Ἅγιος Ἰλαρίων ὁ Ἵβηρας ὁ ἐν Θεσσαλονίκη:ὁ παρεπιδημών θαυματουργός παιδαριογέροντας στήν Θεσσαλονίκη καί ἡ ἀπαγωγή τοῦ λειψάνου του!

ΑΓΙΟΣ ΙΛΑΡΙΩΝ Ο ΙΒΗΡΑΣ Ο ΕΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: Ο ΠΑΡΕΠΙΔΗΜΩΝ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ ΠΑΙΔΑΡΙΟΓΕΡΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙ­ΚΗ ΚΑΙ Η ΑΠΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΛΕΙΨΑΝΟΥ ΤΟΥ!

Τα παραμύθια της καθ’ ημάς Ανατολής με τους ποικίλους ήρωες και τις περιπέτειες τους από τόπο σε τόπο, σε γεμίζουν με θάμβος για την γενναιότητα τους, την αξιοσύνη τους την εφευρετικότητά τους και την ικανότητά τους να ξεπερνούν τις ποικίλες δυσκολίες για να φτάσουν στον τελικό τους στόχο τους.

Κάποια συναξάρια περιέχουν πολλά τέτοια στοιχεία, μόνον που πρόκειται για αληθινές ιστορίες που ενίοτε μοιάζουν και με κινηματογραφικά σενάρια λόγω της ποικίλης πλοκής τους ή ακόμη και τις ανατροπές τους. Αλλά πέραν από την κινηματογραφική παρακολούθηση τους που γίνεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, το συναξάρι σου προσφέρει παραμυθία, όπως η αρχαία τραγωδία την κάθαρση. Η παραμυθία, όμως, είναι πέραν από την κάθαρση, αφού μοιάζει ο ίδιος ο άγιος στέκεται δίπλα σου και να σου μεταγγίζει την χάρη του ή ακόμη να σε κοιτά κατάματα και να δρα επάνω σου καταλυτικά, προσφέροντάς σου αναγεννητική παρηγοριά.

Η ιστορία του αγίου Ιλαρίωνα του Ίβηρα (822-857), δηλαδή του Γεωργιανού, αλλά και Θεσσαλονικιού, αφού έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στην Θεσσαλονίκη, έχει μια τέτοια ατμόσφαιρα περιπέτειας με όλο το θάμβος του παραμυθιού της Ανατολής και, βεβαίως, της παραμυθίας που προσφέρουν τα συναξάρια.

Άλλωστε ο ίδιος μπήκε σε μοναστήρι σε ηλικία έξι χρονών και στα 14 του έγινε ασκητής και ερημίτης. Και μάλιστα τόσο πρόκοψε που τον εκτίμησαν και οι λοιποί ερημίτες και σύντομα μαζεύτηκαν γύρω του 11 υποτακτικοί. Λίγο αργότερα άρχισαν να προσέρχονται για να λάβουν παρηγοριά και πνευματικές οδηγίες πλήθος ανθρώπων απ’ όλη την Γεωργία.

Για τον λόγο αυτό προσέτρεξε εκεί και ο Επίσκοπος της Ιβηρίας για να δει από κοντά τι, ακριβώς, συνέβαινε. Η πρότασή του στον νεαρό ρακένδυτο ερημίτη να τον χειροτονήσει, φανερώνει το συμπέρασμα που αποκόμισε από την συνάντησή τους. Ο άγιος Ιλαρίων στην αρχή αρνήθηκε αλλά μετά αποδέχτηκε. Ήταν τότε 25 χρονών.

Πάντως, σχεδόν αμέσως εγκατέλειψε την Ιβηρία και πήγε για προσκύνημα στα Ιεροσόλυμα, αφήνοντας κάποιον άλλο ως ηγούμενο στο πόδι του, αφού πλέον δεν μπορούσε να ησυχάσει ασκητικά στην πατρίδα του. Ίσως να σκέφτηκε κιόλας πως ήταν πολύ μικρός για να σηκώσει όλο αυτό το βάρος και την πνευματική ευθύνη για όλους αυτούς τους ανθρώπους που τον επισκέπτονταν.

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἰάκωβος,ὁ Ἅγιος Ἐφραίμ Ν. Μάκρης καί τά θαυμαστά σημεῖα!!!

Όταν στις 3 Ιανουαρίου 1950 βρέθηκαν από την αείμνηστη Ηγουμένη Μακαρία Δεσύπρη, τα ιερά λείψανα του Αγίου Εφραίμ στο ερειπωμένο τότε Μοναστήρι του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Ν. Μάκρης, Μητροπολίτης Αττικής και Μεγαρίδος ήταν ο Ιάκωβος Βαβανάτσος ο μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, τον οποίο η μακαριστή Γερόντισσα ενημέρωσε αμέσως σχετικά με την ανεύρεση την ιερών λειψάνων, εκείνος την συμβούλεψε να κρατήσει προσωρινά μυστικό το γεγονός, να τοποθετήσει τα λείψανα σε ξύλινο κιβώτιο και να τα φυλάξει εντός του Ναού της Μονής όπου θα τα έβλεπε ο ίδιος στην πρώτη επίσκεψη του στο Μοναστήρι.

Όταν ο μακαριστός Ιάκωβος πήγε στο Μοναστήρι για να λειτουργήσει τα λείψανα είχαν πράγματι τοποθετηθεί μέσα σε ξύλινο κιβώτιο και βρισκόταν εντός του Αγίου Βήματος.

Κατά την διάρκεια του όρθρου ο Αρχιερέας παρακαλούσε θερμά τον Κύριο και την Παναγία να του δείξουν ένα σημείο που να φανερώνει την αγιότητα του ανθρώπου στον οποίο ανήκαν τα λείψανα αφού τότε τα μόνα στοιχεία που υπήρχαν ήταν τα οράματα της Ηγουμένης.

Τά λείψανα τοῦ Ὁσίου Σεργίου τοῦ Ράντονεζ: Ἱστορία τῆς εὕρεσης, τῆς ἀνακομιδῆς καί τῆς ἐπιστροφῆς στή Λαύρα Μέρος Α: Ἡ εὕρεση

Το 2022, η Ορθόδοξη Εκκλησία γιορτάζει μια σημαντική επετειακή ημερομηνία: πριν από 6 αιώνες βρέθηκαν τα λείψανα του Αγίου και Θεοφόρου Πατέρα μας Σεργίου του Ράντονεζ. Επι 6 αιώνες τα λείψανα χάραξαν τη δική τους ιστορία. Όπως η ζωή του ίδιου του Οσίου Σεργίου ήταν γεμάτη από θλίψεις, δυσκολίες και δοκιμασίες, έτσι και η ιστορία των λειψάνων του έχει τις τραγικές της σελίδες, που επιβεβαιώνουν μόνο και μόνο την αγιότητα του ασκητή και την ιδιαίτερη ευλογημένη δύναμη που του έδωσε ο Θεός από ψηλά για να ενισχύει, να φωτίζει και να θεραπεύει ψυχικές και σωματικές ασθένειες. Τις άγιες ημέρες του εορτασμού της επετείου, θα θέλαμε να θυμηθούμε τις πιο εντυπωσιακές σελίδες αυτής της ιστορίας.

Εύρεση των λειψάνων

Ο Όσιος Σέργιος του Ράντονεζ εκοιμήθη στις 25 Σεπτεμβρίου 1392. Εκείνη την εποχή το μοναστήρι της Αγίας Τριάδος που ίδρυσε ο ίδιος το 1337 στο όρος Μάκοβετς ήταν ήδη το πνευματικό κέντρο των ρωσικών χωρών. Ζούσε με κοινοβιακό κανόνα, η μονή είχε πολλά ξύλινα κτίρια και δύο ναούς. Πριν από την κοίμησή του ο ηγούμενος ζήτησε από τους μοναχούς του να τον θάψουν στο κοινό κοιμητήριο. Ωστόσο, ο Κυπριανός, μητροπολίτης Κιέβου, ευλόγησε το αντίθετο, τα ιερά λείψανα του ασκητή να ενταφιαστούν στην ξύλινη εκκλησία της Αγίας Τριάδoς. Το 1408, κατά την εισβολή του στρατηγού της Χρυσής Ορδής των Εδιγεών, η εκκλησία αυτή κάηκε. Το 1412 χτίστηκε ο ναός της Αγίας Τριάδoς στην θέση του χτίστηκε ο ναός του Αγίου Πνεύματος. Ο ναός ήταν ξύλινη κατασκευή.

Το 1422, 30 χρόνια μετά την κοίμηση του οσίου Σεργίου, άρχισε η οικοδόμηση του νέου πέτρινου καθεδρικού ναού της Αγίας Τριάδος. Πριν από την έναρξη της οικοδόμησης ο Όσιος εμφανίστηκε σε όραμα σε έναν ευσεβή χριστιανό και πρόσταξε να μεταφέρει στον ηγούμενο Νίκων του Ράντονεζ και τους αδελφούς τα εξής λόγια:

Τῇ 3ῃ τοῦ μηνὸς Ἰανουαρίου μνήμη τῆς εὑρέσεως τῶν Ἱερῶν Λειψάνων τοῦ Ἁγίου Ἐφραὶμ τοῦ ἐν τῷ ὄρει τῶν Ἀμώμων Νέας Μάκρης

Ὁ Ἅγιος Ἐφραίμ, κατὰ κόσμο Κωνσταντῖνος Μόρφης, γεννήθηκε στὰ Τρίκαλα στὶς 14 Σεπτεμβρίου 1384 μ.Χ. σὲ εἰδυλλιακὴ τοποθεσία, κοντὰ στὸν Ληθαῖο ποταμό. Ἔμεινε ὀρφανὸς ἀπὸ πατέρα σὲ μικρὴ ἡλικία μαζὶ μὲ τὰ ἄλλα ἑφτὰ ἀδέλφια του, τὴ δὲ φροντίδα τους, μετὰ τὸν Θεό, ἀνέλαβε ἡ εὐσεβὴς μητέρα του. Σὲ ἡλικία 14 ἐτῶν, γιὰ νὰ ἀποφύγει τὸν ἐξισλαμισμὸ καὶ τὰ γενιτσαρικὰ σώματα, εἰσῆλθε στὴν ἀκμάζουσα τότε σταυροπηγιακὴ Ἱερὰ Μονὴ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τοῦ ὅρους τῶν Ἀμώμων (Καθαρῶν) τῆς Ἀττικῆς. 

Ὁ Ἅγιος Ἐφραὶμ ἀκολούθησε μὲ ἔνθεο ζῆλο τὸν Χριστό, καὶ διέπρεψε μὲ τὴν λαμπρότητα τῆς ζωῆς του καὶ τοὺς πόνους τῆς ἀθλήσεώς του στὸ ὀρὸς τῶν Ἀμώμων Ἀττικῆς (Περιοχὴ Νέας Μάκρης). Ἀξιώθηκε ἀκόμα νὰ λάβει τὸ μέγα Μυστήριο τῆς Ἱεροσύνης καὶ τὸ χάρισμα νὰ ὑπηρετεῖ τὸ ἅγιο θυσιαστήριο, σὰν ἄγγελος Θεοῦ, μὲ φόβο Θεοῦ καὶ πολλὴ κατάνυξη. 

Τὸ 1416 μ.Χ. οἱ Τοῦρκοι εἰσέβαλαν καὶ λεηλάτησαν τὴν Ἀττικὴ καὶ ἀνάγκασαν τὸ Δούκα τῶν Ἀθηνῶν νὰ δηλώσει ὑποταγὴ στὸ Σουλτάνο. Τὸ 1424 μ.Χ. οἱ Τοῦρκοι εἰσέβαλαν βιαίως στὴ Μονὴ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου καὶ ἔσφαξαν ὅλους τούς Πατέρες τῆς Μονῆς. Ὁ Ἅγιος ἀπουσίαζε στὴ σπηλιὰ του πάνω στὸ βουνὸ γιὰ προσευχὴ καὶ μόλις ἐπέστρεψε ἀντίκρισε ἔντρομος τὰ πτώματα τῶν Πατέρων. Ἀφοῦ τοὺς ἔθαψε, ἀκολούθως θρήνησε γοερῶς. 

Τὸν ἑπόμενο χρόνο, τὴν 14η Σεπτεμβρίου 1425 μ.Χ., ἐπανῆλθαν οἱ βάρβαροι καὶ...

βρῆκαν τὸν Ἅγιο. Τὸν συνέλαβαν καὶ ἄρχισαν τὰ μαρτύρια του, ποὺ τελείωσαν στὶς 5 Μαΐου 1426 μ.Χ. ἡμέρα Τρίτη καὶ ὥρα 9 τὸ πρωί. Τὸν κρέμασαν ἀνάποδα σ' ἕνα δένδρο, ποὺ σώζεται ἀκόμα, τὸν κάρφωσαν στὰ πόδια καὶ τὸ κεφάλι, καὶ τέλος τὸ καταπληγωμένο καὶ μαρτυρικὸ σῶμα του τὸ διαπέρασαν μὲ ἀναμμένο ξύλο καὶ ἔτσι παρέδωσε τὴν ἁγία του ψυχὴ στὸν στεφανοδότη Χριστό. 

Μετὰ ἀπὸ μισῆ χιλιετία εὐδόκησε ὁ φιλάνθρωπος Θεὸς καὶ φανερώθηκαν, ὕστερα ἀπὸ πολλὲς ἐμφανίσεις τοῦ ἰδίου τοῦ Ἁγίου Ἐφραὶμ καὶ πολλῶν ἄλλων θαυμαστῶν γεγονότων, ὅλα ὅσα σήμερα γνωρίζουμε, τὰ ὁποῖα ἐπιβεβαιώθηκαν μὲ τὴν εὕρεση τῶν μαρτυρικῶν καὶ χαριτόβρυτων λειψάνων τοῦ Ἁγίου στὶς 3 Ἰανουαρίου 1950 μ.Χ. 

Ὁ Ἅγιος Ἐφραὶμ γιορτάζεται δύο φορὲς τὸ χρόνο, στίς 3 Ἰανουαρίου ἡ εὕρεση τῶν τιμίων λειψάνων του, καὶ στις 5 Μαΐου τό μαρτυρικό του τέλος. 

Διηγεῖται ἡ μοναχὴ Μακαρία... 

Μνήμη Ἁγίου Ἐφραίμ: Πῶς ἀνακαλύφθηκε τό θαυματουργό σκήνωμα τοῦ Ὁσίου στή Νέα Μάκρη Ἀττικῆς -

 Χρειάστηκαν 524 ολόκληρα χρόνια από το μαρτυρικό του θάνατο μέχρι να φανερωθεί. Με μια σειρά γεγονότων όπως οράματα, σημάδια του Θεού και εμφανίσεις του ίδιου του Αγίου, βρέθηκαν στις 3 Ιανουαρίου 1950 τα Ιερά του Λείψανα και έγινε σταδιακά γνωστή η ζωή του. Χιλιάδες πιστοί κατακλύζουν κάθε χρόνο τη Νέα Μάκρη, ελπίζοντας σε ίαση ψυχική, σωματική και πνευματική. Εκεί η Ηγουμένη Μακαρία και οι Μοναχές της, με πολλή ευσέβεια δέχονται τους επισκέπτες στην Ιερά Μονή, όπου φυλάσσονται τα Ιερά Λείψανα του Αγίου Εφραίμ.
 Η Ηγουμένη ήταν εκείνη που είχε την αξίωση να βρει το Άγιο σκήνωμα, όταν ήτα νεαρή. Η Θεία Πρόνοια την είχε οδηγήσει το 1945 στα ερείπια του Μοναστηριού του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Βλέποντας το ερημωμένο Μοναστήρι αποφάσισε να μείνει εκεί και να προσπαθήσει σταδιακά να αναστηλώσει την παλαιά Μονή. Καθώς εργαζόταν στο προαύλιο άκουσε μια απόκοσμη βαθιά φωνή να λέει:

Τό «σκήνωμα τῆς καλογριᾶς» προκαλεῖ δέος στούς Τούρκους

ΤΟ «ΣΚΗΝΩΜΑ ΤΗΣ ΚΑΛΟΓΡΙΑΣ» ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΔΕΟΣ ΣΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ

Νίκου Χειλαδάκη Δημοσιογράφου-Συγγραφέα-Τουρκολόγου

   Ένα σκήνωμα μιας ελληνορθόδοξης καλόγριας που εκτίθεται στο μουσείο της πόλης της Νίγδης στην Καππαδοκία, έχει προκαλέσει…
το τεράστιο ενδιαφέρον των Τούρκων που προσέρχονται κατά κύματα για να δουν και να θαυμάσουν με δέος, όσο και αν αυτό ακούγεται υπερβολικό, το λείψανο αυτό από την περίοδο που, στην περιοχή αυτή, στην αγιωτόκο Καππαδοκία, άκμαζε ο μοναχισμός, αφήνοντας μέχρι σήμερα την μεγάλη και ιστορική του παρακαταθήκη και στους σημερινούς κατοίκους της σύγχρονης Τουρκίας.
Όπως αναφέρουν τα τουρκικά δημοσιεύματα, (και είναι χαρακτηριστικό ότι το θέμα αυτό, δηλαδή το σκήνωμα της ελληνορθόδοξης καλόγριας, έχει προβληθεί από πολλές τουρκικές εφημερίδες, όπως της Milliyet), στην περιοχή της Νίγδης, όπου υπήρχε μια ανθούσα ελληνορθόδοξη κοινότητα μέχρι την ανταλλαγή των πληθυσμών, ανακαλύφθηκε πριν από λίγο καιρό το σκήνωμα μιας ελληνορθόδοξης καλόγριας καθώς και τα οστά άλλων τεσσάρων παιδιών. Η ανακάλυψη αυτή έγινε στην κοιλάδα της Ιλχάρα, στην περιοχή του Aksaray, μια περιοχή όπου υπήρχαν πολλά μοναστήρια μέσα σε σπηλιές και ολόκληρες πόλεις σκαμμένες κάτω από το έδαφος από την εποχή που κυριαρχούσε η ορθοδοξία και χιλιάδες μοναχοί μόναζαν στις σπηλιές της κοιλάδας.

Ἱερό Κοινόβιο Ἁγίου Νικοδήμου Πενταλόφου: Γ' ἐπέτειος εὑρέσεως ἱεροῦ λειψάνου Ἁγίου Νικοδήμου

Γ΄ ΕΠΕΤΕΙΟΣ
 ΘΑΥΜΑΣΤΗΣ ΕΥΡΕΣΕΩΣ
ΙΕΡΟΥ ΛΕΙΨΑΝΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΣΤΟ ΦΕΡΩΝΥΜΟ ΙΕΡΟ ΚΟΙΝΟΒΙΟ
ΠΕΝΤΑΛΟΦΟΥ  ΓΟΥΜΕΝΙΣΣΑΣ

Τό Σάββατο τῆς Διακαινησίμου τό ἀπόγευμα 11 Μαΐου 2013 καί τήν Κυριακή τοῦ Θωμᾶ 12 Μαΐου 2013 πολλοί Φίλοι τοῦ Ἱεροῦ Κοινοβίου ἀνέβηκαν στό Πάϊκο γιά νά συνεορτάσουν μαζί μέ τούς Πατέρες τοῦ Σιμωνοπετρίτικου αὐτοῦ Μετοχίου τήν τρίτη ἐπέτειο τῆς θαυμαστῆς εὑρέσεως καί ἐπιστροφῆς τοῦ ἱεροῦ λειψάνου τοῦ ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου.

Τέσσερεις φορές ἐμφανίστηκε ὁλοζώντανος ὁ Ἅγιος στόν ἱερόσυλο καί μέ ἱλαρότητα καί πραότητα τόν παρακίνησε σέ μετάνοια λέγοντας του ἐπί λέξει τά ἑξῆς: