Μιά φορά πάλι, λέγει ἡ ἀδελφή Συγκλητική:

Μιά φορά πάλι, λέγει ἡ ἀδελφή Συγκλητική: «Είχα φοβερό πόνο

στό αὐτί. Ἀφοῦ ἔφτασα σε βαθμό πού δέν ἄντεχα, πῆγα στο κελλί μου, ἔβαλα στό αὐτί ἁγίασμα τοῦ ἁγίου Νεκταρίου καί τόν παρακάλεσα ἀπό ψυχῆς, λέγοντας: “Αγιέ μου Νεκτάριε, πρόφθασε. Δέν ἀντέχω τόν πόνο.” Μετά ἔπεσα να κοιμηθῶ. Μέ παίρνει ἕνας ἐλαφρός ὕπνος. Βλέπω ὅτι ἦλθε ὁ ἅγιος Νεκτάριος στό μοναστήρι μας. Τόν ὑποδέχτηκαν στόν ξενώνα δυό-τρεῖς ἀδελφές καί μετά ἐκεῖνος λέγει: “Πεῖτε στήν ἀδελφή Συγκλητική νά ἔλθει. Μέ ζήτησε χθές το βράδυ.” Έρχονται καί μοῦ λένε:

«Εἶμαι ὁ Πενταπόλεως ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ»

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

«Εἶμαι ὁ Πενταπόλεως ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ»

«Καὶ εἶπεν αὐτῷ ὁ Πέτρος· Αἰνέα, ἰᾶταί σε Ἰησοῦς ὁ Χριστός· ἀνάστηθι καὶ στρῶσον σεαυτῷ. Καὶ εὐθέως ἀνέστη» (Πράξ. θ, 34). (Δηλ.: Καὶ εἶπεν εἰς αὐτὸν ὁ Πέτρος· Αἰνέα, ὁ Ἰησοῦς, ποὺ εἶναι χρισµένος ἀπὸ τὸν Θεὸν Μεσσίας, σὲ ἰατρεύει ἀπὸ τὸ νόσηµά σου. Σήκω καὶ στρῶσε µόνος σου τὸ κρεββάτι σου. Καὶ ἀµέσως ἐσηκώθη).

Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ἐπισημαίνει:

«Πραγματικὰ οἱ Ἀπόστολοι ἦταν γιατροὶ καὶ γεωργοὶ καὶ κυβερνῆτες. Κι ἦταν γιατροί μέν, γιατὶ θεράπευαν ἀρρώστιες, γεωργοί δέ, γιατὶ ἔσπερναν τὸ λόγο τῆς εὐσέβειας, καὶ κυβερνῆτες, γιατὶ σταμάτησαν τὶς τρικυμίες τῆς πλάνης. Γι’ αὐτὸ ὁ Χριστὸς ἄλλοτε μὲν τοὺς λέγει, «Πηγαίνετε καὶ θεραπεύετε τοὺς ἀρρώστους» (Ματθ. 10, 8), σὰν νὰ μιλοῦσε σὲ γιατρούς, ἄλλοτε δὲ τοὺς λέγει: «Σᾶς στέλνω τώρα γιὰ νὰ θερίσετε ἐκεῖνο ποὺ ἐσεῖς δὲν ἔχετε κοπιάσει, γιὰ νὰ σπαρῆ» (Ἰω. 4, 38), σὰν νὰ ἀπευθυνόταν σὲ γεωργούς. Καὶ σ’ ἄλλο σημεῖο πάλι λέγει: «Θὰ σᾶς κάνω νὰ ἁλιεύετε ἀνθρώπους» (Ματθ. 4, 19). Καὶ στὸν Πέτρο λέγει: «Μὴ φοβᾶσαι. Ἀπὸ τώρα καὶ στὸ ἑξῆς θὰ ἁλιεύης ἀνθρώπους» (Λουκᾶ 5, 10) σὰν νὰ μιλοῦσε σὲ κυβερνῆτες καὶ ἁλιεῖς. Κι ἦταν δυνατὸ νὰ δῆ κανεὶς τὸ ἕνα θαῦμα ὕστερα ἀπὸ τὸ ἄλλο».

«Ἅγιέ μου καί θεῖε μου, σ' εὐχαριστῶ»!(Ἅγιος Νεκτάριος)

Συνέντευξη του Αναστασίου Κεφαλά, ανιψιού του αγίου Νεκταρίου στον Μανώλη Μελινό

[…] Αναστάσιος Κεφαλάς: Διότι, κύριε Μελινέ, όταν ήρθε η εποχή να πάω στην Αλβανία, μου συνέβη γεγονός θαυμαστό. Παρ’ ότι ήμουν του ναυτικού επειδή είχα γεννηθεί στη Χίο, μας ‘ριξαν στο πεζικό γιατί είχε ανάγκη το κράτος. Όντως πήγα.

Έλαβα μέρος σε μια μάχη στην περιοχή Πωπότιστα, μέσα στην Αλβανία, κοντά στην Κορυτσά. Ήταν χωριό. Πολεμήσαμε με τους Ιταλούς εκεί. Αλλά κι οι Αλβανοί δεν μας άφηναν ήσυχους.

Θα σας διηγηθώ τώρα ένα από τα ζωντανά θαύματα του Αγίου (του αγίου Νεκταρίου) μας. Ήταν Νοέμβριος-Δεκέμβριος 1940. Αμέσως μετά την κήρυξη του πολέμου. Στην αρχή μας είχαν στείλει στα σύνορα της Αλεξανδρουπόλεως. Κατόπιν μας μετακίνησαν.

Μανώλης Μελινός: Μήπως θυμάστε σε ποιο τάγμα υπηρετούσατε;

Αν. Κεφαλάς: Ναι. Εικοστό τρίτο σύνταγμα πεζικού. Ήταν των νήσων Λέσβου, Χίου και Σάμου. Μας είχαν ρίξει όλους εκεί. Λοιπόν, όπως βαδίζαμε για να πάμε στο προκαθορισμένο σημείο ν’ αναλάβουμε τις θέσεις μάχης, παραπάτησα σ’ ένα φράχτη με ξύλα και αγκαθωτά σύρματα που ήταν καλυμμένος από το χιόνι και δεν φαινόταν τίποτε.

Το μέρος για μας, καθώς ήταν χιονισμένο, φαινόταν ίδιο. Μέρα μεσημέρι αυτά! Εκεί καθώς βαδίζαμε, χώθηκε το πόδι μου κι έπεσα στο βαθύ χαντάκι. Καθώς έπεφτα, ακούω μια φωνή, τη φωνή του λοχαγού μας:

– Πάει ο Κεφαλάς, τον χάσαμε.

Εγώ είχα κυριολεκτικά χαθεί μέσα στα χιόνια. Ήταν κατηφορικό το βουνό εκεί. Φράχτης εδώ, φράχτης παραπέρα. Πέφτοντας έκανα δυο-τρεις βόλτες. Ευτυχώς πού είχα στην πλάτη μου το γυλιό (σ.σ. ο σάκος με τα είδη εκστρατείας που μεταφέρει ο κάθε στρατιώτης στην πλάτη του). Είχα και το όπλο μου.

Ο λοχαγός δίνει αμέσως εντολή:

Τά ... ἀνταποδοτικά τέλη τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου ! !

Πριν από 25 περίπου χρόνια, με οικογενειακούς μας φίλους επισκεφθήκαμε μία γνωστή τους οικογένεια στην Καβάλα.

Εκεί "οικονόμησε" ο Θεός ν' ακούσω ένα θαύμα του Αγίου Νεκταρίου, το οποίο σήμερα, στην γιορτή του, το προσφέρω και στην αγάπη Σας.

Η οικογένεια που επισκεφθήκαμε απαρτιζόταν από τον πατέρα, τη μητέρα, τις δύο κόρες τους και τον σύζυγο της μιας. (Δεν γράφω τα ονόματά τους, διότι ζουν σήμερα.)

Κάποια στιγμή η παντρεμένη κόρη μας είπε:

- Όταν παντρεύτηκα τον άντρα μου, στην αρχή του γάμου μας αντιμετωπίσαμε δύο πολύ σοβαρά προβλήματα:

Ξαφνικά ο σύζυγός μου έμεινε χωρίς δουλειά και ταυτόχρονα διαγνώσθηκε με καρκίνο. Την ψυχή μου την κυρίευσε η θλίψη και η απελπισία.

Καθώς όμως κοιμόμουν στενοχωρημένη κάποιο βράδυ,βλέπω έναν Γέροντα Ιερωμένο. Έφερε στο στήθος του εγκόλπιο και κατάλαβα ότι ήταν δεσπότης.

Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος, ὁ Ἁγιορείτης Γέροντας Νεκτάριος καί ἡ Παναγία.Ἕνα σύγχρονο θαῦμα στόν Ἄθωνα.

Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος, ὁ Ἁγιορείτης Γέροντας Νεκτάριος καί ἡ Παναγία.Ἕνα σύγχρονο θαῦμα στόν Ἄθωνα.

Διήγηση του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Ροδοστόλου κ.κ.Χρυσοστόμου (από το βιβλίο του Θεομητορικά και εξόδια στον Αθωνα.σελ.12-17 -διασκευασμένο.)

Τον μήνα Απρίλιο του έτους 1981,μετά από δεκαετείς εν κόσμω προσπάθειες για όσο το δυνατόν μοναχοπρεπέστερη διαβίωση ,πεισθήκαμε (οι περί τον ιερομόναχο Κύριλλο) ότι τα δεδομένα και οι συναφείς συγκυρίες δεν μπορούσαν να συμβάλλουν σε αυτό που διακαώς ζητούσε η ψυχή μας.Γι΄αυτό αποφασίσαμε να αναχωρήσουμε και να έλθουμε προς οριστική εγκαταβίωση στο Άγιο Όρος ,στο Περιβόλι της Παναγίας ,στην ωραιότερη πατρίδα εκείνων που θέλουν να ζήσουν ως μοναχοί και να πεθάνουν οσιοπρεπώς.

Πρίν καταλήξουμε οριστικά στο κελλί που βρισκόμεθα σήμερα(Αγ.Νικόλαος Μπυραζέρη) περιδιαβαίναμε και ερευνούσαμε τα οπουδήποτε έρημα κελλιά ,για να δούμε πού και ποιο θα διαλέγαμε προς οριστική διαμονή.

Σε εκείνες τις προσπάθειες και τις ανά την ιερή χερσόνησο πορείες, βρεθήκαμε να περνάμε έξω από την καγκελόπορτα του Ιβηρίτικου κελλιού του Αγίου Ονουφρίου, το οποίο γειτονεύει με την Ιερά Μονή Φιλοθέου και είδαμε στον κήπο του ένα ηλικιωμένο μοναχό ,κάθιδρο και εντελώς ατημέλητο,που με κινήσεις όμως που πρόδιδαν πολυχρόνια καλλιεργητική εμπειρία και μυική σιγουριά στο ανεβοκατέβασμα της μακροστύλιαρης δικέλλας,έσκαβε κατάβαθα και αναποδογύριζε τελείως το πολλά υποσχόμενο χώμα.Στις δε καταπράσινες απλωσιές της αντικρυνής πλευράς του κτήματος ,δυό καλοθερμμένα μουλάρια ,ξεσαμάρωτα κι΄αμολυτά ,να καταχαίρονται τις ανοιξιάτικες γλυκοζεστασιές και ξένοιαστα να μασουλάνε τις ποικίλες χλωροτρυφεράδες.

Το παρουσιαστικό του ,σε συνάρτηση με κάποιες επιφυλακτικότητες και προκαταλήψεις που κουβαλούσαμε από τον κόσμο ,αυτομάτως μόρφωσε μέσα μας την γνώμη και την απόφαση να τον προσπεράσουμε όσο το δυνατό πιό βιαστικά και να συνεχίσουμε τάχα αδιάφοροι τον δρόμο.

Δεν είναι δυνατόν!

Όταν ακόμη ζούσε ο Άγιος Νεκτάριος έλεγε σε έναν άπιστο Χωροφύλακα, να μετανοήσει, να εξομολογηθεί, να εκκλησιάζεται και να κοινωνει.

Ο Χωροφύλακας όμως αδιαφορούσε και δεν πίστευε σε τίποτα.

Ήρθε μια εποχή που ο Χωροφύλακας μετατέθηκε επί 12 χρόνια από την Αίγινα στη Μακεδονία. Μετά όμως ξαναγύρισε στην Αίγινα.

Κατέφθασε λοιπόν στην παραλία της Αίγινας και εκεί συνάντησε τον Άγ.Νεκτάριο.

Αλληλοασπάστηκαν, μίλησαν και λίγο πριν χωρίσουν οι δρόμοι τους ο Άγιος Νεκτάριος του υπενθύμισε το πόσο αναγκαίο είναι ο άνθρωπος να μετανοήσει.

Ὁ Γέρο - Μιχαῆλος στά Καυσοκαλύβια

Πριν από δεκαέξι χρόνια (1965) ο Γερο - Μιχαήλος, Γέροντας της Καλύβης «Ευαγγελισμός της Θεοτόκου» είχε αγιογραφήσει μια εικόνα του αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως (διότι ήταν καλός αγιογράφος), την οποία εικόνα είχε μεταφέρει ο ίδιος στην νήσο Ρόδο.

 Ο Γερο - Μιχαήλος, επί είκοσι και πλέον χρόνια είχε πάθει έλκος του στομάχου και κατά καιρούς υπέφερε από φριχτούς πόνους.
Όταν γύρισε από την Ρόδο, που παρέδωσε την εικόνα του Αγίου Νεκταρίου, στο πλοίο τον έπιασαν πάλι ισχυροί πόνοι και κάθονταν σε μια γωνιά κουβαριασμένος.

 Στο ίδιο πλοίο συνταξίδευε και ένας γιατρός παθολόγος Παπανικολάου το όνομα. Ο γιατρός ρώτησε τον Γερο - Μιχαήλ «γιατί κάθεσαι έτσι μαζεμένος Πάτερ;» Και αφού έμαθε την αιτία του είπε: «Μη στενοχωριέσαι Γέροντα, θα σου δώσω εγώ ένα φάρμακο και θα γίνεις περδίκι», όπως μου είπε ο ίδιος ο Π. Μιχαήλ, όταν του έδωσε το φάρμακο και το ήπιε αμέσως υπεχώρησαν οι πόνοι, ανακουφίστηκε αρκετά και έτσι μπόρεσε και συνέχισε το ταξίδι άνετα.

Όταν έφτασε στην Σκήτη των Καυσοκαλυβίων, στο Άγιον Όρος, δεκαπέντε ήμερες πριν από την εορτή του Αγίου Νεκταρίου, ο Γέρο - Μιχαηλος, μετά το Απόδειπνον και την Ιδιαίτερη προσευχή (τον κανόνα του) έπεσε να αναπαυθεί. Δεν πέρασε δε ούτε μια ώρα και άκουσε την πόρτα του δωματίου του να ανοίγει.

Θαῦμα στόν πόλεμο τοῦ 1940 ~ Ἅγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

  Θαύμα στον πόλεμο του 1940 ~ 

Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

  

Ένας Έλληνας στρατιώτης του Αλβανικού μετώπου στο έπος του 1940 καταθέτει την μαρτυρία του για τον άγνωστο σε εκείνον τότε, αλλά γνωστό σε εμάς Ιερέα και Άγιο ο οποίος με παρέμβαση του τόν έσωσε από βέβαιο θάνατο:

 

«Είμαι Πειραιώτης. Μόλις επέστρεψα από το αλβανικό μέτωπο. Κινδύνεψα. Δίπλα μου ακριβώς, έπεσε μια οβίδα. Άνοιξε ολόκληρο πηγάδι. Εκείνη τη στιγμή, έρχεται αστραπιαία ένας παπάς – πού βρέθηκε; - και μου δίνει μια γερή σπρωξιά. Μ’ έριξε στο χώμα, αντίθετα από την οβίδα. Γλίτωσα, κυριολεκτικά από θαύμα!...

 Εκείνος, μόλις μ’ έσπρωξε, εξαφανίστηκε. Ταραγμένος όπως ήμουν, ούτε που μού ’κοψε να τον αναζητήσω εκείνη τη στιγμή. 

 Όταν γύρισα στον Πειραιά, άρχισα να ρωτώ γνωστούς παπάδες και να κοιτάζω φωτογραφίες Ιερωμένων, για να βρω τον παπά που μ’ έσωσε.

ΘΑΥΜΑ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ: «Μέχρι τότε τά καρδιογραφήματά μου ἦταν σχεδόν ἴσια γραμμή …»

  [Αφηγείται η κ. Πετρούλα Βότση] Το 1969 κάποιος νέος, δικηγόρος 25-30 ετών, ήρθε στην Αίγινα για να πάει στον Άγιο. Ο νέος αυτός υπέφερε σοβαρά από την καρδιά του. Ήταν πολύ βαρειά άρρωστος. Ερχόμενος στο Μοναστήρι, το βρήκε κλειστό. Είχε δύσει ο ήλιος. Δεν μπορούσε να μπει.
 Κατέβηκε εδώ που βρισκόμαστε τώρα (σ.σ. η συνέντευξη πάρθηκε στο εξοχικό της κ. Πετρούλας Γιαννακοπούλου, που βρίσκεται απέναντι από τη στάση «Μονή Αγίου Νεκταρίου» του αστικού λεωφορείου, δίπλα στο καφεστιατόριο.
Τότε ήταν να μικρό σπιτάκι όπου κατοικούσε η μητέρα της κυρίας Πετρούλας, αείμνηστη Μαρία Βότση). Ήταν ένα κέντρο απέναντι, του Ρόδη.
Πήγε το παλληκάρι εκεί και ρώτησε μήπως υπάρχει κανένα διαθέσιμο δωμάτιο γιατί ήθελε να εκκλησιαστεί από την αρχή-αρχή του Όρθρου, την επομένη στο Μοναστήρι.
 Το αντιλήφθηκε η μητέρα μου.
– Παιδί μου, του λέει, εδώ μένω εγώ. Θα σ’ αφήσω το κλειδί κι εγώ θα πάω να μείνω στην κόρη μου την Ευφημία. Θα κοιμηθείς στο κρεβάτι μου.
– Ευχαριστώ πολύ. Μήπως υπάρχει κανένα ρολόι; Πώς θα ξυπνήσω στις 4 το πρωί για να πάω στον Όρθρο;
– Αυτό, παιδί μου, δεν το ‘χω.
Όλα όμως έγιναν μια χαρά. Το παλληκάρι ξύπνησε κι ανέβηκε στον Άγιο. Το πρωί που ήρθε η μητέρα μου δεν το βρήκε. Ήταν στο Μοναστήρι.
Πέρασε κανένας χρόνος. Ταξιδεύαμε με τον «Πορτοκαλή Ήλιο» [πλοίο της γραμμής] για τον Πειραιά. Το προηγούμενο βράδυ κατά τις 2, ακούσαμε ωραιότατους ύμνους να ψέλνονται από καμιά δεκαπενταριά παλληκάρια και κοπέλες. Τι ομορφιά ήταν αυτή! Στάθηκαν εδώ έξω από το καμαράκι που λέμε κι έψελναν.

Ἡ ἐμπιστοσύνη τοῦ «κακοκέφαλου» δεσπότη στήν Παναγία καί τό κλάμα τῶν ἐργατῶν

 Ο Άγιος Νεκτάριος (1846-1920).

Είχε αγοράσει ο Δεσπότης [ο Άγιος Νεκτάριος] ασβέστη και μ’ άλογο τον κουβάλησαν στο σπίτι μας για να τον σβήσουν. Ήτανε τότες που χτίζανε το Μοναστήρι. Νερό εκεί πάνω δέν υπήρχε έξω από τούτο το πηγάδι το δικό μας. 

Το νερό το κουβάλαγαν με τα βαρέλια απ’ το πηγάδι μας στο Μοναστήρι, πριν βρουν εκεί. Φόρτωναν το γάιδαρο με τα βαρέλια, καβάλαγα κι εγώ και πήγαινε το νερό στις καλογριές. Έπιασαν λοιπόν οι εργάτες και σβήνανε, σβήνανε συνέχεια. 

Ώσπου κάποια στιγμή τέλειωσε το νερό. Στέρεψε η πηγάδα. Πετάγανε τον κουβά και χτυπούσε στις πέτρες του πάτου. Εδώ πάνω μπορεί να ‘χουμε καλά νερά, δέν έχουμε όμως πολλά. Η γιαγιά μου η Χρυσή που καθόταν στον αργαλειό κι έφαινε, έφυγε τότε παίρνοντας το… πολύτιμο μπαστούνι της (ένα κομμάτι ξύλο, καλάμι, ό,τι έβρισκε πρόχειρο) και καμπουρά-καμπουρά πήγε στο Δεσπότη, στο μοναστήρι.

 

 – Δεσπότη, του λέει, το νερό σώθηκε. Κι ο ασβέστης κοντεύει να χαλάσει έτσι δα που μένει. Κόπιασε να τόνε πάρεις. Άλλο να ‘ναι σβησμένος ο ασβέστης κι άλλο να ‘ναι ωμός, κουμούλι, πέτρες. Άμα ξεθυμάνει δε γίνεται πια τίποτα.

 

– Άμα θέλει η Παναγία, κυρα-Χρυσή, λέει ο Δεσπότης, θα κάνει νερό το πηγάδι!

 

Η γιαγιά μου, που πέθανε ενενήντα χρονών το 1917, ήρθε πίσω φουρκισμένη.

1)Ἐμφανίσεις τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου. 2)Ἐκζήτηση συγγνώμης ἀπὸ τὸν Ἅγιο Νεκτάριο τὸν Θαυματουργό

Ἐμφανίσεις τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου

---

Ἅγιος Νεκτάριος - Ταπεινὸς καὶ συκοφαντημένος ὅσο ἐλάχιστοι στὴν ἐποχή μας...

Ὁ π. Νεκτάριος Βιτάλης, γνωστότατος στὸ Λαύριο γιὰ τὴν δράση του καὶ γιὰ τὴν συμπαράστασή του στὸν φτωχὸ καὶ ξεγραμμένο κόσμο τῆς ὑποβαθμισμένης αὐτῆς περιοχῆς, διηγεῖται τὸ παρακάτω περιστατικὸ ὅπως τοῦ συνέβη, ὅταν ἑτοιμοθάνατος ἀπὸ καρκίνο, περίμενε ἁπλῶς τὴν ὥρα τοῦ θανάτου του...

Τὰ ὅσα παρουσιάζονται στὴν συνέχεια ἔχουν προβληθεῖ ἐπανειλημμένως στὰ μέσα ἐνημέρωσης, εἶναι δὲ καταχωρημένα καὶ στὸ βιβλίο «ΜΙΛΗΣΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΕΚΤΑΡΙΟ» - Ἀθῆνα 1997, τοῦ γνωστοῦ συγγραφέα κ. Μανώλη Μελινοῦ.

Διηγεῖται ὁ π. Νεκτάριος Βιτάλης:

- Εἶχα προσβληθεῖ ἀπὸ σοβαρὴ μορφὴ καρκίνου. Τὸ στῆθος μου ἦταν μιὰ πληγὴ ἀνοικτὴ ποὺ ἔτρεχε ἀδιάκοπα αἷμα καὶ πύον. Ἀπὸ τοὺς πόνους ἔσκιζα τὶς φανέλες μου. Κατάσταση τραγική, πήγαινα κατ᾿ εὐθείαν στὸν θάνατο. Νὰ φαντασθεῖτε, εἶχα ἑτοιμάσει ἀκόμη καὶ τὰ σάβανά μου...

«Σεβασμιώτατε, εἴπαμε νά βρέξει, ἀλλά ὄχι καί νά μᾶς πνίξει!»

  Άγιος Νεκτάριος έλυσε την ανομβρία

«Όταν πρωτοήρθε ο Άγιος στην Αίγινα (το φθινόπωρο του 1904, δηλ. πριν ακόμη κτιστεί το μοναστήρι της Αγίας Τριάδος), είχε να βρέξει στο νησί για τρεισήμισι χρόνια! Η γη ξεράθηκε, άνθρωποι και ζώα υπέφεραν... 

Μεγάλη δυστυχία μάστιζε τότε τον τόπο... Ο Άγιος είχε ανέβει στη θέση «Ξάντος», για να δει τον χώρο όπου θα έκτιζε τη Μονή του... Εκεί τον επισκέφθηκε τότε μια αντιπροσωπεία Αιγινητών, με επικεφαλής τον Παντελή Περκόπουλο˙ όλοι μαζί τον παρεκάλεσαν να προσευχηθεί στον

Θεό, για να λυθεί η φοβερή ανομβρία που μάστιζε τον τόπο...

Ο Άγιος τους άκουσε με ευγένεια και προσοχή˙ στο τέλος τους είπε ότι έπρεπε να αναχωρήσει σε λίγη ώρα για την Αθήνα, λόγῳ των υποχρεώσεών του στη Ριζάρειο, υποσχέθηκε όμως να επανέλθει την επομένη Κυριακή για να λειτουργήσει στον Μητροπολιτικό Ναό.

Πράγματι, την επόμενη Κυριακή λειτούργησε στη Μητρόπολη,με τη συμμετοχή του Ιερού Κλήρου και πλήθους Λαού. Εφημέριος τότε της ενορίας ήταν ο π. Μιχαήλ Εμμανουήλ. Με το τέλος της κατανυκτικής Θείας Λειτουργίας όλοι γονάτισαν και ο Άγιος Αρχιερεύς ανέγνωσε από το Ευχολόγιο τις ειδικές ευχές για τη λύση της ανομβρίας. Στη συνέχεια όλοι μαζί τον κατευόδωσαν μέχρι το λιμάνι για την αναχώρησή του.

«Αἴγινα πουθενά. Τὴ σκέπαζε ὁ Ἅγιος Νεκτάριος»

 Τί εὐλογία, γιαγιά, νὰ ζήσει στὸ νησί σας ὁ Ἅγιος Νεκτάριος!...

-Ἄκου δῶ. Παντοῦ γίνανε τοῦ κόσμου τὰ ἐγκλήματα. Κάψανε τὰ Καλάβρυτα, κάψαν τὰ χωριὰ ὅλα. Ἐδῶ, δὲν ἐράγισε οὔτε πέτρα. Δὲν ἄνοιξε μύτη. Γιὰ τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου. Μιλῶ γιὰ τὴν Κατοχή.

Ὁ γερμανὸς διοικητὴς Ἀθηνῶν, ἔλεγε ὅτι ἅμα περνάγανε τ᾿ ἀεροπλάνα τους καὶ πήγαιναν στὴν Κρήτη, δὲν βλέπανε τὴν Αἴγινα. Οὔτε καταχνιὰ ἦταν, οὔτε τίποτα.

ΘΑΥΜΑ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ: «Ἅγιε Νεκτάριε, μ᾿ ἔσωσες, σ᾿ εὐχαριστῶ»!

 Λίγα χρόνια μετὰ τὴν κοίμησή του, στὰ 1939, φέρανε στὸ μοναστήρι ἕνα δαιμονισμένο. Τὸν πῆγαν στὸν τάφο τοῦ Δεσπότη. Τότες δὲν ὑπῆρχε τὰ ἐκκλησάκι πάνω ἀπὸ τὸν τάφο. Κι ὁ τάφος ἤτανε χαμηλός. 

Τὸ πεῦκο μόνο ἦταν κοντά. Οἱ παπάδες λοιπὸν μνημονεύανε τὸ δαιμονισμένο καὶ τόνε διαβάζανε πάνω στὸν τάφο. Τὸν κρατοῦσαν δεμένο μὲ ἁλυσίδες δυὸ χωροφύλακες καὶ δυὸ ναῦτες. Δὲν μπορούσανε νὰ τὸν κάνουνε καλά.

Τοὺς συντάραζε. Χάλαγε ὁ κόσμος.

ΘΑΥΜΑ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ: «Σὲ ὑποδέχτηκε ὁ Ἅγιος, παιδί μου!»

 Κάποιος νέος διηγόταν:

«Εἶμαι Πειραιώτης. Μόλις ἐπέστρεψα ἀπὸ τὸ ἀλβανικὸ μέτωπο. Κινδύνεψα. Δίπλα μου ἀκριβῶς, ἔπεσε μία ὀβίδα. Ἄνοιξε ὁλόκληρο πηγάδι.

Ἐκείνη τὴ στιγμή, ἔρχεται ἀστραπιαία ἕνας παπᾶς – ποῦ βρέθηκε; - καὶ μοῦ δίνει μία γερὴ σπρωξιά. Μ᾿ ἔριξε στὸ χῶμα, ἀντίθετα ἀπὸ τὴν ὀβίδα.  Γλίτωσα, κυριολεκτικὰ ἀπὸ θαῦμα.

Ὅταν γύρισα στὸν Πειραιᾶ, ἄρχισα νὰ ρωτῶ γνωστοὺς παπάδες καὶ νὰ κοιτάζω φωτογραφίες ἱερωμένων, γιὰ νὰ βρῶ τὸν παπᾶ ποὺ μ᾿ ἔσωσε.

Ἐκεῖνος, μόλις μ᾿ ἔσπρωξε, ἐξαφανίστηκε. Ταραγμένος ὅπως ἤμουν, οὔτε ποὺ μοῦ ῾κοψε νὰ τὸν ἀναζητήσω ἐκείνη τὴ στιγμή.

Ἀνάμεσα στὶς φωτογραφίες ποὺ μοῦ δείξανε, ἦταν καὶ μία του Ἁγίου Νεκταρίου.

Αὐτὸς εἶναι! Φώναξα ἀνατριχιασμένος. Γι᾿ αὐτὸ ἔρχομαι στὸ μοναστήρι. Ἤθελα κι ἐγώ, κάτι νὰ προσφέρω στὸ μοναστήρι του.

Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος «ἡ ἁγιωσύνη τῆς ψυχῆς του»

Του Σεβ. Μητροπολίτου Νικοπόλεως κ. Μελετίου

Είχε περάσει ένα εξάμηνο από την κοίμησή του και την ταφή του. Και ετέθη το ζήτημα: Να του φτιάξουν τον τάφο «όπως έπρεπε». Με μάρμαρα.

Αλλά η ηγουμένη του μοναστηριού, η Γερόντισσα Ξένη, δεν δεχόταν. Έκανε την σκέψη:

— Έξι μήνες μετά την ταφή; Όχι. Θα βρωμάει! Και είχε δίκιο.

Αυτό ήταν φυσικό. Και γ ι’ αυτό επέμενε. Χωρίς να λέγει το «γιατί».

Και να, εμφανίζεται ο άγιος Νεκτάριος σε μία μοναχή, αδελφή της Μονής, και αρχίζει η συζήτηση:

— Τί κάνεις, τέκνον;

— Δι’ εύχων Σας, καλά, πάτερ!

Λίγο μετά τήν κοίμηση τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου..!

 Μόλις ο Άγιος Άφησε την τελευταία του πνοή στον 2ο θάλαμο, του 2ου ορόφου, του Αρεταίειου, η μοναχή Ευφημία (μία από τις δύο μοναχές που στάθηκαν στο πλευρό του καθ' όλη την διάρκεια της νοσηλείας του) μαζί με κάποιες νοσοκόμες άρχισαν να ετοιμάζουν το ιερό του σκήνωμα για τα περαιτέρω.

  Κάποια από τις νοσοκόμες ή η μοναχή Ευφημία, άφησε πρόχειρα την φανέλα που φορούσε ο Άγιος, στο διπλανό κρεββάτι. Στο κρεββάτι αυτό νοσηλευόταν ένας άρρωστος που είχε αναπηρία στα κάτω άκρα. Αμέσως μόλις τον ακούμπησε η φανέλα του Αγίου, ο ασθενής σηκώθηκε και άρχισε να περπατάει!

Ἅγιος Νεκτάριος- θαῦμα μέρος 4

https://www.youtube.com/watch?v=ztgfyUY6PJA

Ἅγιος Νεκτάριος -θαῦμα μέρος 3

https://www.youtube.com/watch?v=56ogNLxw4Nk

Ἅγιος Νεκτάριος- θαῦμα μέρος 2

https://www.youtube.com/watch?v=1N5uKadmRZg