«Ὀσιολογιωτάτη Ἡγουμένη Εὐγενία
Θὰ ἤθελα κι ἐγὼ νὰ σᾶς ὁμολογήσω τὸ μεγάλο θαῦμα τῶν Ἁγίων Ραφαήλ, Νικολάου καὶ Εἰρήνης στὸν σύζυγό μου Βασίλειο.
Ἕνα πρωὶ σηκώθηκε νὰ πάει στὴν ἐργασία του καὶ ξαφνικὰ λιποθύμησε. Τὸν μεταφέραμε μὲ τὸ πρώτων βοηθειῶν στὸ Νοσοκομεῖο καὶ ἀπὸ τότε ἄρχισαν τὰ βάσανά μας. Οἱ γιατροὶ δὲν τοῦ βρῆκαν τίποτα, δὲν μπόρεσαν νὰ κάνουν διάγνωση. Ἔμεινε λίγες μέρες στὸ σπίτι καὶ ξαναπῆγε στὴν ἐργασία του. Ἄρχισαν πάλι οἱ λιποθυμίες, εἶχε συνέχεια ζαλάδες. Ἦταν ἄρρωστος καὶ μελαγχολικὸς γιὰ δύο ὁλόκληρα χρόνια. Πίστευε στὸν Θεό, ἀλλὰ εἶχε κάποιες ἀμφιβολίες γιὰ τὰ θαύματα.
Μία μέρα του ἔδωσα ἕνα βιβλίο σας Ἁγία Ἡγουμένη μὲ θαύματα τοῦ Ἁγίου Ραφαήλ. Ἕνα βράδυ, στὶς 2 ἡ ὥρα μετὰ τὰ μεσάνυχτα, σηκώθηκε ξαφνικὰ καὶ ἔτρεξε στὸ ἄλλο δωμάτιο ὅπου εἶχα πολλὰ ἀπὸ τὰ ὑπέροχα βιβλία σας Ἁγία Μητέρα. Βρῆκε τὸ βιβλίο ποὺ εἶχε διαβάσει, τὸ πῆρε στὴν ἀγκαλιά του καὶ κοιμήθηκε. Τὴν ἑπομένη ἡμέρα τὸν ρώτησα νὰ μοῦ πεὶ τί συνέβῃ ἐκεῖνο τὸ βράδυ καὶ ἐκεῖνος γεμᾶτος συγκίνηση μοῦ εἶπε ὅτι εἶδε ὁλοζώντανο τὸν Ἅγιο Ραφαὴλ ὅπως ἦταν στὸ ἐξώφυλλο τοῦ βιβλίου σας καὶ τοῦ εἶπε νὰ ἔλθει στὸ Ἰατρεῖο Του σὲ σαράντα μέρες, νὰ κατέβει τὴ σκάλα καὶ νὰ βάλει ἀπὸ τὸ φάρμακό Τοῦ καὶ θὰ γιατρευτεῖ.
«Πῆγες σὲ τόσους γιατρούς» του εἶπε, «καὶ δὲν ἔγινες καλά. Ἔλα τώρα κοντά μου, ἔλα στὸ σπίτι μου στὴ Μυτιλήνη».
