Για να κατανοήσουμε την πορεία της ρωσικής εικονογραφίας και τη σχέση της προς την
βυζαντινή, πρέπει να έχουμε πάντοτε υπ’ όψη, ότι οι Έλληνες διέθεταν
μακραίωνα παράδοση πλαστικών τεχνών, την οποία κληρονόμησε ο βυζαντινός
πολιτισμός, ενώ οι Ρώσοι δεν είχαν προϊστορία πλαστικών αναζητήσεων.
Ωστόσο, μετά τον εκχριστιανισμό του ο ρωσικός λαός εκφράσθηκε κυρίως
μέσα από την Εικόνα. Τόσο μάλιστα, ώστε τελικά η ρωσική Εικόνα κατέστη η κύρια έκφραση της ρωσικής Ορθοδοξίας και η
σημαντικότερη θυγατρική τέχνη του Βυζαντίου, με εντονότερη ιδιοπροσωπία
από τις άλλες (σερβική, γεωργιανή κτλ.). Έτσι σήμερα έχουμε δύο κυρίως
παραδόσεις, τη βυζαντινή και τη ρωσική εικονογραφία, ως τις πιο
χαρακτηριστικές εικονογραφικές εκφράσεις της Ορθοδοξίας.
Στη ρωσική
εικονογραφία πάντως χρωστάμε το ότι γνώρισε η Ευρώπη την Ορθόδοξη
Εικόνα, γεγονός που είχε βέβαια και θετικές αλλά και αρνητικές συνέπειες για την κατανόηση της Ορθοδοξίας από τους Ευρωπαίους. Στις θετικές
συγκαταλέγονται το ενδιαφέρον που αναπτύχθηκε στη Δύση για την
Ορθοδοξία, η προσπάθεια για θεολογική ερμηνεία της Εικόνας και η επιστροφή προς τα παραδοσιακά υλικά.
