Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος «ἡ ἁγιωσύνη τῆς ψυχῆς του»

Του Σεβ. Μητροπολίτου Νικοπόλεως κ. Μελετίου

Είχε περάσει ένα εξάμηνο από την κοίμησή του και την ταφή του. Και ετέθη το ζήτημα: Να του φτιάξουν τον τάφο «όπως έπρεπε». Με μάρμαρα.

Αλλά η ηγουμένη του μοναστηριού, η Γερόντισσα Ξένη, δεν δεχόταν. Έκανε την σκέψη:

— Έξι μήνες μετά την ταφή; Όχι. Θα βρωμάει! Και είχε δίκιο.

Αυτό ήταν φυσικό. Και γ ι’ αυτό επέμενε. Χωρίς να λέγει το «γιατί».

Και να, εμφανίζεται ο άγιος Νεκτάριος σε μία μοναχή, αδελφή της Μονής, και αρχίζει η συζήτηση:

— Τί κάνεις, τέκνον;

— Δι’ εύχων Σας, καλά, πάτερ!

Τά δύο γλέντια (Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ)

Εκείνη την ημέρα, που γιορτάζει ο άγιος του παιδιού σου, αν θέλεις να κάνεις γλέντι, να γιορτάσεις τον άγιο, πώς πρέπει να κάνεις; Εγώ σου λέω:

Γίνεται γλέντι θεϊκό. Μα γίνεται και διαβολικό.

• Θεϊκό γλέντι είναι:

Δώσε ένα γρόσι του παπά σου να σε μνημονεύσει στην λειτουργία. Με άλλο γρόσι πάρε κερί, λιβάνι και λάδι και σύρτα στην εκκλησία να τα κάψουν εμπρός στον άγιο. Και άλλο ένα γρόσι μοίρασέ το με το χέρι σου κρυφά ελεημοσύνη, να μην σε ξέρει κανένας. Αυτό είναι το θεϊκό γλέντι. Και να διαβάσεις το Συναξάρι του Αγίου, να ακούει το παιδί σου, και να του ειπείς: «Ακούς, παιδί μου, τί έκανε ο άγιός σου; Έτσι να κάνεις και συ». Ακούοντας το παιδί σου τέτοια θαύματα, ζηλεύει και λέγει: «Αχ, πότε θα γίνω κι εγώ σαν τον άγιό μου!».

• Διαβολικό γλέντι είναι: