Μιά φορά πάλι, λέγει ἡ ἀδελφή Συγκλητική:

Μιά φορά πάλι, λέγει ἡ ἀδελφή Συγκλητική: «Είχα φοβερό πόνο

στό αὐτί. Ἀφοῦ ἔφτασα σε βαθμό πού δέν ἄντεχα, πῆγα στο κελλί μου, ἔβαλα στό αὐτί ἁγίασμα τοῦ ἁγίου Νεκταρίου καί τόν παρακάλεσα ἀπό ψυχῆς, λέγοντας: “Αγιέ μου Νεκτάριε, πρόφθασε. Δέν ἀντέχω τόν πόνο.” Μετά ἔπεσα να κοιμηθῶ. Μέ παίρνει ἕνας ἐλαφρός ὕπνος. Βλέπω ὅτι ἦλθε ὁ ἅγιος Νεκτάριος στό μοναστήρι μας. Τόν ὑποδέχτηκαν στόν ξενώνα δυό-τρεῖς ἀδελφές καί μετά ἐκεῖνος λέγει: “Πεῖτε στήν ἀδελφή Συγκλητική νά ἔλθει. Μέ ζήτησε χθές το βράδυ.” Έρχονται καί μοῦ λένε:

“Τρέξε γρήγορα, σέ θέλει ὁ ἅγιος Νεκτάριος.” Τρέχω ἀμέσως, βάζω μετάνοια κι αὐτός μέ ρωτᾶ: “Τί ἔχεις παιδί μου;” “Νά, ἅγιέ μου, με πονάει τό αὐτί.” “Καί τί τοῦ ἔβαλες;” “Φάρμακα καί ζεστά.” Σκόπιμα ἀπέκρυψα πώς ἔβαλα καί ἁγιασμό ἀπό τά λείψανά του. Κατόπιν μοῦ λέγει: “Ξέρεις, παιδί μου, ἐψές μέ ἐπικαλέστηκες καί ἦλθα ἀμέσως. Μέ βλέπεις πού εἶμαι ἱδρωμένος. Ὅποιος μέ ἐπικαλεῖται, τρέχω ἀμέσως νά τόν βοηθήσω”

Κατόπιν αὐτοῦ, τόν ξεπροβοδίσαμε να φύγει. Τότε, για μια στιγμή, σάν νά ἦλθα στόν ἑαυτό μου κι ἄρχισα να φωνάζω: “Θαῦμα, θαῦμα! Ὁ ἅγιος Νεκτάριος ἦλθε στο μοναστήρι μας! Ελᾶτε νά τόν δεῖτε!” Όμως, μέ τό “θαῦμα, θαῦμα!”, ξύπνησα καί τήν ἴδια στιγμή ὁ πόνος τοῦ αὐτιοῦ ἐξαφανίστηκε. Τό θαῦμα ἔγινε. Μεγάλη ἡ χάρις σου, Ἅγιέ μου. Δέν ἔχω λόγια γιά νά σέ εὐχαριστήσω».

Βιβλιογραφία : Παρά τους πόδας τών Αγίων. Ιωσήφ..Δ.

ΙΕΡΌ ΗΣΥΧΑΣΤΉΡΙΟ ΠΑΝΑΓΊΑΣ ΓΛΥΚΟΦΙΛΟΎΣΗΣ ΡΑΨΆΝΗ

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/03/blog-post_406.html