Ὁ ἅγιος ποὺ εἶπε ψέματα γιὰ νὰ σώσει τὸν φονιὰ τοῦ ἀδελφοῦ του

Μητροπολίτης Σερβίων & Κοζάνης Διονύσιος Ψαριανὸς

Ἅγιος Διονύσιος, ἐπίσκοπος Αἰγίνης ὁ θαυματουργός, ὁ ἐκ Ζακύνθου (17 Δεκεμβρίου)

Ἕνας νέος ἀπὸ ἀρχοντικὴ οἰκογένεια ἀφήνει τὰ ἐγκόσμια καὶ πηγαίνει στὸ μοναστήρι. Αὐτὸ βέβαια δὲν εἶναι συνηθισμένο καὶ φυσικό, ὄχι μόνο σήμερα, ἀλλὰ καὶ σὲ κάθε καιρό. Τὸ φυσικὸ καὶ συνηθισμένο εἶναι μία καλὴ κοινωνικὴ ἀποκατάσταση, νὰ ἀκολουθήσει τὸ παιδὶ τὸ ἔργο τοῦ πατέρα καὶ νὰ συνεχίσει τὴν οἰκογενειακὴ παράδοση. Ἀλλ’ ὅμως βρίσκονται νέοι, κι ἂς διαμαρτύρονται κι ἂς ἀντιδροῦν οἱ γονεῖς των, ποὺ βγαίνουν ἀπὸ τὴ συνήθεια καὶ ξεπερνᾶνε τὰ ἀνθρώπινα μέτρα. Εἶναι, καθὼς λέγει ὃ Ἰησοῦς Χριστός, «οἱ δυνάμενοι χωρεῖν». Ποτὲ βέβαια μὲ τὴ δική τους μόνο θέληση καὶ δύναμη, ἀλλὰ πάντα ὁπλισμένοι καὶ δυνατοὶ μὲ τὴ θεία χάρη.

Ὁ Μέγας Βασίλειος, γιὰ τὸ νέο ποὺ ἀποφασίζει νὰ ἀκολουθήσει τὸ δρόμο τῆς μοναχικῆς πολιτείας λέγει τὰ ἑξῆς· «Ὁ τοίνυν ὑπακοῦσαι Χριστῷ προηρημένος καὶ πρὸς τὸν πτωχὸν καὶ ἀπερίσπαστον βίον ἐπειγόμενος, θαυμαστὸς ὡς ἀληθῶς καὶ μακαριστός».

Θαυμαστὸς λοιπὸν καὶ μακαριστὸς εἶναι κι ὁ ἅγιος Διονύσιος, ποὺ ἀναφάνηκε στὰ νεώτερα χρόνια ἀστέρας φαεινότατος, μαζὶ μὲ πολλοὺς ἄλλους μάρτυρες καὶ ὅσιους, μετὰ τὴν ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Ἦταν οἰκονομία τῆς θείας Πρόνοιας νὰ στηριχθεῖ στὴ δοκιμασία τοῦ τὸ αἰχμάλωτο γένος τῶν ὀρθόδοξων χριστιανῶν. Ὁ ἅγιος Διονύσιος γεννήθηκε στὴ Ζάκυνθο στὰ 1547 ἀπὸ γονεῖς ποὺ ξεχώριζαν στὸ νησὶ γιὰ τὴ λαμπρή τους κοινωνικὴ θέση καὶ τὴν οἰκονομική τους κατάσταση. Ὁ ἅγιος του Θεοῦ σὲ νεαρὴ ἡλικία τὰ ἄφησε ὅλα, καὶ κοινωνικὴ θέση καὶ πλοῦτο, κι ἔφυγε...στὸ μοναστήρι τῆς Παναγίας τῆς Παντοχαρᾶς, ποὺ εἶναι στὰ Στροφάδια, δυὸ μικρὰ ἀμπελοφυτεμένα νησιά, ποὺ βρίσκονται στὸ Ἰόνιο πέλαγος στὰ νότια της Ζακύνθου.

Κυριακή μετά τήν Ὕψωση: Ὄχι ἐπανάσταση​, ἀλλά ἀνάσταση († Μητροπ. Σερβίων καί Κοζάνης Διονύσιος)

Η περασμένη Κυριακή ήταν η Κυριακή «προ της Υψώσεως», η χθεσινή είναι η Κυριακή «μετά την Ύψωσιν». Εκείνη ήταν το προανάκρουσμα της μεγάλης εορτής του Σταυρού, η χθεσινή είναι ο απόηχος της εορτής που πέρασε. Η εορτή του Σταυρού πέρασε κι η Εκκλησία εξακολουθεί να κάνει λόγο για το Σταυρό· ο Απόστολος και το Ευαγγέλιο και πολλά τροπάρια υπόθεση έχουν το Σταυρό του Κυρίου. Αλλά όλη η Εκκλησία κι η θεία λατρεία κι η πίστη μας κι η ζωή μας είναι ο Σταυρός του Κυρίου· ο Σταυρός κι η Ανάσταση, που είναι οι δύο όψεις του ίδιου πράγματος, καθώς το ψάλλομε το Μέγα Σάββατο· «Δόξα, Κύριε, τω Σταυρώ σου και τη Αναστάσει σου». Είναι μεγάλη μας τιμή που είμαστε χριστιανοί· μεγάλη μας τιμή και μεγάλη μας ευθύνη. Γιατί ο χριστιανός δεν είναι μόνο ένα όνομα κι ένας τίτλος, αλλά είναι κι ένας σταυρός κι ένα χρέος. Όχι κάθε σταυρός, αλλά ο Σταυρός του Κυρίου.

†Διονυσίου Κοζάνης: «ΕΝ ΜΙᾼ ΤΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΩΝ» (Ὁ ἐκκλησιασμός τῆς Κυριακῆς)

Κυριακή Ι’ Λουκά

Λουκά ιγ’ 10-17

«ΕΝ ΜΙᾼ ΤΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΩΝ»

(Ο εκκλησιασμός της Κυριακής)

Ο Ιησούς Χριστός και οι Απόστολοι, καθώς ήταν συνήθεια, προσεύχονταν και δίδασκαν κάθε Σάββατο στις συναγωγές των Ιουδαίων. Ύστερα από τους πειρασμούς, λέει το ιερό Ευαγγέλιο, πήγε ο Ιησούς Χριστός στη Ναζαρέτ, την πόλη που ανατράφηκε, και «κατά το ειωθός αυτώ», δηλαδή καθώς το συνήθιζε, ένα Σάββατο μπήκε στη συναγωγή και σηκώθηκε να διαβάση τις Γραφές. Αλλά και στο σημερινό ανάγνωσμα βλέπομε, ότι «ην διδάσκων εν μια των συναγωγών εν τοις σάββασιν», ένα Σάββατο ήταν σε μια συναγωγή και δίδασκε. Εκεί θεράπευσε τη συγκύπτουσα κι έλεγξε την υποκρισία του αρχισυνάγωγου. Από ό,τι έγινε εκείνη την ημέρα στη συναγωγή, καθώς μας το διηγείται το σημερινό Ευαγγέλιο, παίρνομε αφορμή για να μιλήσουμε για τον εκκλησιασμό των χριστιανών.

Η κατάσταση της συγκύπτουσας εκείνης γυναίκας ήταν, αλήθεια, δεινή. Η παραμορφωτική αρρώστιά της την κρατούσε κυρτωμένη και δεν μπορούσε καθόλου να σταθή ορθή· «ην συγκύπτουσα και μη δυναμένη ανακύψαι εις το παντελές». Δεκαοχτώ χρόνια ήταν δεμένη σ’ αυτή την κατάσταση από το σατανά. Γιατί η αρρώστιά της δεν ήταν μια συνηθισμένη αρρώστια, αλλά ήταν αποτέλεσμα σατανικής ενέργειας·

Τά Ἀναγνώσματα στή Θεία Λειτουργία

  +Διονυσίου Μητροπ. Σερβίων και Κοζάνης

«Και τη του ηλίου λεγομένη ημέρα πάντων κατά πόλεις, ή αγρούς μενόντων επί το αυτό συνέλευσις γίνεται και τα απομνημονεύματα των αποστόλων ή τα συγγράμματα των προφητών αναγιγνώσκεται.»

(Και την ημέρα που λέγεται ημέρα του ηλίου, γίνεται σύναξη όλων που μένουν στις πόλεις ή στα χωράφια κι εκεί διαβάζονται τα απομνημονεύματα των Αποστόλων ή τα συγγράμματα των Προφητών.)

Είναι η πρώτη περιγραφή της θείας Λειτουργίας, μόλις εκατόν είκοσι χρόνια ύστερ’ από την Ανάσταση και την Πεντηκοστή. Ο φιλόσοφος και μάρτυρας Ιουστίνος μας δίνει εδώ μαρτυρία για το πως άρχιζε η θεία Λειτουργία. Πρώτα λοιπόν διαβάζονταν περικοπές από τα βιβλία της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης.

Θεία Λειτουργία.Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

 

ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

Τὸ πρωτότυπο κείμενο μὲ νεοελληνικὴ ἀπόδοση τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Σερβίων καὶ Κοζάνης Διονυσίου (+1998)