Οἱ τρεῖς Ἱεράρχαι – Μία σύντομος ἀπάντησις εἰς τοὺς κατηγόρους τους

Οἱ τρεῖς Ἱεράρχαι – Μία σύντομος ἀπάντησις εἰς τοὺς κατηγόρους τους

Τοῦ κ. Ἀνδρέου Κεφαλληνιάδη, Δασκάλου

Μέσα στὴ θύελλα τῆς ἀμφισβήτησης καὶ τῆς ἀπόπειρας ἀποδόμησης τῶν ἐθνικῶν καὶ θρησκευτικῶν ἀξιῶν, δὲν ξέφυγε οὔτε ἡ προσωπικότητα τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, τοὺς ὁποίους τιμᾶ ἡ Ἐκκλησία μας στὶς 30 Ἰανουαρίου. Ἐνοχλεῖ μερικοὺς ἡ καθιέρωση τῆς μνήμης καὶ τοῦ ἔργου τους ὡς σχολικῆς ἑορτῆς καὶ ὡς προστατῶν τῶν γραμμάτων καὶ τῆς παιδείας. Προκειμένου λοιπὸν νὰ προσβάλουν μέ κάθε τρόπο τὸν ἑορτασμό τους ἀπὸ τὴν σχολικὴ κοινότητα, δὲν διστάζουν νὰ τοὺς παρουσιάσουν ἀκόμα καὶ ὡς…ἀνθέλληνες!

Ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ ἀποτελεῖ κοινὴ παραδοχὴ ὅλων τῶν σοβαρῶν μελετητῶν τοῦ ἔργου τους, εἶναι ἡ προσφορά τους στὴ συμφιλίωση Χριστιανισμοῦ καὶ Ἑλληνισμοῦ. Κι αὐτό, διότι πρὶν ἀπὸ αὐτούς, ὑπῆρχε διαμάχη ἀνάμεσα σὲ αὐτὰ τὰ δύο μεγέθη ἐκείνη τὴν ἐποχή. Οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες μελετώντας προσεκτικὰ τὰ κείμενα τῶν ἀρχαίων, ἀνακαλύπτουν ὅτι ἐκτὸς ἀπὸ τὶς ἀντιθέσεις, ὑπάρχουν καὶ πολλὰ στοιχεῖα τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς σκέψης ποὺ περιέχουν ἰδέες σύμφωνες μὲ τὴ χριστιανικὴ πίστη. Γιὰ τὸ λόγο αὐτό, ἐκφράζονται σὲ πολλὰ σημεῖα τῶν ἔργων τους μὲ λόγια ἐπαινετικὰ γιὰ τὰ ἔργα τῶν Ἑλλήνων, ἀνοίγοντας τὸ δρόμο, γιὰ νὰ ἀναζητήσουν καὶ νὰ βροῦν οἱ Χριστιανοὶ μέσα στὰ ἔργα αὐτά, ἀξίες καὶ πρότυπα ἀρετῆς, ἀνάλογα μὲ τὰ δικά τους.

Συμβιβάζεται ἡ Ἁγία Γραφὴ μὲ τὸν δαρβινισμόν;

Συμβιβάζεται ἡ Ἁγία Γραφὴ μὲ τὸν δαρβινισμόν;

Γράφει ὁ κ. Ἀνδρέας Κεφαλληνιάδης, Δάσκαλος

Ἀπὸ τὴν ἐποχὴ ποὺ δημοσιεύτηκε ἡ ἐξελικτικὴ θεωρία τοῦ Δαρβίνου ὥς καὶ τὶς ἡμέρες μας ἔχει χυθεῖ ἄφθονο μελάνι τόσο ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῶν ἐξελικτικῶν ὅσο κι ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῶν ἀντιεξελικτικῶν, γιὰ νὰ ὑποστηριχθεῖ ἡ μία ἢ ἡ ἄλλη ἄποψη. Στὴν πορεία δημιουργήθηκε καὶ μία τρίτη τάση, ἡ ὁποία προσπάθησε νὰ συμβιβάσει τὶς δύο αὐτὲς θεωρίες. Πρόκειται γιὰ τὴ θεωρία τῆς «θεϊστικῆς ἐξέλιξης», ἡ ὁποία ὑποστηρίζει ὅτι ἔγινε πραγματικὰ ἡ ἐξέλιξη τῶν εἰδῶν καὶ τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ ἡ ἐξέλιξη αὐτὴ δὲν ἦταν τυχαία, ἀλλὰ κατευθυνόμενη ἀπὸ τὸ Θεό. Ἡ τάση αὐτὴ γεννήθηκε προφανῶς ἀπὸ τὴν ἀνάγκη νὰ γίνει συμβιβασμὸς ἀνάμεσα στὴν χριστιανικὴ πίστη καὶ τὴ θεωρία τῆς ἐξέλιξης οὕτως ὥστε νὰ μὴ παρουσιάζεται ὅτι ἡ ἐπιστήμη καὶ ἡ θρησκεία συγκρούονται μεταξύ τους.

Ἡ προσπάθεια αὐτὴ ὅμως εἶναι ἐντελῶς παραπλανητική. Ἡ μόνη ἀλήθεια εἶναι ὅτι ἡ ἱστορία τῆς Δημιουργίας ἔτσι ὅπως περιγράφεται ἀπὸ τὸν Μωυσῆ στὴ Γένεση εἶναι ἐντελῶς ἀδύνατον νὰ συμβιβαστεῖ μὲ τὸ ἐξελικτικὸ μοντέλο. Ὁ συμβιβασμὸς αὐτὸς ἀφενὸς εἶναι μία ἀποτυχημένη ἀπόπειρα ἐξαπάτησης καὶ ἀφετέρου φανερώνει ἔλλειψη πίστεως στὸ λόγο τοῦ Θεοῦ. Εἶναι ἀποτυχημένη, γιατί δὲ βρῆκε καμιὰ ἀπήχηση στὶς τάξεις τῶν ἄθεων ἐξελικτικῶν1 καὶ ἀπατηλὴ γιατί δὲν ἰσχύει. Φανερώνει ἐπίσης ἔλλειψη πίστεως στὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, γιατί σὲ τελικὴ ἀνάλυση ὁ δαρβινισμὸς ἦταν, εἶναι καὶ θὰ παραμείνει μία ἀναπόδεικτη θεωρία ποὺ δὲν ἀποτελεῖ πραγματικὴ ἐπιστήμη.

Περί Μεσαίωνος

Περί Μεσαίωνος

Γράφει ὁ κ. Ἀνδρέας Κεφαλληνιάδης, Δάσκαλος Γ΄ Ἀρσακείου – Τοσιτσείου Δημοτικοῦ Σχολείου Ἑκάλης

Ὁ Μεσαίωνας ὑπῆρξε μία ἐποχὴ ποὺ ἀδικήθηκε ὅσο λίγες. Ἡ ἀναφορὰ στὸ ὄνομά του ἔγινε συνώνυμο τῆς καθυστέρησης καὶ τοῦ σκότους! Κι ὅμως! Πίσω ἀπὸ τὸ στερεότυπο αὐτό, ἁπλώνεται ἕνας κόσμος σύνθετος, δημιουργικὸς καὶ βαθιὰ πνευματικός. Ἕνας κόσμος ποὺ δὲν ἀξίζει τὴ λήθη, ἀλλὰ βαθιὰ μελέτη καὶ σεβασμό.

Στὴν καρδιὰ αὐτοῦ τοῦ κόσμου στέκει ἡ Βυζαντινὴ Αὐτοκρατορία. Ἐνῶ ἡ Δύση παραδινόταν στὶς ἐπιδρομὲς καὶ στὴ φεουδαρχία, ἡ Κωνσταντινούπολη ἔλαμπε ὡς φάρος πολιτισμοῦ. Ἐκεῖ σώθηκε καὶ μεταμορφώθηκε ἡ κληρονομιὰ τῆς ἀρχαιότητας. Στὶς βιβλιοθῆκες καὶ τὰ βυζαντινὰ ἐργαστήρια χειρογράφων ἀντιγράφονταν καὶ σχολιάζονταν τὰ ἔργα τοῦ Ἀριστοτέλη καὶ τοῦ Πλάτωνα, ἐνῶ ἡ φιλοσοφία πραγματοποιοῦσε νέες ὑψηλὲς πτήσεις ὡς συνέχεια τῆς ἀρχαίας.

Αἱ ἐθνικαί ἑορταἰ καί τό χρέος μας

Γράφει ὁ κ. Ἀνδρέας Κεφαλληνιάδης Δάσκαλος Γ΄ Ἀρσακείου – Τοσιτσείου Δημοτικοῦ Σχολείου Ἑκάλης

Σημαιοστολισμοί, μαθητικὲς καὶ στρατιωτικὲς παρελάσεις, τραγούδια καὶ θεατρικὰ σκέτς, καταθέσεις στεφάνων, πανηγυρικοὶ λόγοι, νὰ οἱ σπουδαιότερες ἐκδηλώσεις σὲ μία ἐθνικὴ γιορτή. Τί σημαίνουν ὅμως ὅλα αὐτὰ γιὰ τὸν σημερινὸ μαθητή; Δὲν εἶναι λίγα τὰ παιδιὰ ποὺ χαίρονται μὲ τὸν ἑορτασμὸ τῶν ἐθνικῶν ἐπετείων, ἰδίως ὅταν συμμετέχουν σ’ αὐτές. Ἀλλὰ μαζὶ μ’ αὐτούς, πολλὰ ἄλλα παιδιὰ καὶ μεγάλοι αἰσθάνονται συγκίνηση γιὰ τοὺς προγόνους μας, περηφάνια γιὰ τὴν Ἱστορία μας καὶ νιώθουν νὰ σκιρτᾶ μέσα τους κάθε εἴδους μεγαλεῖο.

Κάποιοι ἄλλοι ὅμως βλέπουν τὶς ἐθνικὲς γιορτὲς σὰν εὐκαιρία, γιὰ νὰ χάσουν μαθήματα καὶ σὰν ἀργίες γιὰ …καθισιό. Ὑπάρχουν ἐπίσης καὶ αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι ὄχι μόνο δὲν συγκινοῦνται ἀπὸ τὸ ἑορταστικὸ κλῖμα, ἀλλὰ δυσανασχετοῦν κιόλας, γιατί ὅ,τι ἀποπνέει Ἑλλάδα καὶ Ὀρθοδοξία εἶναι γι’ αὐτοὺς ἀπεχθές. Τέλος, ὑπάρχουν κι ἐκεῖνοι ποὺ συμμετέχουν στοὺς ἑορτασμούς, μόνο καὶ μόνο, γιὰ νὰ ἀλλάξουν τὸ πραγματικό τους νόημα καὶ νὰ τὸ νοθεύσουν μὲ τὰ δικά τους συνθήματα.

Οἱ δύο τελευταῖες κατηγορίες εἶναι σαφῶς ἐπηρεασμένες ἀπὸ τὸν ἀναθεωρητισμὸ τῆς ἐποχῆς μας, ποὺ στὸ ὄνομα τάχα τῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας καὶ ἀντικειμενικότητας δὲν διστάζουν νὰ ρίξουν ἄφθονη λάσπη στὰ πρόσωπα καὶ τὰ γεγονότα, προκειμένου νὰ …ἀπομυθοποιήσουν τὴν Ἱστορία. Θεωροῦν τὶς ἐθνικὲς ἑορτὲς σὰν ἐκδηλώσεις σοβινισμοῦ καὶ προγονολατρείας, ποὺ δὲν ἔχουν πλέον θέση στὴ ζωή μας, τὴν ἐποχὴ τῆς παγκοσμιοποίησης! Ὑποστηρίζουν ὅτι ὁ τρόπος ἑορτασμοῦ τῶν ἐθνικῶν ἐπετείων εἶναι τάχα ἀναχρονιστικός, γι’ αὐτὸ καὶ πρέπει ν’ ἀλλάξει. Γιὰ τὸ λόγο αὐτό, συνεχῶς τὶς ὑποβαθμίζουν, σὰν κάτι ξεπερασμένο καὶ βαρετό. Ἄλλοτε πάλι, τὶς βλέπουν σὰν εὐκαιρία, γιὰ νὰ ἀποπροσανατολίσουν τὴ σκέψη μας ἀπὸ τὸ ἀληθινὸ νόημά τους καὶ νὰ τὶς προσαρμόσουν στὰ δικά τους κοινωνικὰ καὶ πολιτικὰ «πιστεύω».

Βεβαίως, δὲν ἰσχυριζόμαστε ὅτι ὁ τρόπος ἑορτασμοῦ τῶν ἐθνικῶν ἐπετείων εἶναι πάντοτε ὁ ἰδανικότερος. Πολλὰ μποροῦν νὰ γίνουν ἀκόμα, προκειμένου νὰ βελτιωθοῦν καὶ νὰ γίνουν καλύτερες. Ἀλλὰ ἀπὸ αὐτὸ τὸ σημεῖο μέχρι νὰ ἀλλοιωθοῦν ἢ νὰ καταργηθοῦν τελείως, ὑπάρχει μεγάλη ἀπόσταση.

Ὡς χριστιανοὶ πιστεύουμε ὅτι οἱ ἐθνικές μας ἑορτὲς ὄχι μόνο δὲν πρέπει νὰ σταματήσουν ἢ νὰ ἀλλάξουν νόημα, ἀλλὰ καὶ νὰ ἐνισχύσουν ἀκόμα περισσότερο αὐτὸ τὸ ὁποῖο δηλώνει τὸ ὄνομά τους, ὅτι εἶναι δηλαδὴ ἐθνικές.

Οἱ Ἕλληνες εἰς τὴν Ἁγίαν Γραφὴν

Οἱ Ἕλληνες εἰς τὴν Ἁγίαν Γραφὴν

Γράφει ὁ κ. Ἀνδρέας Κεφαλληνιάδης, δάσκαλος

Σὲ αὐτὸ τὸ ἄρθρο θὰ δοῦμε μερικὰ θαυμάσια πράγματα ποὺ λέει ἡ Ἁγία Γραφὴ γιὰ τοὺς Ἕλληνες. Ὄχι μόνον οἱ Ἑβραῖοι, ἀλλὰ καὶ οἱ Ἕλληνες ἔπαιξαν σημαντικότατο ρόλο στὸ ἔργο τοῦ Θεοῦ, καὶ κυρίως στὴν ἐποχὴ τῆς Καινῆς Διαθήκης. Ἂς δοῦμε λοιπὸν τὶς σχετικὲς ἀποδείξεις:

Στὴν Παλαιὰ Διαθήκη, στὸ βιβλίο τῆς Γενέσεως, διαβάζουμε ὅτι ὁ Νῶε εἶχε τρεῖς γιούς, τὸν Σήμ, τὸν Χάμ, καὶ τὸν Ἰάφεθ (Γέν. στ΄ 10). Ἀπὸ τοὺς τρεῖς, ὁ Σὴμ εἶναι ὁ πατέρας τῶν Σημιτικῶν λαῶν, δηλαδὴ Ἀράβων, Ἑβραίων, κ.λπ.. Ὁ Ἰάφεθ εἶναι ὁ πατέρας τῶν Εὐρωπαίων. Ἕνας ἀπὸ τοὺς γιοὺς τοῦ Ἰάφεθ ἦταν ὁ Ἰωύαν, ἀπὸ τὸν ὁποῖο κατάγονται οἱ Ἕλληνες. Τὸ ὄνομα Ἰωύαν σχετίζεται μὲ τοὺς Ἴωνες. Καὶ οἱ Ἴωνες ὡς γνωστὸν ἀποτελοῦν ἑλληνικὸ φῦλο. Ἑπομένως ἡ Ἁγία Γραφὴ ἀναφέρεται ρητῶς στὴν καταγωγὴ τῶν Ἑλλήνων, δίνοντάς μας πολύτιμες ἱστορικὲς πληροφορίες γιὰ τὸ ἔθνος μας.

Στὸ βιβλίο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης «Δανιήλ», ὁ προφήτης Δανιὴλ παρομοιάζει τὸν Ἀλέξανδρο μὲ μονόκερο τράγο ποὺ κινεῖται τόσο γρήγορα, ὥστε δὲν πατᾶ στὴ γῆ. Ὁ τράγος νικᾶ ἕνα κριάρι, δηλαδὴ τὴν Μηδο-Περσικὴ Αὐτοκρατορία. Τὸ κέρατο τοῦ μονόκερου ὅμως σπάζει στὴν ἀκμὴ τῆς δόξας του καὶ τὴ θέση του παίρνουν τέσσερα μικρότερα κέρατα. Ἐδῶ ἀπεικονίζεται ὁ θάνατος τοῦ Ἀλέξανδρου καὶ οἱ τέσσερις διάδοχοι. Ἡ προφητεία αὐτὴ γράφτηκε 200 περίπου χρόνια πρὶν τὸν Μ. Ἀλέξανδρο καὶ ἐκπληρώθηκε μὲ ἀπόλυτη ἀκρίβεια.

Ἡ θεολογική ἀμφισβήτησις τῆς ἱστορικότητος τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης

Ἡ θεολογική ἀμφισβήτησις τῆς ἱστορικότητος τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης

Γράφει ὁ κ. Ἀνδρέας Κεφαλληνιάδης, Δάσκαλος Γ΄ Ἀρσακείου – Τοσιτσείου Δημοτικοῦ Σχολείου Ἑκάλης

Ἡ Ἁγία Γραφὴ δὲν εἶναι βέβαια ἐπιστημονικὸ βιβλίο, ἀλλὰ θρησκευτικό. Μᾶς διδάσκει τί πρέπει νὰ πιστεύουμε καὶ πῶς πρέπει νὰ ζοῦμε. Παρ’ ὅλα αὐτά, ἡ Ἁγία Γραφὴ δὲν εἶναι ἄσχετη μὲ τὴν ἐπιστήμη. Καταρχάς διδάσκει ὅτι ὁ Θεὸς ἔδωσε τὴν ἐπιστήμη (Βαρ. γ΄ 37), δηλαδὴ μᾶς λέει ὅτι ἡ ἱκανότητα τοῦ ἀνθρώπου νὰ ἐρευνᾶ καὶ νὰ ἀνακαλύπτει εἶναι δοσμένη ἀπὸ τὸ Θεὸ καὶ γι’ αὐτὸ ἡ ἐνασχόληση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὴν ἐπιστήμη εἶναι σύμφωνη μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Ἐπίσης ἡ Ἁγία Γραφὴ προηγεῖται τῆς ἐπιστήμης, γράφοντας ἐπιστημονικὲς ἀλήθειες, τὶς ὁποῖες οἱ ἄνθρωποι ἀνακάλυψαν διὰ τῆς ἐπιστήμης αἰῶνες μετά. Γιὰ παράδειγμα στὸ βιβλίο τοῦ Ἰὼβ (Ἰώβ, ιστ΄ 7) διαβάζουμε ὅτι ὁ Θεὸς στηρίζει τὴ Γῆ στὸ πουθενά, δηλαδὴ ὅτι ἡ Γῆ εἶναι μετέωρη στὸ κενό, πρᾶγμα ἀδιανόητο γιὰ ἐκείνη τὴν ἐποχή. Στὴν Ἀποκάλυψη, προφητεύονται ἔμμεσα ἐπιστημονικὲς ἐφευρέσεις τῆς σύγχρονης ἐποχῆς, ὅπως π.χ. ἡ τηλεόραση (Ἀποκ. ια΄ 8 – 10) (Βλ. Νικολάου Σωτηροπούλου, Ἑρμηνεία δυσκόλων χωρίων τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τόμ. γ, σελ. 565 – 568).

Ἀπάντησις εἰς τοὺς ἀμφισβητίας τοῦ βιβλίου τῆς Γενέσεως τῆς Ἁγίας Γραφῆς

Ἀπάντησις εἰς τοὺς ἀμφισβητίας τοῦ βιβλίου τῆς Γενέσεως τῆς Ἁγίας Γραφῆς

Γράφει ὁ κ. Ἀνδρέας Κεφαλληνιάδης, Δάσκαλος Γ΄ Ἀρσακείου – Τοσιτσείου Δημοτικοῦ Σχολείου Ἑκάλης

Δυστυχῶς στὴν ἐποχή μας, παρουσιάστηκαν κάποιοι ἀρνητές, καὶ μάλιστα …θεολόγοι (! ) οἱ ὁποῖοι ὑποστηρίζουν ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἐκλαμβάνουμε ὡς ἀληθινὴ τὴ διήγηση τῆς Γενέσεως γιὰ τὴ δημιουργία τοῦ κόσμου καὶ τοῦ ἀνθρώπου, διότι αὐτὴ δῆθεν συγκρούεται μὲ τήν… ἐπιστήμη! Γιατί ἆραγε τὸ ἰσχυρίζονται αὐτό; Διότι οἱ θεολόγοι αὐτοὶ ἔχουν πετάξει στὸ καλάθι τῶν ἀχρήστων τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ κι ἔχουν ἀγκαλιάσει τὴ θεωρία τοῦ Δαρβίνου περὶ τῆς καταγωγῆς τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν πίθηκο. Ἡ Ἁγία Γραφή, λένε, μᾶς πληροφορεῖ μόνο γιὰ τὸ ποιὸς δημιούργησε τὸν κόσμο κι ὄχι γιὰ τὸ πῶς τὸν δημιούργησε.

Ἀλλὰ ἡ Ἁγία Γραφὴ δὲν μᾶς ἀποκαλύπτει μόνο ὅτι ὁ κόσμος καὶ ὁ ἄνθρωπος ἔχουν Δημιουργό, μᾶς ἀποκαλύπτει καὶ τὸν τρόπο τῆς δημιουργίας τους. Μᾶς λέει δηλαδὴ ὅτι ὁ Θεὸς δημιούργησε τὰ πάντα ἀπὸ τὸ μηδὲν (Β΄ Μακ. 7, 28). Μᾶς λέει ἀκόμα ὅτι ὁ ἔμβιος κι ὁ ἄβιος κόσμος δημιουργήθηκαν μέσα σὲ ἕξι μεγάλα χρονικὰ διαστήματα ποὺ τὰ ὀνομάζει ἡμέρες, γιὰ νὰ μᾶς διδάξει τὴν τήρηση τῆς ἀργίας τοῦ Σαββάτου. Μᾶς λέει ἀκόμα ὅτι κάθε εἶδος ζώου καὶ φυτοῦ δημιουργήθηκε ξεχωριστὰ ἀπὸ τὸ ἄλλο, ὥστε νὰ μὴ μποροῦν νὰ διασταυρώνονται. Μᾶς λέει ἀκόμα γιὰ τὴ σειρά, μὲ τὴν ὁποία ἐμφανίστηκαν τὰ ἔμβια ὄντα πάνω στὴ Γῆ. Μᾶς λέει τέλος ὅτι τὸ τελευταῖο σὲ σειρὰ δημιούργημα καὶ κορωνίδα ὅλης τῆς Δημιουργίας εἶναι ὁ ἄνθρωπος, τοῦ ὁποίου τὸ μὲν σῶμα προέρχεται ἀπὸ τὸ χῶμα, ἡ δὲ ψυχὴ ἀπὸ τὸ Θεό. Φυσικὰ ἡ Ἁγία Γραφὴ μᾶς ἀποκαλύπτει ὅσα εἶναι ἀπαραίτητα νὰ γνωρίζουμε, ὥστε νὰ ἔχουμε ἀπάντηση στὰ κύρια ἐρωτήματα, πῶς δημιουργήθηκε ὁ κόσμος, ἀπὸ ποῦ προερχόμαστε κλπ. Τὶς λεπτομέρειες τῆς ἀφήνει νὰ τὶς ἀνακαλύψει ὁ ἄνθρωπος μέσα ἀπὸ τὴν ἐπιστημονική του ἔρευνα. Αὐτὰ ὅμως ποὺ ἀναφέρει δὲν συγκρούονται μὲ τὰ πραγματικὰ ἐπιστημονικὰ δεδομένα.

Ἠδύνατο ἡ ἑνωτική πολιτική τῶν Παλαιολόγων νά διασώση τό Βυζάντιον;

Γράφει ὁ κ. Ἀνδρέας Κεφαλληνιάδης,

Δάσκαλος Γ΄ Ἀρσακείου – Τοσιτσείου Δημοτικοῦ Σχολείου Ἑκάλης

Τὸ δίλημμα ἐπιλογῆς ἀνάμεσα σὲ ἀλλόθρησκους Τούρκους καὶ σὲ δυτικοὺς χριστιανοὺς δὲν ἦταν πραγματικό. Σὲ κάθε περίπτωση, ὁ ὑστεροβυζαντινὸς ἑλληνισμὸς ἦταν καταδικασμένος νὰ ὑποστεῖ τὴν τουρκικὴ ὑποδούλωση, ἀφοῦ τὸ ὀθωμανικὸ κράτος βρισκόταν τότε σὲ φάση ἀνόδου, ἐνῶ τὸ βυζαντινὸ κράτος βρισκόταν πλέον στὴ φάση τῆς παρακμῆς του. Ὅπως ἀποδείχθηκε ἀπὸ τοὺς αἰῶνες ποὺ ἀκολούθησαν, ἀκόμα καὶ οἱ λατινοκρατούμενες ἑλληνικὲς περιοχὲς σταδιακὰ ὑπέκυψαν στὴν τουρκικὴ ἐπεκτατικότητα. Ἀλλὰ καὶ μετὰ τὴν ἅλωση, ἡ Δύση ποτὲ δὲν ἐπιχείρησε μία ἐκστρατεία γιὰ ἀπελευθέρωση τῆς Κωνσταντινούπολης ἀπὸ τοὺς Τούρκους. Ἔτσι ἀποδείχθηκε ὅτι ἡ σωτηρία τῆς Πόλης ἀπὸ τοὺς Δυτικοὺς δὲν ἀποτελοῦσε πραγματικὴ ἐλπίδα. Ἡ Δύση, στὴν ὁποία οἱ Παλαιολόγοι αὐτοκράτορες εἶχαν ἐναποθέσει τὶς τελευταῖες ἐλπίδες τους, ἦταν ἀπρόθυμη νὰ βοηθήσει. Ἡ φιλενωτικὴ-φιλοδυτικὴ στάση τῶν Παλαιολόγων αὐτοκρατόρων ἦταν μάταιη καὶ καταστρεπτική. Ὁ αὐτοκράτορας Ἰωάννης Η΄ Παλαιολόγος ἀντὶ νὰ συνεργαστεῖ μὲ τοὺς ἄλλους ὀρθόδοξους χριστιανικοὺς λαοὺς τῶν Βαλκανίων, κατὰ τῶν Ὀθωμανῶν, στὴν καθοριστικὴ μάχη τῆς Βάρνας (1444), προτίμησε νὰ ἐκλιπαρεῖ τὴ βοήθεια τῶν Φράγκων καὶ τοῦ πάπα, μὲ ἀντάλλαγμα τὴν ὑποταγὴ τῆς Ὀρθοδοξίας στὴ Δύση. Ἐπιπλέον ἡ πολιτικὴ αὐτὴ ἔγινε αἰτία νὰ διχαστοῦν οἱ Βυζαντινοὶ σὲ ἑνωτικοὺς καὶ ἀνθενωτικούς, τὴ στιγμὴ ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ ἦταν ὅλοι ἑνωμένοι.

Ἅλωσις τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ μοναχισμὸς

Ἅλωσις τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ μοναχισμὸς

Γράφει ὁ κ. Ἀνδρέας Κεφαλληνιάδης, Δάσκαλος Γ΄ Ἀρσακείου – Τοσιτσείου Δημοτικοῦ Σχολείου Ἑκάλης

Τὰ τελευταῖα χρόνια, κάποιοι ἐπιπόλαιοι ἰσχυρίζονται ὅτι γιὰ τὴν πτώση τῆς Κωνσταντινούπολης εὐθύνεται ὁ μοναχισμός, ἐπειδὴ ἐξασθένησε τὴ στρατιωτικὴ δύναμη τοῦ Βυζαντίου. Ὅσοι ὅμως τὰ λένε αὐτά, δὲν λαμβάνουν ὑπόψη ὅτι τοὺς τελευταίους αἰῶνες πρὶν ἀπὸ τὴν Ἅλωση, δὲν ὑπῆρχε ὁ θεσμὸς τῆς ὑποχρεωτικῆς στράτευσης, ἀλλὰ ἡ δυνατότητα ἐξαγορᾶς τῆς στρατιωτικῆς θητείας. Ἑπομένως δὲν ὑπῆρχε λόγος νὰ καταφύγει κάποιος σὲ μοναστήρι, ἂν ἤθελε νὰ ἀποφύγει τὴ στράτευση. Ἔτσι, τοὺς τελευταίους αἰῶνες πρὶν ἀπὸ τὴν Ἅλωση, ὁ στρατὸς τοῦ Βυζαντίου ἦταν πλέον μισθοφορικὸς κι ὄχι ἐθνικός. Ἀλλὰ ὁ ἀριθμὸς τῶν μισθοφόρων ἦταν μικρός, γιατί τὸ πάμπτωχο Βυζάντιο τῆς ἐποχῆς τῶν Παλαιολόγων, δὲ μποροῦσε φυσικά, παρὰ μικρὲς δυνάμεις μισθοφόρων νὰ συντηρήσει.

Γιατί ὅμως οἱ Βυζαντινοὶ δὲν στελέχωναν ἐθελοντικὰ τὸ στρατὸ τοῦ κράτους;

Θεός καί Φύσις

Θεός καί Φύσις

Γράφει ὁ κ. Ἀνδρέας Κεφαλληνιάδης, Δάσκαλος Γ΄ Ἀρσακείου – Τοσιτσείου Δημοτικοῦ Σχολείου Ἑκάλης

Πρόσφατα στὸ νησὶ τῆς Σαντορίνης μετὰ τὸ αἰφνιδιαστικὸ ξέσπασμα τῆς συνεχοῦς σεισμικῆς δραστηριότητας, ἱερεῖς τοῦ νησιοῦ καὶ οἱ πιστοὶ ἔκαναν λιτανεία, παρακαλώντας τὸ Θεὸ νὰ καταπαύσει τοὺς σεισμούς. Μὲ τὸ ἄκουσμα τῆς εἴδησης ἔσπευσαν καὶ πάλι οἱ ὀρθολογιστὲς νὰ περιγελάσουν τὴν πράξη αὐτὴ ὡς…μεσαιωνική, σκοταδιστική, ἀντιεπιστημονικὴ καὶ ἄλλα ἠχηρὰ παρόμοια. «Οἱ σεισμοί», μᾶς εἶπαν μὲ ὕφος χιλίων καρδιναλίων, «ἀποτελοῦν φυσικὰ φαινόμενα, τὰ ὁποῖα ἔχουν ἐξηγηθεῖ ἀπὸ τὶς φυσικὲς ἐπιστῆμες. Δὲν προκαλοῦνται ἀπὸ τὸ Θεό, ἀλλὰ ἀπὸ διάφορες γεωλογικὲς ἀναστατώσεις ποὺ συμβαίνουν στὸ ἐσωτερικὸ τῆς γῆς, ἐξαιτίας τῆς μετακίνησης τῶν λιθοσφαιρικῶν πλακῶν κ.λπ. κ.λπ.»… Τί ἔχουμε λοιπὸν νὰ ἀπαντήσουμε σ΄ αὐτὴν τὴν αἰτίαση;

Οὐδεὶς ἀμφισβητεῖ τὴν ἐπιστημονικὴ ἐξήγηση αὐτῶν τῶν φυσικῶν φαινομένων. Ὡστόσο, σύμφωνα μὲ τὴ χριστιανικὴ κοσμοαντίληψη, ἡ φύση εἶναι ἔργο τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸς τὴ δημιούργησε κι Αὐτὸς ἔθεσε τοὺς νόμους καὶ τοὺς τρόπους λειτουργίας της. Ἂν ἀκόμα καὶ γιὰ τὰ σπουργίτια μεριμνᾶ ὁ Θεός, (Λουκ. ιβ΄ 6 – 7) πολὺ περισσότερο εἶναι ἀδύνατον τέτοιου εἴδους συνταρακτικὰ γεγονότα νὰ βρίσκονται ἔξω ἀπὸ τὴ γνώση καὶ τὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ. Ἑπομένως ὁτιδήποτε συμβαίνει στὸν κόσμο, τὸ ὁποῖο βρίσκεται σὲ ἄμεση συνάρτηση μὲ τὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων, συμβαίνει εἴτε μὲ τὴ θέληση τοῦ Θεοῦ εἴτε μὲ τὴν παραχώρηση τοῦ Θεοῦ. Σὲ κάθε περίπτωση τὸ φυσικὸ κακὸ ἀποτελεῖ ἀπόρροια τοῦ ἠθικοῦ κακοῦ ποὺ ὑπάρχει στὸν κόσμο. Σύμφωνα μὲ τὸν ἀπόστολο Παῦλο, ἡ φύση συστενάζει καὶ συνωδίνει μέχρι σήμερα μαζὶ μὲ τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἐξέπεσε στὴν ἁμαρτία καὶ τὴν παρακοὴ (Ρωμ. η΄ 22).

Περὶ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου

Γράφει ὁ κ. Ἀνδρέας Κεφαλληνιάδης, Δάσκαλος Γ΄ Ἀρσακείου – Τοσιτσείου Δημοτικοῦ Σχολείου Ἑκάλης

Ὑπάρχουν ὡς γνωστὸν διάφορα ἐπιχειρήματα ποὺ χρησιμοποιοῦν οἱ ἀρνητὲς προκειμένου νὰ ἀμφισβητήσουν τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Ἐδῶ θὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ τέσσερα ἀπὸ αὐτά. Τὸ πρῶτο εἶναι πολὺ παλαιὸ καὶ ἀνάγεται ἀκόμα στὴν ἐποχὴ τοῦ Χριστοῦ. Ἦταν τὸ ἐπιχείρημα ποὺ χρησιμοποίησαν οἱ Φαρισαῖοι, προκειμένου νὰ δικαιολογήσουν τὸν ἄδειο τάφο. Ἐπειδὴ ἦταν καὶ οἱ ἴδιοι παρόντες στὴν ταφὴ μαζὶ μὲ τοὺς Ρωμαίους στρατιῶτες, ἦταν ἀδύνατον νὰ ἀμφισβητήσουν ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἐτάφη (Ματθ. 27, 62 – 65). Εἶπαν λοιπὸν ὅτι κατὰ τὴ διάρκεια τῆς νύκτας, οἱ μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ ἔκλεψαν τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ τὴν ὥρα ποὺ οἱ Ρωμαῖοι στρατιῶτες κοιμοῦνταν.

Ὅμως τὸ ἐπιχείρημα αὐτὸ δὲν εἶναι καθόλου ἰσχυρὸ γιὰ τοὺς παρακάτω λόγους: Γνωρίζουμε ὅτι ἡ φρουρὰ ποὺ ὅρισε ὁ βασιλιὰς Ἡρῴδης Ἀγρίππας νὰ φρουρεῖ τὸν Πέτρο στὴ φυλακὴ ἀριθμοῦσε ὄχι ἕνα ἢ δύο ἀλλὰ δεκαέξι ἄνδρες (Πράξ. ιβ΄ 4). Ἀνάλογος ἢ καὶ μεγαλύτερος θὰ πρέπει νὰ ἦταν καὶ ὁ ἀριθμὸς τῶν στρατιωτῶν ποὺ φυλοῦσαν τὸν τάφο, δεδομένης τῆς ὑπόνοιας ὅτι οἱ μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ ὑπῆρχε περίπτωση νὰ θελήσουν νὰ βγάλουν τὸν Ἰησοῦ ἀπὸ τὸν τάφο. Εἶναι λοιπὸν δυνατὸν οἱ στρατιῶτες ἑνὸς τόσο αὐστηροῦ κι ὀργανωμένου στρατοῦ νὰ κοιμήθηκαν ὅλοι; Κι ἀφοῦ κοιμήθηκαν πῶς εἶδαν τοὺς μαθητὲς νὰ κλέβουν τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ; Ἑπομένως μιλοῦν ὄχι μὲ ἀποδείξεις, ἀλλὰ μὲ ὑποθέσεις.

Δυναμική ἀπάντησις εἰς βλάσφημον πρόκλησιν

Γράφει ὁ κ. Ἀνδρέας Κεφαλληνιάδης, Δάσκαλος Γ΄ Ἀρσακείου – Τοσιτσείου Δημοτικοῦ Σχολείου Ἑκάλης

Στὶς μέρες μας, κατάντησε συνήθεια, κάποιοι δῆθεν προοδευτικοὶ νὰ κατασκευάζουν ὅ,τι φανταστεῖ ἡ διεστραμμένη φαντασία τους καὶ νὰ τὸ παρουσιάζουν ὡς…ἔργο τέχνης! Δὲν πρόκειται βέβαια γιὰ κάτι τέτοιο, ἀλλὰ γιὰ διάφορα ἐξαμβλώματα, τὰ ὁποῖα στὸ ὄνομα τῆς ἐλευθερίας, προσβάλλουν τὸ θρησκευτικὸ καὶ καλαισθητικὸ συναίσθημα τοῦ ἀνθρώπου καὶ σὲ τελικὴ ἀνάλυση ἀμαυρώνουν τὴν ἴδια τὴν ἔννοια τῆς τέχνης καὶ τοῦ πολιτισμοῦ. Ἡ τέχνη πρέπει νὰ ὑπηρετεῖ τὸ ὡραῖο καὶ τὸ ἀγαθὸ καὶ ὄχι τὸ ἄσχημο καὶ τὸ βέβηλο. Ὑπάρχει, γιὰ νὰ ἀνεβάζει πνευματικὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ ὄχι γιὰ νὰ τὸν ὑποβιβάζει. Ἡ ἀρχαία ἑλληνικὴ τέχνη ὑπηρέτησε τὸ κάλλος καὶ ἡ βυζαντινὴ τέχνη ἔφτασε τὸν ἄνθρωπο ὥς τὸ θρόνο τῆς Θεότητας. Δυστυχῶς ὅμως στὴν ἐποχή μας φτάσαμε στὸ σημεῖο, ὅλες οἱ παραδοσιακές μας ἀξίες νὰ ἔχουν ἀντιστραφεῖ.

Ἡ Ὀρθόδοξος πίστις καὶ αἱ ἄλλαι θρησκεῖαι

Ἡ Ὀρθόδοξος πίστις καὶ αἱ ἄλλαι θρησκεῖαι

Γράφει ὁ κ. Ἀνδρέας Κεφαλληνιάδης, Δάσκαλος Γ΄ Ἀρσακείου – Τοσιτσείου Δημοτικοῦ Σχολείου Ἑκάλης

1ον

Μέσα στὸ κλῖμα διαμόρφωσης ἀπόλυτης ἰσοπέδωσης καὶ ἄρνησης τῶν ἀξιῶν, ἐντάσσεται καὶ ἡ ὕπουλη προσπάθεια νὰ παρουσιαστοῦν ὅλα τὰ θρησκεύματα ὅτι βρίσκονται σὲ ἴση μοῖρα. Μέσῳ τῆς παγκοσμιοποίησης καὶ τοῦ ρεύματος τῆς «Νέας Ἐποχῆς», καταργεῖται ἡ μοναδικότητα τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ προωθεῖται ἡ σχετικοποίηση τῶν πάντων. Γι’ αὐτὸ ἄλλωστε καὶ ἡ συνεχὴς προσπάθεια νὰ μεταβάλουν τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν σὲ θρησκειολογία. Ὅμως, παρὰ τὸ πλῆθος τῶν θρησκειῶν, ἀκόμα καὶ μία ἁπλὴ σύγκριση μὲ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη, μὲ ὅρους καθαρὰ ὀρθολογικούς, καταδεικνύει ἐμφανῶς τὴν ἀνωτερότητα τοῦ Χριστιανισμοῦ. Καὶ ὅπως ἀκριβῶς ὑπάρχει μόνο ἕνα γνήσιο νόμισμα καὶ πολλῶν εἰδῶν κάλπικα, ἔτσι καὶ ἡ Ὀρθόδοξη πίστη δὲν εἶναι ἁπλὰ ἀνώτερη ἀπὸ τὶς ἄλλες θρησκεῖες, ἀλλὰ ἡ μόνη ἀληθινὴ θρησκεία.

Ἡ Ὀρθόδοξος πίστις καὶ ἡ ἀρχαία θρησκεία

Ἂς ξεκινήσουμε τὴ σύγκριση τοῦ Χριστιανισμοῦ μὲ τὴν ἀρχαία θρησκεία. Οἱ ἀρχαῖοι μας πρόγονοι, ἕνα βιβλίο κυρίως μπόρεσαν νὰ πλησιάσουν καὶ νὰ διαβάσουν, τὸ βιβλίο τῆς φύσεως. Ὁ φιλοσοφικός τους στοχασμός, προκειμένου νὰ ἱκανοποιήσει τὴν ἐσωτερικὴ μεταφυσική τους ἀγωνία, προσπάθησε νὰ κατασκευάσει μία εἰκόνα τοῦ Θεοῦ.

Ἡ στάσις τοῦ Χριστιανοῦ ἀπέναντι στόν καρνάβαλον

Ἡ στάσις τοῦ Χριστιανοῦ ἀπέναντι στόν καρνάβαλον

Γράφει ὁ κ. Ἀνδρέας Κεφαλληνιάδης, Δάσκαλος Γ΄ Ἀρσακείου – Τοσιτσείου Δημοτικοῦ Σχολείου Ἑκάλης

Εἶναι γνωστὸ ὅτι καθὼς φτάνουμε στὴν Κυριακὴ τῆς Τυρινῆς κορυφώνονται στὴν πατρίδα μας οἱ λεγόμενες «καρναβαλικὲς ἐκδηλώσεις». Ἂν καὶ εἶναι αὐτονόητο ὅτι ὁ συνειδητὸς χριστιανὸς δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συμμετέχει σ’ αὐτές, ἂς δοῦμε τὰ βασικὰ τεκμήρια μὲ τὰ ὁποῖα κατοχυρώνεται πλήρως ἡ ἄρνησή του σ’ αὐτὸν τὸν ἑορτασμό.

Ἂς ξεκινήσουμε λοιπὸν μὲ μία σύντομη ἀναφορὰ στὴν προέλευση αὐτῆς τῆς ἑορτῆς. Πρόκειται γιὰ καθαρῶς εἰδωλολατρικὴ ἑορτὴ ποὺ γινόταν στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα καὶ τὴν διεφθαρμένη ἀρχαία Ρώμη. Στὴν Ἑλλάδα ἔφερε τὸ ὄνομα «Διονύσια», ἐνῶ στὴ Ρώμη τὰ ὀνόματα «Λουπερκάλια» καὶ «Σατουρνάλια». Ἔτσι, γιὰ παράδειγμα, κατὰ τὴ διάρκεια τῶν «Διονυσίων» οἱ ὀπαδοὶ τοῦ Διονύσου μεταμφιέζονταν σὲ τράγους, μεθοῦσαν, χόρευαν, βωμολοχοῦσαν καὶ γενικῶς ἀσχημονοῦσαν. Καὶ αὐτὸ ἀποτελοῦσε μέρος τῆς λατρείας τοῦ αἰσχροῦ αὐτοῦ θεοῦ!

Ἂς δοῦμε τώρα τί λένε σχετικὰ οἱ Ἀπόστολοι τοῦ Κυρίου στὶς ποιμαντικές τους ἐπιστολὲς πρὸς τοὺς χριστιανοὺς λαμβάνοντας ἀφορμὴ ἀπὸ αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὶς ἀκολασίες. Ὁ Ἀπόστολος Ἰωάννης γράφει: «Τεκνία φυλάξετε ἑαυτοὺς ἀπὸ τῶν εἰδώλων» (Α΄ Ἰωάν. ε΄ 21). Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος γράφει: «Ἀποθώμεθα οὖν τὰ ἔργα τοῦ σκότους καὶ ἐνδυσώμεθα τὰ ἔργα τοῦ φωτός. Ὡς ἐν ἡμέρᾳ εὐσχημόνως περιπατήσωμεν, μὴ κώμοις (φαγοπότια) καὶ μέθαις (μεθύσια) μὴ κοίταις καὶ ἀσελγείαις (αἰσχρὲς καὶ ἐξευτελιστικὲς πράξεις)» (Ρωμ. ιγ΄ 13). Μακριὰ λοιπὸν ἀπὸ τὶς συνήθειες τῶν εἰδωλολατρῶν ποὺ ἔχουν ἀναγάγει τὴν ἁμαρτία σέ… λατρευτικὴ πράξη.

Ὁ μῦθος τοῦ δαρβινισμοῦ

Γράφει ὁ κ. Ἀνδρέας Κεφαλληνιάδης, Δάσκαλος Γ΄ Ἀρσακείου – Τοσιτσείου Δημοτικοῦ Σχολείου Ἑκάλης

Τὸ ἔτος 1859, ὁ Δαρβῖνος ἔφερε στὴ δημοσιότητα τὸ ἔργο του «Ἡ καταγωγὴ τῶν εἰδῶν». Ἀπὸ τότε ἔχουν περάσει 165 χρόνια καὶ ἡ ἐξέλιξη τῶν ὀργανισμῶν ἀπὸ τὸ ἕνα γένος στὸ ἄλλο κι ἀπὸ τὴ μία ὁμοταξία στὴν ἄλλη ἐξακολουθεῖ νὰ ζεῖ μονάχα μέσα στὴ φαντασία τῶν ἐξελικτικῶν. Τὸ ἀποδεικτικὸ ὑλικὸ ποὺ παρουσιάζεται εἶναι τόσο λίγο καὶ ἀνεπαρκές, ὥστε ἀδυνατεῖ νὰ πείσει κάθε ἀντικειμενικὸ ἐρευνητὴ γιὰ τὴ μεταβολὴ τῶν εἰδῶν. Οὔτε ἕνα ἀδιαμφησβήτητο δεῖγμα μεταβολῆς ἀπὸ ἕνα εἶδος σὲ ἄλλο δὲν ἔχει παρουσιαστεῖ μετὰ ἀπὸ τόσα χρόνια ἐρευνῶν.

Οἱ ἐξελικτικοὶ διατυμπανίζουν βέβαια ὅτι τὸ πολύκροτο ἀπολίθωμα τῆς ἀρχαιοπτέρυγας ἀποτελεῖ τὸ συνδετικὸ κρίκο δεινόσαυρων καὶ πτηνῶν. Ὅμως ἡ ἀρχαιοπτέρυγα ἦταν κανονικὸ πτηνὸ μὲ τέλεια σὲ κατασκευὴ πούπουλα καὶ φτερά. Εἶχε κούφια κόκκαλα καὶ ἦταν ζῷο ὁμοιόθερμο, ὅπως τὰ πτηνά. Τὰ ὑποτιθέμενα ἑρπετοειδῆ χαρακτηριστικά της, ὅπως π.χ. τὰ νύχια στὰ φτερὰ καὶ τὰ δόντια στὸ ράμφος ὑποδηλώνουν ὅτι ἡ ἀρχαιοπτέρυγα ἦταν σαρκοφάγο πτηνὸ καὶ τῆς ἦταν ἀπαραίτητα, γιὰ νὰ συλλαμβάνει καὶ νὰ μασάει καλὰ τὴν τροφή της. Τὸ πέταγμά της ἔμοιαζε μὲ ἐκεῖνο τοῦ φασιανοῦ.

Ἡ θεωρία τῆς ἐξελίξεως τῶν εἰδῶν

Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΞΕΩΣ ΤΩΝ ΕΙΔΩΝ

Γράφει ὁ κ. Ἀνδρέας Κεφαλληνιάδης, Δάσκαλος Γ΄ Ἀρσακείου – Τοσιτσείου Δημοτικοῦ Σχολείου Ἑκάλης

Ἡ θεωρία τῆς ἐξελίξεως τῶν εἰδῶν εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ ὅπλα ποὺ χρησιμοποίησαν καὶ χρησιμοποιοῦν οἱ ὑλιστὲς κατὰ τῆς πίστεως. Ἡ θεωρία αὐτὴ ὑποστηρίζει ὅτι τὸ σύνολο τῶν ζωντανῶν ὀργανισμῶν κατάγεται ἀπὸ ἄλλους ἁπλούστερους ὀργανισμοὺς ποὺ καὶ αὐτοὶ κατάγονται ἀπὸ ἄλλους, ὥσπου φτάνουμε σὲ ἕνα ἀρχικὸ πρῶτο κύτταρο, ποὺ δημιουργήθηκε ἀπὸ μόνο του. Ἀντίθετη μὲ αὐτή, εἶναι ἡ θεωρία τῆς δημιουργίας. Σύμφωνα μὲ αὐτή, τὰ ὄντα δημιουργήθηκαν σὲ τέλεια μορφὴ καὶ ξεχωριστὰ τὸ κάθε εἶδος ἀπὸ τὸ ἄλλο. Ἡ δημιουργία βασίζεται στὸ θεϊκὸ σχεδιασμό, ἐνῷ ἡ ἐξέλιξη στὴν τυχαιότητα.

Γιὰ νὰ δεχθεῖ κανεὶς τὴ θεωρία τῆς ἐξελίξεως θὰ πρέπει νὰ δεχθεῖ καὶ τὴ θεωρία τῆς αὐτόματης γένεσης τῆς ζωῆς ἀπὸ τὴν ἀνόργανη ὕλη. Ὅμως ὁ Γάλλος χημικὸς Παστὲρ μετὰ ἀπὸ μία σειρὰ ἀδιαμφισβήτητων πειραμάτων ἀπέδειξε ὅτι εἶναι ἀδύνατον ἡ ζωὴ νὰ παραχθεῖ μόνη της. Ἀξίζει ἐπίσης νὰ σημειωθεῖ ὅτι καὶ οἱ φαινομενικὰ πιὸ ἁπλοὶ ὀργανισμοὶ (π.χ. μικρόβια, βακτήρια κ.ἄ) στὴν πραγματικότητα εἶναι ἐξαιρετικὰ πολύπλοκοι.

Ἕνας ἀπὸ τοὺς μηχανισμοὺς στοὺς ὁποίους πίστευε ὁ Δαρβίνος ὅτι ὀφείλεται ἡ ἐξέλιξη ἦταν ἡ κληρονόμηση τῶν ἐπίκτητων ἰδιοτήτων. Γιὰ παράδειγμα ἂν κάποιος ἔκοβε τὸ δάχτυλό του, τότε καὶ τὸ παιδί του θὰ γεννιόταν μὲ κομμένο δάκτυλο. Ὁ Αὐστριακὸς βιολόγος Βάισμαν πειραματίστηκε μὲ ποντικούς, γιὰ νὰ δεῖ ἂν κληρονομοῦνται οἱ ἐπίκτητες ἰδιότητες. Τοὺς ἔκοβε τὶς οὐρὲς καὶ μετὰ τὰ διασταύρωνε. Κατὰ τὴ διάρκεια 22 γενεῶν ποτὲ δὲν παρατήρησε μείωση τοῦ μήκους τῆς οὐρᾶς σὲ ποντικό. Ἑπομένως οἱ ἐπίκτητες ἰδιότητες δὲν κληρονομοῦνται.

Περί τοῦ ἀστέρος τῆς Βηθλεέμ

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΟΣ ΤΗΣ ΒΗΘΛΕΕΜ

Γράφει ὁ κ. Ἀνδρέας Κεφαλληνιάδης, Δάσκαλος Γ΄ Ἀρσακείου – Τοσιτσείου Δημοτικοῦ Σχολείου Ἑκάλης

Γύρω ἀπὸ τὴν ὕπαρξη καὶ τὴ φύση τοῦ ἄστρου τῆς Βηθλεὲμ ἔχουν γραφτεῖ πολλὲς μελέτες ἀπὸ ἀστρονόμους καὶ ἔχουν δοθεῖ σὲ αὐτὸ διάφορες ἑρμηνεῖες. Ἀπὸ τὴν προσεκτικὴ μελέτη ὅλων τῶν ἑρμηνειῶν, μποροῦμε νὰ ἐξάγουμε τὰ παρακάτω συμπεράσματα:

Τὸ ἔτος 7 π.Χ. ἦλθαν ὁ πλανήτης Δίας μὲ τὸν πλανήτη Κρόνο τρεῖς φορὲς σὲ σύνοδο καὶ μάλιστα στὸν ἀστερισμὸ τῶν Ἰχθύων. Τέτοια τριπλῆ σύνοδος καὶ μάλιστα στὸν ἀστερισμὸ τῶν Ἰχθύων ἀποτελεῖ σπανιότατο ἀστρονομικὸ φαινόμενο. Ὅταν λέμε σύνοδο πλανητῶν στὴ γλώσσα τῆς ἀστρονομίας ἐννοοῦμε ὅτι κάποιοι πλανῆτες βρίσκονται πολὺ κοντὰ μεταξύ τους στὸν οὐρανό, περίπου στὸ ἴδιο σημεῖο, καθὼς βρίσκονται στὴν ἴδια εὐθεῖα. Ἔτσι δίνουν τὴν ἐντύπωση ἑνὸς μόνο ἄστρου. Τὴ σύνοδο αὐτὴ παρατήρησαν Πέρσες Μάγοι, δηλ. ἀστρολόγοι καὶ ἱερεῖς τῆς ζωροαστρικῆς θρησκείας. Οἱ Πέρσες Μάγοι γνώριζαν τὴν προφητεία τοῦ Πέρση μάντη Βαλὰκ γιὰ τὴ γέννηση τοῦ Μεσσία. Πιθανότατα γνώριζαν καὶ τὴ σχετικὴ προφητεία τοῦ Δανιὴλ ποὺ ἀφοροῦσε τὸ χρόνο ἔλευσης τοῦ Μεσσία. Σίγουρα γνώριζαν ἐπίσης σχετικὲς προφητεῖες τοῦ Ζωροάστρη, τοῦ ὁποίου ἦταν ἱερεῖς. Σύμφωνα μὲ τὸν Ζωροάστρη τὴ γέννηση τοῦ Λυτρωτῆ θὰ ἀνήγγειλε ἡ ἐμφάνιση ἑνὸς ἄστρου, τὸ ὁποῖο θὰ διακρινόταν ἀπὸ τὰ ἄλλα, θὰ ἦταν «τὸ ἄστρο του». Σύμφωνα μὲ πολλοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, οἱ Μάγοι παρακινημένοι ἀπὸ αὐτὲς τὶς προφητεῖες, ἀνέμεναν ἀγωνιωδῶς πότε θὰ ἐμφανισθεῖ στὸν οὐρανὸ τὸ ἄστρο ποὺ θὰ προμήνυε τὴ γέννηση τοῦ Λυτρωτῆ. Ὁ Δίας εἶναι ὁ πλανήτης τῶν βασιλέων, ἐνῶ ὁ Κρόνος καὶ ὁ ἀστερισμὸς τῶν Ἰχθύων θεωροῦνταν σύμβολα τοῦ ἔθνους τῶν Ἰουδαίων. Ἑπομένως ἡ σύνοδος αὐτὴ σήμαινε γιὰ τοὺς Μάγους τὴ γέννηση τοῦ μεγάλου Ἰουδαίου βασιλιᾶ ποὺ γιὰ αἰῶνες περίμεναν. Ἡ ἐπαλήθευση ἀπὸ ἐπιστημονικῆς πλευρᾶς τῆς ὑπάρξεως τοῦ ἀστέρα ποὺ παρακίνησε τοὺς μάγους στὸ ταξίδι τους πρὸς τὴν Ἰουδαία, ἀποδεικνύει ὅτι ὁ εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος περιγράφει γεγονότα κι ὄχι μυθεύματα, ὅπως ἰσχυρίζονται οἱ ἀρνητές. Τὴν ἄποψη αὐτὴ εἰσήγαγε ἄλλωστε πρῶτος ὁ εὐσεβὴς ἀστρονόμος Ἰωάννης Κέπλερ. Ἂς μὴ περιφρονοῦμε λοιπὸν τὴν προσφορὰ τῆς ἐπιστήμης, ὅταν αὐτὴ ἔρχεται νὰ συνηγορήσει στὴν ἀξιοπιστία τῶν κειμένων τῆς Ἁγίας Γραφῆς.

Περί τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Ἀπάντησις εἰς τοὺς κατηγόρους της

Περί τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης

Ἀπάντησις εἰς τοὺς κατηγόρους της

Γράφει ὁ κ. Ἀνδρέας Κεφαλληνιάδης, Δάσκαλος Γ΄ Ἀρσακείου – Τοσιτσείου Δημοτικοῦ Σχολείου Ἑκάλης

Εἶναι γνωστὸ ὅτι οἱ πάσης φύσεως ἀρνητὲς καὶ ἰδιαίτερα οἱ ἀρχαιολάτρες, ἔχουν ἐξαπολύσει σφοδρὴ ἐπίθεση κατὰ τῆς χριστιανικῆς Πίστεως, τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας καὶ ἰδιαιτέρως ἐναντίον τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Παρακάτω παραθέτουμε τὶς κυριότερες ἀπὸ τὶς κατηγορίες κατὰ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καὶ μία σύντομη ἀπάντηση σὲ αὐτές.

Ἡ κατηγορία: Ἡ Παλαιὰ Διαθήκη εἶναι ἕνα βιβλίο ἑβραϊκὸ κι ὄχι ἑλληνικό!

Ἡ ἀπάντηση: Ἡ Παλαιὰ Διαθήκη δὲν εἶναι βιβλίο ἑβραϊκό, ὅπως θέλουν νὰ ὀνομάζουν ὑποτιμητικὰ τὴν Π.Δ. οἱ ἀρχαιολάτρες, ἀλλὰ ὁ ζωντανὸς καὶ αἰώνιος λόγος τοῦ Θεοῦ. Τὰ κείμενα τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης μπορεῖ νὰ γράφτηκαν ἀπὸ Ἰουδαίους, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι ἔχουν ἑβραϊκὸ χαρακτῆρα. Οἱ συγγραφεῖς ἁπλὰ δάνεισαν τὴ γραφίδα τους στὸ Θεὸ προκειμένου νὰ καταγραφοῦν κείμενα ποὺ εἶναι θεόπνευστα καὶ ποὺ δὲν ἀπευθύνονται μόνο σὲ Ἑβραίους, ἀλλὰ σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους τοῦ κόσμου.

Ἡ κατηγορία: Ἡ Παλαιὰ Διαθήκη εἶναι ρατσιστική, διότι θεωρεῖ τοὺς Ἑβραίους περιούσιο λαὸ τοῦ Θεοῦ!

Ἡ ἀπάντηση: Ὁ Θεὸς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης εἶναι ὁ δημιουργὸς τοῦ ἀνθρώπου καὶ συνεπῶς Πατέρας ὅλων τῶν ἐθνῶν. Ἡ εἰδικὴ εὔνοια πρὸς τὸ ἰουδαϊκὸ ἔθνος δὲν ὀφείλεται σὲ κριτήρια φυλετικά, ἀλλὰ στὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Ἀβραὰμ ἦταν ὁ μοναδικὸς ἄνθρωπος τῆς ἐποχῆς του, ποὺ εἶχε κρατήσει τὴν πίστη πρὸς τὸν ἕνα καὶ μοναδικὸ ἀληθινὸ Θεό, γι’ αὐτὸ κι εὐλογήθηκε ἀπὸ τὸ Θεὸ νὰ γίνει ὁ πατριάρχης τοῦ ἔθνους, ἀπὸ τὸ ὁποῖο θὰ προερχόταν κατὰ σάρκα ὁ Κύριος.

Ἡ ἀγάπη καὶ τὸ ἐνδιαφέρον τοῦ Θεοῦ ἐκδηλώνεται ἀκόμα καὶ στὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη. Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ ὁ Θεὸς στέλνει τὸν Ἰουδαῖο προφήτη Ἰωνᾶ νὰ κηρύξει μετάνοια στοὺς εἰδωλολάτρες κατοίκους τῆς πόλης Νινευῆ, προκειμένου νὰ τοὺς σώσει ἀπὸ τὴν ἐπερχόμενη τιμωρία. Ἂν ὁ Θεὸς ἐνδιαφερόταν μόνο γιὰ τοὺς Ἰουδαίους, γιατί ἤθελε νὰ σώσει τὴ Νινευή;

Ἡ ἐπιλογὴ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ κατὰ τὴ διάρκεια τῆς προχριστιανικῆς περιόδου, ὡς κομιστῆ τῆς ἀποκάλυψης τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ στοὺς ἀνθρώπους, δὲν σήμαινε μόνο τιμὴ γι’ αὐτὸν τὸ λαό, ἀλλὰ καὶ μεγάλη εὐθύνη. Γιὰ τὸ λόγο αὐτό, κάθε φορὰ ποὺ ὁ λαὸς αὐτὸς ἀποδείχθηκε ἀνάξιος αὐτῆς τῆς τιμῆς, ὁ Θεὸς τὸν τιμώρησε ἐπανειλημμένως καὶ σκληρότερα ἀπὸ τὰ ἄλλα ἔθνη. Ποῦ εἶναι λοιπὸν ἡ διάκριση ποὺ κάνει ὁ Θεὸς ὑπὲρ τῶν Ἑβραίων;

Ἁγία Γραφή καί Μακεδονἰα

Ἁγία Γραφή και Μακεδονἰα

Γράφει ὁ κ. Ἀνδρέας Κεφαλληνιάδης, Δάσκαλος Γ΄ Ἀρσακείου – Τοσιτσείου Δημοτικοῦ Σχολείου Ἑκάλης

Γιὰ τὴν ἑλληνικότητα τῆς Μακεδονίας δὲ μαρτυρᾶνε μόνο τὰ κείμενα τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων καὶ Λατίνων συγγραφέων, ἀλλὰ καὶ τὰ κείμενα τῆς Παλαιᾶς καὶ τῆς Καινῆς Διαθήκης. Στὴν Παλαιὰ Διαθήκη, στὸ βιβλίο Α΄ Μακκαβαίων, ὁ συγγραφέας κάνει λόγο γιὰ τὸν Μ. Ἀλέξανδρο (τὶς νίκες του, τὴν κοσμοκρατορία του, τὴ διανομὴ τοῦ βασιλείου του). Ἐκεῖ ὑπάρχουν καὶ μαρτυρίες γιὰ τὴν ἐθνικότητα τῆς Μακεδονίας. Παραθέτουμε τὸ κείμενο ἀπὸ μετάφραση στὰ νέα ἑλληνικά:

«Ὁ Ἀλέξανδρος ὁ Μακεδόνας, ὁ γιὸς τοῦ Φιλίππου, ποὺ ἐξόρμησε ἀπὸ τὴ χώρα τῶν Χετταίων,1 νίκησε τὸ βασιλιὰ τῶν Περσῶν καὶ τῶν Μήδων Δαρεῖο ( Γ΄ τὸν Κοδομανὸ ) κι ἔγινε βασιλιὰς ἀντὶ ἐκείνου στὶς χῶρες αὐτές, ἀφοῦ πρῶτα εἶχε βασιλεύσει σὲ ὅλη τὴν Ἑλλάδα» ( Α΄ Μακκαβαίων, Α΄1 ).

Γνωρίζουμε ἀπὸ τὴν Ἱστορία ὅτι ὁ Μ. Ἀλέξανδρος εἶχε βασιλεύσει στὴ Μακεδονία καὶ ἀφοῦ ὑπέταξε στὴν κυριαρχία του τὴ νότια Ἑλλάδα, ὁρίστηκε ἀρχιστράτηγος ὅλων τῶν Ἑλλήνων στὴν ἐκστρατεία ἐναντίον τῶν Περσῶν. Τὸ κείμενο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης μᾶς λέει ὅτι ὁ Μ. Ἀλέξανδρος, πρὶν κατακτήσει τὴν Μηδία καὶ τὴν Περσία, εἶχε βασιλεύσει στὴν Ἑλλάδα, θεωρώντας ἔτσι ὅτι καὶ ἡ Μακεδονία περιλαμβάνεται στὴν Ἑλλάδα.

Οἰκογένεια καὶ χριστιανικὴ πίστη

Οἰκογένεια καὶ χριστιανικὴ πίστη

Γράφει ὁ κ. Ἀνδρέας Κεφαλληνιάδης, Δάσκαλος Γ΄ Ἀρσακείου – Τοσιτσείου Δημοτικοῦ Σχολείου Ἑκάλης

Ἡ οἰκογένεια εἶναι τὸ κύτταρο τῆς κοινωνίας. Κι ὅπως ἕνας ὀργανισμὸς θεωρεῖται ὑγιής, ὅταν ὅλα τὰ κύτταρά του λειτουργοῦν ὁμαλά, ἔτσι καὶ ἡ κοινωνία ὑγιαίνει, ὅταν ἡ κάθε οἰκογένεια λειτουργεῖ σωστά. Τὸ πόσο συνέβαλλε ὁ Χριστιανισμὸς στὴν προβολὴ καὶ ἀξία

 τοῦ ἱεροῦ θεσμοῦ τῆς οἰκογένειας μόλις καὶ εἶναι ἀνάγκη νὰ τὸ ποῦμε. Γιὰ χάρη ὅμως τῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας σημειώνουμε πολὺ ἐπιγραμματικὰ τὰ παρακάτω: Ἤδη ἀπὸ τὸ πρῶτο βιβλίο τῆς Ἁγ. Γραφῆς, τὴ Γένεση, βλέπουμε τὸ Θεὸ νὰ δημιουργεῖ τὸν ἄνθρωπο, «ἄρσεν καὶ θῆλυ», καὶ νὰ ὁδηγεῖ τὸν Ἀδὰμ πρὸς τὴν Εὔα. Παράλληλα ὁ Θεὸς τοὺς δίνει εὐλογία νὰ ἀποκτήσουν παιδιά. Ἔτσι ὁ Θεὸς γίνεται ὁ ἱδρυτὴς τῆς οἰκογένειας. Ἐκτὸς ἀπὸ τὴν πρώτη ἀνθρώπινη οἰκογένεια, ἀπὸ τὴν ὁποία προῆλθε ὁλόκληρη ἡ ἀνθρωπότητα, ἡ Ἁγία Γραφὴ συνεχῶς προβάλλει τὴ ζωὴ καὶ τὴν ἱστορία πολλῶν ἄλλων οἰκογενειῶν. Ἔτσι γιὰ παράδειγμα ἀναφέρεται μὲ πολλὲς λεπτομέρειες στὴν οἰκογένεια τοῦ δίκαιου Νῶε, τὴν οἰκογένεια τοῦ πιστοῦ Ἀβραάμ, ἀπὸ τὴν ὁποία γεννήθηκε ὁ Κύριος, τὴν οἰκογένεια τοῦ Ἰσαάκ, τοῦ Ἰακὼβ καὶ στὴ συνέχεια ἕνα σωρὸ ἄλλες.

Ἀλλὰ καὶ τὴν περίοδο τῆς Καινῆς Διαθήκης, ὁ Κύριος γεννήθηκε καὶ μεγάλωσε μέσα σὲ μία οἰκογένεια, ὑποτασσόμενος στὴν κατὰ σάρκα μητέρα Του καὶ τὸν προστάτη Του Ἰωσήφ. Ὁ ἴδιος ἐπίσης δεχόταν στὴν ἀγκαλιά του τὰ μικρὰ παιδιὰ καὶ τὰ εὐλο­γοῦ­σε. Δίδασκε στὶς μητέρες καὶ τοὺς πατέρες ποὺ ἔφερναν σ’ Αὐτὸν τὰ παιδιά τους ὅτι τὴν οἰκογένεια τὴν ἵδρυσε καὶ εὐλόγησε ὁ Θεὸς Πατέρας (Ματθ. ιθ΄ 4-6, 13 – 14). Τὴ διδασκαλία Του αὐτὴ βεβαίωσε πανηγυρικὰ καὶ δημόσια ὁ Ἰησοῦς μὲ τὴν παρουσία Του καὶ τὴν πλούσια εὐλογία Του στὸ γάμο ποὺ ἔγινε στὴν Κανὰ τῆς Γαλιλαίας. Τὸ θαῦμα μάλιστα ποὺ ἔκανε ἐκεῖ (μετέβαλε τὸ νερὸ σὲ κρασὶ) ἦταν τὸ πρῶτο θαῦμα τῆς δημόσιας δράσεώς Του! Παράλληλα καλοῦσε τὸ λαὸ νὰ δεχθεῖ τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ὅπως τὰ παιδιὰ (Μᾶρκ. ι΄15), δηλ. μὲ ἄδολη καὶ καθαρὴ καρδιά.