Ἀποφθέγματα γέροντος Νεκταρίου τῆς Καλυβιανής

«Ὅλοι εἴμαστε ὑπὸ κατασκευήν. Ὁ ἐν μηδενὶ λειπόμενος εἶναι ἀνύπαρκτος».

«Ὅταν τυλιχθοῦμε τὸ ράσο χωρὶς νὰ ξετυλιχθοῦμε τὶς ἁμαρτίες μας, τότε ἀντὶ νὰ οἰκοδομοῦμε, χαλοῦμε καὶ τὰ λίγα ποὺ μένουν ὄρθια».

«Ὅποιος θέλγεται νὰ διαφημίζει σκάνδαλα, θέλει νὰ σκεπάσει τὸν ἑαυτό του. Λέει ἐνδόμυχα στοὺς ἀκροατές του: ''ἐλᾶτε νὰ δεῖτε τί κάνουν οἱ ἄλλοι, γιὰ νὰ μὴν ἀντιληφθεῖτε τί κάνω ἐγώ. Ἐλᾶτε νὰ δεῖτε, γιὰ νὰ μὴν δείτε…».

«Ὅταν ἡ Ἑλλάδα ἔχει ἐθνικὲς συμφορές, τότε βγάζει ἥρωες. Καὶ ὅταν ἡ Ἐκκλησία ἔχει ἐκκοσμίκευση τότε ἐμφανίζει Ἁγίους. Πολλοὺς Ἁγίους».

«Τοὺς Ἁγίους τοὺς τιμᾶμε γιατὶ ἔζησαν σὲ διαφορετικὴ ἐποχὴ ἀπὸ ἐμᾶς. Ἂν ζοῦσαν σήμερα καὶ προέβαιναν στὰ ἴδια πνευματικὰ κατορθώματα ,ποὺ ἔκαναν τότε, θὰ τοὺς κλείναμε στὸ φρενοκομεῖο».

«Ὅσο χτυπιέται ἕνας Ἅγιος, τόσο καὶ μεγαλύνεται».

«Τὸ πιὸ εὔκολο πράγμα στὸν κόσμο σήμερα, εἶναι νὰ χειροτονηθεῖ κάποιος Παπᾶς. Καὶ τὸ πιὸ δύσκολο νὰ ζεῖ σὰν Παπᾶς».

«Θέλεις νὰ μὴν ἀπογοητευθεὶς ἀπὸ κανένα; Μὴν γοητευθεὶς ἀπὸ κανένα».

«Ὅταν ἐμεῖς καμαρώνουμε τὰ χαρίσματά μας, τότε σηκώνουν ἐπανάσταση τὰ ἀνθρώπινά μας».

Πρεσβύτερος διάκονος τοῦ Δεσπότου

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ ΔΙΑΚΟΝΟΣ ΤΟΥ ΔΕΣΠΟΤΟΥ

Ὁ Ὅσιος Νικάνωρ (7/8) ἐγεννήθη στήν πρωτεύουσα τῆς Μακεδονίας Θεσσαλονίκη τό 1491. Κατήγετο εκ γονέων ευσεβών, εναρέτων και πλουσίων, οι οποίοι ονομάζοντο Ιωάννης και Μαρία. Σύμφωνα με το συναξάρι του, η μητέρα του ήτο στείρα και τον γέννησε σε περασμένην ηλικίαν, ύστερα από όνειρο που είδε.

Έτσι, οι παρακλήσεις και τα θερμά δάκρυα των γονέων του εἰσακούσθηκαν από τον Θεόν ο Οποίος τους εχάρισεν τέκνο, το οποίον έμελλε να γίνη «δοχεῖον καθαρόν τοῦ παναγίου Πνεύματος καί πολλούς νά εἰσαγάγῃ εἰς Κύριον». Τό κοσμικόν όνομα του Οσίου ήτο Νικόλαος κι από μικρός έδειξε κλίση προς την προσευχή και τον ενάρετο βίο. Παρά το ότι κληρονόμησε από τούς γονείς του πλούτο και ευγένειαν, εγκατέλειψε τα εγκόσμια και εκάρη μοναχός μετονομασθείς Νικάνωρ, που σημαίνει «νικητής ανδρών» και είναι όνομα Μακεδονικό το οποίον έφεραν αξιωματικοί του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αλλά και χριστιανικόν, αφού το έφερε ένας εκ των επτά διακόνων των πρώτων Χριστιανικών χρόνων.

Ο Όσιος, ο οποίος σ' όλη την ζωή του ήθελε να υπηρετήση ολοκληρωτικά ψυχῇ τε και σώματι τον Κύριον και περνούσε με νηστείες, αγρυπνίες και προσευχές, ως μοναχός πολλαπλασίασε τα χαρίσματα που του έδωσεν ο Θεός.

Θαύματα καί ἡσυχία, Ἁγ. Πορφυρίου-Βίος καί Λόγοι, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

23. Θαύματα καί ἡσυχία, Ἁγ. Πορφυρίου-Βίος καί Λόγοι, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου, 20-11-2018

«Ἄρα, ἐλθών ὁ Κύριος εὐρήσει τήν πίστιν ἐπί τῆς γῆς;»[1]. Ὅταν θά ἔρθει πάλι κατά τήν Δευτέρα Του Παρουσία ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, θά εὕρει πιστούς ἀνθρώπους; Ἡ πίστις εἶναι τό ζητούμενο, ἡ ζωντανή πίστις ἡ ὁποία συνοδεύεται ἀπό τά ἔργα. Οἱ Ἅγιοί μας εἶναι τά πρότυπά μας τά ὁποῖα ἀκολούθησαν τό κύριο πρότυπο πού εἶναι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Καί τό ἀκολούθησαν διά τῆς πίστεως καί γι' αὐτό καί ἐπιτέλεσαν ἔργα θαυμαστά καί θεάρεστα. Ὁ Ἅγιος Πορφύριος εἶναι ἕνας ἀπ' αὐτούς.

Γιά ἕνα διάστημα, λέγει, «εἶχα διορισθεῖ σ' ἕνα χωριό τῆς Εὔβοιας καί θά σᾶς διηγηθῶ -λέγει- ἕνα περιστατικό. Μιά φορά εἰς τήν ἐκκλησία πού ἤμουνα ἐφημέριος ἔρχεται μιά γυναίκα καί μοῦ λέει: - Ἔχω τό παιδί μου ἄρρωστο, κόπηκε ἡ φωνή του, δέν μιλάει καθόλου. Ἦταν ἕνα ἀγόρι περίπου δεκαοχτώ χρονῶ. Λοιπόν -λέγει- ὁ Ἅγιος παίρνω τό πετραχήλι καί κατεβαίνω μαζί της στό χωριό. Ἔλα νά κάνουμε ἁγιασμό, τῆς λέω. Μοῦ ἔβαλε μία καρέκλα καί πάνω σ' αὐτήν ἕνα πιάτο μέ νερό καί μιά πετσέτα. Ἄρχιζα νά διαβάζω. Τό παιδί ἀμίλητο, τελείωσα τόν ἁγιασμό κι ἄρχισα νά ραντίζω λέγοντας τό «Σῶσον Κύριε τόν λαόν Σου...». Ὅταν μετά τοῦ χτύπησα τό μέτωπο μέ τόν Σταυρό καί τόν βασιλικό, μοῦ λέει: - Σέ εὐχαριστῶ πολύ!

Αὐτό τό παιδί στή συνέχεια», λέγει ὁ Ἅγιος, «μέ ἀγάπησε πολύ, ἔγινε θαυματουργικά καλά. Ἔπειτα ἐβάπτισε ἕνα παιδάκι καί τό ἔβγαλε Πορφύριο. Ἔβγαλα τό ὄνομά σου. - Τοῦ λέω: Μέ ρώτησες; - Ἐγώ, λέει, σ' ἀγαπάω κι ἤθελα νά βγάλω τό ὄνομά σου»[2].

Ἡ Βίβλος μιλᾶ μόνο γιά τόν ἠθικό νόμο.

Η Βίβλος μιλά μόνο για τον ηθικό νόμο.

Η Βίβλος μιλά μόνο για τον ηθικό νόμο. Αυτός είναι ο νόμος που έδωσε ο Θεός στον άνθρωπο και τον οποίο ο άνθρωπος έλαβε από το Θεό. Για κάποιον άλλο νόμο η Βίβλος δε μιλά πουθενά.

Αυτός ο ηθικός νόμος του Θεού έχει σχέση με την εξουσία του ανθρώπου σ’ αυτόν τον κόσμο. Στόχος αυτού του νόμου ήταν να κρατήσει τον άνθρωπο πάνω από τη φύση και κάτω από το Θεό, να τον κάνει ικανό να υποτάξει τη φύση και να παραμείνει υποταγμένος στο Θεό, να μην του επιτρέψει ούτε να πέσει κάτω από τη φύση, ούτε να σηκωθεί (με τη φαντασία) πάνω από το Θεό.

Ο πρώτος ηθικός νόμος που έδωσε ο Θεός στον άνθρωπο είναι και ο συντομότερος. Αποτελείται από δυο εντολές. Η μια άφορα την εξουσία του ανθρώπου πάνω στη φύση και η άλλη την εξουσία του Θεού πάνω στον άνθρωπο. Η πρώτη λέει: «αυξάνεσθε και πληθύνεσθε και πληρώσατε την γην και κατακυριεύσατε αυτής και άρχε­τε των ιχθύων της θαλάσσης και των πετεινών του ουρανού και πάντων των κτηνών και πάσης της γης και πάντων των ερπετών των ερπόντων επί της γης». Η δεύτερη λέει: «από δε του ξύλου του γιγνώσκειν καλόν και πονηρόν, ου φάγεσθε απ’ αυτού, η δ’ αν ημέρα φαγητε απ αυτού, θανάτω αποθανείσθε».

12 Αὐγούστου. Φωτίου καὶ Ἀνικήτου τῶν μαρτύρων (†305-306). Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας. Παρ. θ΄ ἑβδ. ἐπιστ. (Α΄ Κορ. ιδ΄ 26-40).

Α Κορ. 14,26      Τί οὖν ἐστιν, ἀδελφοί, ὅταν συνέρχησθε, ἕκαστος ὑμῶν ψαλμὸν ἔχει, διδαχὴν ἔχει, γλῶσσαν ἔχει, ἀποκάλυψιν ἔχει, ἑρμηνείαν ἔχει· πάντα πρὸς οἰκοδομὴν γινέσθω.

Α Κορ. 14,26            Τι πρέπει, λοιπόν, να γίνη επί του προκειμένου, αδελφοί; Οταν συναθροίζεσθε στον τόπον της λατρείας και της προσευχής, ο καθένας σας η ψαλμόν έχει η διδασκαλίαν έχει η γλώσσαν η κάποιαν αποκάλυψιν η εξήγησιν και ανάλυσιν των θείων λόγων, όλα αυτά τα χαρίσματα του Θεού, ας γίνωνται προς πνευματικήν ωφέλειαν των πιστών.

Ἀντίσταση νεήλυδος, στὴν ἀσυμμάζευτη ἐκτροπὴ τῆς ποιμαινούσης (;) Ἐκκλησίας

Ἀντίσταση νεήλυδος,

στὴν ἀσυμμάζευτη ἐκτροπὴ τῆς ποιμαινούσης (;) Ἐκκλησίας

π.Στυλιανὸς Ἐμμ. Καρπαθίου

Καλοκαίρι τοῦ 2022.

Ὁ Ἐπίσκοπος μιᾶς Μητροπόλεως, ὄχι πολὺ μακρὰν τῆς Ἀττικῆς, ἐπισκέφθηκε σὲ μιὰ κατασκηνωτικὴ περίοδο, τοὺς μικροὺς καὶ ἐφήβους κατασκηνωτές, ποὺ σοφῶς ἡ Ἐκκλησία, ὡς ὄρνις ὑπὸ τὰς πτέρυγας αὐτῆς ἐπισυνάγει, σκέπει καὶ παιδαγωγεῖ.

Φιλοδόξησε ὅμως, νὰ γίνει in μὲ τὸ συρμὸ τῆς κορωνοεποχῆς, γιὰ νὰ μὴ θεωρηθεῖ προϊστορικὸ ἀπολίθωμα, ἐφ’ ὅσον ὁ κόσμος προοδεύει μὲ ἀπίστευτα ἐπιστημονικὰ ἐπιτεύγματα, ποὺ ὅποιος τὰ ἀμφισβητεῖ εἶναι ἄρρωστος, ὅπως τοῦ δίδαξε κάποιος ἄλλος συνεπίσκοπός του, ὁ ὁποῖος, μάλιστα, ἦλθε κι’ ἀπὸ τὴν Ἀμερική! Λησμόνησε ὅμως, «ὅτι τὸ μωρὸν τοῦ Θεοῦ σοφώτερον τῶν ἀνθρώπων ἐστί, καὶ τὸ ἀσθενὲς τοῦ Θεοῦ ἰσχυρότερον τῶν ἀνθρώπων ἐστί» (Α’Κορ.1,25). Καὶ μὲ νομιζόμενη, ἀλλὰ κίβδηλη, μαεστρία, θέλησε νὰ μεταφέρει στὰ παιδιὰ τὴν ‘’ὑψηλὴ ἐπιστημονικὴ γνώση’’, αὐτή, ποὺ χωρὶς πιθανῶς νὰ τὸ γνωρίζει, χαρακτηρίσθηκε ὡς τὸ μεγαλύτερο φιάσκο στὴν ἱστορία τῆς Ἰατρικῆς, αὐτή, ποὺ παραβίασε μὲ πρωτοφανῆ βία καὶ γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, κάθε ἠθικὸ φραγμό, θεῖο καὶ ἀνθρώπινο. Τοὺς εἶπε λοιπόν:

Ἡ ἡμέρα μέ τούς δύο ἥλιους

Οσίου Εφραίμ του Σύρου:

Δύο ήλιους έβλεπαν στο βουνό τα μάτια των μαθητών: Ο ένας ήταν αυτός που φέρνει το φως της ημέρας, και ο άλλος ασυνήθης και φοβερός. Ο ένας φαινόταν και σ᾽ αυτούς και τον κόσμο όλο φώτιζε στο στερέωμα. Και ο άλλος σ᾽ αυτούς μόνο άστραφτε, ο οποίος ήταν του Ιησού το πρόσωπο.

Έγινε, λοιπόν, το πρόσωπό Του όπως ο ήλιος και τα ρούχα Του λευκά όπως το φως. Με αυτά έδειξε, ότι από όλο το σώμα Του εκχύθηκε η δόξα Του, και από όλη τη σάρκα Του έλαμψε το φως Του, και από όλα τα μέλη Του εκπορεύονταν οι ακτίνες της θεότητάς Του.

Διότι δεν έλαμψε η σάρκα Του έξωθεν, όπως του Μωυσή ο οποίος απέκτησε με επίκτητο φως ωραιότητα, αλλά από τον ίδιο εκχύθηκε η δόξα Του και μέσα Του έμεινε.

Πολλοὶ Ἱεροκήρυκες, εἶναι μάλλον ἀεροκήρυκες! ~ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2022/08/i-e.html

«Ὑπέρ βωμῶν καί ἑστιῶν» Νο4 : Δημογραφικό πρόβλημα: Ἐθνική αὐτοκτονία

 

4η ΕΚΠΟΜΠΗ: Δημογραφικό πρόβλημα: Ἐθνική αὐτοκτονία

Ἐντοπισμός τῶν αἰτίων, ἐπισημάνσεις καί προτάσεις γιά τήν ἀναστροφή τῆς κατάστασης

Μὲ τὸν Χαράλαμπο Ἂνδραλη

Καλεσμένοι:
1. Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Κοκολάκης, θεολόγος – ἐκπαιδευτικός, ἐφημέριος Ἱ.Ν. Τιμίου Σταυροῦ Χολαργοῦ, ἱδρυτικό μέλος Ἑστίας Πατερικῶν Μελετῶν
2. κ. Θωμάς Γιαννιώτης, Ἀντιπρόεδρος ΑΣΠΕ, θεολόγος
Περιγραφή: Τό δημογραφικό πρόβλημα στήν Ἑλλάδα ἔχει λάβει τρομακτικές διαστάσεις καί ἡ κατάσταση φαντάζει μή ἀναστρέψιμη. Ὁ π. Βασίλειος Κοκολάκης καί ὁ κ. Θωμάς Γιαννιώτης, πολύτεκνοι ἀμφότεροι, περιγράφουν τό πρόβλημα μέ στοιχεῖα, καί προτείνουν λύσεις γιά τήν ἀνάσχεση τοῦ δημογραφικοῦ κατήφορου, σέ μία πολύ ἐνδιαφέρουσα συζήτηση στό στούντιο τῆς ΕΠΜ.

«Ὑπέρ βωμῶν καί ἑστιῶν». Ἡ νὲα διαδικτυακή ἐκπομπή τῆς Ἑστίας Πατερικῶν Μελετῶν - Μὲ τὸν Χαράλαμπο Ἂνδραλη

Τακτικές ἐκπομπές μέ θεματολογία γύρω ἀπό τίς μεγάλες προκλήσεις πού βιώνει ἡ Ὀρθοδοξία μας καί ἡ Ἑλλάδα σήμερα.
- Σημεῖα τῶν Καιρῶν.
- Ἐπικαιρότητα.
- Παράδοση καί Διδασκαλεία τῆς Ἐκκλησίας μας.
- Σύγχρονες Προκλήσεις.
- Ἐθνικά Θέματα.
ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΕΝΔΥΣΗ:
ΧΟΡΩΔΙΑ «ΕΝ ΨΑΛΤΗΡΙΩ» ΣΧΟΛEIOY ΨΑΛΤΙΚΗΣ


orthros
http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2022/08/4.html#more

π. Ἀρσένιος Βλιαγκόφτης: "6 Σεπτεμβρίου φέρνουν στήν Θάσο τόν ψευδοκιέβου Ἐπιφάνιο"

 

Ἐκπομπή μέ τόν π. Ἀρσένιο Βλιαγκόφτη [Κυριακή, 24 Ἰουλίου 2022]

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2022/07/6_28.html#more

Ἡ γερόντισσα Γαλακτία ὁμιλεῖ περί θανάτου (ἀποσπάσματα ἀπό τέσσερις ἰδιόχειρες ἐπιστολές τῆς γερόντισσας Γαλακτίας)

Η ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΓΑΛΑΚΤΙΑ ΟΜΙΛΕΙ ΠΕΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ.(ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΕΣΣΕΡΕΙΣ ΙΔΙΟΧΕΙΡΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΗΣ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑΣ ΓΑΛΑΚΤΙΑΣ)

•... Φοβούμαστε,τρέμουμε την αιώνια ζωή γιατί δεν γνωρίζουμε πώς είναι ...Όσοι την γνώρισαν ,έχουν ακατανίκητη ορμή στην ψυχή να πάνε εκεί...Πλένε οι δίκαιοι μέσα στο ΑΠΛΕΤΟΝ ΦΩΣ της Αγίας Τριάδας!Δεν αλλάζουν σε τίποτα, διατηρούν απόλυτα το χαρακτήρα τους, θυμούνται τα πάντα από εδώ και ενδιαφέρονται για εμάς...Εκεί έχουν άλλες γνώσεις.Ξέρουν άπειρα πράγματα αλλά πάνσοφος είναι μόνο ο θεός...Για να πάμε εκεί πρέπει να σταυρωθούμε εδώ...Για να νεκρώσουμε την αμαρτία...Οι ηδονές φέρνουν οδύνες.Είναι αναπόφευκτο αυτό.Οι οδύνες πάλι της μετάνοιας και της άσκησης φέρνουν πνευματικές ηδονές.Παράδεισο στην ψυχή απ' αυτή τη ζωή..Αυτό εξελίσσεται εκεί χωρίς σταματημό...Τους βλέπεις... χαίρονται , καλαμπουρίζουν, κουβεντιάζουν, αλλάζουν απόψεις ...Το ίδιο όπως εδώ,μόνο που δεν υπάρχει εκεί πονηριά, κακία, εγωισμός.Βασιλεύει η αγάπη...Όταν προσευχόμαστε για αυτούς,όταν δίνουμε κρυφές ελεημοσύνες και σωστά μνημόσυνα βελτιώνουμε πολύ την κατάστασή τους...Αυτοί περιμένουν από εμάς γιατί μετά θάνατον κανείς δε μπορεί να βοηθήσει τον εαυτό του.Πρέπει να τον σπρώξουν οι ζωντανοί.Εμεις εδώ όσο ζούμε,με την μετάνοια,τον αγώνα εξελισσόμαστε.Αυτοί εκεί περιμένουν από εμάς...Όταν κάποιος χαίρεται στη βασιλεία του Θεού και βλέπει πολύ πόνο στη γη για αυτόν, δεν πλησιάζει γιατί χαλάει η ψυχική του κατάσταση...Λ.χ σαν μια νύφη που έχει χαρά επειδή παντρεύεται και μελαγχολεί που βλέπει τη μάνα της να συρομαδιέται επειδή την χάνει...Όσο ηρεμούν οι ψυχές των πονεμένων που έχασαν δικούς τους ανθρώπους και προσεύχονται, τόσο πλησιάζονται μεταξύ τους οι ψυχές.

Γέροντας Ἐφραίμ τῆς Σκήτης τοῦ Ἀγίου Ἀνδρέα τοῦ Ἁγίου Ὄρους, γιά τήν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου, γιά τήν ψυχή, τό καντήλι, τήν διατροφή καί γιά τίς ἀρετές.

Ο Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα του Αγίου Όρους, για την σωτηρία του ανθρώπου, για την ψυχή, το καντήλι, την διατροφή και για τις αρετές.

Ποτέ να μην πούμε την φράση, ούτε για αστείο: »Εγώ δεν θα σωθώ!» Αυτή η φράση δίνει χαρά στον εχθρό διάβολο, που λέει: »αμήν και πότε!». Να παίρνουμε πάντα την υγιή τοποθέτηση: »Με τη βοήθεια του Θεού, αν και δεν το αξίζω, ελπίζω ότι θα σωθώ». Είναι πολύ λεπτό το θέμα.

Το ποιός θα σωθεί και ποιός όχι, είναι δουλειά του Χριστού. Όταν λέω: »εγώ θα σωθώ και εκείνος όχι», είμαι αντίχριστος και βρίσκομαι σε πλάνη! Δεν στέλνουμε κανέναν στον Παράδεισο και κανέναν στην Κόλαση. Αυτό είναι δουλειά μόνο του Χριστού!

Η ψυχή έχει 3 ονόματα: Λέγεται καρδία, λέγεται ψυχή, λέγεται και πνεύμα. Το ίδιο πράγμα με 3 ονομασίες.

Όταν μιλούμε για λογισμούς, για συναισθήματα και για πάθη, ονομάζουμε την ψυχή μας ως καρδία (Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία…).

Όταν όμως μιλούμε για τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος, που λάβαμε στο Άγιο Βάπτισμα, τότε ομιλούμε περί ψυχής.

Όταν όμως αποχωριστεί η ψυχή από το σώμα (σωματικός θάνατος), τότε η ψυχή ονομάζεται πνεύμα.

Ἅγιος Εὐγένιος ὁ Αἰτωλός : Ὁ μεγάλος διδάσκαλος τοῦ Γένους

ΑΓΙΟΣ ΕΥΓΕΝΙΟΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ: Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

Πολλοί από τους αγίους της Εκκλησίας μας υπήρξαν στα μαύρα χρόνια της τουρκοκρατίας διδάσκαλοι του Γένους μας. Ένας από αυτούς είναι και ο άγιος Ευγένιος ο Αιτωλός, μια μεγάλη πνευματική και χαρισματική προσωπικότητα, ο οποίος έβαλε τη δική του σφραγίδα στην προάσπιση της Ορθοδοξίας και στην υπόθεση της παιδείας του υπόδουλου ορθοδόξου ελληνικού λαού μας.

Έζησε τον 17ο αιώνα, στην εποχή της πιο σκληρής δουλείας για τους υπόδουλους λαούς της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Γεννήθηκε στο χωριό Μέγα Δένδρο, κοντά στο Θέρμο της Αιτωλίας το 1597. Στο ξακουστό χωριό που γεννήθηκε αργότερα ο έτερος μεγάλος άνδρας της Αιτωλίας Κοσμάς ο Αιτωλός. Καταγόταν από φτωχούς, αλλά ευσεβείς γονείς, τον Νικόλαο και τη Στάμω, με το επώνυμο Γιαννούλης. Έμεινε ορφανός και ο πατέρας του ξαναπαντρεύτηκε, αλλά η μητριά του τον κακομεταχειρίζονταν. Από μικρός είχε δύο πόθους, τον μοναχικό βίο και την μάθηση. Έτσι πολύ νέος προσήλθε στο μοναστήρι της Παναγίας Βλοχού, κοντά στο Αγρίνιο.

Εκεί έμαθε τα πρώτα γράμματα και εκκλησιαστική μουσική από τον λόγιο Γέροντα Αρσένιο, με τον οποίο συνδέθηκε με φιλία. Μετά ακολούθησε τον Αρσένιο στα Άγραφα. Κατέληξαν στη Μονή Τροβάτου Αγράφων, όπου υπήρχαν δύο ενάρετοι και γραμματισμένοι Γέροντες, ο Αντώνιος και ο Βαρθολομαίος, για να αυξήσει τις γραμματικές του γνώσεις και να μυηθεί στην μοναχική ζωή. Ας σημειωθεί πως η περιοχή των Αγράφων είχαν γίνει εστία πνευματικής αναγεννήσεως της υποδούλου Ελλάδος, λόγω της εκεί χαλαρής τουρκικής δουλείας.

Tό μεγαλεῖο τῆς Θεοτόκου, Ἁγίου Πορφυρίου-Βίος καί Λόγοι, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

22. Tό μεγαλεῖο τῆς Θεοτόκου, Ἁγ. Πορφυρίου-Βίος καί Λόγοι, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

[Λουκ. 17,20: 25]

«Ὥσπερ ἡ ἀστραπή ἡ ἐν τόν οὐρανόν λάμπουσα, οὕτως ἔσται καί ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου»[1], ἔτσι μεγαλοπρεπῶς θά ἔρθει καί ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ἀγαπητοί ἀδελφοί, κατά τήν Δευτέρα Του Παρουσία, ὅπως ἡ ἀστραπή ἡ ὁποία λάμπει καί φωτίζει ὅλον τόν ὑπ' οὐρανόν χῶρο. Καί ἀκόμα πιό λαμπρά θά εἶναι ἡ παρουσία τοῦ Κυρίου καί θά εἶναι μέσα στήν λαμπρότητα καί ἡ παρουσία τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῶν Ἁγίων Ἀγγέλων καί ὅλων των Ἁγίων. Οἱ Ἅγιοι βίωσαν αὐτό τό μεγαλεῖο τοῦ Θεοῦ καί αὐτό τό μεγαλεῖο τῆς Θεοτόκου.

Ὁ Ἅγιος Πορφύριος διηγεῖται ὅτι: «εἶχα συνηθίσει στήν μοναξιά κι ἤθελα νά εἶμαι μόνος. Ἤθελα νά ζῶ ἔξω καί πιό πολύ τή νύκτα. Γι' αὐτό τόν λόγο», λέγει, ὅταν ζοῦσε στόν Ἅγιο Χαράλαμπο στήν Εὔβοια, «ἀνέβαινα πάνω σ' ἕναν πρίνο, ψηλά, πάνω ἀπό δυόμισι μέτρα. Ἔφτιαξα ἐκεῖ ἕνα κρεβάτι μέ σχίνους. Ἔκοψα σχίνα καί τά ἔπλεξα μέ τά κλαδιά τοῦ πρίνου. Ἔβαλα ἀπό πάνω μία κουβέρτα καί τυλιγόμουν. Ἦταν πολύ ὡραῖο. Ἀνέβαινα μέ μιά σκάλα, πού τήν εἶχα φτιάξει μόνος μου, κι ὅταν ἔφθανα ἐπάνω, τήν τραβοῦσα καί κανείς δέν μέ ἐνοχλοῦσε. Τό κρεβάτι τό εἶχε ζώσει μιά ἀγράμπελη, πού εὐωδίαζαν πολύ ὡραῖα τά ἄφθονα ἄνθη της. Κάτω ἀπό τόν πρίνο ἦταν ἕνας πλούσιος σχίνος. Ἀπεῖχε ἀπό τόν πρίνο, ἀπό τήν ρίζα τοῦ πρίνου, κανά-δύο μέτρα μέ τρία. Ἀνέβαινα στό κρεβάτι σκαρφαλώνοντας. Ἐκεῖ ἤμουν ὅλο προσευχή. Ἤμουν ἁγιορείτης. Ἤθελα μοναξιά καί Ψαλτήρι. Ἀλλά καί τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ...». Προσευχόμουν ὧρες ἐκεῖ στόν πρίνο, μέσα στά λουλούδια τῆς ἀγράμπελης, πάνω στό σχινένιο κρεβάτι μου»[2]. Βλέπουμε πῶς ὁ Ἅγιος, παρόλο πού εἶχε βγεῖ ἔξω ἀπό τό Ἅγιον Ὄρος, συνέχιζε νά ἀσκεῖται, συνέχιζε νά προσεύχεται καί νά ζεῖ μέσα στήν ἁγιασμένη ἀτμόσφαιρα τῆς προσευχῆς, ὅπως καί στό Ἅγιον Ὄρος.