Αἱ ἀρεταί κριτήριον γυναικείας δυνάμεως

Αἱ ἀρεταί κριτήριον γυναικείας δυνάμεως

Γράφει ὁ κ. Δημήτριος Λογοθέτης, θεολόγος

Τὸ βασικὸ πρόβλημα μὲ τὴν σύγχρονη ἱστοριογραφία εἶναι ὄχι ἁπλὰ ἡ παρουσίαση τῶν γεγονότων τῆς ἱστορίας μὲ τρόπο ποὺ ἐξυπηρετεῖ ἕνα συγκεκριμένο ἀφήγημα, ἀλλὰ καὶ ἡ συνολικὴ ἀπόκρυψη τῆς ἀληθείας, ἡ μετατροπὴ καὶ ἑρμηνεία τῶν γεγονότων σὲ βολικὲς ἱστορίες καὶ ἀφηγήσεις, ἔτσι ὥστε νὰ στηριχθοῦν ἐπάνω τους νεοφανεῖς ἰδεολογίες καὶ πιστεύω.

Μία βασικὴ ἰδεολογία ποὺ ἔχει στηριχθῆ σὲ αὐτὸ τὸ μοντέλο εἶναι βεβαίως ὁ γνωστὸς φεμινισμός, γεννημένος τὸν εἰκοστὸ αἰώνα, ψάχνει στηρίγματα μέσα στὴν ἱστορία, γιὰ νὰ καταφέρῃ νὰ κρατηθῇ στὸ σήμερα ὅσο περισσότερο χρόνο μπορεῖ. Καὶ ὅταν λέμε ὅτι ψάχνει στηρίγματα στὴν ἱστορία, ἐννοοῦμε ὅτι ὁποιαδήποτε γυναίκα ξέφευγε ἀπὸ τὸν ἀναμενόμενο ρόλο της στὴν κοινωνία καὶ συμπεριφερόταν μὲ ἀρετὲς ποὺ ἀνῆκαν σὰν χαρακτηριστικὰ στοὺς ἄνδρες, τότε ἡ γυναίκα αὐτὴ ἀποτελεῖ πρόδρομο τοῦ κινήματος, προσωπικότητα ἡ ὁποία ἂν ζοῦσε τώρα σίγουρα θὰ στήριζε τὶς προσ­πάθειες τῶν σύγχρονων φεμινιστριῶν.

Δύο πολὺ σημαντικὲς τέτοιες ῥωμαίϊκες προσωπικότητες εἶναι ἡ Θεοδώρα, σύζυγος τοῦ Ἰουστινιανοῦ, καὶ ἡ Ἄννα Κομνηνή, κόρη τοῦ αὐτοκράτορα Κομνηνοῦ. Καὶ οἱ δύο αὐτὲς γυναῖκες ἔδειξαν ἀπαράμιλλο θάρρος, σημαντικὸ ρόλο στὴν ἱστορικὴ ἐξέλιξη τῆς αὐτοκρατορίας καὶ ὄντως φαίνεται ὅτι δὲν ἔμοιαζαν μὲ τὴν πλειοψηφία τῶν τότε γυναικῶν. Ἀλλὰ εἶναι σωστὸ νὰ φτάσῃ κανεὶς στὸ σημεῖο νὰ τὶς χαρακτηρίσῃ ὡς προδρόμους ἑνὸς κινήματος ποὺ ἀπορρίπτει τὸν Θεό, ὑποβιβάζει τὸν ρόλο τῶν γυναικῶν καὶ προσπαθεῖ νὰ τὶς μετατρέψῃ σὲ ἀντίγραφα ἀνδρικῶν προτύπων; Γιὰ νὰ ἀπαντηθῇ τὸ ἐρώτημα αὐτὸ εἶναι πολὺ σημαντικὸ νὰ ξεκαθαρισθοῦν κάποια πράγματα.

Πάλη γιά «ἐξουσία» στήν οἰκογένεια ( Ἅγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ)

Ἂν ἡ γυναῖκα ἐργάζεται ἐξίσου μὲ τὸν ἄνδρα, τότε πάλι καταργεῖται ἡ δικαιοσύνη, ἐπειδὴ ἡ γυναῖκα στὴν οἰκογένεια, παράλληλα μὲ τὴν ἐργασία, βαστάζει καὶ ἄλλα βάρη, ἐπιπρόσθετα καθήκοντα, ἐπειδὴ ἀκριβῶς αὐτὴ εἶναι ἡ μητέρα τῶν παιδιῶν. Θὰ νόμιζε κάποιος ὅτι, ἐπειδὴ ἡ γυναῖκα βαρύνεται ἀπὸ μεγαλύτερες εὐθύνες καὶ ἀσκεῖ πολυπλοκότερο ρόλο, σὲ αὐτὴν πρέπει νὰ ἀνήκει τὸ προνόμιο νὰ «κατευθύνει» τὴν οἰκογένεια. Ἀσφαλῶς κάποιος πρέπει νὰ κατευθύνει τὴν οἰκογένεια, ὅπως καὶ κάθε ἄλλο ἀνθρώπινο καθίδρυμα. Ἔτσι, σὲ πολλὲς οἰκογένειες ἀνακύπτει ἡ πάλη γιὰ ἐξουσία, ποὺ πολὺ συχνὰ γίνεται καταστροφικὴ γιὰ τὴν οἰκογένεια. Συνεπῶς, ὅπου καὶ ἂν στρέψουμε τὴν προσοχή μας, παντοῦ βλέπουμε ὑπερβολικὰ πολύπλοκα προβλήματα, καὶ δὲν πλησιάσαμε ἀκόμη στὴν ἐπίλυσή τους.

Ἔκανα τίς λίγες αὐτὲς παρατηρήσεις, γιὰ νὰ δῶ τὰ πράγματα ἔτσι ὅπως τὰ βλέπει ἡ πλειονότητα τῶν ἀνθρώπων. Νομίζω ὅμως ὅτι ἐμεῖς ὡς χριστιανοὶ βλέπουμε ἀκόμη καὶ ἐκεῖνα ποὺ οἱ ἄλλοι δὲν προσέχουν. Θεωροῦμε ὅτι τὸ σπουδαιότερο θέμα γενικὰ γιὰ κάθε ἄνθρωπο εἶναι τὸ ἐρώτημα: Τί εἶναι ὁ ἄνθρωπος; Ποιός εἶναι ὁ προορισμός του; Γιατί καὶ γιὰ ποιό λόγο ἐμφανίστηκε στὸν κόσμο; Ποιός σκοπὸς ὑπάρχει μπροστά του; Ποιό εἶναι τὸ νόημα τῆς ὑπάρξεώς του; Ἂν δὲν ἀπαντήσουμε στὰ ἐρωτήματα αὐτά, δὲν θὰ μπορέσουμε ποτὲ νὰ λύσουμε τὰ προβλήματα ποὺ ἀντιμετωπίζουμε οὔτε σὲ ἕνα ἐπίπεδο. Εἶναι ἀδύνατον γιὰ παράδειγμα νὰ ἐπιτύχουμε ἀληθινὰ δίκαια δομῇ τῆς κοινωνίας χωρὶς τὴ γνώση αὐτή. Δὲν μποροῦμε νὰ λύσουμε τὸ πρόβλημα τῆς κρατικῆς ὀργανώσεως, ἂν δὲν ἔχουμε ἀπάντηση στὸ κύριο αὐτὸ ἐρώτημα. Ὅλη ἡ ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας γράφεται μὲ ἄσκοπη περιδίνηση, παράλογους πολέμους, ἄδικη καταπίεση τοῦ ἰσχυροῦ ἐπάνω στὸν ἀσθενῆ, ὅπως βλέπουμε στὸ ζωικὸ κόσμο. Συνεπῶς, τί εἶναι ὁ ἄνθρωπος; Τὴν ἀπάντηση στὸ ἐρώτημα αὐτὸ τὴν παίρνουμε ἀπὸ τὴν Ἅγια Γραφή: «Καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, κατ’ εἰκόνα Θεοῦ… ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτοὺς» (Γέν. 1,27). Καὶ λίγο πιὸ κάτω διαβάζουμε: «Ἔπλασεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς, καὶ ἐνεφύσησεν εἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ πνοὴν ζωῆς, καὶ ἐγένετο ὁ ἄνθρωπος εἰς ψυχὴν ζῶσαν» (Γέν. 2,7).

Κυριακή τῶν Μυροφόρων:«Ἡ γυναίκα στόν χῶρο τῆς Καινῆς Διαθήκης». π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ[:Μάρκ.15,43-16,8]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΟΝ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΚΑΙΝΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 3-5-1998]

(Β374)

Σήμερα, αγαπητοί μου, η Εκκλησία μας, Κυριακή των Μυροφόρων γυναικών, τιμά όλως ιδιαιτέρως τα πρόσωπα εκείνα που συνετέλεσαν εις την φροντίδα του νεκρού σώματος του Ιησού, όπως του Ιωσήφ, του Νικοδήμου και των λοιπών μυροφόρων γυναικών.

Για να καταλάβουμε τι υπηρεσίες προσέφεραν και κάτω από ποιες συνθήκες προσέφεραν αυτές των τις υπηρεσίες, θα πρέπει να μεταφερθούμε στο κλίμα των ημερών εκείνων, του πώς δηλαδή εθεωρείτο για τους άρχοντες ο Ιησούς μετά την Σταύρωσή Του· ώστε να γράφει ο Μάρκος ο Ευαγγελιστής ότι ο βουλευτής Ιωσήφ «τολμήσας εἰσῆλθε πρὸς Πιλᾶτον καὶ ᾐτήσατο τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ». Τολμήσας… Επήρε την τόλμη να πάει εκεί στο Διοικητήριον του Πιλάτου να ζητήσει το σώμα του Ιησού. Γιατί βάζει «τολμήσας»; Διότι εθεωρείτο κάτι πολύ φοβερό να υπήρξες γνωστός, μέτοχος του Ιησού Χριστού, του καταδικασθέντος ως κακούργου επί του Σταυρού.

Ωστόσο, η στάσις των γυναικών εκείνων που η Εκκλησία μας, σας είπα, τις ονόμασε «Μυροφόρες γυναίκες» γιατί αγόρασαν μύρα και ήθελαν να αλείψουν το σώμα του Ιησού, φυσικά πάνω από τα εντάφια σπάργανα, αυτό το θέμα, ιδιαιτέρως σήμερα θα μας απασχολήσει.

Είναι γνωστή, αγαπητοί μου, η θέσις της γυναικός εις τον αρχαίον κόσμον. Ακόμη και εις τον πολιτισμένον κόσμον των Ελλήνων. Η θέσις, όμως, της γυναικός στον χώρον της Παλαιάς Διαθήκης κατά πολύ υπερέβαλε την κατάστασιν της εξωβιβλικής γυναικός, της γυναικός που ήταν έξω από τον λαό του Θεού. Δηλαδή της Βίβλου, της Παλαιάς Διαθήκης. Αλλά και αυτήν την θέση της γυναικός στην Παλαιά Διαθήκη κατά πολύ υπερβάλλει η θέσις της γυναικός εις την Καινήν Διαθήκην.

Χωρίς υπερβολή, η θέσις της γυναικός μέσα στον Χριστιανισμό, είναι η θέσις της Εύας εις τον Παράδεισον πριν πέσει. Ακόμη περισσότερο η καταξιωμένη χριστιανή γυναίκα είναι και έχει ως πρότυπον την Θεοτόκον. Αυτήν την γυναίκα προβάλλει η Καινή Διαθήκη: την Θεοτόκον· η οποία βεβαίως, απείρως ανωτέρα είναι της παλαιάς Εύας, πριν αυτή πέσει. Αρκεί να αναλογιστεί κανείς ότι ο πρώτος άνθρωπος που εισέρχεται εις την Βασιλείαν του Θεού είναι η Θεοτόκος, δηλαδή γυναίκα. Είπα «εισέρχεται»· διότι η Εκκλησία μας πιστεύει απολύτως ότι η Θεοτόκος ανεστήθη, όπως και ο Υιός της και όπως Εκείνος Ανελήφθη μετά της σαρκός εις την Βασιλείαν Του, κατά τον ίδιον τρόπο και η Θεοτόκος ανελήφθη, ανεστήθη, ανελήφθη μετά της σαρκός της. Ενώ εις την Βασιλείαν του Θεού δεν υπάρχει κανείς με την σάρκα του.

Κυριακή τῶν Μυροφόρων-Ὁ ρόλος τῆς γυναίκας, Ἁγ. Λουκᾶ Κριμαίας, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 ΚΗΡΥΓΜΑ_Κυριακή τῶν Μυροφόρων-Ὁ ρόλος τῆς γυναίκας, Ἁγ. Λουκᾶ Κριμαίας, 8-5-2022, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.com

Ἡ μητρότητα ὡς διακονία τῆς γυναίκας (Ἅγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ τοῦ Ἔσσεξ)

Ἡ θέση τῆς γυναίκας κατὰ τοὺς περασμένους αἰῶνες ἦταν ἐξαιρετικὰ δύσκολη, ἐνῶ ἀκόμη ὡς τὶς ἡμέρες μας δὲν ἔχει πλήρως τακτοποιηθεῖ. Σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδά της ζωῆς τὸ πρόβλημα αὐτὸ ἀποδεικνύεται ὑπερβολικὰ πολύπλοκο· καὶ στὸ ἐπίπεδο τῆς κρατικῆς νομοθεσίας, καὶ στὸ ἐπίπεδο τῆς δομῆς τῆς κοινωνίας, καὶ στὸ ἐπίπεδό τῆς ἐκπαιδεύσεως καὶ τῆς μορφώσεως, καὶ στὸ ἐπίπεδο τέλος τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς. Πολλὰ ἔχουν ἀλλάξει κατὰ τὶς τελευταῖες δεκαετίες· ἀπὸ πολλὲς ἀπόψεις ἡ γυναίκα ἀπέκτησε θέση ἀσύγκριτα καλύτερη ἀπὸ τὴν προηγούμενη, ἀλλὰ ὡστόσο δὲν ἔχει βρεῖ τὴ θέση της στὴν κοινωνία· δὲν ἔχει βρεθεῖ πραγματικὰ τὸ σωστὸ μέτρο γιὰ τὴν ἀξιολόγησή της.

Κατὰ τοὺς προηγούμενους αἰῶνες ὁ ἄνδρας ἦταν ὁ νομοθέτης, ὁ κύριος. Ἡ γυναίκα ὅμως συχνὰ ἦταν ὑπερβολικὰ ὑποβιβασμένη, καὶ κατὰ τὴν ἀναζήτηση ἀλήθειας καὶ δικαιοσύνης ὅλοι ὅσοι ἐπιθυμοῦσαν βελτίωση τῆς θέσεως τῆς γυναίκας εἶχαν τὴ σκέψη: νὰ τὴν ἐξισώσουν στὰ δικαιώματα μὲ τὸν ἄνδρα σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα. Ἡ ὁδὸς αὐτὴ ἔδωσε ὑπέροχους καρπούς. Πολλὲς γυναῖκες ἀπέκτησαν μεγάλη μόρφωση, κατέχουν ὑπεύθυνες θέσεις στὴν κρατικὴ μηχανή, ἄρχισαν νὰ διαδραματίζουν ἱστορικὸ ρόλο συμμετέχοντας στὶς ἐκλογὲς κυβερνήσεων. Στὴν οἰκογένεια ἐπίσης ἡ θέση τῆς γυναίκας ἄλλαξε πρὸς ὄφελός της.

Πραγματικά, ὅλα αὐτὰ ἔτσι εἶναι. Ἀλλὰ μποροῦμε ἄραγε νὰ θεωρήσουμε λυμένα τὰ προβλήματα ὄχι μόνο τῆς ἐργασίας τῆς γυναίκας, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ τῆς οἰκογενειακῆς θέσεώς της; Ἡ πείρα τῆς ἱστορίας ἔδειξε ὅτι τὸ τεράστιο σῶμα τῆς ἀνθρωπότητας ἀποτελεῖται ἀπὸ κύτταρα, καὶ ἕνα τέτοιο κύτταρο εἶναι ἡ οἰκογένεια. Στὸ μέτρο ποὺ τὰ κύτταρα εἶναι ὑγιῆ ὑγιαῖνει καὶ τὸ σῶμα.

Συνεπῶς ἡ ὑγεία στὸ τεράστιο σῶμα τῆς ἀνθρωπότητας ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν ὑγεία τοῦ κυττάρου τοῦ σώματος αὐτοῦ, τῆς οἰκογένειας. Μποροῦμε ἄραγε νὰ θεωρήσουμε τὴ σύγχρονη θέση της ὡς εὐτυχῆ; Λόγω τοῦ ὅτι ἡ γυναίκα γίνεται οἰκονομικὰ ἐντελῶς ἀνεξάρτητη, ἐργαζόμενη ὅπως ἐργάζεται κάθε ἄνδρας, πλήθυναν οἱ διαλύσεις τῶν οἰκογενειῶν, δηλαδὴ τὰ διαζύγια. Καὶ στὴν περίπτωση ποὺ δὲν ὑπάρχει διάλυση τῆς οἰκογένειας, ὅταν ἀναγκάζεται νὰ ἐργασθεῖ ἡ γυναίκα ἐκτὸς σπιτιοῦ, πάλι ὑποφέρει ἡ οἰκογένεια, ἐφόσον γιὰ τὰ παιδιὰ δὲν ὑπάρχει στὸ σπίτι πλέον οὐσιαστικὰ οὔτε πατέρας οὔτε μητέρα. Τὰ παιδιὰ μένουν ἀρκετὴ ὥρα μόνα τους ἢ ἀνατρέφονται ἀπὸ συγγενικὰ ἢ ξένα χέρια ἢ ἀνατίθενται σὲ σχολεῖα γιὰ τὴν ἀνατροφή τους. Βασικὰ ὅμως στεροῦνται τῆς μητρικῆς στοργῆς[1].

Ἡ ἀποστολή τῆς γυναίκας στόν κόσμο (Ἅγιος Λουκᾶς, Ἀρχιεπίσκοπος Κριμαίας)

Οι από­στολοι τους οποίους ο ίδιος διάλεξε ήταν περισσό­τεροι από τις μυροφόρες. Και μόνο τους αποστόλους έστελνε ο Κύριος να κηρύττουν το Ευαγγέλιο. Μό­νο στους αποστόλους έδωσε την εξουσία να διώ­χνουν τα δαιμόνια και να θεραπεύουν τους ασθενείς. Οι μυροφόρες, αν και δεν τις αγαπούσε ο Κύριος λι­γότερο από τους αποστόλους, δεν έλαβαν απ’ Αυτόν τέτοια χαρίσματα.

Πρέπει να σκεφτούμε ποιοι είναι οι λόγοι που ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός άλλη στάση κρατούσε απέναντι στους άνδρες και άλλη απέναντι στις γυ­ναίκες, τα δύο αυτά φύλα του ανθρωπίνου γένους. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να σκεφτούμε, αν μπορούσαν ή όχι οι γυναίκες με τις ασθενείς δυνάμεις τους να σηκώσουν το βάρος του αποστολικού έργου, των διωγμών και των βασάνων που υπέφεραν οι απόστολοι του Χριστού. Υπάρχουν γι’ αυτό το θέμα πολλές μαρτυρίες και στην Αγία Γραφή και στους βίους των αποστόλων.

Σκεφτείτε τώρα, αν θα μπορούσαν οι μυροφόρες γυναίκες να αντέξουν τέτοιους κόπους, πόνους και διωγμούς που υπέφεραν οι απόστολοι. Σας έχω πει ότι εκτός από τον άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο όλοι οι άλλοι απόστολοι είχαν μαρτυρικό θάνατο και πολλοί απ’ αυτούς τελείωσαν την ζωή τους πάνω στο σταυρό. Θα μπορούσαν οι γυναίκες να αντέξουν τέτοιους κόπους; Τέτοιους διωγμούς και καταδιώξεις που υφίσταντο οι απόστολοι; Μπορούν να συγκριθούν οι ασθενείς δυνάμεις μιας γυναίκας με την δύναμη που είχε για παράδειγμα ο άγιος απόστολος Ανδρέας; Ασφαλώς όχι. Οι γυναίκες είναι πιο αδύναμες από τους άνδρες, γι’ αυτό και ο Κύριος Ιησούς Χριστός αλλιώς φερόταν στους άνδρες και αλλιώς στις γυναίκες. Δεν θέλησε να επιφορτίσει τις μυροφόρες γυναίκες με το βάρος του αποστολικού έργου.

Ἡ χριστιανή σύζυγος καί μητέρα στήν σύγχρονη ἐποχή

Για οτιδήποτε συμβαίνει στην κάθε εποχή και χρονολογία, υπάρχει η αιτία. Το γιατί και πώς σήμερα ζούμε σε μία αντιανθρώπινη κοινωνία, εμείς ως ορθόδοξοι Χριστιανοί, θα βρούμε τις απαντήσεις στο διαχρονικό και αλάθητο βιβλίο της ζωής, που δεν είναι άλλο από την Αγία γραφή.

Ας δούμε τι μας υπόσχεται ο Θεός στον ψαλμό 127’ στίχους 1,2,3 και 4.

Μακάριοι πάντες οι φοβούμενοι τον Κύριο.

Τους πόνους των καρπών σου φάγεσαι. Μακάριος εί και καλώς έσται.

Τότε και μόνον τότε θα έχεις την πραγματικήν χαράν, όταν μια οικογένεια χωρίς προβλήματα θα υμνεί και θα δοξάζει τον Θεόν. Τότε «η γυνη σου ως άμπελος ευθυνούσα εν τοις κλίτεσι της οικίας σου, οι υιοί σου ως νεόφυτα ελεών κύκλω της τραπέζης σου. Ιδού πως ευλογήσεται άνθρωπος ο φοβούμενος τον Κύριον» Και είπεν ο Θεός: Ου καλόν είναι τον άνδρα μόνον επί της Γης. Και έπλασε εκ της πλευράς του γυναίκα να την έχη βοηθό. Σήμερον αδελφοί μου, παρατηρείται το κίνημα του φεμινισμού για το οποίον όλοι γνωρίζουμε…

Τα αποτελέσματα γνωστά. Αντί της μητρότητας, η καριέρα… αντί της μητρικής αγκαλιάς, οι παιδικοί σταθμοί και η <<γυναίκα που προσέχει το μωρό>>…

Αλήθεια! Που πήγε η μητρική στοργή κι η αγάπη; Θυσιάστηκε για να <<ελευθερωθεί>> η μητέρα – σύζυγος από την οικογένεια της, και να σκλαβωθεί σε ένα χώρο εργασίας. Είναι λυπηρό και σ’ αυτό συμφωνούν όλοι οι ψυχολόγοι πως το παιδί όταν στερηθεί την αγάπη της μάνας θα φέρει στο υπόλοιπο της ζωής του διάφορα ψυχολογικά προβλήματα. Αν όμως η κάθε χριστιανή γυναίκα έχει ως πρότυπο την Παναγία μητέρα, θα δει πως η μάνα η αληθινή, δεν αφήνει το παιδί της, αλλά πάντα το ενδυναμώνει ψυχή τε και σώματι στην αγκαλιά της ποτίζοντας το με στοργή κι αγάπη!!! Εδώ γεννάται όμως ένα μεγάλο ερώτημα. Γιατί η κακούργα αυτή παγκοσμιοποίηση θέλησε να στερήσει στα παιδιά την φροντίδα και την στοργή από την μητέρα τους;;; Δύο αγαθά που εξ αποστάσεως δεν δίδονται;

Ξεκινά λοιπόν η χριστιανή μητέρα και σύζυγος για την ποθητή εργασία – καριέρα και αφού εγκαταλείπει την οικογένεια που ο Θεός της έδωσε, εγκαταλείπει και το λόγο του Θεού. Θα ντυθεί χωρίς να ρωτήσει τη μάνα Παναγία αν το ντύσιμο της αρέσει στον υιό της και Θεό μας, και δεν θα ρωτήσει διότι η μόνη μέριμνα θα είναι, αν θα αρέσει στον εκτός της οικογένειας κόσμο. Ο κύριος όμως μας λέει πώς <<όποιος αγάπησε τον κόσμο εμίσησεν εμένα, κι όποιος αγάπησεν εμένα εμίσησεν τον κόσμο>>. (Προς αποφυγή παρεξηγήσεως να πούμε πώς όταν η Αγία Γραφή ομιλεί για κόσμο εννοεί τα κοσμικά, τα ενάντια προς το λόγο του θεού δρώμενα).

Πάμε τώρα να δούμε τι παραγγέλνει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.

Λέει στην γυναίκα:

Ἔκκληση πρός τήν γυναῖκα νά ξαναβρεῖ τόν σωστό της δρόμο

     Τό παρόν κείμενο, εἶναι ἐμπνευσμένο ἀπό τήν πρόσφατη ἐπικαιρότητα· ἀπό τή συγγνώμη πού ζήτησε ἱερέας ἀπό κατοίκους τῶν Ἀμισιανῶν τήν Μεγάλη Παρασκευή, ἐπειδή ἀρνήθηκε νά κοινωνήσει τίς γυναῖκες πού ἦταν στήν ἐκκλησία τοῦ χωριοῦ, λόγῳ τοῦ ὅτι φορούσαν παντελόνι (καί κατόπιν τούτου, κάλεσε ὅλους τούς πιστούς νά προσέρχονται κανονικά στήν ἐκκλησία χωρίς ὄρους καί προϋποθέσεις)[1]· καί ἀπό τό ἄρθρο μέ τίτλο: «Κι ἑμεῖς ρωτᾶμε γιά τό παντελόνι στήν ἐκκλησία...» [2]. Βλέπετε, καί ἐδῶ τά πράγματα ἀντιστράφησαν· παλαιότερα, οἱ Χριστιανοί ἔπρεπε νά ἀπολογοῦνται στούς αἱρετικούς, ἐνῶ στήν σύγχρονη ἐποχή, ἔχουμε τό θλιβερό «προνόμιο», νά ἐκφράζουμε λόγο ἀντιρρητικό, σέ χριστιανούς.

     Ὡστόσο, τό κείμενο αὐτό, δέν ἀπευθύνεται στούς συντάκτες τέτοιων κειμένων. Αὐτοί διαβαίνουν, ἐνσυνείδητα τόν δικό τους δρόμο καί ὁ στόχος τους δέν εἶναι φυσικά νά ἀδειάσουν οἱ ἐκκλησιές μας, ἀλλά νά γεμίζουν μέ κόσμο πού θά ἔχει ἀλλοιωμένο χριστιανικό φρόνημα[3]. Ἀπευθυνόμαστε στούς καλοπροαίρετους πιστούς, πού δέν γνωρίζουν καί τό πλέον αὐτονόητο, ἐάν δηλαδή ἐπιτρέπεται νά φοροῦν οἱ γυναῖκες ἀνδρικά ροῦχα καί οἱ ἄνδρες γυναικεία(!) καί διαβάζοντας τέτοιες, συγγνώμη γιά τήν λέξη, δέν τό συνηθίζουμε, αὐθαίρετες κοτσανολογίες, εἴτε σκανδαλίζονται εἴτε τούς δημιουργοῦνται διλήμματα καί ἀπορίες.

     Ἑμεῖς θά συνεχίσουμε νά γράφουμε, ἀντιπαραθέτοντας λόγο, ὄχι δικό μας, ἀλλά ἁγιογραφικό καί ἁγιοπατερικό! Ἐπομένως, ἐάν ἔχουν νά ἀπαντήσουν κάτι, ὅλοι αὐτοί οἱ «ἐπώνυμοι» καί πολυτιτλούχοι ἀρθρογράφοι (καί φυσικά δέν ἔχουν), ἄς ἀπαντήσουν πρῶτα στόν Κύριό μας, τίς ἐντολές τοῦ ὁποίου καλούμαστε νά ἐκτελοῦμε καί ἔπειτα στούς ἁγίους, τῶν ὁποίων τά λόγια θά χρησιμοποιήσουμε.

Ἀρχιμ. Κύριλλος Κωστόπουλος, Ἡ θέση τῆς γυναίκας στή Θεία Λατρεία

Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΤΗΝ ΘΕΙΑ ΛΑΤΡΕΙΑ

Ἀρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου,Ἱεροκήρυκος Ἱ. Μ. Πατρῶν-Δρος Θεολογίας

Ὅπως γνωρίζουμε ὅλοι, ὁ Χριστιανισμὸς ἀνύψωσε τὴν γυναίκα καὶ ἐξίσωσε τὰ δύο φύλα. Ὀντολογικά, θεολογικὰ καὶ ὑπαρξιακὰ γκρεμίσθηκε ὁ μεσότοιχος ποὺ χώριζε τὰ δύο φύλα: «οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ» (Γαλ. 3, 28), διατρανώνει ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν Παῦλος. Καὶ τοῦτο γιὰ τὸν λόγο ὅτι ὁ ἄνθρωπος δὲν σώζεται ὡς φύλο, ἀλλὰ ὡς πρόσωπο.

Μέσα στὴν ἀνθρώπινη κοινωνία ὁ ἄνδρας κινεῖται ὡς κεφαλή, ὅπως χαρακτηρίζεται καὶ στὴν Ἁγία Γραφή (Α´ Κορ. 11, 3), ἐνῶ ἡ γυναίκα λειτουργεῖ ὡς καρδία. Ὁ Ὅσιος Μάξιμος τὸ προσδιορίζει μὲ σαφήνεια: «Ἀνήρ ἐστιν ὁ τῆς φυσικῆς ἐν πνεύματι θεωρίας ἐπιμελούμενος νοῦς [...] γυνὴ δὲ τοῦ τοιούτου νοός ἐστιν ἡ σύνοικος αἴσθησις» (Πρὸς Θαλάσσιον, 25, PG 90, 332A). Ὁ ἐγκέφαλος διαθέτει τὴν λογική, τὴν κρίση, τὴν σκέψη. Ἡ καρδία διαθέτει τὸ συναίσθημα, τὴν ἀγάπη, τὸ μυστήριο. Ἂν ποτὲ ἤθελε ὁ ἐγκέφαλος –στὸν ἀνθρώπινο ὀργανισμό– νὰ γίνη κι αὐτὸς καρδία ἢ ἡ καρδία νὰ γίνη καὶ αὐτὴ ἐγκέφαλος, τὸ ἀποτέλεσμα θὰ ἦταν νὰ μεταβληθῆ ὁ ὀργανισμὸς αὐτὸς σὲ ἕνα τέρας.

Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ πιστεύουμε ἀκραδάντως ὅτι ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ἡ γυναίκα – καρδία ἠθέλησε παντοιοτρόπως νὰ γίνη κι αὐτὴ ἐγκέφαλος – ἄνδρας, ἄρχισε νὰ διαταράσσεται ὁ ὀργανισμὸς τῆς ἀνθρώπινης κοινωνίας καὶ νὰ μεταβάλλεται σὲ τερατῶδες μόρφωμα μὲ τὰ ἀλλοπρόσαλλα ἀποτελέσματα ποὺ ὅλοι γευόμαστε.

«Ὁ ρόλος τῆς γυναίκας στήν οἰκογένεια» (2ο μέρος)

Ἀκοῦστε τήν ὁμιλία ἐδῶ: Ὁ ρόλος τῆς γυναίκας στήν οἰκογένεια_2ο μέρος_mp3

Συνεχίζουμε μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ ἀπό τόν Ἅγιο Ἰωάννη τόν Χρυσόστομο νά ἀναλύουμε τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο ἡ γυναίκα μπορεῖ νά βοηθήσει στή σωτηρία τοῦ ἄνδρα καί ποιά εἶναι ἡ ἐνδεδειγμένη συμπεριφορά μέσα στήν οἰκογένεια. Λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀναφερόμενος στήν περίπτωση πού μιά γυναίκα συγκατοικεῖ μ’ ἕναν εἰδωλολάτρη σύζυγο, πού δέν πιστεύει στόν Θεό: «τί γάρ οἶδας, γύναι, εἰ τόν ἄνδρα σώσεις;» (Α΄Κορ. 7,16). Ποῦ ξέρεις γυναίκα δηλαδή, ἴσως σώσεις καί τόν ἄνδρα σου μέ τό νά μένεις στή συζυγία καί νά μήν τόν χωρίζεις, παρόλο πού εἶναι ἄπιστος. Τότε ὑπῆρχαν οἱ περιπτώσεις ὁ ἕνας νά μεταστρέφεται καί νά πιστεύει καί ὁ ἄλλος νά παραμένει εἰδωλολάτρης. Εἴμαστε στά πρῶτα χρόνια τοῦ χριστιανισμοῦ ἀκόμα, στόν 1^ο αἰῶνα. Συνεχίζει ὁ ἀπόστολος Παῦλος «ἐάν συνευδοκεῖ καί θέλει ὁ ἄνδρας -παρόλο πού εἶναι εἰδωλολάτρης καί ἡ γυναίκα του ἔγινε χριστιανή- νά μείνει στή συζυγία, μήν τόν χωρίζεις. Ποῦ ξέρεις παραμένοντας κοντά του, μπορεῖ νά τόν σώσεις».

Ὑπάρχει δηλαδή πιθανότητα νά τόν ἑλκύσεις στήν Ἐκκλησία, στό ἅγιο Βάφτισμα, στή μετάνοια καί στή σωτηρία. Αὐτός εἶναι ὁ σκοπός τοῦ γάμου. Νά βοηθήσει τόν ἄνδρα καί τή γυναίκα νά σωθοῦν. Εἶναι ἕνας ἄλλος δρόμος σωτηρίας. Ὁ ἕνας εἶναι ὁ μοναχισμός, ὁ ἄλλος ὁ γάμος καί ὁ τρίτος δρόμος τό νά μένει κάποιος ἄγαμος μέσα στόν κόσμο μέ σωφροσύνη, τηρώντας τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ. Δέν σημαίνει ὅτι ἕνας πού δέν παντρεύτηκε ἤ δέν ἔγινε μοναχός, θά πάει στήν κόλαση. Αὐτή ἡ ἀντίληψη εἶναι λάθος. Ἐννοεῖτε ὅτι αὐτοί πού ἐπιλέγουν τόν τρίτο δρόμο ζοῦν μέ ὑπακοή σέ Πνευματικό ὁδηγό, ὡς «ἡσυχαστές ἐν τῷ κόσμῳ».Ἔλεγε ὁ ἅγιος Πορφύριος σ’ ἕνα πνευματικό του παιδί, πού ἦταν ἄγαμο μέσα στόν κόσμο, ὅτι κι ἔτσι ὅπως εἶναι σώζεται.

Ὁ ρόλος τῆς γυναίκας στήν οἰκογένεια (1ο μέρος)

Ἀκοῦστε τήν ὁμιλία ἐδῶ:https://www.youtube.com/watch?v=yRbvYXaCMlQ

«Ὁ Θεός ἄρσεν καί θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς (Γεν. 1,27)». Ἔφτιαξε δηλαδή ἄνδρα καί γυναίκα. «Μάλιστα -λέει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος- ἀνέχθηκε νά γίνει γυναίκα τοῦ Ἀδάμ ἡ ἀδελφή του· ἤ μᾶλλον ὄχι ἡ ἀδελφή του, ἀλλά ἡ θυγατέρα του· ἤ μᾶλλον οὔτε ἡ θυγατέρα του, ἀλλά κάτι περισσότερο, ἡ ἴδια του ἡ σάρκα».

Ὅπως ξέρουμε ὁ Θεός πῆρε ἀπό τήν πλευρά τοῦ Ἀδάμ καί ᾠκοδόμησε γυναίκα (Γεν. 2,22). «Τήν ἑνότητά τους τήν καθόρισε εὐθύς ἐξαρχῆς, σάν τίς πέτρες, ἑνώνοντάς τους σέ μιάν ὁλότητα. Γι’ αὐτό οὔτε τή γυναίκα δημιούργησε ἀπό ξένη στόν Ἀδάμ οὐσία, γιά νά μή συνδέεται αὐτός μαζί της σάν μέ μιά ξένη, οὔτε πάλι σταμάτησε τόν γάμο στήν ἕνωση τοῦ Ἀδάμ μέ τήν Εὔα, γιά νά μή χωρίζεται αὐτός, λόγῳ τῆς ἑνώσεώς του μέ μιά μόνο γυναίκα, ἀπό τό ὑπόλοιπο ἀνθρώπινο γένος». Ἀντίθετα ὅρισε στή συνέχεια ὁ Θεός καί ἐπέτρεψε τόν γάμο καί στούς ἀπογόνους τοῦ Ἀδάμ. Ἔτσι, δημιουργήθηκε κάτι «σάν ἕνα ὡραῖο δέντρο» λέει ὁ Ἱερός Χρυσόστομος. Ἔχει ἕνα κορμό, πού ὑψώνεται πάνω ἀπό τή ρίζα (ἐννοεῖ τόν Ἀδάμ καί τήν Εὔα) καί μετά ἁπλώνεται σέ πολλά κλαδιά. Ἄν δέν εἶχε κορμό καί τά κλαδιά βγαίνουν κατευθείαν ἀπό τίς ρίζες, δέν ἀξίζει τίποτα· καί ἄν ἔχει πολλές ρίζες, δέν τό θαυμάζει κανείς». Γιά νά εἶναι ἕνα δέντρο τέλειο χρειάζεται καί ρίζες καί κορμό καί κλαδιά.

Tό "πείραμα τῆς Ὁλλανδίας" καί τά "πειράματα" τῶν χριστιανομάχων!

Εν Πειραιεί τη 11^η Ιανουαρίου 2016

 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

 

ΤΟ «ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΗΣ ΟΛΛΑΝΔΙΑΣ» ΚΑΙ ΤΑ «ΠΕΙΡΑΜΑΤΑ» ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΜΑΧΩΝ!

(Μια σύντομη αναφορά για τη θέση της γυναίκας στην προχριστιανική εποχή, στον Χριστιανισμό και στο Ισλάμ)

 

Έχουμε γράψει επανειλημμένα για την πλήρη χρεωκοπία του Αθεϊσμού και του Διαλεκτικού Υλισμού, ο οποίος θέλει να παρουσιάζεται με το προσωπείο του ρεαλισμού και της επιστημονικής εγκυρότητας.

Πρόκειται για μια χρεωκοπία η οποία έγινε ιδιαίτερα αισθητή μετά την κατάρρευση των μαρξιστικών καθεστώτων των χωρών της ανατολικής Ευρώπης στα τέλη του 20^ου αιώνος, του απαταιώνος. Η μονολιθικότητα, ο δογματισμός του, η επιμονή για την επικράτηση των ιδεοληψιών του και προπάντων η μανία με την οποία επιτίθεται κατά της χριστιανικής πίστης, αποτελούν τα κύρια χαρακτηριστικά του γνωρίσματα. Όλα μπορεί να τα ανεχθεί, να τα «ερμηνεύσει», σύμφωνα με τα δόγματά του, ακόμα και να συνταχθεί με τις πλέον απίθανες θρησκευτικές πίστεις, (όπως λ.χ. το εξωφρενικό σύγχρονο φαινόμενο, να συντάσσεται ο Αθεϊσμός με τον Νεοπαγανισμό), εκτός από την πίστη στον αληθινό Θεό! Συνήθης τακτική του, να επικαλείται κάποια χωρία της αγίας Γραφής, τα οποία φαίνονται με μια πρώτη ματιά στην εποχή μας σκανδαλώδη και αναχρονιστικά, να τα απομονώνει από την ιστορική τους συνάφεια και να τα παρερμηνεύει, με σκοπό  να χλευάσει και να κλονίσει την πίστη των αφελών. Μια άλλη δόλια μεθόδευσή του είναι επίσης να προβάλλει κάποιες επιφανειακές ομοιότητες της Ορθοδοξίας με τις θρησκείες του κόσμου, προκειμένου να καταλήξει σε κάποια αυθαίρετα συμπεράσματα, ότι δήθεν όλες οι θρησκείες, (μαζί και η Ορθοδοξία), περίπου, διδάσκουν τα ίδια πράγματα, τα οποία ο σύγχρονος πολιτισμένος άνθρωπος οφείλει να απορρίψει και να περιφρονήσει, διότι αυτά ανήκουν σ’ ένα σκοταδιστικό παρελθόν.

Ἡ γυναίκα μέσα στήν Ἐκκλησία

Η γυναίκα μέσα στην Εκκλησία έχει μεγάλη και επίσημη θέση, πρώτα και κύρια με την Παναγιά, στη συνέχεια με τις μυροφόρες και στη συνέχεια με όλες εκείνες τις γυναίκες που αγάπησαν τον Χριστό, που έδωκαν τα πάντα και εκείνος τους αντιδώρισε τα μεγαλύτερα δώρα, την αγάπη ,την υπομονή, την στοργή, την θυσία, την καλοσύνη. Σήμερα με τους σοσιαλισμούς μας ...κατεβάσαμε την γυναίκα, την βγάλαμε στην παραγωγή και την βγάλαμε από τον θρόνο της, που είναι η οικογένεια, που είναι το βασίλειό της στο σπίτι, που είναι η ανατροφή παιδιών. Την δυσκολέψαμε πολύ, αφενός και αφετέρου την φορτώσαμε δύο φορτία, ένα του σπιτιού που ποτέ δεν το αποβάλει και ένα του κοινωνικού στίβου.

Ὁ ρόλος τῆς γυναίκας κατὰ τοὺς Ἅγιους Πατέρες_Ι. Ν. Ἁγ. Αἰκατερίνας_Γιαννιτσὰ_mp3

Π. Σάββας 2015-04-27_Ὁ ρόλος τῆς γυναίκας κατὰ τοὺς Ἅγιους Πατέρες_Ι. Ν. Ἄγ. Αἰκατερίνας_Γιαννιτσὰ_mp3

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 27-04-2015 (Ὁμιλία στόν Ι. Ν. Ἁγ. Αἰκατερίνας_Γιαννιτσὰ).
Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, ‘Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Interntet Explorer ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Mozilla. Στή συνέχεια δῶστε τό ὄνομα πού θέλετε καί πατῆστε ΟΚ γιά νά ἀποθηκευθεῖ ἡ ὁμιλία)