Ὁ Ἅγιος Παΐσιος γιά τόν ἀντίχριστο καί τίς ταυτότητες, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ἐνάντια στόν ψηφιακό ὁλοκληρωτισμό (Β' μέρος) , Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Ἐνάντια στόν ψηφιακό ὁλοκληρωτισμό (Β' μέρος) , 28-7-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Βίος Ἁγίας Εἰρήνης Χρυσοβαλάντου, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Βίος Ἁγίας Εἰρήνης Χρυσοβαλάντου, 28-7-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἁγίου Συμεών ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης. Κατά πασῶν τῶν αἱρέσεων:Περί τῶν Λατίνων

AΓΙΟΥ ΣΥΜΕΩΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΚΑΤΑ ΠΑΣΩΝ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ: ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΛΑΤΙΝΩΝ

(επιλεγμένα αποσπάσματα)

ΚΛΗΡ. […] Αρκετά διδαχθήκαμε, άγιε δέσποτα, και τον λόγο γι’ αυτό· υπολείπεται τώρα να μάθουμε και ποια άραγε αίρεσις αναβλάστησε στην εκκλησία, ύστερα από την Ζ΄ (:εβδόμη) Οικουμενική Σύνοδο, και ποια φθορά προξένησε και πώς πρέπει να απολογούμαστε στους κυριευομένους από αυτήν την αίρεση.

ΑΡΧ. Και τους προηγουμένους λόγους, αδελφέ, δεν τους είπαμε από τον εαυτό μας, αλλά από όσα είχαμε ακούσει από Αγίους Πατέρες και από αυτούς μερικά, διότι ούτε σκοπό έχουμε να πούμε για όλα, ούτε δύναμη έχουμε ικανή γι’ αυτό· θαρρώντας, όμως, στον Θεό, για να αναπαύσουμε το ζήτημά σας ερχόμαστε να μιλήσουμε και γι’ αυτό το οποίο είναι πάνω από τη δύναμή μας.

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Θ΄: ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΛΑΤΙΝΩΝ

ΑΡΧ. Ύστερα, λοιπόν, από την έβδομη Σύνοδο δεν έγινε καμία άλλη Οικουμενική εκτός της λεγομένης ογδόης, την οποία και οι Λατίνοι αναφέρουν και τα πρακτικά αυτής της Συνόδου εν μέρει είναι φανερά και παραδεδομένα, στα οποία μπορεί να μάθει κανείς ακριβέστερα και για τον νεωτερισμό των Λατίνων και πώς η Σύνοδος αυτή αναθεμάτισε εκείνους, που τολμούν να πουν, ότι το θείο Πνεύμα εκπορεύεται και εκ του Υιού, και μας παρέδωσε να φυλάγουμε με κάθε τρόπο απαρασάλευτα τα του ιερού συμβόλου.

Αλλά δεν γνωρίζω πώς οι Λατίνοι τα περιφρόνησαν αυτά. Νομίζω ότι αυτό το έπαθαν από υπερηφάνεια και αλαζονεία, τα οποία προηγουμένως ετάραξαν και εκείνους που πριν ήσαν Άγγελοι και έγινε αυτό πρόξενος αιτίας θανάτου στους αρχηγούς των προγόνων μας. Αυτά, λοιπόν, έγιναν αιτία του σχίσματος στην των Λατίνων εκκλησία, η οποία προηγουμένως μεν δόξαζε και ακολουθούσε καλά το Ιερό Σύμβολο (της Πίστεως) και τις παραδόσεις των Αποστόλων και Πατέρων και ήταν η πρώτη· διότι δεν κρύβουμε την αλήθεια, αλλά ιδιαιτέρως επιθυμούμε πάλι να έχουμε αυτήν πρώτη, εάν μόνον φύλαγε καθαρό και ακηλίδωτο τον χαρακτήρα της ορθοδόξου πίστεως· τώρα, όμως, αφού καταφρόνησαν τα πάντα, ούτε το «Εἴ τις θέλει πρῶτος εἶναι, ἔσται πάντων ἔσχατος(:Αν κανείς θέλει να είναι πρώτος στην τιμή, οφείλει με την ταπείνωσή του προς τους άλλους να γίνει τελευταίος απ’ όλους και υπηρέτης όλων με την άσκηση της αγάπης)» [Μάρκ. 9,35] στοχάζονται, ούτε το «Πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται (:Όποιος υψώνει μόνος του τον εαυτό του θα ταπεινωθεί)» [Λουκ. 14,11], αλλ’ αυτοί οι πιστοί του Χριστού, αφού πόθησαν και αναζήτησαν τα των Ελλήνων, επειδή θεώρησαν τους εαυτούς τους σοφούς και νόμισαν ότι είναι σοφότεροι από τους άλλους αδελφούς, όπως λέγει ο Παύλος, θεωρώντας τον εαυτό τους σοφό, έπεσαν «πτῶμα χαλεπόν».

Ἁγία Μαρίνα, ἡ παιδούλα ποὺ νίκησε τὸν διάβολο.

Αγία Μαρίνα, η παιδούλα που νίκησε τον διάβολο.

Μυργιώτης Παναγιώτης, Μαθηματικός

Η Αγία Μαρίνα η μεγαλομάρτυρας του Χριστού γεννήθηκε σε οικογένεια ειδωλολατρική και επιφανή. Ο πατέρας της Αιδέσιος ήταν επίσημος ιερέας των ειδώλων. Γεννήθηκε κατά το 270 μ.Χ. και έμεινε ορφανή από μητέρα κατά την γέννησή της. Ο πατέρας της την παρέδωσε σε γυναίκα για να τη θηλάσει και να τη μεγαλώσει. Κατά θεία πρόνοια η γυναίκα αυτή ήταν Χριστιανή.

Έτσι η Μαρίνα μεγάλωνε σε ένα περιβάλλον Χριστιανικό. Άκουγε για τον Χριστό, για τη διδασκαλία Του, τα θαύματά Του, το εκούσιο Πάθος, την Σταύρωση, την Ταφή, την Ανάστασή και την Ανάληψή Του. Εποχή διωγμών των Χριστιανών και άκουγε για τα μαρτύρια, τα βάσανα και τις θανατώσεις που υφίσταντο οι Χριστιανοί και μέσα της γεννήθηκε ο πόθος να μαρτυρήσει για τον Σωτήρα Χριστό.

Άρχισε να κατηχεί τα συνομήλικα παιδιά και πολλά δέχονταν τον Χριστιανισμό. Η φήμη έφθασε στα αυτιά του πατέρα της. Την κάλεσε στο σπίτι και η Μαρίνα αφού πρώτα προσευχήθηκε ομολόγησε θαρρετά ότι είναι Χριστιανή. Η προσπάθεια του πατέρα της να την αλλαξοπιστήσει ήταν μάταια, όπως και η προσπάθεια η δική της να απαρνηθεί αυτός τα είδωλα.

Δὲν προσκύνησαν μιὰ ζακέτα. Τίμησαν τὸν Ἅγιο.

Δεν προσκύνησαν μια ζακέτα. Τίμησαν τον Άγιο.

Γεώργιος Αποστολάκης

Η Εφημερίδα των Συντακτών, σχολιάζοντας την προσκύνηση της ζακέτας του Αγίου Παϊσίου από πιστούς στο Νέο Πετρίτσι Σερρών, χαρακτήρισε το γεγονός «καθαρή ειδωλολατρία». Πρόκειται για έναν χαρακτηρισμό που φανερώνει ότι ο συντάκτης του άρθρου είτε αγνοεί πλήρως την ορθόδοξη εκκλησιαστική παράδοση είτε επιλέγει να την ερμηνεύσει αποκλειστικά με τα κριτήρια ενός ορθολογισμού που αδυνατεί να κατανοήσει το βίωμα της Εκκλησίας.

Για την Ορθοδοξία, η τιμή των ιερών λειψάνων δεν είναι ούτε δεισιδαιμονία ούτε λατρεία της ύλης. Είναι συνέπεια της πίστεως ότι ο άνθρωπος σώζεται ολόκληρος – ψυχή και σώμα – και ότι το σώμα του αγίου έγινε «ναός του Αγίου Πνεύματος» (Α΄ Κορ. 6,19). Η Χάρη του Θεού δεν αγιάζει μόνο την ψυχή, αλλά διαπερνά και το σώμα, το οποίο γίνεται φορέας της θείας ενεργείας ακόμη και μετά την κοίμησή του. Γι' αυτό η Εκκλησία τιμά τα λείψανα των αγίων ήδη από τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες, ενώ η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος κατοχύρωσε δογματικά την τιμητική προσκύνησή τους.

Η εκκλησιαστική παράδοση μάλιστα διακρίνει τα λείψανα σε δύο κατηγορίες.

Πρώτου βαθμού είναι τα ίδια τα τίμια λείψανα του σώματος: τα οστά, οι τρίχες, το αίμα, ακόμη και ολόκληρο το άφθαρτο σκήνωμα του αγίου.

Δευτέρου βαθμού είναι τα αντικείμενα που βρίσκονταν σε άμεση και διαρκή επαφή με το αγιασμένο σώμα του: τα ενδύματα, η ζώνη, τα υποδήματα, τα εργαλεία της ασκήσεώς του, τα προσωπικά του αντικείμενα.

«Ὁ Ἀντίχριστος διαμέσου τῶν αἰώνων καί ὁ συνοδός τοῦ Ἀντιχρίστου», π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

από τη σειρά «Ομιλίες εις προσκυνητάς»

με θέμα:

« Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΔΙΑΜΕΣΟΥ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ

ΚΑΙ Ο ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 20-6-1983]

[Δ15Α΄]

Είναι μια μεγάλη απορία αυτή που υποβάλλατε ως προς τον επερχόμενον Αντίχριστον και σε σχέση με το μόνο Ορθόδοξο κράτος, την Ελλάδα, που υπάρχει εις τον κόσμον. Πριν προχωρήσω, θα ήθελα να σας έλεγα ότι δεν έχει καμία σχέση το θέμα του μόνου Ορθοδόξου κράτους στον κόσμον με αυτόν τούτον τον Χριστιανισμόν. Διότι ο Χριστιανισμός δεν αναζήτησε ποτέ, μη σας εκπλήξει αυτό που θα πω, δεν αναζήτησε ποτέ δια να επικρατήσει, ελεύθερα ή δούλα κράτη. Αυτό ίσως είναι κάτι που βέβαια κάθε ανθρώπινη ψυχή που κινείται μέσα στην Ιστορία, πιστεύει στην πατρίδα, πιστεύει σε άλλα πράγματα που είναι αξίες ομολογουμένως, θα ήθελε αυτά να τα συνδέσει. ‘Ενας επί παραδείγματι, Χριστιανός Ορθόδοξος, θα ήθελε να είναι και ένας Έλληνας και να είναι και ένας ελεύθερος Έλληνας κ.ο.κ. Όλα αυτά είναι πάρα πολύ σπουδαία και δυστυχώς τον τελευταίο καιρό έχουν όλα αυτά απεμποληθεί. Όλα αυτά έχουν διαγραφεί. Είναι κάτι πάρα πολύ θλιβερό, ομολογουμένως.

Νικοδήμειο κληροδότημα

Νικοδήμειο κληροδότημα

Γράφει η Εὐδοξία Αὐγουστίνου, Φιλόλογος-Θεολόγος

Ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης (1749-1809), κατά τόν ἱστορικό Κων­στα­ντῖνο Σάθα, «κατατάσσεται πρεπόντως μεταξύ τῶν λογιωτέρων τοῦ και­­ροῦ του, πάντων ὑπέρτερος κατά τήν φιλοπονίαν ὁ χαλκέντερος ἀνα­δειχθείς, τά δέ πολυάριθμα αὐτοῦ συγγράμματα οὐκ ὀλί­γον συνετέλεσαν εἰς κραταίωσιν τῆς Ὀρθο­δοξίας, ὠφελείας ἀνυπολο­γίστου τοῦ ἡμετέρου ἔθνους πρόξενα γενόμενα».

Ἡ προσωπικότητά του δεσπόζει στό πνευματικό στερέωμα τοῦ 18ου αἰώνα. Ὡς ἀει­λαμπής φάρος φώτισε τίς συνειδήσεις τῶν ὑπόδου­λων Ἑλλήνων σέ μιά ἐποχή βαθιᾶς κρίσης καί ριζικῶν με­τα­βολῶν. Ἡ συμβολή του δέν περιορίστηκε στά στενά ὅ­ρια τοῦ μο­ναχι­σμοῦ· ὑπηρέτησε τήν παι­δεία, δια­- κό­­νησε τή θεολογία, τό δίκαιο καί ἀ­­γω­νίστηκε γιά τήν ἴδια τήν ὑπαρ­ξιακή συγκρότηση τοῦ λα­οῦ. Ὡς ὁ κατεξο­χήν ἐκφραστής τοῦ «Φι­λοκα­λι­κοῦ Δια­φω­τι­σμοῦ», ὁ νάξιος ἅγιος ἐπι­δί­ωξε τήν ἐ­σωτε­ρική ἐλευθερία τοῦ ἀν­θρώ­που μέ­σα ἀπό τήν ἐπι­στροφή στίς πατε­ρικές πη­γές, προβάλλοντας τήν πνευματική ἀναγέν­νηση ὡς ἀπαραί­τητη προϋπόθεση γιά τήν ἐ­θνική ἀποκα­τά­σταση.

Ὀγκῶδες καί πολυμερές τό συγγραφικό του ἔργο, λειτούργησε ὡς μιά πνευ­ματική ἐγκυκλοπαίδεια γιά τό Γέ­νος. Μέσῳ τῆς ἐμβλημα­τικῆς ἔκδοσης τῆς «Φιλοκαλίας», διέσωσε καί παρέδω­σε στό εὐρύ κοινό τή νηπτική παράδοση τῆς Ὀρθοδοξίας, ἡ ὁποία μέχρι τότε παρέμενε κλεισμένη σέ δυσπρόσι­τα χειρόγραφα. Ἡ προσφορά του αὐτή ἦταν μιά πρόταση ζωῆς βασισμένη στή νήψη, στήν ἐσωτερική ἐγρή­γορση καί στή νοερά προσευχή. Δίδαξε ὅτι ὁ ἄν­θρω­πος μπο­ρεῖ νά βρεῖ τήν ἐσω­τερική του ἑνότητα καί τήν κοινωνία μέ τόν Θεό ἀκόμη καί μέσα στίς πιό ἀντί­ξο­ες συν­θῆκες, μετατρέποντας τήν καρδιά του σέ «μυστικό παρά­δει­σο». Οἱ καρ­ποί τῆς ἐσωτερικῆς καλλιέργειας ἀ­πο­τέ­λε­σαν τό ἰσχυρό­τε­ρο ἀνάχωμα ἀ­πένα­ντι στήν ἀλλοτρίωση πού ἀπειλοῦ­σε τόν Ἑλλη­νισμό κατά τήν περίοδο τῆς Τουρκοκρατίας.

Κλῆρος, λαός συμπαρίστανται εἰς Τυχικόν

Κλῆρος, λαός συμπαρίστανται εἰς Τυχικόν

Τοῦ κ. Ἀνδρέου Κεφαλληνιάδη, διδασκάλου

Τοὺς τελευταίους μῆνες ἔχει ξεσπάσει σάλος στὴν Ἐκκλησία τῆς Κύπρου σχετικὰ μὲ τὴν καθαίρεση τοῦ Μητροπολίτη Πάφου Τυχικοῦ. Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς κυπριακῆς Ἐκκλησίας μὲ συνοπτικὲς διαδικασίες ἀποφάσισε κατὰ πλειοψηφία νὰ καθαιρέσει τὸν Μητροπολίτη Πάφου Τυχικὸ ἐξαιτίας διαφόρων παραπτωμάτων, στὰ ὁποῖα (ὑποτίθεται) ὅτι ὑπέπεσε. Ἐπιπλέον ἐξέλεξε νέο Μητροπολίτη, καὶ μάλιστα χωρὶς τὴν συμμετοχὴ τοῦ λαοῦ αὐτὴ τὴ φορά!

Δὲν εἶναι δυνατὸν στὸ πλαίσιο ἑνὸς συνοπτικοῦ ἄρθρου νὰ ἀναφερθοῦμε διεξοδικὰ στὶς κατηγορίες ποὺ διατυπώθηκαν ἐναντίον του καὶ νὰ τὶς ἀναιρέσουμε. Αὐτὸ ἄλλωστε εἶναι δουλειὰ τῶν δικηγόρων του, οἱ ὁποῖοι σὺν Θεῷ τὸ ἔχουν ἤδη κάνει καὶ μάλιστα πολὺ ἱκανοποιητικά. Αὐτὸ ποὺ θέλουμε ἐμεῖς νὰ ἐπισημάνουμε εἶναι ὅτι στὴν πραγματικότητα, ὁ Μητροπολίτης Τυχικὸς διώκεται γιὰ τὸ ὀρθόδοξο φρόνημά του καὶ τὶς ἀντιοικουμενιστικὲς θέσεις του. Δυσ­τυχῶς, τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο στὸ ὁποῖο προσέφυγε ἀτυχῶς ὁ Μητροπολίτης Τυχικὸς δικαίωσε τοὺς διῶκτες του καὶ ὄχι τὸν ἴδιο. Ὅλα αὐτὰ βέβαια ἔρχονται νὰ μᾶς θυμίσουν τὸ διωγμὸ ποὺ ὑπέστη ὁ ἀγωνιστὴς θεολόγος Νικόλαος Σωτηρόπουλος, τόσο ἀπὸ τὴν ἀρχιεπισκοπὴ Αὐστραλίας, ὅσο κι ἀπὸ τὸ Φανάρι. Ἀντὶ νὰ καλοῦνται σὲ ἀπολογία οἱ οἰκουμενιστὲς γιὰ τὶς ἀντορθόδοξες θέσεις τους, καθίστανται ὑπόλογοι οἱ Ὀρθόδοξοι, διότι τηροῦν τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας!

Νά συγγενεύουμε μέ τήν Παναγία

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/07/blog-post_4802.html

Βίος καί θαύματα Ἁγ. Ἀθανασίου Χριστιανουπόλεως, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Βίος καί θαύματα Ἁγ. Ἀθανασίου Χριστιανουπόλεως, 30-7-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

31 Ἰουλίου. Εὐδοκίμου δικαίου (θ΄ αἰ.), προεόρτια τῆς προόδου τοῦ τιμίου Σταυροῦ. Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Παρασκευῆς θ´ ἑβδ. ἐπιστολῶν (Α´ Κορ. ιδ´ 26-40).

Α Κορ. 14,26      Τί οὖν ἐστιν, ἀδελφοί, ὅταν συνέρχησθε, ἕκαστος ὑμῶν ψαλμὸν ἔχει, διδαχὴν ἔχει, γλῶσσαν ἔχει, ἀποκάλυψιν ἔχει, ἑρμηνείαν ἔχει· πάντα πρὸς οἰκοδομὴν γινέσθω.

Α Κορ. 14,26            Τι πρέπει, λοιπόν, να γίνη επί του προκειμένου, αδελφοί; Οταν συναθροίζεσθε στον τόπον της λατρείας και της προσευχής, ο καθένας σας η ψαλμόν έχει η διδασκαλίαν έχει η γλώσσαν η κάποιαν αποκάλυψιν η εξήγησιν και ανάλυσιν των θείων λόγων, όλα αυτά τα χαρίσματα του Θεού, ας γίνωνται προς πνευματικήν ωφέλειαν των πιστών.

Τά θαύματα τῶν Ἁγ. Πρόφ. Ἠλιοῦ καί Ἐλισσαίου, Ἐρωταποκρίσεις Ἁγ. Ἀναστασίου Σιναίτου, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Τά θαύματα τῶν Ἁγ. Πρόφ. Ἠλιοῦ καί Ἐλισσαίου, Ἐρωταποκρίσεις Ἁγ. Ἀναστασίου Σιναίτου, 30-7-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου 

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Περί τοῦ Ἐφούδ- ἀμφίων τοῦ Ἀρχιερέως, Ἁγ. Ἀναστασίου Σιναΐτου, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Περί τοῦ Ἐφούδ- ἀμφίων τοῦ Ἀρχιερέως, Ἁγ. Ἀναστασίου Σιναΐτου, 29-7-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου 

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com