Αἱ ἀρεταί κριτήριον γυναικείας δυνάμεως

Αἱ ἀρεταί κριτήριον γυναικείας δυνάμεως

Γράφει ὁ κ. Δημήτριος Λογοθέτης, θεολόγος

Τὸ βασικὸ πρόβλημα μὲ τὴν σύγχρονη ἱστοριογραφία εἶναι ὄχι ἁπλὰ ἡ παρουσίαση τῶν γεγονότων τῆς ἱστορίας μὲ τρόπο ποὺ ἐξυπηρετεῖ ἕνα συγκεκριμένο ἀφήγημα, ἀλλὰ καὶ ἡ συνολικὴ ἀπόκρυψη τῆς ἀληθείας, ἡ μετατροπὴ καὶ ἑρμηνεία τῶν γεγονότων σὲ βολικὲς ἱστορίες καὶ ἀφηγήσεις, ἔτσι ὥστε νὰ στηριχθοῦν ἐπάνω τους νεοφανεῖς ἰδεολογίες καὶ πιστεύω.

Μία βασικὴ ἰδεολογία ποὺ ἔχει στηριχθῆ σὲ αὐτὸ τὸ μοντέλο εἶναι βεβαίως ὁ γνωστὸς φεμινισμός, γεννημένος τὸν εἰκοστὸ αἰώνα, ψάχνει στηρίγματα μέσα στὴν ἱστορία, γιὰ νὰ καταφέρῃ νὰ κρατηθῇ στὸ σήμερα ὅσο περισσότερο χρόνο μπορεῖ. Καὶ ὅταν λέμε ὅτι ψάχνει στηρίγματα στὴν ἱστορία, ἐννοοῦμε ὅτι ὁποιαδήποτε γυναίκα ξέφευγε ἀπὸ τὸν ἀναμενόμενο ρόλο της στὴν κοινωνία καὶ συμπεριφερόταν μὲ ἀρετὲς ποὺ ἀνῆκαν σὰν χαρακτηριστικὰ στοὺς ἄνδρες, τότε ἡ γυναίκα αὐτὴ ἀποτελεῖ πρόδρομο τοῦ κινήματος, προσωπικότητα ἡ ὁποία ἂν ζοῦσε τώρα σίγουρα θὰ στήριζε τὶς προσ­πάθειες τῶν σύγχρονων φεμινιστριῶν.

Δύο πολὺ σημαντικὲς τέτοιες ῥωμαίϊκες προσωπικότητες εἶναι ἡ Θεοδώρα, σύζυγος τοῦ Ἰουστινιανοῦ, καὶ ἡ Ἄννα Κομνηνή, κόρη τοῦ αὐτοκράτορα Κομνηνοῦ. Καὶ οἱ δύο αὐτὲς γυναῖκες ἔδειξαν ἀπαράμιλλο θάρρος, σημαντικὸ ρόλο στὴν ἱστορικὴ ἐξέλιξη τῆς αὐτοκρατορίας καὶ ὄντως φαίνεται ὅτι δὲν ἔμοιαζαν μὲ τὴν πλειοψηφία τῶν τότε γυναικῶν. Ἀλλὰ εἶναι σωστὸ νὰ φτάσῃ κανεὶς στὸ σημεῖο νὰ τὶς χαρακτηρίσῃ ὡς προδρόμους ἑνὸς κινήματος ποὺ ἀπορρίπτει τὸν Θεό, ὑποβιβάζει τὸν ρόλο τῶν γυναικῶν καὶ προσπαθεῖ νὰ τὶς μετατρέψῃ σὲ ἀντίγραφα ἀνδρικῶν προτύπων; Γιὰ νὰ ἀπαντηθῇ τὸ ἐρώτημα αὐτὸ εἶναι πολὺ σημαντικὸ νὰ ξεκαθαρισθοῦν κάποια πράγματα.

Τάδε λέγει ὁ ἐν Ἑλλάδι φεμινισμός: Ὄχι εἰς τὴν γυναικοκτονίαν, ναὶ εἰς τὴν παιδοκτονίαν!

Τάδε λέγει ὁ ἐν Ἑλλάδι φεμινισμός: Ὄχι εἰς τὴν γυναικοκτονίαν, ναὶ εἰς τὴν παιδοκτονίαν!

Γράφει ὁ κ. Χρῆστος Κ. Λιβανός

Μεταξὺ τῆς πληθώρας τῶν ξενόφερτων ὅρων, ποὺ τελευταῖα ἔχουν κατακλύσει τὴν γλῶσσα καὶ ζωή μας εἶναι καὶ αὐτὸς τῆς γυναικοκτονίας! Ἀπὸ διαδικτυακὰ δημοσιεύματα πληροφορούμεθα, ὅτι ὡς γυναικοκτονία ὁρίζεται τὸ ἔγκλημα μίσους, ποὺ βασίζεται στὸ φῦλο, ἢ ἀκριβέστερα «ἡ δολοφονία γυναικῶν (ἢ κοριτσιῶν) ἀπὸ ἄνδρες ἐπειδὴ εἶναι γυναῖκες». Ἡ λέξη προέκυψε κατ’ ἀναλογίαν μὲ τὴν ἀγγλικὴ λέξη femicide/feminicide, σύμφωνα δὲ μὲ τὰ ὑπάρχοντα στοιχεῖα, χρησιμοποιήθηκε γιὰ πρώτη φορὰ στὴν Ἀγγλία τὸ 1801, ἐνῷ τὸ 1976 ἡ φεμινίστρια συγγραφέας Ντιάνα Ε.Χ. Ράσσελ ἦταν ἡ πρώτη, ποὺ προσδιώρισε καὶ διέδωσε αὐτὸν τὸν ὅρο στὴ σύγχρονη ἐποχή.

Φυσικὰ γυναικοκτονίες γίνονταν πάντοτε, ἀλλὰ παρουσιάζονταν ὡς ἐγκλήματα πάθους, ζήλειας καὶ τιμῆς, στὶς ἡμέρες μας ὅμως, λόγῳ τῆς κλιμάκωσης τῆς ἐνδοοικογενειακῆς βίας, τῆς προβολῆς ἀπὸ τὰ σύγχρονα ΜΜΕ, κυρίως ὅμως τῆς ἐπιμονῆς φεμινιστικῶν ὀργανώσεων, παρατηρεῖται μιὰ ἐντατικοποίηση τοῦ αἰτήματος ὑπὲρ τῆς «νομικῆς ἀναβάθμισης τοῦ ἐγκλήματος τῆς γυναικοκτονίας μὲ νομοθετικὴ ρύθμιση ὡς ἐπιβαρυντικῆς περίπτωσης ἀνθρωποκτονίας ἀπὸ πρόθεση ἢ ὡς ἰδιώνυμου ἐγκλήματος».

Βρίθει τὸ διαδίκτυο δημοσιευμάτων μὲ τὴν τετριμμένη φεμινιστικὴ ἐπιχειρηματολογία περὶ «ἔμφυλης ἀνισότητας», ἐπικρατούσας «ἰδεολογίας τῆς ἀνδρικῆς κυριαρχίας καὶ γυναικείας ὑποτέλειας», στερεότυπα «σεξισμοῦ καὶ μισογυνισμοῦ», «ὠμῆς πραγματικότητας πατριαρχίας» κτλ. Ἡ φρασιολογία τους, (π.χ σεξιστικὸ μπούλινγκ), προδίδει, ὅτι τὰ ἐπιχειρήματα αὐτὰ ἀντλοῦνται ἀπὸ ξένες φεμινιστικὲς πηγές, ἀναμειγμένα μὲ ἐγχώρια φεμινιστικὰ ἀπωθημένα παρωχημένων ἐποχῶν, ὅπως τότε ποὺ γυρίστηκε ἡ ταινία «Ἡ κυρία Δήμαρχος» μὲ τὴν Γεωργία Βασιλειάδου!

Δένδρον σαπρὸν ὁ φεμινισμός!