ὅτι ἀναστήθηκε καί ἀνέβηκε στούς οὐρανούς. Ἐφόσον λοιπόν πιστεύεις στά Εὐαγγέλια, τά ὁποῖα ἀναφέρουν καί αὐτό καί ἐκεῖνο, πίστεψε τά καί τά δύο. Ἄν πάλι ὄχι, τότε κάνεις μεγάλο ἀτόπημα, ἐγκρίνοντας τό ἕνα καί ἀπορρίπτοντας τό ἄλλο. 

Λέμε τό "Πάτερ ἡμῶν", ἀλλά κάνουμε τά ἀντίθετα δυστυχῶς... (Ὁσίου Ἰσιδώρου Πηλουσιώτου)

 Επιστολή 24 - ΣΤΟΝ ΔΙΑΚΟΝΟ ΕΥΤΟΝΙΟ

Στο «Πάτερ ημών»

Συ βέβαια φαίνεσαι να θαυμάζεις τη συντομία της προσευχής, εγώ όμως θαύμαζα πάντοτε και θαυμάζω την με λίγα λόγια εξαίσια φιλοσοφία.

Γιατί, αν και η απαγγελία των λόγων είναι εύκολη, δεν είναι όμως εύκολη και η ερμηνεία των νοημάτων. Γιατί δεν είναι μόνο ακρατής των λόγων, αλλά και ποιητής των έργων.

 

Θεωρώ λοιπόν ότι προχωρεί πέρα από κάθε τόλμη αυτός που από τη μια δεν κάνει αυτά που ταιριάζουν σε ευδόκιμο υιό, και από την άλλη τολμά να αποκαλεί και πατέρα τον Δεσπότη, και ενώ κάνει αυτά από τα οποία θα δυσφημισθεί το όνομα του Θεού, επιχειρεί όμως να λέγει, «Ας τιμάται το όνομά σου», και ενώ είναι επισημότατος δορυφόρος του τυράννου, να λέγει, «Ας έρθει η βασιλεία σου», δηλαδή εμφανίσου σ’ αυτούς που τυραννιούνται βασιλιάς νικηφόρος, δίνοντας την ανίκητη συμμαχία εναντίον της αμαρτίας.

 

Και ακόμα, ενώ δεν κάνει τίποτε από αυτά που θέλει ό Θεός, υποκρίνεται την αρετή και λέγει,« Ας γίνει το θέλημά σου, όπως στον ουρανό, έτσι και στη γη», και ενώ επιδίδεται στην απόλαυση και στην ασωτία και αποθηκεύει πολλά όχι μόνο για την τροφή του, αλλά και ως εφόδια για τη γαστριμαργία του, εύχεται: «Το καθημερινό μας άρτο» (δηλαδή ή αυτό που είναι κατάλληλο για την ψυχή, ή εκείνο που αρκεί για το σώμα) «δώσε το μας σήμερα». Γιατί το «σήμερα» σημαίνει τα καθημερινά απαιτούμενα αγαθά. Αφού δηλαδή οδήγησε τη νοερή ψυχή στην ύψιστη φιλοσοφία, ορίζει και τον χρόνο για τον οποίο κάνει το αίτημα.

Ἰσίδωρου Πηλουσιώτη, Ἐπιστολή 240: "Πρός Κυρήνιον: Ὅτι ὁ Θεός δέν εἶναι αἰτία τῶν κακῶν"

 "Αν ο Θεός είναι αιτία των κακών, πώς ρίχνει τη βροχή σε σένα και ανατέλλει τον ήλιο και παρέτεινε την επίγεια ζωή σου μέχρι τα γερατειά, ενώ σου αξίζουν πολλοί θάνατοι εδώ και πολλά χρόνια, εξαιτίας όμως της ευσπλαγχνίας του σε κράτησε μέχρι αυτή την ηλικία, για να μετανοήσεις και να συνέλθεις;"

Ισίδωρου Πηλουσιώτη, Επιστολή 240: "Προς Κυρήνιον: Ότι ο Θεός δεν είναι αιτία των κακών"

http://apantaortodoxias.blogspot.com/2018/10/240.html?m=1

«Ἔγραψε δέ καί τίτλον ὁ Πιλᾶτος καί ἔθηκεν ἐπί τοῦ σταυροῦ·... καί ἥν γεγραμμένον Ἑβραϊστί, Ἑλληνιστί, Ρωμαϊστί». (Ἰω. ιθ΄19-20)

«Ἡ ἐπιγραφή πού εἶχε ἀναγραφεῖ πάνω στή σανίδα, πού κάρφωσε ὁ Πιλᾶτος πάνω ἀπό τό κεφάλι τοῦ Κυρίου, ἐκπλήρωνε τόν λόγο τοῦ Κυρίου, πού ἔλεγε: "ὅταν θά ὑψωθῶ, θά τούς ἑλκύσω ὅλους κοντά μου" (Ἰω. ιβ΄, 32). Διότι τό σωτήριο πάθος ἔγινε ὄχι μόνο γιά τήν Ἰουδαία, ἀλλά καί γιά κάθε ἑλληνική καί βαρβαρική χώρα».

(Ἁγίου Ἰσιδώρου τοῦ Πιλουσιώτου, Ἐπιστολές, ΕΠΕ Α΄491)

Ὁ Ἅγιος Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης ἑρμηνεύει ὁρισμένα χωρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς ὡς ἐξῆς.

Ό άγιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης ερμηνεύει ορισμένα χωρία της Αγίας Γραφής ως εξης. Το πρώτο, «δύο αλήθουσαι εν τω μυλωνι, μία παραλαμβάνεται και μία αφίεται» (Ματθ.24:41), σημαίνει ότι πολλοί αφιερώνονται στην πνευματική ζωή, αλλα με διαφορετικά κίνητρα - άλλοι αφιερώνονται με συνέπεια και ειλικρίνεια και άλλοι αμελώς και ματαιόδοξα. Οι πρώτοι θά οδηγηθούν στο Βασίλειο του Θεού ενώ οι άλλοι θά μείνουν πίσω.

Επίσης, τί σημαίνει η προσευχή γιά το «ποτήριον»; Και γιατί ο Κύριος προσευχήθηκε νά παρέλθει απ’ Αυτόν, αν ήταν δυνατόν, το ποτήρι του πόνου;

Ἅγιος Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης: Ὁ φιλόσοφος ἀσκητής τῆς Ἐκκλησίας

ΑΓΙΟΣ ΙΣΙΔΩΡΟΣ Ο ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΗΣ: Ο ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΑΣΚΗΤΗΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγος – Καθηγητής

 

       Η Αίγυπτος υπήρξε η κοιτίδα του μοναχισμού στους πρωτοχριστιανικούς χρόνους. Μεγάλες ασκητικές μορφές λάμπρυναν τον αιγυπτιακό μοναχισμό. Ένας από αυτούς υπήρξε ο άγιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης. Μια όντως μεγάλη προσωπικότητα του ορθοδόξου μοναχισμού, ο οποίος συνδύασε άριστα στο πρόσωπό του την ασκητικότητα και την Θεολογία.

      Καταγόταν από την κάτω Αίγυπτο. Γεννήθηκε το 350 κοντά στο Πηλούσιο όρος και γι’ αυτό έλαβε την προσωνυμία Πηλουσιώτης και το οποίο βρισκόταν στο βορειοανατολικό άκρο του Δέλτα του Νείλου. Οι γονείς του, ενάρετοι, πιστοί και ευγενείς, τον μεγάλωσαν με την ευσέβεια. Έχοντας δε την οικονομική ευχέρεια, του έδωσαν σπουδαία μόρφωση. Τα πρώτα γράμματα τα έμαθε στην γενέτειρά του. Κατόπιν, περί το 370, πήγε στην Αλεξάνδρεια, όπου φοίτησε στις εκεί ονομαστές φιλοσοφικές σχολές. Σπούδασε Θεολογία στην περίφημη Κατηχητική Σχολή της Αλεξάνδρειας, όπου δάσκαλός του υπήρξε ο μεγάλος εκκλησιαστικός Θεολόγος και δάσκαλος Δίδυμος ο Τυφλός. Σπούδασε την αρχαία ελληνική γραμματεία και μελέτησε σε βάθος την Αγία Γραφή και τους Πατέρες της Εκκλησίας. Υπήρξε ιδιαιτέρως θαυμαστής του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου (354-407) και μελετητής των έργων του. Τον υποστήριξε μάλιστα κατά την διένεξή του με τον Πατριάρχη Θεόφιλο (+412) και εργάστηκε για την αποκατάστασή του στην Αλεξάνδρεια.

      Σταθμό στη ζωή του αποτέλεσε η συνάντησή του με τον Μέγα Αθανάσιο (298-373), από τον οποίο χειροτονήθηκε διάκονος. Με την είσοδό του στον Ιερό κλήρο επέδειξε ασυνήθιστο ζήλο και ευσέβεια. Μάλιστα στην ιερατική του διακονία χρησιμοποίησε τις φιλοσοφικές του γνώσεις, ώστε διακρίθηκε ως μεγάλος στοχαστής, αλλά και άνθρωπος της αρετής και της βαθειάς πίστεως στο Θεό.

Ἁγίου Ἰσιδώρου Πηλουσιώτου - Γιά τήν ἱερωσύνη, ἡ ὁποία ἀτιμάζεται ἀπό ἐκείνους πού τή χρησιμοποιοῦν κακῶς

ΑΓΙΟΥ ΙΣΙΔΩΡΟΥ ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΟΥ

ΣΤΟΝ ΕΠΙΣΚΟΠΟ ΘΕΟΔΟΣΙΟ

 

Για την ιερωσύνη, η οποία ατιμάζεται από εκείνους που τη χρησιμοποιούν κακώς.

 

Η ιερωσύνη βέβαια είναι θείο πράγμα και το πιο πολύτιμο από όλα, την ατιμάζουν όμως περισσότερο από όλους αυτοί που τη χρησιμοποιούν κακώς, οι οποίοι δεν έπρεπε να χειροτο­νούνται καθόλου, ώστε οι ανόητοι να μη τολμούν να αποδίδουν σ’ αυτήν τα εγκλήματα αυτών που την ασκούν. Γιατί, αφήνο­ντας αυτούς που την ατιμάζουν, στρέφουν σ’ αυτήν τις κατηγο­ρίες, η οποία έπρεπε και να δικαστεί, επειδή ασχημονεί με ανθρώπους αχρείους, και οι οποίοι δεν έπρεπε να συγκαταριθμούνται σ’ αυτήν.

Γιατί, εάν στις κοσμικές εξουσίες, άλλο είναι το αξίωμα, και άλλος εκείνος που δεν το ασκεί όπως πρέπει, και η αρχή, έχοντας τη δική της τάξη και αξία, εκείνον που παρεκτρέπεται σ’ αυτήν, τον τιμωρεί με την πιο βαρειά τιμωρία, για ποιόν λόγο στην ιεροσύνη συγχέουν τα πράγματα, και τις αμαρτίες εκείνων που δεν την υπηρετούν όπως πρέπει, προσπαθούν να τις αποδώσουν σ’ αυτήν;

«Οὐράνια μηνύματα»

«Τώρα εἶναι καιρός εὐπρόσδεκτος, τώρα εἶναι ἡμέρα σωτηρίας».

(Β΄ Κορ. στ΄: 2)

«Καλύτερα θά ἦταν νά μήν ἁμαρτάνουμε, ἀλλά αὐτό εἶναι ἀδύνατον. Γι᾿ αὐτό εἶναι καλό ὅταν ἁμαρτάνουμε, νά ἀναγνωρίζουμε τό ἁμάρτημα καί νά σηκωνόμαστε ἀμέσως ἀπό τήν πτώση.

«Ἄν θέλεις ἀληθινά νά προσφέρεις δῶρα στό Θεό, μήν ἀτιμάζεις τόν Ἱερέα, πού εἶναι μεσίτης τῶν δώρων»

  

Ἅγιος Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης

Ἀπόσταγμα σοφίας Πατέρων

Α΄. Ἄν θέλεις ἀληθινά νά προσφέρεις δῶρα στό Θεό, μήν ἀτιμάζεις τόν Ἱερέα, πού εἶναι μεσίτης τῶν δώρων. Τά χέρια τοῦ ἱερέως ὁ Θεός τά ἀξίωσε νά χρησιμοποιοῦνται ὡς ὑπηρέτες του. Διότι ὁ ἱερέας εἶναι ἄγγελος τοῦ Παντοκράτορα Κυρίου καί γιά τήν τέλεση τοῦ μυστηρίου τῆς Θεῖας Λειτουργίας, ἀλλά καί γιά τή διακονία τῆς σωτηρίας τῶν πολλῶν.

«Ποιός εἶσαι σύ πού κρίνεις ξένο ὑπηρέτη;». Ρωμ. ιδ΄: 4.

«Δέν ἔχεις ἱκανότητα πρόγνωσης, ὥστε νά γνωρίζεις τά ὅσα ἐπιφυλάσσονται κατά τήν Κρίση. Μήν καταδικάζεις, λοιπόν, τούς συνανθρώπους σου πρίν ἀπό αὐτήν διότι δέν εἶσαι σύ ὁ καρδιογνώστης.

Ἐπὶ τῇ μνήμη ἁγ. Ἰσιδώρου Πηλουσιώτου (+Μητροπολίτου Φλωρίνης Αὐγουστίνου Καντιώτου)

Γαλῆ (=γάτα) - νύμφη

(Ομιλία του †Επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

(Ἡ μνήμη σήμερα τοῦ ἁγίου Ἰσιδώρου τοῦ Πηλουσιώτου, ποὺ ὑπῆρξε ἐλεγκτὴς διαφόρων ἀταξιῶν κληρικῶν τῆς ἐποχῆς του, μᾶς δίνει τὴν ἀφορμὴ νὰ θυμηθοῦμε ἕνα παλαιὸ ἄρθρο τοῦ π. Αὐγουστίνου ἀφιερωμένο στοὺς σπουδαστὰς τῆς ἱερᾶς ἐπιστήμης τῆς θεολογίας, στὸ ὁποῖο μιλάει γιὰ τοὺς ὑποψηφίους κληρικούς. Ἡ κεντρική του ἰδέα εἶναι· Προσοχὴ στὶς χειροτονίες ! )

Ὁ Χριστιανισμός, ἀγαπητοί μου, ὅταν σταμάτησαν οἱ διωγμοί, κηρύχθηκε ἐ πίσημη θρησκεία τοῦ κράτους τὸ ἔτος 313 μ.Χ. καὶ σιγὰ - σιγὰ ἡ πίστις πῆρε νὰ προοδεύῃ. Χτίζονται ναοί, βαπτίζονται καὶ ἀξιωματοῦχοι…. Ἀλλὰ ἡ ἐξωτερικὴ αὐτὴ ἄνεσι καὶ ἡ λαμπρότητα ἔγιναν πειρασμοὶ γιὰ τὴν Ἐκκλησία. Ἄνθρωποι ποὺ τὸν καιρὸ τῶν διωγμῶν ἔμειναν μακριά, τώρα, ὄχι ἀ πὸ ἁγνὴ πίστι ἀλλ᾽ ἀπὸ ταπει νὴ συμφεροντολογία, εἶπαν· Θὰ γίνουμε Χριστιανοί, ἀκόμα καὶ κληρικοί, γιὰ νὰ ζήσουμε.

Ἄν ὁ ἱερέας δέν ζεῖ σωστά, ὁ βαπτιζόμενος ἀπό αὐτόν βλάπτεται; (Ἅγ. Ἰσίδωρος Πηλουσιώτης)

ΣΤΟΝ ΚΟΜΗΤΑ ΕΡΜΙΟ
 

Ότι, εάν ο Ιερέας δεν ζει σωστά, ο βαπτιζόμενος δεν βλάπτεται καθόλου ως προς τα σωτηριώδη σύμβολα.

Επειδή, όπως έχεις γράψει, σκανδαλίζεσαι από τη ζωή τού πρεσβυτέρου Ζωσίμου, και νομίζεις ότι, όσοι βαπτίζονται από αυτόν, βλάπτονται καίρια και αναπόφευκτα, θεώρησα σωστό να σου απαντήσω πολύ γρήγορα, ότι αυτός που βαπτίζεται δεν βλάπτεται ως προς τα σωτηριώδη σύμβολα, εάν ο ιερέας δεν ζει σωστά, αλλ’ αυτός βέβαια οπωσδήποτε (γιατί πρέπει να σε δια­βεβαιώσω) θα απολαύσει εκείνες τις θεϊκές και ανώτερες από κάθε περιγραφή ευεργεσίες, ενώ ο ιερέας θα δώσει λόγο πιο ανυπόφορο για τη δική του ζωή, και θα κολαστεί τόσο περισσό­τερο, όση είναι και η τιμή της οποίας είχε αξιωθεί. Γιατί αυτός που δεν έγινε αγαθός ούτε με το ότι τιμήθηκε με την ιερωσύνη, δικαιολογημένα θα είναι άξιος μεγαλύτερης τιμωρίας.

Κανένας λοιπόν από αυτούς που μυήθηκαν σ’ εκείνη την θεϊκή τελετή, η οποία ανοίγει στους μυημένους τους ουρανούς, να μη σκέφτεται ότι βλάπτεται άμεσα ως προς τα σύμβολα της σωτηρίας, ούτε, όταν ενδεχομένως φταίξει, να νομίζει ότι θα έχει ευπαρουσίαστη ομολογία τη ζωή τού ιερέα.