Περί μνημοσύνων καί οἱ θέσεις τῶν αἱρετικῶν

ΠΕΡΙ ΜΝΗΜΟΣΥΝΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ

ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Θ. ΚΟΚΟΡΗ

ΠΕΡΙ ΜΝΗΜΟΣΥΝΩΝ

Η Εκκλησία των Διαμαρτυρομένων και όλες οι παραφυάδες α­κραίες και μη, οι προερχόμενες από την Διαμαρτύρησι αφού απέρριψε συλλήβδην την Ιερά παράδοσι της Εκκλησίας ως δήθεν νοθευθείσα από τις παπικές υπερβολές και μη δυναμένη να ξεχωρίση την γνήσια παράδοσι από την παρεισφρύσασα, απέρριψε μαζί με τα πολλά και ωφέλιμα και τον θεσμό των μνημοσύνων, με αποτέλεσμα να στερή τα τέκνα της από τις ωφέλειες των μνημοσύνων.

Πεντηκοστιανοί, μάρτυρες του Ιεχωβά και λοιπές παραφυάδες προ­σπαθούν να στηρίξουν την άρνησι των μνημοσύνων στην Αγία Γραφή.

Θέσεις αιρετικών

Σαν πρώτο επιχείρημα οι κακόδοξοι και γενικώς οι απορρίπτοντες τα μνημόσυνα, προβάλλουν ως δήθεν αγιογραφική ρήσι το: εν τω Άδη ουκ έστι μετάνοια που δυστυχώς και ένιοι των Ορθοδόξων υιοθετούν. Λέμε σ’ αυτούς ότι ουδαμού στην Γραφή υπάρχει κάτι τέτοιο και τους προκαλούμε να μας αποδείξουν που το βρήκαν γραμμένο. Λέμε σ’ όλους αυτούς ότι εν τω Άδη έγινε μετάνοια. Η παραβολή πλουσίου και Λαζάρου δείχνει την μετάνοια του πλουσίου, αλλά την ανενέργητο και αναποτελεσματική. Η μετάνοια συνοδεύεται και με εξομολόγηση ενώπιον ιερέως και ενώπιον της εκκλησίας. Πέραν του τάφου και στον Άδη ούτε ιερωσύνη ισχύει, ούτε εκκλησία και μυστήρια υπάρχουν. Ταύτα όλα ενεργούν προ του τάφου.

Αλλο επιχείρημα των αιρετικών: Εν δε τω Άδη τις εξομολογήσεταί σοι; (Ψαλ. στ’ 6).

Κατά το χωρίο τούτω, ουδείς εξομολογείται στον Άδη. Αυτό διδά­σκει και η Ορθοδοξία. Καιρός αρμόδιος μετανοίας και εξομολογήσεως είναι προ του θανάτου. Μετά τον θάνατο, είναι καιρός ανταποδόσεως.

«Δια τούτο ουκ έστιν εν τω Άδη εξομολογούμενος, δια το μηκέτι την βοήθειαν συμπαρείναι δια του πνεύματος, νυν μεν γαρ παρείναι δοκεί πως τοις άπαξ εσφραγισμένοις το πνεύμα την εκ της επιστροφής αυτών σωτηρίαν αναμένον τότε δε εξ όλου της βεβηλωσάσης αυτού την χάριν ψυχής αποτμηθήσεται, τούτο γαρ και η εν τω Ευαγγελίω διχοτομία δηλοί» (Μ. Βασίλειος).

Το «ουκ εξομολογήσεταί σοι» είρηται ούχ ότι ουκ εξομολογούμεθα εν τω Άδη, αλλ’ ότι εική τούτο ποιούμεν επεί και ο πλούσιος εξομολογείτο και μετενόει, άλλ’ ουδέν ωφελείτο δια την ακαιρίαν» (Χρυ­σόστομος).

Περί αἱρέσεων

 

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Θ. ΚΟΚΟΡΗΣ (+)

ΠΕΡΙ ΑΙΡΕΣΕΩΝ

Γενικά

Ανέκαθεν υπήρχαν και τώρα υπάρχουν πολλές θρησκείες και πολλά θρησκεύματα. Όλα ανεξαιρέτως είναι ανθρώπινα κατα­σκευάσματα κομμένα στα μέτρα των ανθρωπίνων αδυναμιών. Υπάρχει όμως μια εξ αποκαλύψεως  πίστις η οποία δεν είναι παράγωγο ανθρωπίνης επινοίας, σκέψεως ή νοησιαρχικό προϊόν, αλλ’ αυτός ο Θεός απεκάλυψε παλαιότατα δι’ αγγέλων και προφητών, κατά δε τους εσχάτους καιρούς δια του Υιού του Ιησού Χριστού. Τούτο δε αναφέρει ο απ. Παύλος στην προς Εβραίους κεφ.α’ 1-2.

Αυτή η πίστις είναι η Χριστιανική. Ο χρόνος, ο τόπος, ο τρόπος συγγραφής της Αγ. Γραφής, οι περιεχόμενες προφητείες και η εκπλήρωσίς των μας το επιβεβαιούν.

Για να σωθή ο άνθρωπος, απαιτείται να κατέχη και να βιώνη αυ­τήν την πίστι. Ο Διάβολος έχοντας εμπειρία από την δική του πτώσι, επιτυγχάνει και την πτώσι του Αδάμ με το να διαστρεβλώνη το περιε­χόμενο των λόγων του Θεού. Έτσι λοιπόν ανέκαθεν προσπαθεί να νοθεύση την ορθή  πίστι. Διότι γνωρίζει ότι τούτο οδηγεί  μακράν του Θεού. Επιστρατεύει αφελή θύματα, θα λέγαμε νέες Εύες, τα οποία χρησιμοποιεί για την διαστροφή αυτής της αποκαλυφθείσης  πίστεως. Η διαστροφή αυτή καλείται αίρεσις.