Εἶναι ὁ Οἰκουμενισμὸς αἵρεση; Τί μᾶς λένε οἱ ἅγιοί μας;

Είναι ο Οικουμενισμός αίρεση; Τι μας λένε οι άγιοί μας;

Κατεβάστε σε μορφή pdf την εγκύκλιο

Εν Πάφω τη 27η Δεκεμβρίου 2024

του πρωτομάρτυρος και αρχιδιακόνου Στεφάνου

Γραφείο κατά των αιρέσεων

“Ο Οικουμενισμός είναι παναίρεση”

Όλοι οι σύγχρονοι άγιοι, χαρακτήρισαν τον Οικουμενισμό ως αίρεση, και συγκεκριμένα ως παναίρεση καθώς συμπεριλαμβάνει όλες τις αιρέσεις – ‘παν’αίρεση. Όλοι τους μίλησαν ή έπραξαν εναντίον του Οικουμενισμού. Θα παρουσιάσουμε αυτούσια μερικές μόνον αναφορές τους στο θέμα της παναίρεσης του Οικουμενισμού – ορισμένες εκ των οποίων δημοσιεύονται για πρώτη φορά – ούτως ώστε να μην είναι δυνατόν να παρερμηνευθούν κατά την βούληση του καθενός, και να φανεί η κοινή ομολογία των αγίων μας, κατατροπώνοντας όσους υποστηρίζουν ότι “ο οικουμενισμός δεν υπάρχει, και αποτελεί νοσηρή φαντασία ορισμένων ακραίων, ζηλωτών πιστών”.

Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς

Ας ξεκινήσουμε με τον μεγάλο Σέρβο Πατέρα της Εκκλησίας και με ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του “Η Ορθόδοξος Εκκλησία και ο Οικουμενισμός”:

«Ο Οικουμενισμός είναι κοινόν όνομα δια τους ψευδοχριστιανισμούς, δια τας ψευδοεκκλησίας της Δυτικής Ευρώπης. Μέσα του βρίσκεται η καρδιά όλων των ευρωπαϊκών ουμανισμών, με επικεφαλής τον Παπισμόν. Όλοι δε αυτοί οι ψευδοχριστιανισμοί, όλαι αι ψευδοεκκλησίαι, δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία αίρεσις παραπλεύρως εις την άλλην αίρεσιν. Το κοινό ευαγγελικό όνομά των είναι παναίρεσις. Διατί; Διότι εις το διάστημα της ιστορίας αι διάφοροι αιρέσεις ηρνούντο ή παρεμόρφωνον ιδιώματά τινα του Θεανθρώπου και Κυρίου Ιησού, αι δε ευρωπαϊκαι αύται αιρέσεις απομακρύνουν ολόκληρον τον Θεάνθρωπον και εις την θέσιν του τοποθετούν τον Ευρωπαίον άνθρωπον. Εδώ δεν υπάρχει ουσιαστική διαφορά μεταξύ του Παπισμού, Προτεσταντισμού και άλλων αιρέσεων ων το όνομα λεγεών… Ο γυμνός ηθικιστικός μινιμαλισμός και ο ανθρωπιστικός ειρηνισμός του σύγχρονου Οικουμενισμού πράττουν μόνον έν πράγμα: φέρουν εις φως τας φυματικάς ουμανιστικάς ρίζας των».

Όσιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

Ο όσιος είχε γνήσιο ομολογιακό πνεύμα και αυτό γίνεται φανερό και σε ηχογραφήσεις που ακούγεται η ίδια η φωνή του, να συνομιλεί με πνευματικά του παιδιά. Μεταφέρουμε απομαγνητοφωνημένα ορισμένα:

Ὅσιος Ἰουστίνος Πόποβιτς: «Ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι μία αἵρεσις παραπλεύρως εἰς τὴν ἄλλην αἵρεσιν. Τὸ κοινὸν εὐαγγελικὸ ὄνομά των εἶναι ἡ παναίρεσις»!

Ὁσίου πατρός Ἰουστίνου Πόποβιτς, «Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καὶ Οἰκουμενισμός», Ἐκδόσεις «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 1974.

Ὁ φημισμένος γιὰ τὴν ἀρετὴ καὶ τὴν ἁγιότητα τοῦ βίου του καὶ γιὰ τὴν βαθύνοια τῆς σκέψεώς του σύγχρονός μας Ὅσιος Ἰουστίνος Πόποβιτς, Σέρβος κληρικὸς καὶ καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Βελιγραδίου, ἐκοιμήθη τὸ 1979 ἐξόριστος στὴν γυναικεία Ἱ. Μονὴ Ἀρχαγγέλων Τσέλιε Σερβίας, τῆς ὁποίας ἦταν Πνευματικός, διωκόμενος ἀπὸ τὸ ἀθεϊστικὸ καθεστὼς τῆς χώρας του. Ὁ λόγος του, ἀκραιφνῶς Ὀρθόδοξος, βαθιὰ θεολογικὸς καὶ φιλοσοφικός, ἀποδείχθηκε πολλὲς φορὲς προφητικὸς καὶ ἀποκαλυπτικός. Συνέλαβε τὴν οὐσία τοῦ δράματος τοῦ ἀποστατημένου ἀνθρώπου καὶ ὑπέδειξε μὲ πειστικότητα τὴν λύση τοῦ δράματος αὐτοῦ, ποὺ συνίσταται στὴν ἐπιστροφή του πρὸς τὴν ἀλήθεια τῆς Θεανθρώπινης κοινωνίας τῆς Ὀρθόδοξης Καθολικῆς Ἐκκλησίας. Κεντρικὴ ἰδέα του εἶναι...ὅτι κάθε οὐμανισμὸς (εὐρωπαϊκὸς ἀνθρωπισμὸς) εἶναι μία μάταιη προσπάθεια τοῦ ἀνθρώπου γιὰ τὴν λύση τοῦ δράματός του. Στὰ χρόνια μας ἐπρόκειτο νὰ ἐπαληθευτοῦν μὲ τραγικὸ τρόπο τὰ λόγια, οἱ ἀγωνιώδεις ἐκκλήσεις καὶ προειδοποιήσεις του πρὸς τοὺς συμπατριῶτες του. Ὁ κοφτερὸς λόγος του ἀναφορικὰ μὲ τὴν κίνηση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ (κοινοῦ ὀνόματος τῶν ψευδοχριστιανισμῶν τῆς Εὐρώπης, ὅπως εὔστοχα σημειώνει), ποὺ ἐπιδιώκει τὴν ἀνάρμοστη ἕνωση θρησκευτικῶν δογμάτων καὶ θρησκειῶν, εἶναι πολὺ χρήσιμος στὸ νὰ μᾶς ἐφοδιάσει μὲ Ὀρθόδοξα κριτήρια ἑρμηνείας τῶν οἰκουμενιστικῶν (διαχριστιανικῶν καὶ διαθρησκειακῶν) προκλήσεων τῶν ἡμερῶν μας.

Ἀνθρωπιστικὸς Οἰκουμενισμὸς

Ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι κοινὸν ὄνομα διὰ τοὺς ψευδοχριστιανισμούς, διὰ τὰς ψευδοεκκλησίας τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης. Μέσα του εὑρίσκεται ἡ καρδία ὅλων τῶν εὐρωπαϊκῶν οὐμανισμῶν (ἀνθρωπισμῶν), μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὸν Παπισμόν. Ὅλοι δὲ αὐτοὶ οἱ ψευδοχριστιανισμοί, ὄλαι οἱ ψευδοεκκλησίαι, δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ μία αἵρεσις παραπλεύρως εἰς τὴν ἄλλην αἵρεσιν. Τὸ κοινὸν εὐαγγελικὸ ὄνομά των εἶναι ἡ παναίρεσις. Διατί; Διότι στὸ διάστημα τῆς ἱστορίας οἱ διάφορες αἱρέσεις ἠρνοῦντο ἢ παραμορφώνουν ἰδιώματα τινὰ τοῦ Θεανθρώπου καὶ Κυρίου Ἰησοῦ, οἱ δὲ εὐρωπαϊκὲς αὐτὲς αἱρέσεις ἀπομακρύνουν ὁλόκληρο τὸν Θεάνθρωπο καὶ στὴν θέση του τοποθετοῦν τὸν Εὐρωπαῖον ἄνθρωπον. Ἐδῶ δὲν ὑπάρχει οὐσιαστικὴ διαφορὰ μεταξύ τοῦ Παπισμοῦ, Προτεσταντισμοῦ, Οἰκουμενισμοῦ καὶ ἄλλων αἱρέσεων, ὧν τὸ ὄνομα «λεγεών».

Θεανθρώπινη κοινωνία (Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς)

Στη θεανθρώπινη κοινωνία όλα συνοψίζονται στο ζωηφόρο Πρόσωπο του Θεανθρώπου Χριστού. Αυτός είναι η ύψιστη αξία και το ύψιστο αγαθό. Όλες οι άλλες αξίες, και ατομικές και κοινωνικές, πηγάζουν από αυτήν, όπως οι ακτίνες από τον ήλιο.

Το αντιλαμβάνεσθε ότι μιλώ για την Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία ως θεανθρώπινη κοινωνία. Ποια είναι η ουσία της; Ο Θεάνθρωπος Χριστός. Γι’ αυτό καθετί που είναι ορθόδοξο έχει θεανθρώπινο χαρακτήρα: και η συνείδηση και η αίσθηση και η θέληση και η σκέψη και η ζωή και η κοινωνία. Ο Θεός είναι παντού πρώτος, ενώ ο άνθρωπος δεύτερος· ο Θεός οδηγεί, ο άνθρωπος χειραγωγείται· ο Θεός εργάζεται, ο άνθρωπος συνεργάζεται. Εδώ δεν πρόκειται για έναν υπερφυσικό, αφηρημένο, φανταστικό Θεό, αλλά για Θεό της πιο άμεσης ιστορικής πραγματικότητας, για Θεό που έγινε άνθρωπος, έζησε μέσα στις κατηγορίες της δικής μας ανθρώπινης ζωής και φανερώθηκε παντού με χειροπιαστό και οφθαλμοφανή τρόπο ως απολύτως αναμάρτητος, απολύτως άγιος, απολύτως αληθινός. Γι’ αυτό και η κοινωνία την οποία οργάνωσε είναι τόσο αληθινή και τόσο πραγματική.

Και πράγματι, η Εκκλησία ως κοινωνία δεν είναι κάτι άλλο παρά θαυμαστός θεανθρώπινος οργανισμός, στον οποίο με τη συνεργασία της θείας χάρης και της ελεύθερης ανθρώπινης εργασίας ενώνεται και θεανθρωποποιείται το παν, εκτός από την αμαρτία. Σ’ αυτόν τον θεανθρώπινο οργανισμό της Εκκλησίας κάθε πιστός είναι σαν ζωντανό κύτταρο, το οποίο αποβαίνει συστατικό μέρος του και ζει από τη ζωηφόρο θεανθρώπινη δύναμή του.

***

Ιδού οι βασικές αρχές της ορθόδοξης φιλοσοφίας της κοινωνίας: η Εκκλησία ως η μόνη αληθινή κοινωνία είναι πρωτίστως θεανθρώπινος οργανισμός και έπειτα θεανθρώπινη οργάνωση. Από αυτό έπεται λογικά και το θεανθρώπινο έργο της μέσα στον κόσμο: καθετί που είναι του Θεανθρώπου πρέπει να ενσαρκωθεί στον άνθρωπο και την ανθρωπότητα. Πρέπει δηλαδή να ενσαρκωθεί η αγάπη του Χριστού, η οποία ενοποιεί τα πάντα, η δικαιοσύνη του Χριστού, η αγαθοσύνη του Χριστού, η σοφία του Χριστού, η ταπείνωση του Χριστού, και γενικά όλες οι αρετές του Χριστού. Διότι διαμέσου αυτών ο Χριστός ενοικεί στον άνθρωπο και ενσαρκώνεται σε αυτόν.

Τί δρομολογεῖ ἡ ἀνασύσταση τῆς «Πενταρχίας»;

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 14η Οκτωβρίου 2021

ΤΙ ΔΡΟΜΟΛΟΓΕΙ Η ΑΝΑΣΥΣΤΑΣΗ ΤΗΣ «ΠΕΝΤΑΡΧΙΑΣ»;

Αναφερθήκαμε πολλές φορές στην χρονολογία – ορόσημο για την Ορθόδοξο Καθολική Εκκλησία του Χριστού: το 2025, όπου αναμένονται κοσμοϊστορικά γεγονότα. Υψηλά ιστάμενα εκκλησιαστικά πρόσωπα με ξεκάθαρες δηλώσεις των μας πληροφορούν, ότι στο έτος αυτό πρόκειται κατά πάσαν πιθανότητα να γίνει η θρυλούμενη «ένωση των Εκκλησιών», δηλαδή Ορθοδοξίας και Παπισμού.

Το 2025 όπως είναι γνωστό, θα εορταστούν τα 1700 χρόνια από την σύγκληση της Αγίας Α΄ Οικουμενικής Συνόδου της Νικαίας (325), από τον πρώτο χριστιανό αυτοκράτορα Άγιο και Μέγα Κωνσταντίνο. Η σημαντική αυτή επέτειος θα αποτελέσει αφορμή για την επίσπευση των στόχων του Οικουμενισμού, που είναι αρχικά μεν η «ένωση των Εκκλησιών», (Ορθοδοξίας και Παπισμού) και στη συνέχεια η θρησκευτική ένωση της ανθρωπότητας, με τη δημιουργία της φρικώδους Πανθρησκείας. Φυσικά η «ένωση» αυτή προετοιμάζεται χωρίς να υφίστανται οι προϋποθέσεις, οι οποίες είναι απαραίτητες για να πραγματοποιηθεί. Και οι προϋποθέσεις αυτές, όπως έχουμε τονίσει πολλές φορές, είναι η επιστροφή στην Ορθοδοξία της καταδικασμένης συνοδικά, (με πάμπολλες συνοδικές αποφάσεις Οικουμενικών και Ενδημουσών Συνόδων), αιρετικής παρασυναγωγής του Παπισμού με την απόπτυση όλων των αιρετικών διδασκαλιών της. Δηλαδή επιχειρείται μια «ένωση» ουνιτικού τύπου, στην οποία διαγράφεται ουσιαστικά μια ολόκληρη Συνοδική Ορθόδοξη Παράδοση 10 αιώνων. Για την ιστορία αναφέρουμε ότι στο παρελθόν επιχειρήθηκαν δύο παρόμοιες προσπάθειες «ενώσεως», χωρίς ευτυχώς επιτυχία. Η πρώτη στα πλαίσια της παπικής Συνόδου της Λυών το 1274 και η δεύτερη στα πλαίσια της ψευδοσυνόδου της Φεράρας- Φλωρεντίας το 1438-1439.

Ὁ Μητροπολίτης Ἀντινόης κ. Παντελεήμων πρός Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ἀμερικῆς κ.κ. ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟ

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΑΝΤΙΝΟΗΣ

ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ

(Εφησυχάζων Μητροπολίτης Πατριαρχείου Αλεξανδρείας)

Ενορία Τιμίου Προδρόμου, Χώρας

852 00 ΚΑΛΥΜΝΟΣ - GRECCE

Προς

Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη

Αμερικής

κ.κ. ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟ

8-10 East 79th St.

New York, NY 10075 - U.S.A.

Tel: (212) 570-3500 • Fax: (212) 570-3569

E-mail; archdiocese@goarch.org

Σεβασμιώτατε Αδελφέ, Άγιε Αμερικής κ.κ. Ελπιδοφόρε,

Ο Χριστός μεθ’ ημών.

Mε σεβασμό προς την υμετέρα αγαπητή μου Θεοπρόβλητο Σεβασμιότητα, Σας γνωστοποιώ την ταπεινή απάντησή μου στη δήλωσή Σας στο Facebook, όπου αναφέρετε ότι «υπάρχουν πολυάριθμα μονοπάτια, που οδηγούν τελικά στην κορυφή του βουνού, και ότι όσοι δεν το πιστεύουν βρίσκονται σε απέραντη άγνοια»! Εννοείτε στη δήλωσή Σας αυτή, φυσικά, τις πολυάριθμες θρησκείες και αιρέσεις.

Προσπαθετε να σπείρετε τον Οικουμενισμό, που είναι η μίξης όλων των θρησκειών σε μία.

Με σεβασμό, θα ήθελα να τονίσω την Ορθόδοξο Διδασκαλία της Εκκλησίας μας. Σύμφωνα με τα Ιερά Ευαγγέλια, ο Ιησούς Χριστός είναι η μόνη Οδός, Αλήθεια και Ζωή του κόσμου. Κανένας δεν μπορεί να γνωρίσει τον Θεό Πατέρα, παρά μόνο μέσον του Υιού. Εκείνος που δεν πιστεύει στον Υιό, δεν έχει ούτε τον Πατέρα.

Η Ορθόδοξος Εκκλησία είναι η μόνη Αληθινή Χριστιανική Εκκλησία, διότι διατήρησε, χωρίς τις παραμικρές αλλοιώσεις ή αλλαγές, τις γνήσιες Αποστολικές Διδασκαλίες και Παραδόσεις. Ενώ η μεν Ρωμαιοκαθολική ομολογία (και όχι εκκλησία) αλλοίωσε την γνησιότητα αυτή με την εισαγωγή νέων και ξένων διδασκαλιών, ενώ οι Προτεσταντικές δε ομολογίες (και όχι εκκλησίες) αρνήθηκαν εντελώς αυτές.

Οἱ τρεῖς πτώσεις στήν ἱστορία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους – Ἁγίου Ιουστίνου Πόποβιτς

Εις την ιστορίαν του ανθρωπίνου γένους υπάρχουν τρεις κυρίως πτώσεις: του Αδάμ, του Ιούδα και του πάπα. Η ουσία της πτώσεως εις την αμαρτίαν είναι πάντοτε η ίδια: το να θέλη κανείς να γίνη καλός δια του εαυτού του· το να θέλη κανείς να γίνη τέλειος δια του εαυτού του·

Αλλά τοιουτοτρόπως ο άνθρωπος ασυναισθήτως εξισούται με τον διάβολον. Διότι και αυτός ήθελε να γίνη Θεός δια του εαυτού του, να αντικαταστήση τον Θεόν με τον εαυτόν του. Και εις την υψηλοφροσύνην του αυτήν δια μιάς έγινε διάβολος, τελείος κεχωρισμένος από τον Θεόν και όλος εναντίον του Θεού.

Η ουσία της αμαρτίας, λοιπόν, πάσης αμαρτίας συνίσταται εις αυτήν την αλαζονικήν αυταπάτην. Αυτή είναι η ουσία και αυτού του διαβόλου, του Σατανά. Αυτό δεν είναι άλλο τι παρά το να θέλη κανείς να μένη εις την φύσιν του, το να μη θέλη εντός του τίποτε, εκτός του εαυτού του. Ο διάβολος ευρίσκεται όλος εις αυτό: εις το να μη θέλη καθόλου τον Θεόν μέσα του, εις το να θέλη να είναι πάντοτε μόνος, πάντοτε να ανήκη εις μόνον τον εαυτόν του, πάντοτε όλος εις τον εαυτόν του, όλος δια τον εαυτόν του, πάντοτε ερμητικώς κλειστός έναντι του Θεού και παντός ότι ανήκει εις τον Θεόν. Και τι είναι αυτό;

Ἐκκλησία καί Οίκουμενισμός.

ΒΙΝΤΕΟ: Όλη η Αλήθεια σε λίγα λεπτά – Ένας υπέροχος λόγος από το εξωτερικό.!

ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ: Κάποιοι από μας…. υποστηρίζουν ακόμα ότι δεν υπάρχει οικουμενισμός. Να γελάσουμε ή να κλάψουμε..;

π. Φώτιος Βεζύνιας

π. Σπυρίδων

Αν θέλουμε να κατανοήσουμε το κίνημα του Οικουμενισμού πρέπει πρώτα να το βάλουμε μέσα σε ένα πλαίσιο: πως καταλαβαίνουμε την Εκκλησία και κατόπιν που έχει τις ρίζες του το κίνημα του Οικουμενισμού και ποιος έβαλε αυτές τις ρίζες.

Κατ’ αρχάς ας θυμηθούμε ότι η Εκκλησία δεν ανήκει στον άνθρωπο, δεν είναι δημιουργία του ανθρώπου, είναι μόνο του Θεού.

Δεν εντασσόμαστε στην Εκκλησία μέσω μιας απλής διακήρυξης πίστης, προσωπικής εξατομικευμένης πίστης.

Αν και η πίστη είναι ζωτικής σημασίας, εντασσόμαστε στην Εκκλησία μέσω του Βαπτίσματος και του Χρίσματος. 

Είναι ο Θεός που μας κάνει μέλη της Εκκλησίας.

Θυμόμαστε ότι οι Απόστολοι αν και είδαν και ήταν μάρτυρες του αναστημένου Χριστού, αν και Τον άγγιξαν και έφαγαν μαζί Του, δεν ήταν ακόμη η Εκκλησία.. αν και πίστευαν, είχαν την πίστη. Έγιναν η Εκκλησία της Πεντηκοστής με την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος. 

Γινόμαστε μέλη της Εκκλησίας από τον Θεό.

Υπάρχουν άνθρωποι σήμερα που τους διαβεβαιώνουν οι ηγέτες τους ότι αρκεί απλά να πιστεύουν οι ίδιοι ότι είναι μέρος της Εκκλησίας. Αυτό δεν υπήρξε ποτέ μέρος της Χριστιανικής Πίστης, δεν το διδάσκει αυτό η Εκκλησία.

Η Εκκλησία είναι το Σώμα του Χριστού. Δεν μπορεί να χωριστεί, είναι αδύνατο η Εκκλησία να διαιρεθεί. 

Η Εκκλησία μπορεί να τραυματιστεί, ακόμα και όπως η σάρκα του Χριστού τραυματίστηκε. Μπορεί να δούμε την Εκκλησία τραυματισμένη από έξω και από μέσα αλλά ποτέ διαιρεμένη.

Ἐξελικτική Δημιουργία καί Οἰκουμενισμός:Ἡ προσπάθεια μίας νεκρωτικῆς «θεολογίας» νά ἀναζωογονήσει μία ἀποτελματωμένη φιλοσοφική θεωρία

Σχόλιο Τ.Ι.: Πριν από τα κείμενα του Καθηγητή κ. Φαράντου και του μοναχού Δαμασκηνού, παραθέτουμε απομαγνητοφωνημένο απόσπασμα κατά το οποίο έγινε ανάγνωση από το υπό κρίση βιβλίο του Μητροπολίτου Περγάμου κ. Ζηζιούλα «Η Κτίση ως Ευχαριστία», σε εκπομπή του Δημήτρη Κοσμόπουλου (εδώ). 

Πρόκειται για ένα από τα πλέον βλάσφημα και αιρετίζοντα θεολογικά αναγνώσματα, σε βαθμό που θα μπορούσε κάποιος να το χαρακτηρίσει ως νέο-ειδωλολατρική ομολογία. Αλλά και από επιστημονική-φιλοσοφική σκοπιά να το δει κανείς, η συντριπτική πλειοψηφία των επιχειρημάτων και των "διαπιστώσεων" του φιλοσόφου Ζηζιούλα, κινούνται ανάμεσα στη σοφιστία και την παραεπιστήμη. Από τη μεριά της Πίστης μας, είναι λυπηρό (για πολλούς σκανδαλιστικό) το φαινόμενο (σίγουρα σημείο των καιρών) πως τέτοιου περιεχομένου κείμενα μπορούν να φέρουν το μανδύα και την επίφαση “πονήματος Ορθοδόξου θεολογικής σκέψης”, και να μην έχουν ήδη καταδικαστεί για τον αντίχριστο χαρακτήρα τους. Από τη μεριά της Επιστήμης είναι απορίας άξιο πως θεωρητικά επιστημονικά σχήματα (Δαρβινισμός) και υφιστάμενα και καθιερωμένα επιστημονικά πεδία (Κβαντομηχανική, Σχετικιστική Φυσική, κ.λ.π.) μπορούν να έχουν τόσο διαβρωτική επίδραση στη φιλοσοφική σκέψη ώστε εν τέλει αυτή να οδηγείται στην πλάνη και την παρακμή.

«... Όλα όσα είπαμε, τονίζει ο μητροπολίτης Περγάμου κ. Ιωάννης στο βιβλίο του η «ΚΤΙΣΗ ΩΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ: Θεολογική προσέγγιση στο πρόβλημα της Οικολογίας», περιγράφουν την κατάσταση που αφορά τους πρώτους 2 ή 3 αιώνες της Χριστιανικής περιόδου. Τα πράγματα όμως φαίνεται να αλλάζουν βαθμιαία και η Εκκλησία σιγά-σιγά οδηγήθηκε σε μια σοβαρή αλλαγή συνείδησεως σε ότι αφορά τις σχέσεις ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση. Τα αποφασιστικά βήματα σε αυτή την εξέλιξη μπορούν να περιγραφούν πολύ περιληπτικά ως εξής:

Πρώτον: η ισχυρή επίδραση του Πλατωνικού και του γνωστικού τρόπου σκέψεως κατά το δεύτερο και τρίτο αιώνα, είχε σαν αποτέλεσμα να υποτιμηθεί η σημασία του υλικού κόσμου και να θεωρηθεί στην καλύτερη περίπτωση ‘σαν χωρίς σημασία’ και στη χειρότερη σαν ‘κακός’. Οι Χριστιανοί γνωστικοί της Αλεξάνδρειας, πάνω από όλα η ισχυρή επιρροή του Ωριγένη, είναι κλασσικό παράδειγμα αυτής της εξελίξεως. Ο Ωριγένης του οποίου τα γραπτά διαβάζονταν πολύ από τους μοναχούς της Αιγύπτου, επηρέασε ένα αρκετά σημαντικό μέρος του Ανατολικού μοναχισμού, ο οποίος τελικά, ευτυχώς, διασώθηκε από την επηρροή αυτή χάρη σε δυνάμεις του Ορθοδόξου μοναχισμού όπως οι Άγιοι Μακάριος ο Αιγύπτιος και Μάξιμος ο Ομολογητής.

π. Νικολάι Ραγκόζιν - 13. Ἀντίχριστος & ψεύδο-8η Οἰκουμενική Σύνοδος

π. Νικολάι Ραγκόζιν - 13. Ἀντίχριστος & ψεύδο-8η Οἰκουμενική Σύνοδος

http://apantaortodoxias.blogspot.gr/2018/02/13-8.html?m=1

Μοναχός Σεραφείμ (Ζήσης), Τήν Ὀρθοδοξία ἤ τά Προσκυνήματα ; Μία μικρή τρήση στόν ἑλληνικό ἐθνοφυλετισμό

Τήν Ὀρθοδοξία ἤ τά Προσκυνήματα ;

Μία μικρή τρήση στόν ἑλληνικό ἐθνοφυλετισμό

 

τοῦ Μοναχοῦ Σεραφείμ γιά τόν «Στῦλο Ὀρθοδοξίας»

 

Εἰσαγωγή: ὁ σλαβικός ἐθνοφυλετισμός

 

Πολύ συχνά ἀκούεται στίς μέρες μας ἡ μομφή κατά τοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ, δηλαδή τῆς πλάνης ἐκείνης ἡ ὁποία ἐπιμένει νά θέτει ἐθνικές, δῆθεν ἀπό Θεοῦ, φυλετικές προτεραιότητες ἐντός τῆς Ὀρθοδοξίας, τῆς Μιᾶς Ἐκκλησίας, ὅπου ὅμως «οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος, οὐδέ Ἕλλην» (Γαλ. 3, 28), διότι «οὐκ ἔστι προσωπολήπτης ὁ Θεός» (Πράξ. 10, 34). Ὁ κατά τοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ «Ὅρος» τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης ἐν ΚΠόλει Συνόδου τοῦ 1872, διελάμβανε ὅτι «ἀποκηρύττομεν κατακρίνοντες καί καταδικάζοντες τόν φυλετισμόν, τοὐτέστι τάς φυλετικάς διακρίσεις καί τάς ἐθνικάς ἔρεις καί ζήλους καί διχοστασίας ἐν τῇ τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίᾳ» [1]. 

Ἡ «δόξα» (δοξασία) τοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ καταδικάστηκε ἀπό τήν Σύνοδο αὐτή μέ ἀφορμή τόν ὑποκινούμενο ἀπό τούς Ρώσσους βουλγαρικό ἐθνικισμό, ὁ ὁποῖος ἐκκλησιαστικῶς μέν ὁδήγησε στό σχίσμα (1872-1945) τῆς Ἐκκλησίας τῆς Βουλγαρίας ἀπό τήν Μητέρα Ἐκκλησία, τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο ΚΠόλεως, πολιτικῶς δέ ὑποδαύλισε τίς ἐθνικές διαμάχες πού προκάλεσαν τόν ἔνδοξο Μακεδονικό Ἀγῶνα (1904-1908) καί τούς Βαλκανικούς Πολέμους τῶν ἀρχῶν τοῦ 20^οῦ αἰ. [2]. Ὁ μακαριστός π. Ἰωάννης Ρωμανίδης ἔχει ἀνατάμει τίς θεολογικές παραμέτρους τοῦ ρωσσικοῦ καί γενικότερα σλαβικοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ καί τίς ἀποδίδει στήν θεωρία τοῦ Ρώσσου φιλοσόφου Χομιακώφ (1804-1860), ὅτι «οἱ “Γραικοί” καί “Λατῖνοι” ὡς Κουσῖται δέν κατενόησαν ἐπαρκῶς καί εἰς βάθος τόν Χριστιανισμόν ὡς κατενόησαν αὐτόν οἱ Ἰρανικοί Σλαῦοι» [3].

Ὁ γράφων, ὡς πρώην Ἁγιοταφίτης, εἶναι σέ θέση νά γνωρίζει καλῶς τήν παλαιά ὑπονομευτική τῆς ἑλληνικῆς παρουσίας δραστηριότητα τῆς ρωσσικῆς διπλωματίας στήν Ἐγγύς καί τήν Μέση Ἀνατολή, ὅπως φαίνεται ἰδιαιτέρως στίς περιπτώσεις τῆς τελείας ἐκδιώξεως τῶν Ἑλλήνων Κληρικῶν ἀπό τό Πατριαρχεῖο Ἀντιοχείας [4] (τό ὁποῖο «ἀραβοποιήθηκε» τό 1899), ἀλλά καί τῆς κινητικότητος καί ἐπιρροῆς τοῦ γνωστοῦ Ρώσσου Κόμητος Ν. Ἰγνάτιεφ (Πρέσβεως τῆς Ρωσσίας στήν ΚΠολη) στήν αὐλή τοῦ  παλαιφάτου Πατριαρχείου τῶν Ἱεροσολύμων ἀπό τοῦ 1863 καί ἑξῆς, καθώς καί τῆς προηγηθείσης δράσεως τοῦ ἀρχιμανδρίτου Πορφυρίου Οὐσπένσκι. Ἐξ αἰτίας τῆς ἐπιρροῆς αὐτῆς, ὁ κατά τἆλλα ἔνδοξος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων Κύριλλος Β΄ (1845-1872) ἀπέσχε ἀπό τήν δικαία καταδίκη τοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ στή ὡς ἄνω Σύνοδο τοῦ 1872 [5]. Βεβαίως, καί ἐντός τῆς Ὀρθοδόξου Ρωσσίας ὑπῆρξαν ἤδη ἀπό τότε φωνές συνετές, ἐπικριτικές αὐτῆς τῆς παρεμβατικῆς πολιτικῆς καί τῆς παραγνωρίσεως τῶν ἑλληνικῶν ἱστορικῶν «δικαίων».

Οἰκουμενιστικοί διάλογοι

Ιερά Μονή Παρακλήτου

Ο Οικουμενισμός, για να προωθήσει τα σχέδια του, χρησιμοποιεί πολλά μέσα. Το βασικότερο είναι οι διάλογοι. Κανείς δεν αγνοεί ότι ή Ορθόδοξη Εκκλησία από τη φύση της είναι ανοιχτή στο διάλογο. Ο Θεός πάντοτε διαλέγεται με τον άνθρωπο και οι Άγιοι της Εκκλησίας δεν αρνήθηκαν ποτέ τη διαλεκτική επικοινωνία τους με τον κόσμο. Οι Άγιοι, έχοντας αυτοσυνειδησία της κοινωνίας τους με το Θεό, προσπαθούσαν με το διάλογο να μεταδώσουν την εμπειρία της αλήθειας που βίωναν. Γι` αυτούς ή αλήθεια δεν ήταν αντικείμενο έρευνας. Δεν την αναζητούσαν, δεν την διαπραγματεύονταν απλά την πρόσφεραν. Αν Ο διάλογος δεν οδηγούσε τους ετερόδοξους στην απόρριψη της πλάνης τους και στην αποδοχή της ορθοδόξου πίστεως, δεν τον συνέχιζαν.

Η ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ 2016: Ἀμφιβόλου ἀνθεκτικότητος αἱ βάσεις, ἐπὶ τῶν ὁποίων θὰ στηριχθῇ

Τοῦ Χρήστου Κων. Λιβανοῦ

Ἡ ἀπόφασι τῶν Ὀρθοδόξων Προκαθημένων κατὰ τὴν Σύναξί τους στὸ Φανάρι ἀπὸ 6 ἕως 9 Μαρτίου νὰ συγκληθῇ ἡ ἐδῶ καὶ δεκαετίες προπαρασκευαζομένη «Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας» τὸ 2016 στὴν Κωνσταντινούπολι ἔγινε ποικιλοτρόπως δεκτὴ ἀπὸ τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας. Κάποιοι ἔσπευσαν νὰ τὴν προβάλλουν ὡς ἕνα σπουδαῖο γεγονός. Οἱ περισσότεροι τὴν δέχθηκαν μὲ παγερὴ ἀδιαφορία, γνωρίζοντας, ὅτι δὲν πρόκειται νὰ τοὺς λύσῃ κανένα ἀπὸ τὰ ἀκανθώδη προβλήματα, ποὺ ἀντιμετωπίζουν στὴ ζωή τους. Ἐνῷ κάποιοι ἄλλοι ἔδειξαν ἐπιφυλακτικότητα καὶ προβληματισμό. Στοὺς τελευταίους ἀνήκομε καὶ ἐμεῖς. Σπεύδομε δὲ νὰ δημοσιοποιήσωμε αὐτὲς τὶς ἐπιφυλάξεις καὶ τὸν προβληματισμό μας, μὲ τὴν ἐλπίδα, ὅτι οἱ ποιμένες μας θὰ τὶς λάβουν σοβαρῶς ὑπ’ ὄψιν τους, θὰ ἀναθεωρήσουν κάποιες ἀπὸ τὶς ἀποφάσεις τους καὶ δὲν θὰ θελήσουν νὰ ὁδηγήσουν τὸ σκάφος τῆς Ἐκκλησίας μας σ’ ἕνα νέο ναυάγιο, ὅπως ἔγινε μὲ πολλὲς ψευδεῖς καὶ λῃστρικὲς Συνόδους τοῦ παρελθόντος. Διότι αὐτὸ προμηνύεται.

"Περί Ἐκκλησίας - Μέρος 4"

(Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς)

Ἐκκλησία Θεάνθρωπος παρατεινόμενος εἰς τούς αἰώνας

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι, ὁ Θεάνθρωπος Χριστός παρατεινόμενος εἰς ὅλους τούς αἰώνας καί εἰς ὅλην τήν αἰωνιότητα. Ἀλλά μαζί μέ τόν ἄνθρωπον καί διά τόν ἄνθρωπον, ἀνήκει εἰς τήν Ἐκκλη σίαν καὶ ὁλόκληρος ἡ κτίσις τοῦ Θεοῦ, δηλαδὴ πᾶν τὸ δὴμιουργηθὲν ἀπὸ τὸν Θεὸν Λόγον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐπὶ τῆς γῆς· πάντα ταῦτα ἀποτελοῦν τὴν Ἐκκλησίαν, ὡς τὸ σῶμα της, τοῦ ὁποίου ἡ κεφαλὴ εἶναι ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός. 

Ἡ κεφαλὴ εἶναι κεφαλὴ τοῦ σώματος καὶ τὸ σῶμα εἶναι σῶμα τῆς κεφαλῆς οὕτως ὥστε νά εἶναι ἀχώριστα τὸ ἕν ἀπὸ τὸ ἄλλο καὶ τὸ ἕν πλήρωμα τοῦ ἄλλου: «τὸ πλήρωμα τοῦ τὰ πάντα ἐν πᾶσι πληρουμένου» (Εφ. 1, 23). 

Κάθε χριστιανός, γινόμενος διὰ τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος μέλος τῆς Ἐκκλησίας, γίνεται ἀναπόσπαστον μέρος τοῦ πληρώματος «τοῦ τὰ πάντα ἐν πᾶσι πληρουμένου», πληρούμενος καὶ ὁ ἴδιος «εἰς πᾶν τὸ πλήρωμα τοῦ Θεοῦ» (Εφ. 3,19). Τοιουτοτρόπως ἀποκτᾷ τὸ ὑπερτέλειον πλήρωμα τοῦ ἀνθρωπίνου εἶναι του, τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου του. 

"Περί Ἐκκλησίας - Μέρος 3ο"

(Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς)

Ἐκκλησία ὁ σκοπός τοῦ παντός καί τό νόημα τοῦ παντός"
 Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὄχι ἀπλῶς σκοπός καί νόημα ὅλων τῶν ὄντων και ὅλων τῶν κτισμάτων, ἀπό τῶν ἀγγέλων ἕως τῶν ἀτόμων, ἀλλά εἶναι τό μοναδικόν παν-νόημα καί ὁ πανσκοπός των. Εἰς αὐτήν ὄντως ὁ Θεός μῆς ηὐλόγησεν «ἐν πάσῃ εὐλογία πνευματική» (Ἐφ. 1, 3), εἰς αὐτήν μᾶς ἔδωκεν ὅλα τά μέσα διά μίαν ἁγίαν καί ἄμωμον ζωήν (Ἐφ. 1,4), εἰς αὐτήν μᾶς υἱοθέτησε διά τοῦ μονογενοῦς Υἱοῦ Του (Ἐφ. 1, 5 - 8)· εἰς αὐτήν μᾶς ἀπεκάλυψε τό αἰώνιον μυστήριον τοῦ θελήματός Του (Ἐφ. 1,9), εἰς αὐτήν ἥνωσε τόν χρόνον μέ τήν αἰωνιότητα (Ἐφ. 1, 10) καί προσέφερε τήν δυνατότητα τῆς ἐν-χριστώσεως καί χριστοποιήσεως ὅλων τῶν ὄντων καί κτισμάτων, τήν δυνατότητα τῆς ἐν-πνευματώσεως καί πνευματοποιήσεως, τῆς ἐν-τριαδώσεως καί τριαδοποιήσεώς των (Ἐφ. 1,13-18). Δι' ὅλα αὐτά ἡ Ἐκκλησία ἀποτελεῖ τό μεγαλύτερον καί ἱερώτερον μυστήριον τοῦ Θεοῦ εἰς ὅλους τούς κόσμους.

"Περί Ἐκκλησίας - Μέρος 2ο"

(Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς)

Αἱωνία ὑπόστασις τῆς Ἐκκλησίας
Τό σπουδαιότερον καί θαυμασιώτερον ἀπ' ὅλα εἶναι τό ὅτι ἡ ἰδία ἡ Ὑπόστασις τοῦ Θεοῦ Λόγου δι' ἄπειρον φιλανθρωπίαν ἔγινε ἡ αἰωνία Ὑπόστασις τῆς Ἐκκλησίας. Τόν ἀμέτρητον πλοῦτον τῆς φιλανθρωπίας Του καί τό μέγεθος τῆς δυνάμεῶς Του ὁ Θεός ἔδειξε κυρίως διά τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, διά τῆς ἐν τῷ σώματι Ἀναλήψεώς Του εἰς τούς οὐρανούς καί διά τῆς ἱδρύσεως τῆς Ἐκκλησίας, ὡς τοῦ σώματός Του. 

Τό ἀνεκλάλητον αὐτό θαῦμα καί ὑπέρθαυμα ὁ Θεός «ἐνήργησεν ἐν τῷ Χριστῷ ἐγείρας αὐτόν ἐκ νεκρῶν, καί ἐκάθισεν ἐν δεξιᾷ αὐτοῦ ἐν τοῖς ἐπουρανίοις, ὑπεράνω πάσης ἀρχῆς καί ἐξουσίας καί δυνάμεως καί κυριότητος καί παντός ὀνόματος ὀνομαζόμενου οὐ μόνον ἐν τῷ αἰῶνι τούτῳ, ἀλλά καί ἐν τῷ μέλλοντι· καί πάντα ὑπέταξεν ὑπό τούς πόδας αὐτοῦ» (Ἐφ. 1, 20-22).

"Περί Ἐκκλησίας - μέρος 1ο"

(Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς)

"Ο Θεάνθρωπος Πανευαγγέλιον"

Ὁλόκληρον τό μυστήριον τῆς χριστιανικῆς πίστεως εἶναι ἡ Ἐκκλησία· ὁλόκληρον τό μυστήριον τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὁ Θεάνθρωπος· ὁλόκληρον τό μυστήριον τοῦ Θεανθρώπου ἔγκειται εἰς τό ὅτι ὁ Θεός ἔγινε «σάρξ», ὅτι δηλαδή εἰς τό ἀνθρώπινον σῶμα κατώκησεν ὅλον τό πλήρωμα τῆς θεότητός Του μέ ὅλας τάς θείας δυνάμεις καί τελειότητας, δηλαδή ὅλον τό μυστήριον τοῦ Θεοῦ.

Τό Εὐαγγέλιον τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ συνοψίζεται εἰς τό ἑξῆς παγχαρμόσυνον μήνυμα: «Μέγα ἐστί τό τῆς εὐσεβείας μυστήριον: ὁ Θεός ἐφανερώθη ἐν σαρκί» (Α' Τιμ. 3, 16). Τό ἐλάχιστον ἀνθρώπινον σῶμα ἐχώρεσεν μέσα του ὁλόκληρον τόν Θεόν μέ τό ἄρρητον καί ἄπειρον μεγαλεῖον Του! Οὕτω ὁ Θεός ἔγινε ἄνθρωπος, πλήρης καί τέλειος ἄνθρωπος, παραμένων, ὅμως, πλήρης καί τέλειος Θεός.