
Τῇ καθολικῇ ἐκκλησίᾳ οὔτε, προσθήκην, οὔτε μείωσιν ἐπιδέχεται· μεγίστη γὰρ τὸν προστιθέντα καὶ τὸν ἀφαιροῦντα τιμωρία δεσμεῖ. «Ἐπικατάρατος γὰρ ,φησὶν, ὅς μετατίθησιν ὅρια πατέρων αὐτοῦ»
Γράφει ο Χρήστος Βλαμάκης για το orthopraxia.gr
Ένας χρόνος μετά το ξεκίνημα της “πανδημίας” και τα πράγματα συνεχίζουν και προχωράνε. Ειδικά στα εκκλησιαστικά, σε λίγο, αν τα πράγματα συνεχίσουν έτσι, θα φτάσουμε να παίρνουμε και την Θεία Κοινωνία από …το περίπτερο. Μάσκες, αντισηπτικά, γάντια, κορδέλες στα καθίσματα είναι λίγα από τα πολλά της “νέας κανονικότητας”.
Όλα αυτά, κάπως, δυστυχώς, πάμε να τα συνηθίσουμε. Κάτι όμως που δεν αντέχεται, και ποτέ δεν πρέπει να συνηθίσουμε, είναι το να βλέπεις ανθρώπους να υποκλίνονται μπροστά στις εικόνες χωρίς να τις ασπάζονται! Τους οδήγησαν, βλέπετε, οι ίδιοι οι Ιεράρχες προς το ανάθεμα!
Οι ίδιοι (οι ιεράρχες) που κοινοποιούν προς τα ΜΜΕ ότι θα λειτουργήσουν αύριο τηρώντας ΟΛΑ τα υγειονομικά μέτρα (ΦΕΚ Β’ 5509/15-12-2020) και θα διαβάσουν και τμήμα από το Συνοδικό της Ορθοδοξίας.
Αναρωτιέμαι, θα ξεκινήσουν τα αναθέματα από τους εαυτούς τους; Διότι είναι ξεκάθαρο ότι προσκύνηση και ασπασμός είναι το ίδιο πράγμα.
Το παραπάνω δεν είναι δική μου γνώμη, αλλά των πατέρων της 7ης οικουμενικής Συνόδου.
Κατά τους πατέρες, λοιπόν (της 7ης οικουμενικής Συνόδου), προσκυνώ και ασπάζομαι είναι ένα και το αυτό. Και όχι απλώς ασπάζομαι, αλλά ασπάζομαι με επίταση, με πόθο.
