Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Εὐσέβιος μπροστά στήν αἵρεση καί τούς αἱρετικούς…

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Εὐσέβιος μπροστά στήν αἵρεση καί τούς αἱρετικούς δέν κράτησε τό στόμα του ἑφτασφράγιστο. Δέν πρόδωσε τήν εὐσέβεια, τήν Ὀρθοδοξία.

Στίς 22 Ἰουνίου τιμᾶται ἡ μνήμη τοῦ ἱερομάρτυρος Εὐσεβίου, Ἐπισκόπου Σαμοσάτων. Ἔζησε στά χρόνια τοῦ Ἄρειανιστή αὐτοκράτορα Κωνσταντίου (338), σέ ἡμέρες δηλαδή κατά τίς ὁποῖες ὁ Ἀρειανισμός εἶχε ἐξαπλωθεῖ πάρα πολύ στήν Βασιλεύουσα.

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Εὐσέβιος μπροστά στήν αἵρεση καί τούς αἱρετικούς δέν κράτησε τό στόμα του ἑφτασφράγιστο. Δέν πρόδωσε τήν εὐσέβεια, τήν Ὀρθοδοξία. Μέ μεγάλη ἀνδρεία καί μέ περιφρόνηση τῶν παρόντων ἀγωνίσθηκε γιά τήν καταπολέμηση τῆς αἱρέσεως τοῦ Ἀρείου καί τήν ἀνάδειξη τῆς εὐσέβειας καί τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως.

Ἅγιος Μακάριος ὁ Ἀρχιδιάκονος. Ὁ Ἱερομάρτυρας καὶ Ἐθνομάρτυρας τῆς περιόδου τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως.

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΚΑΡΙΟΣ Ο ΑΡΧΙΔΙΑΚΟΝΟΣ

ΕΝΑΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΚΑΙ ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ

Βασίλειος Γ. Βοξάκης, Θεολόγος καθηγητής

Όπως ο παλαιός Ισραήλ, που επί σαράντα έτη διέσχιζε την αφιλόξενη και θανατηφόρο έρημο του Σινά, έτσι κι ο Ελληνισμός διένυσε επί τετρακόσια και πλέον έτη τη δική του πορεία στην «έρημο» της σκλαβιάς, κάτω από το μαστίγιο του Οθωμανού, ενός βάρβαρου και ωμού δυνάστη. Όταν ήλθε το πλήρωμα του χρόνου, το δέντρο της Ελευθερίας άνθισε, αφού όμως πρωτύτερα ποτίσθηκε από τα αμέτρητα δάκρυα του σκλαβωμένου γένους και το άφθονο αίμα των Νεομαρτύρων και των Εθνομαρτύρων. Μεταξύ των τόσων γνωστών και αγνώστων Νεομαρτύρων και Εθνομαρτύρων, που ανέδειξε η Χάρις του Θεού κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, συγκαταλέγεται και ο Άγιος Μακάριος ο Γαρής.

Για τον βίο του Αγίου Μακαρίου πολύ λίγα στοιχεία μάς έχουν διασωθεί, εκ των οποίων τα περισσότερα σχετίζονται με τη φυλάκιση και το μαρτύριό του το 1822.

Οι Τουρκικές θηριωδίες και καταστροφές στο νησί κατά την περίοδο 1822 – 1828 ήταν ανείπωτες, η συμφορά ήταν τόσο μεγάλη και ο πόνος ασήκωτος. Πολλοί από τους αυτόπτες μάρτυρες σφαγιασθήκαν, άλλοι πουλήθηκαν ως δούλοι στην Ανατολή και χάθηκαν τα ίχνη τους. Αλλά και πολλά κείμενα, που θα μπορούσαν να μας δώσουν κάποιες πληροφορίες για τη ζωή του Αγίου Μακαρίου, καταστράφηκαν από τις τουρκικές βαρβαρότητες. Έτσι πολλά βιογραφικά στοιχεία του Αγίου καλύφθηκαν από το βαρύ μανδύα της λήθης, που άπλωσε πάνω τους ο πανδαμάτωρ χρόνος.

Ο Άγιος Μακάριος γεννήθηκε στον Βροντάδο της Χίου1. Η οικογένειά του πρέπει να ήταν γνωστή με δύο επίθετα Γαρή ή Γαρρή και Γέμελου ή Γιόμελου.2 Οι περισσότεροι συγγραφείς (του 20ου αιώνα) τον αναφέρουν ως Μακάριο Γαρή, ενώ κάποιοι άλλοι ως Μακάριο Γαρρή ή Μακάριο Γέμελο.3 Όμως πρέπει να παρατηρήσουμε ότι, όταν ο Άγιος έγινε χορηγός για την εκτύπωση βιβλίων – και είναι γνωστές δύο τέτοιες περιπτώσεις – δήλωνε Μακάριος Γέμελος ή Μακάριος Γιόμελος, και έτσι εκτυπωνόταν το όνομά του στους πίνακες των συνδρομητών. Το όνομα του πατέρα του ήταν Νικόλαος,4 ενώ της μητέρας του δεν διασώζεται. Άλλη πληροφορία σχετική με την οικογένειά του είναι ότι είχε μια αδελφή την Γαλανή και ένα αδελφό τον Ισίδωρο. Τις πληροφορίες αυτές περί των βαπτιστικών ονομάτων των μελών της οικογένειάς του μας προσφέρει ένα συμβολαιογραφικό έγγραφο του 1835, που συντάχθηκε για τα επιζώντα αδέλφια του. Τα υπόλοιπα μέλη της πατρικής οικογένειας του Αγίου Μακαρίου, αμέσως μετά τη σύλληψή τους εκτελέσθηκαν από τους Τούρκους το 1822, πλην των δύο προαναφερθέντων, οι οποίοι επέζησαν.5

Ἐκεῖ ποὺ ἐκτελέστηκαν πάνω ἀπὸ 900 κληρικοί.

Ἐκεῖ ποὺ ἐκτελέστηκαν πάνω ἀπὸ 900 κληρικοί.

(Τὸ δάσος του Μπούτοβο)

Ἦταν χειμῶνας τοῦ 1937 μιὰ ὁμάδα ἱερέων, ἀνάμεσά τους καὶ ἕνας γέροντας ἐπίσκοπος, μεταφέρθηκαν μὲ τὸ «μαῦρο κοράκι» (τὰ κλειστὰ φορτηγὰ τῶν Κομμουνιστῶν μυστικὴ ἀστυνομία του Στάλιν) στὸν τόπο τῶν ἐκτελέσεων. Τὸ ἔδαφος ἦταν παγωμένο, σκληρὸ σὰν πέτρα, καὶ οἱ λάκκοι εἶχαν ἀνοιχτεῖ ἀπὸ μέρες μὲ μπουλντόζες.

Οἱ φύλακες, μὲ τὰ πρόσωπα καλυμμένα, τοὺς διέταξαν νὰ βγοῦν ἔξω. Ἡ διαδικασία ἦταν τυπική, ψυχρὴ καὶ γρήγορη. Ὅμως, συνέβη κάτι ποὺ οἱ δήμιοι δὲν περίμεναν.

Καθὼς τοὺς ἔστηναν στὴν ἄκρη τοῦ ὀρύγματος, ὁ ἐπίσκοπος, μὲ τρεμάμενη ἀλλὰ καθαρὴ φωνή, ἄρχισε νὰ ψάλλει τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη».

Οἱ ὑπόλοιποι ἱερεῖς, ἀντὶ νὰ κλάψουν ἢ νὰ ζητήσουν ἔλεος, ἑνώθηκαν μαζί του. Ἡ ψαλμωδία τους ἀντηχοῦσε στὸ δάσος, σπάζοντας τὴν ἀπόλυτη σιωπὴ τοῦ θανάτου

Ἕνας ἀξιωματικὸς οὔρλιαξε νὰ σταματήσουν, σημαδεύοντας τὸν ἐπίσκοπο στὸ πρόσωπο. Ἐκεῖνος τὸν κοίταξε στὰ μάτια μὲ μιὰ γαλήνη ποὺ φαινόταν ἀπόκοσμη. «Σᾶς συγχωροῦμε, τέκνα μου», ψιθύρισε, «γιατί δὲν ξέρετε τί κάνετε».

π.Γρηγόριος Μιχαλόπουλος-Κατακρεουργήθηκε ἀπὸ τὴν παραστρατιωτικὴ ὀργάνωση τοῦ ΚΚΕ τὴν ΟΠΛΑ

ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ (ΒΕΡΟΙΑ 1944).

Φωτογραφία η οποία εμφανίζει τον Ιερομόναχο και Εφημέριο Μιχαλόπουλο Γρηγόριος (1910-1944), ο οποίος π. Γρηγόριος (κατ΄ άλλους Γεώργιος) γεννήθηκε σε χωριό της Αλεξάνδρειας του Ν. Ημαθίας το 1910.

Ο π.Γρηγόριος Μιχαλόπουλος ήταν Ιερομόναχος και εφημέριος σε ναό της Βέροιας, υπαγόμενος στην Ιερά Μητρόπολη Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας.

Κατά την διάρκεια του Ελληνοϊταλικού Πολέμου προσφέρθηκε ως εθελοντής να διδάξει τον λόγο του Θεού και να αναπτερώσει το ηθικό των Ελλήνων μαχητών ακολουθώντας στρατιωτικές Μονάδες στην πρώτη γραμμή του Μετώπου.

"Ο ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΙΑΚΩΒΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΑΡΧΑΤΖΙΚΑΚΗΣ" 28 Αυγούστου +

Μνήμη του Αγίου ενδόξου νέου Ιερομάρτυρος ΙΑΚΩΒΟΥ τοτ ΑΡΧΑΤΖΙΚΑΚΗ, του εκ Ζήρου Σητείας και εν Βουτζά της Σμύρνης σταυρωθέντος και πεταλωθέντος και μαρτυρικώς τελειωθέντος το 1922.

Ο Αρχιμανδρίτης Ιάκωβος Γεωργίου Αρχατζικάκης αναμφίβολα θεωρείται μια από τις σημαντικότερες πνευματικές φυσιογνωμίες της Σητείας. Συμπατριώτης ενός από τους επτά σοφούς της αρχαιότητος, του Μύσωνος και του μεγάλου μας επικού ποιητή Βιτσέντζο Κορνάρου, υπήρξε αγωνιστής της ελευθερίας, της παιδείας και της ευσέβειας.

Γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου του 1872 στο χωριό Ζήρος της Σητείας και ήταν ένα από τα 8 παιδιά του Γιώργη και της Ειρήνης Αρχατζικάκη (4 αγόρια: Κωνσταντίνος, Εμμανουήλ, Νικόλαος και Ιάκωβος και 4 κορίτσια: Μαριγώ, Χρυσάνθη, Στεφανία, Ελένη).

Το αρχικό όνομα της οικογένειας ήταν Παπαδάκη αλλά μετονομάστηκαν έτσι από τους χωριανούς για να τους ξεχωρίζουν, όταν στο πατρογονικό τους σπίτι φύτρωναν πολλοί «αρχατζίκοι» (μυρώνια) και ο παππούς κι ο πατέρας του που αρέσκοντο να τα τρώνε στη σαλάτα τους, έκανε τους χωριανούς να λένε «το σπίτι του αρχάτζικα» αντί το σπίτι του Παπαδάκη, κι έτσι τους έμεινε το παρανόμι.

Το 1907 χειροτονείται πρεσβύτερος λαμβάνοντας και το οφίκιο του Αρχιμανδρίτη και κηρύσει τον λόγο του Θεού από άμβωνος.

Το 1908 εγείρεται θέμα των αραβόφωνων ορθοδόξων και ο Αρχατζικάκης με τον Μελ. Μεταξάκη και άλλους 135 κληρικούς καταθέτουν πράξη αποδοχής της αποκηρύξεως του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Δαμιανού. Ξεσπά πόλεμος μεταξύ των Αγιοταφιτών του Πατριαρχείου, και των αραβόφωνων της Παλαιστίνης, ενώ οι νεότουρκοι υποκινούν τους αραβόφωνες και την Ρωσική «Παλαιστίνια εταιρία» κατά των ορθοδόξων Αγιοταφιτών προσπαθώντας σαν πλήξουν την αυτοτέλεια του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, οι οποίοι τότε ζήτησαν την συνδρομή της Σμύρνης. Η ελληνορθόδοξη αδελφότητα Σμύρνης έστειλε 300 πιστούς να ενισχύσουν τη θέση του Πατριαρχείου. Έτσι ο Ιάκωβος Αρχατζικάκης μπαίνει στο στόχαστρο των Νεότουρκων φανατικών μουσουλμάνων.

Μνήμη ἁγίου ἱερομάρτυρα Μεθοδίου, ἐπισκόπου Λάμπης Θ. Ι. Ρηγινιώτης

Μια ιστορική στιγμή είναι φέτος (2024) για τη μνήμη αγίου ιερομάρτυρα Μεθοδίου, επισκόπου Λάμπης, η οποία τιμάται με αρχιερατική λειτουργία στις 9 Ιουλίου στην ιερά μονή Ασωμάτων, στην καρδιά της επαρχίας Αμαρίου.

Για πρώτη φορά φέτος ο άγιος θα γιορταστεί, όχι σε ένα ερειπωμένο μοναστήρι χωρίς μοναχούς, αλλά σε ένα αναστημένο μοναστήρι, ζωντανό ξανά, αφού πριν από λίγες εβδομάδες είχαμε τη χαρά να εγκατασταθεί εκεί, με την ευλογία του Μητροπολίτη Λάμπης Ειρηναίου, μια νέα (γυναικεία) μοναστική αδελφότητα. Έτσι η ιερά μονή Ασωμάτων αποτελεί το μοναδικό εν λειτουργία μοναστήρι του δήμου Αμαρίου και το Αμάρι έχει πάλι το μοναστήρι του!

Ο άγιος Μεθόδιος, κατά το επίθετο Σιλιγάρδος, με καταγωγή από το χωριό Βιζάρι, δολοφονήθηκε άγρια από τους Τούρκους στις 9 Ιουλίου 1793 στο σπίτι της αδελφής του, στο κοντινό χωριό Νευς Αμάρι. Οι Τούρκοι τον μισούσαν, γιατί προστάτευε όσο μπορούσε την επαρχία του από τις βαρβαρότητες και τις αυθαιρεσίες τους.

Ἡ θυσία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κυπριανοῦ καὶ ἡ Φιλοκαλικὴ θεώρηση τῆς ἐλευθερίας († Πρωτοπρ. Γεώργιος Δ. Μεταλληνός)

Ὁ ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου Κυπριανὸς (1756-1821) περικλεὴς μορφὴ τοῦ γένους, ὑπῆρξε καλλίνικος μάρτυρας τῆς ρωμηοσύνης, ποὺ μὲ τὴ θυσία του, στὴν ἀρχὴ τοῦ ἀγῶνος τῆς ἀνεξαρτησίας (1821), ἐνεψύχωσε τὸν ἐπαναστατημένο ἑλληνισμό, ἐπιβεβαιώνοντας συνάμα τὴ ρωμαίικη οἰκουμενικότητα τῆς ἐπαναστάσεώς του. Ἰδιαίτερη ὅμως σημασία ἔχει τὸ γεγονός, ὅτι ὁ Κυπριανός, κατὰ κοινὴ μαρτυρία, συγκέντρωνε τὰ γνωρίσματα τῶν γνησίων ἐκπροσώπων τῆς πατερικῆς παραδόσεως: πίστη-πιστότητα στὴν Ὀρθοδοξία, ἦθος ἁγιοπνευματικὸ καὶ ποιμαντικὴ πληρότητα. Τὸ μαρτύριό του ἀκολούθησε τὴν ἄρνησή του, κατὰ τὴ μαρτυρία μάλιστα ξένου, νὰ ἐξωμόσει, νὰ προδώσει δηλαδὴ τὴν πίστη τῶν πατέρων του, στὴν ὁποία ἀγωνιζόταν νὰ διακρατήσει καὶ τὰ πνευματικά του τέκνα, ὅπως ἐπιβεβαιώνεται καὶ ἀπὸ τὴν γνωστὴ ἐγκύκλιό του «κατὰ Φαρμασώνων», ἤδη τὸ 1815. Μὲ αὐτὴν ὑποστασιώθηκε ἡ ποιμαντική του ἀγωνία, νὰ προφυλάξει τὸ ποίμνιο, ποὺ τοῦ ἐνεπιστεύθη ὁ Χριστός, ἀπὸ τὴν κορυφαία συνέπεια τῆς μεταφυσικῆς διαλεκτικῆς τῆς ἀποχριστιανοποιημένης Δύσεως, ποὺ ὁδηγεῖ στὴν ἐκφράγκευση τοῦ γένους καὶ τὴν ριζικὴ ἀλλοτρίωσή του. Τὸ ἐνδιαφέρον του δὲ γιὰ τὴν συνέχεια τῆς παιδείας τοῦ γένους, ἐπιβεβαιώνει τὴν πατερικὴ συνείδησή του καὶ τὸν τοποθετεῖ στὴν χορεία τῶν ἀξίων ἱεραρχῶν μας, ποὺ θεωροῦν τὴν κατὰ Χριστὸν παίδευση ὡς περιχαράκωση τῆς πίστεως.

Ἔχοντας «ἐγκεκραμένο» μέσα του τὸ ποίμνιό του, ὅπως ὅλοι οἱ αὐθεντικοὶ τῆς παράδοσής μας ποιμένες, ἔφθασε, στὴν κρίσιμη στιγμή, ποὺ ἐκαλεῖτο νὰ ὁμολογήσει καὶ μαρτυρήσει τὴν σχέση του μὲ τὸν Χριστό, ὄχι ἁπλῶς στὴν θυσία, ἀλλὰ στὴν αὐτοθυσία. Καὶ αὐτὸ ὄχι ἀπὸ κάποια στιγμιαία πατριωτικὴ ἔξαρση. Ἡ θυσία του φέρει στὸν νοῦ τὸ παράδειγμα τοῦ ἁγίου Πολυκάρπου Σμύρνης. Ἔτσι κατανοοῦμε τὶς δύο παραινέσεις τοῦ Κυπριανοῦ πρὸς τοὺς χριστιανούς του (Ἀπρίλιος-Μάιος 1821) νὰ παραδώσουν τὰ ὅπλα γιὰ τὴν ἀποφυγὴ ἀκαίρων προκλήσεων στὸν ἐχθρό. Ὁ ἴδιος ὁ Κυπριανὸς ὅμως ἦταν πάντα ἕτοιμος γιὰ τὸ μαρτύριο, διότι γνώριζε, ὅτι ἡ ὥρα αὐτὴ δὲν θὰ βραδύνει, ὅπως ἐκμυστηρεύτηκε στὸν John Carne: «Ὁ θάνατός μου, τοῦ εἶπε, δὲν θὰ βραδύνῃ. Γνωρίζω πὼς περιμένουν τὴν εὐκαιρία γιά ν’ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ μένα».

Ἅγιος ἱερομάρτυς Βλάσιος ὁ Ἀκαρνὰν καὶ οἱ σὺν αὐτῷ μαρτυρήσαντες

ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΒΛΑΣΙΟΣ Ο ΑΚΑΡΝΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝ ΑΥΤΩ ΜΑΡΤΥΡΗΣΑΝΤΕΣ

 ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

 

Η δισχιλιόχρονη ζωή της Εκκλησίας είναι συνυφασμένη με το μαρτύριο. Κι’ αυτό διότι ο αντίδικος διάβολος προσπαθεί να την καταστρέψει, στρέφοντας εναντίον της τα επί γης όργανά του. Ουδέποτε υπήρξε εποχή που να μην χύνεται αίμα χριστιανικό. Γι’ αυτό είναι καταγραμμένα στα συναξάρια μυριάδες μαρτύρια. Ένα από αυτά είναι και το μαρτύριο του αγίου ενδόξου ιερομάρτυρα Βλασίου του Ακαρνάνα και των συν αυτώ μαρτυρησάντων πατέρων και πολλών ανδρών, γυναικών και παιδιών.

Έζησε στα τέλη του 10ου και αρχές του 11ου αιώνα. Κατάγονταν πολύ πιθανόν από το χωριό Σκλάβαινα Ξηρομέρου Ακαρνανίας, όπου βρέθηκε το 1923 ο τάφος του και τα τίμια λείψανά του και όπου αναφέρεται η χρονολογία 1006, έτος του μαρτυρίου του. Δυστυχώς δε γνωρίζουμε σχεδόν τίποτε για την ζωή του, παρά μόνο για το ένδοξο μαρτύριό του.

Ακολούθησε τη μοναχική ζωή και μόνασε στην Ιερά Μονή Εισοδίων Θεοτόκου στην παλιά Κιάφα – Σκλάβαινα της Ακαρνανίας, της σημερινής επαρχίας Βονίτσης και Ξηρομέρου. Με τον καιρό έγινε ηγούμενος της Μονής, την οποία ποίμαινε θεοφιλώς. Φαίνεται πως είχε τη φήμη αγίου και ενάρετου άνδρα και γι’ αυτό συνέρρεαν στη Μονή χιλιάδες πιστοί από τις γύρω περιοχές.

Αλλά έζησε σε εποχή δύσκολη, διότι την περιοχή της Δυτικής Ελλάδος, λυμαίνονταν φοβερές συμμορίες πειρατών. Έχοντας ως ορμητήρια τις χώρες της βορείου Αφρικής έκαναν επιδρομές σε όλη τη Μεσόγειο, όπου λήστευαν, σκότωναν και κατέστρεφαν ό, τι έβρισκαν μπροστά τους. Ιδιαίτερα προτιμούσαν τις περιοχές της Δυτικής Ελλάδος και κυρίως την περιοχή του Ξηρομέρου, διότι ήταν από τις λιγότερο φυλασσόμενες από τους Βυζαντινούς. Το χωριό του αγίου Σκλάβαινα πήρε το όνομά του από το γεγονός ότι σε κάποια επιδρομή οι μπαρμπαρέζοι πειρατές, αφού άρπαξαν ό, τι πολύτιμο υπήρχε, πήραν μαζί τους και πολλούς χωριανούς ως σκλάβους!

Ἱερομάρτυς Βασίλειος Καραπαλίκης

Ἱερομάρτυς Βασίλειος Καραπαλίκης

21-6-1902

Η ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΔΩ

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ Ἁγίου, ἐνδόξου νέου Ἱερομάρτυρος, Βασιλείου, ἀπηνῶς ἐν Χιλιοδένδρῳ Καστορίας κτανθέντος. Ὁ ἔνδοξος τοῦ Χριστοῦ Νέος ῾Ιερομάρτυς Βασίλειος, τοὐπίκλην Καραπαλίκης, ἦν ἔγγαμος Ἱερεύς, πατὴρ τριῶν τέκνων, δύο υἱῶν καὶ μιᾶς θυγατρός, ἐφημέριος τῆς ἐνορίας Χιλιοδένδρου Καστορίας.

Ἐγεννήθη ἐν ἔτει 1858 καὶ ἠνάλωσεν ἑαυτὸν τῇ διακονίᾳ τοῦ πλησίον, τῇ ἀπλανεῖ ποδηγεσίᾳ αὐτοῦ καὶ τῇ Θείᾳ Λατρείᾳ. Φιλακόλουθος ὢν ἐτέλει τὰς Ἱερὰς Ἀκολουθίας ἐν τῷ τότε ἐνοριακῷ Ναῷ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου καὶ ἔχαιρε τῆς τιμῆς καὶ τῆς εὐλαβείας τῆς λογικῆς αὐτοῦ ποίμνης. Διὰ τὰς πολλὰς αὐτοῦ πρὸς ἅπαντας εὐεργεσίας ἐφθονήθη ὑπὸ τῶν ἀπίστων ἐκγόνων τῆς Ἄγαρ καὶ δὴ τῶν οἰκούντων ἐν τῇ γείτονι Μεσοποταμίᾳ. Ἐξ αὐτῆς ἀνόσιοι ἄνδρες τὴν ἑσπέραν τῆς 21ης Ἰουνίου τοῦ ἔτος 1902 ἐπέδραμον εἰς τὸν Ναόν, ἔνθα αὐτὸς ἐτέλει τὴν ἑσπερινὴν ἀκολουθίαν καὶ δι’ ὅπλου πυροβόλου αὐτὸν ἱστάμενον ἔμπροσεν τῆς Ἁγίας Τραπέζης ἐτραυμάτισαν. Ἐξελθὼν ὁ πανόσιος Βασίλειος τοῦ Ναοῦ ἐρευνῆσαι τὴν αἰτίαν τοῦ αὐτοῦ τραυματισμοῦ κατεκρεουργήθη ὑπὸ τῶν ἀπίστων, ἀνηλεῶς κτυπώντων αὐτὸν διὰ ξύλων καὶ πελέκεων, ἐθραύσθη τὴν κεφαλήν, ἐστρεβλώθη τὴν γνάθον καὶ ἐκακώθη τὸ σαρκίον ἄχρι θανάτου. Τὸ αἱμόφυρτον αὐτοῦ σκῆνος μετὰ δυσκολίας ἀργότετον ἀνεγνωρίσθη ἐκ τῆς γενειάδος καὶ τῶν ἱερῶν αὐτοῦ ἀμφίων καὶ ἐνεταφιάσθη ὄπισθεν τοῦ Ἱεροῦ Βήματος.

Ὁ Ἅγιος νεο-ἱερομάρτυς Γεράσιμος ἐπίσκοπος Ρεθύμνης

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΟ-ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΡΕΘΥΜΝΗΣ

Τοῦ Δρ. κ. Ἐμμανουήλ Κ. Δουνδουλάκη, ἐκλ. Ἐπικούρου Καθηγητοῦ Ἀνωτάτης Ἐκκλησιαστικῆς Ἀκαδημίας Ἡρακλείου Κρήτης

Σέ τρεῖς, κυρίως, κατηγορίες διακρίνουμε τούς Ἁγίους τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας: τούς Μάρτυρες, οἱ ὁποῖοι συνδέονται μέ τήν περίοδο τῶν διωγμῶν τῆς πρώτης Ἐκκλησίας, ὑπέμειναν τό «μαρτύριο τοῦ αἵματος» καί διαιροῦνται -μεταξύ τῶν ἄλλων- σέ Ἱερομάρτυρες, Παιδομάρτυρες, Ὁσιομάρτυρες, Παρθενομάρτυρες, Μεγαλομάρτυρες, κ.ἄ.

Τούς Ὁσίους, στούς ὁποίους ἐντάσσονται ὅσοι ἁγίασαν διαχρονικά βιώνοντας τό «μαρτύριο τῆς συνειδήσεως», καί προέρχονται ἀπό τίς τάξεις τοῦ Μοναχισμοῦ, π.χ. Ἀναχωρητές, Στυλίτες, Δενδρίτες, Γυμνίτες, Σαλοί, κ.ἄ. καί τέλος τούς Νεομάρτυρες, οἱ ὁποῖοι ὑπέμειναν τό «μαρτύριο τοῦ αἵματος» -ὅπως καί οἱ Μάρτυρες- ἀλλά ἡ μαρτυρική τελείωσή τους τοποθετεῖται ἀπό τήν πτώση τοῦ Βυζαντίου μέχρι τίς ἡμέρες μας.

Ἡ Ἁγιοτόκος Κρήτη ἀνέδειξε καί ἀναδεικνύει Ἁγίους καί τῶν τριῶν παραπάνω κατηγοριῶν.

Ὁ Ἅγιος Νέο-ἱερομάρτυρας Γεράσιμος, Ἐπίσκοπος Ρεθύμνης, τοποθετεῖται στήν τρίτη κατηγορία, ἐκείνη τῶν Νεομαρτύρων. Ἐπιπροσθέτως, μέ δεδομένη τήν ἀρχιερατική του ἰδιότητα, ἀποκαλεῖται «Νέο-ἱερομάρτυρας». Ἐλάχιστα εἶναι σ’ ἐμᾶς γνωστά γιά τό βίο του, καί τά σπάργανα τῶν πληροφοριῶν πού ἐντοπίζουμε στίς πηγές ἀφοροῦν τήν περίοδο πρίν ἀπό τή μαρτυρική τελείωσή του, τό 1822. Σύμφωνα μέ τούς, κατά καιρούς, ἐκδεδομένους καταλόγους τῆς Ἐπισκοπῆς Ρεθύμνης, ὁ Γεράσιμος, ὁ ἐπονομαζόμενος «Καστρινός», φέρεται μέ τό ἐπώνυμο «Περδικάρης» ἤ «Κοντογιαννάκης», ἐνῶ στό χειρόγραφο τῶν Ἐπισκοπικῶν Καταλόγων τοῦ ἰατροῦ καί Ἐκκλησιάρχη Γεωργίου Νικολετάκη καταχωρίζεται μέ τό ἐπώνυμο «Μακριγιανναδάκης». Ἡ διαφοροποίηση αὐτή, ὡς πρός τό ἐπώνυμο τοῦ Ἐπισκόπου, ὤθησε τόν ὁμότιμο, πλέον, Καθηγητή τοῦ Πανεπιστημίου Κρήτης κ. Θεοχάρη Δετοράκη, νά διατυπώσει τήν ἄποψη -κατά τό παρελθόν- ὅτι ἕνα ἀπό τά δύο θά πρέπει νά θεωρηθεῖ ὡς παρώνυμο.

Χρύσανθος Μαρουλάκης (1926-1944) Ο ἐθνομάρτυρας Ἡγούμενος τοῦ Πανορμίτη

Χρύσανθος Μαρουλάκης (1926-1944)

Πρόκειται γιά τόν ἐθνομάρτυρα Ἡγούμενο τοῦ Πανορμίτη, πού ἐκτελέστηκε ἄγρια ἀπό τούς Ἰταλούς κατακτητές τόν Φεβρουάριο τοῦ 1944. Καταγόταν ἀπό τά Καλαβάρδα τῆς Ρόδου καί ὑπηρετοῦσε στήν Μονή ἀπό τά νεανικά του χρόνια. Ὑπῆρξε γενναιόφρων, διαπνεόμενος ἀπό ἁγνό πατριωτικό φρόνημα πού δέν ἐκάμπτετο οὐδέποτε. Πρωταγωνίστησε στήν ἐνδοξότερη θυσιαστική προσφορά τῆς Μονῆς, πού ἔλαβε χώρα τήν ἐποχή τοῦ Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, ὅταν αὐτή κατέστη μέ τίς ἐπαναστατικές του ἐνέργειες, κέντρο τῆς συμμαχικῆς ἀντικατασκοπείας. Συγκεκριμένα ἀπό τό 1943 στούς χώρους της λειτουργοῦσε ἀσύρματος μέ τήν ἀμέριστη συμπαράστασή του. Τό ἀντίτιμο αὐτῆς τῆς ἐπαναστατικῆς δράσεως, ὅταν τούτη ἔγινε ἀντιληπτή στόν ἐχθρό, ἦταν ἡ ἐκτέλεση τοῦ ἰδίου τοῦ Ἡγουμένου, τοῦ Ἕλληνα στρατιώτη-ἀσυρματιστῆ Φλώρου Ζουγανέλη, καθώς ἐπίσης καί τοῦ οἰκονόμου τῆς Μονῆς Μιχαήλ Λάμπρου, τόν Φεβρουάριο τοῦ 1944.

Τά δραματικά ἐκεῖνα γεγονότα, κατεγράφησαν λεπτομερῶς ἀργότερα καί δημοσιεύθηκαν σέ συνέχειες στά «Συμαϊκά Νέα» τοῦ 1966. Ἀπό τίς μαρτυρίες τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων, πού ἔζησαν δίπλα στούς πρωταγωνιστές καί βίωσαν λεπτό πρός λεπτό τήν κορύφωση τοῦ δράματος, παραθέτουμε τήν ἔνδοξη καί ἡρωϊκή ἱστορία, πού σημάδεψε τήν νεότερη ἱστορία τῆς Μονῆς καί τῆς Σύμης:

Τό ὅλο σχέδιο εἶχε καταστρωθεῖ ἀπό τήν συμμαχική Ὑπηρεσία τῆς «Ἀπλοθήκας» (περιοχή τῆς Μ. Ἀσίας, ἀπέναντι ἀπό τήν Σύμη), ἡ ὁποία ὀργάνωσε στό Νησί κατασκοπευτική ὁμάδα, μέ 00122 ἀπώτερο σκοπό τήν ἐγκατάσταση στρατιωτικῆς Δυνάμεως, πού θά ἔκανε κρούσεις στούς κατακτητές. Στήν ὁμάδα αὐτή ἀνῆκαν οἱ δημοδιδάσκαλοι Ἀντώνιος Ἀγγελίδης, Ἀνδρέας Μοσχόβης, οἱ ὁποῖοι στήν συνέχεια ἐκτελέστηκαν, καθώς καί ὁ Ἡγούμενος Χρύσανθος Μαρουλάκης, ὁ Ἐργομηχανικός Γεώργιος Χατζησταυριός, μέ τόν Μιχαήλ Λάμπρου ὑπάλληλοι τοῦ Μοναστηριοῦ, καί ὁ ἀσυρματιστής Λοχίας τοῦ Ἑλληνικοῦ Στρατοῦ Φλῶρος Ζουγανέλης, ἀπό τήν Μύκονο. Ὁ Ζουγανέλης, ἦταν ἀνεψιός τοῦ Ἡγουμένου τῆς Παναγίας «Τουρλιανῆς» τῆς Μυκόνου, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε φλογερός Δάσκαλός του, πού τόν ἔμαθε νά ἀγαπᾶ τήν Ἑλλάδα καί νά πεθαίνει γι’ αὐτήν.

Ἱερομάρτυρας Ἀλεξέι Μολτσανόφ

Ο μελλοντικός ιερομάρτυρας Αλεξέι Μολτσανόφ προέρχονταν από την Κοστρομά, από μια απλή πολύτεκνη οικογένεια. Ο πατέρας του Αλεξέι, ο Αντρέι Φιοντόροβιτς, αφιέρωσε τη ζωή του στη διακονία της Εκκλησίας, ήταν ψάλτης. Ο ρωσικός λαός τέτοιους ανθρώπους τους ονομάζει τρυφερά διακονούληδες.

Το χωριό του ονομαζόταν Νεζίτινο. Περίεργο όνομα, έτσι; Σαν να μην πρέπει να ζεις εδώ. Όμως οι άνθρωποι ζούσαν, δημιουργούσαν οικογένειες, έχτιζαν σπίτια, και κυρίως, οι κάτοικοι ανοικοδόμησαν μια πέτρινη εκκλησία της Ανάστασης. Όχι απλώς την έχτισαν, αλλά την ανέστησαν. Ο Οίκος του Θεού έγινε μεγαλοπρεπής και πανέμορφος. Το καμπαναριό που χτυπούσε ήταν ορατό από παντού.

Στα παιδικά του χρόνια, ο Αλιόσα Μολτσανόφ επισκεπτόταν συχνά το καμπαναριό της εκκλησίας. Από εκεί είχε μια γραφική θέα σε όλη τη γύρω περιοχή. Στο αγαπημένο Νεζίτινο, στα απέραντα δάση της Κοστρομά, στον ένδοξο ποταμό Ούνζα.

Ο Αλιόσα ήταν το μικρότερο παιδί της οικογένειας. Τα μεγαλύτερα αδέρφια του τον πρόσεχαν, δεν τον άφηναν να πάει μόνος του στο καμπαναριό. Κάποιες φορές ανέβαιναν στο πιο ψηλό σημείο και από εκεί ήταν όλα ορατά, πολλά χιλιόμετρα μακριά. Τα αδέρφια λένε μόνο: «Το Νεζίτινο είναι σαν να είναι στην παλάμη» «Ο Ούνζα είναι σαν να είναι στην παλάμη».

Αυτές οι παιδικές αναμνήσεις ζέσταιναν σε όλη του τη ζωή τον πατέρα Αλεξέι. Από πολύ μικρός αισθανόταν αυτή τη συγκινητική φροντίδα, την αγάπη των γονιών και γι’ αυτό μεγάλωσε πολύ ευτυχισμένα. Και τι χρειάζεται ένα παιδί για να είναι ευτυχισμένο; Να υπάρχει στο σπίτι τρυφερότητα και αρμονία μεταξύ γονιών και παιδιών.

Ἅγιοι Ἱερομάρτυρες Παΐσιος καί Ἀββακούμ ὁ Διάκονος ἐκ Σερβίας.

Άγιοι Ιερομάρτυρες Παΐσιος και Αββακούμ ο Διάκονος εκ Σερβίας.

17 Δεκεμβρίου.

Ο Άγιος Ιερομάρτυρας Αββακούμ ο Διάκονος, γεννήθηκε στη Βοσνία το 1794, και ονομάστηκε Lepoje από τους γονείς του. Ο πατέρας του πέθανε όταν ήταν ακόμα μικρός κι έτσι η μητέρα του τον πήγε στο μοναστήρι Mostanica, όπου ο θείος του ήταν ο πνευματικός πατέρας του μοναστηριού. Μεγάλωσε στο μοναστήρι, και αργότερα έγινε μοναχός με το όνομα Αββακούμ. Όταν έγινε δεκαοχτώ ετών, χειροτονήθηκε διάκονος από τον Μητροπολίτη Ιωσήφ (Sakabenta).

Το 1809, οι μοναχοί πήραν μέρος σε μια αποτυχημένη εξέγερση εναντίον των Τούρκων, και προκειμένου να σωθούν εγκαταστάθηκαν στο μοναστήρι του Ευαγγελισμού στην Trnava κοντά στο Cacak, όπου ηγούμενος ήταν ο Άγιος Παΐσιος.

Μετά την κατάρρευση της εξέγερσης του Καραγεώργη το 1813, οι Τούρκοι εγκαινίασαν ένα βασίλειο τρόμου εναντίον των Σέρβων και επειδή πολλοί που σφάζονταν από τους Τούρκους έμεναν άταφοι ξέσπασε επιδημία στην περιοχή. Οι άνθρωποι επιχείρησαν άλλη εξέγερση υπό τον Hadj-ProdanGligorijevic, και σύντομα συντάχθηκαν μαζί τους οι μοναχοί της Trnava. Η εξέγερση έλαβε χώρα κατά την εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού [14 Σεπτεμβρίου], αλλά καταπνίγηκε από τους Τούρκους. Πολλοί Σέρβοι συνελήφθησαν και κάποιοι εκτελέστηκαν επί τόπου ως προειδοποίηση για τους άλλους.

Ἱερέας Παράσχος Κυρκούδης-Θύμα τῆς Βουλγαρικῆς ἀγριότητος.

Ο ιερέας Παράσχος Κυρκούδης γεννήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 1870 στη Νικίσιανη. Από νέος ξεχώριζε γιά τήν ευσέβειά του. Το 1905 χειροτονήθηκε ιερεύς στή μεγάλη καί ιστορική Μονή τής Εικοσιφοινίσσης. Ώσπου πέθανε υπηρέτησε τό χωριό του. Έπεσε κι αυτός θύμα τής Βουλγαρικής αγριοτητός.

Στήν κατοχή μιά μέρα ο Βούλγαρος Δήμαρχος Νικίσιανης τόν διέταξε νά κάμη ένα γάμο. Ο π. Παράσχος όμως εγνώριζε ότι καί οι δύο μελλόνυμφοι ήσαν έγγαμοι και γι'αυτό προέβαλε αντίσταση. Ο Δήμαρχος τόν ενεθάρρυνε λέγοντας του ότι θα τόν υποστήριξη ο ίδιος καί ό Δεσπότης.

-Μά κύριε Δήμαρχε, αυτό είναι παράνομο, παρετήρησε ό ιερεύς.

Ο Δήμαρχος δέν ήθελε υποδείξεις και ό ιερεύς έπρεπε να προσέχη.

-Και τή ζωή μου νά μού στοιχίση ή αρνησίς μου, πώς αλλιώς να κάμω; είπε ο παπάς. Έφυγε ό Δήμαρχος κάνοντάς του απειλητική σύσταση.

Ό ιερέας καταστενοχωρημένος έμεινε σπίτι αδιάθετος δύο - τρείς ημέρες. Ο Δήμαρχος ενδιαφέρθηκε γιά τήν απουσία τού παπά. Κι όταν είπαν πώς είναι άρρωστος, τού έστειλε ένα Βούλγαρο γιατρό στό σπίτι. Ό γιατρός γνωμάτευσε πώς έπρεπε να πάη στό νοσοκομείο στήν Καβάλα. Αυτό κι έγινε. Αλλά σε δύο - τρείς μέρες ό π. Παράσχος πέθανε, δηλητηριασμένος από τούς Βουλγάρους, κατά κοινήν ομολογίαν.

Ἅγιος ἱερομάρτυς Πλάτων ἐπίσκοπος Μπάνια Λούκα (+4 Μαΐου 1941)-Μένω μέ τό ποίμνιό μου, ὡς ὁ ποιμήν ὁ καλός

"... Εγώ είμαι τοποθετημένος κανονικά και νόμιμα από τίς αρμόδιες αρχές, ώς επίσκοπος τής Μπανια Λούκα και ώς τέτοιος είμαι υποχρεωμένος ενώπιον του Θεού, της Εκκλησίας και του λαού να μεριμνω για το ποίμνιο μου, διαρκώς και τιμιως, δίχως να με επηρεάζουν οι τυχόν καταστάσεις και τα γεγονότα. Έχω συνδέσει αδιάσπαστα τη ζωή και τη μοίρα μου μέ τή ζωή και την τύχη του ποιμνίου μου και εμένω στήν υπεράσπισή του, γιά όλο τον καιρό που ο Κύριος θά μέ έχει στή ζωή.

Μένω μέ τό ποίμνιό μου, ώς ο ποιμήν ό καλός, ο οποίος "τήν ψυχήν αυτού τίθησι υπέρ τών προβάτων".

Γι'αυτά έδωσα υπόσχεση και όρκο, όταν έλαβα τόν επισκοπικό βαθμό και τή διοίκηση της επαρχίας τής Μπανια λούκα και σ' αυτή τήν υπόσχεσή μου παραμένω πιστός και αμετακίνητος, έως ότου μού δοθεί η δυνατότητα καί μονίμως να αποφασίζω γιά τήν ύπαρξή μου και να δίνω τή μαρτυρία τής θελήσεώς μου... "

Ἐθνομάρτυρας καί Ἀγωνιστής τοῦ Βορειοηπειρωτικοῦ Ἑλληνισμοῦ "ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΒΩΖΔΟΣ"

Γεννήθηκε το 1902 στην Κοσοβίτσα. Ο πατέρας του ήταν ιερέας και έτσι ανατράφηκε σε θρησκευτικό περιβάλλον, που του καλλιέργησε την αγάπη του για το Χριστό και την πατρίδα . Τελείωσε το σχολαρχείο στην Αθήνα και μετά το θάνατο του πατέρα του χειροτονήθηκε το 1942 ιερέας.

Ἅγιος Βασίλειος Ἱερομάρτυρας Πρεσβύτερος Ἀγκύρας

Άγιος Βασίλειος Ιερομάρτυρας Πρεσβύτερος Aγκύρας

22 Μαρτίου

Η ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΔΩ

Ἀπολυτίκιον

Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.

Θείου Πνεύματος, τὴ ἐπινεύσει, χρῖσμα ἅγιον, ἱεροσύνης, ἐπαξίως ὑπεδέξω Βασίλειε, ὅθεν ὡς θῦμα βασίλειον ἔθυσας, τῷ βασιλεῖ τῶν αἰώνων τοὺς ἄθλους σου. Πάτερ Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.

Ό άγιος Βασίλειος ήταν πρεσβύτερος της Εκκλησίας της Άγκυρας, στην Γαλατία, επί έπισκοπείας Μαρκέλου, o όποιος τόσο πολύ εναντιώθηκε στον αρειανισμό ώστε υπέπεσε στην αντίθετη αίρεση, καθιστώντας τα τρία θεία Πρόσωπα τρείς όψεις ή εκφάνσεις της θεότητας. Ό άγιος Βασίλειος δεν συμμεριζόταν τις απόψεις αυτές και δίδασκε με ζήλο την αληθινή Πίστη, οδηγώντας πολυάριθμες ψυχές στην ευθεία οδό που φέρνει στον Θεό. Τον παρέδωσαν στον αυτοκράτορα Κωνστάντιο, ομολόγησε την Ορθοδοξία με ακλόνητη σταθερότητα και αφέθηκε ελεύθερος.

Όταν ο Ιουλιανός ο Παραβάτης ανέλαβε την εξουσία (360) και άρχισε να αποπειράται την αποκατάσταση της ειδωλολατρίας, ο γενναίος ομολογητής επί πλέον αγωνίστηκε για να καταγγείλει το μάταιο των ψευδοθεών. Κατηγορήθηκε για βλασφημία κατά του προσώπου του αυτοκράτορα και απάντησε ότι ήθελε να υπακούει στον μόνο Βασιλέα του ουρανού και της γης. Ο ανθύπατος Σατουρνίνος διέταξε να τον τεντώσουν στον τροχό, και όσο τον βασάνιζαν ο άγιος απηύθυνε προς τον Κύριο την ακόλουθη προσευχή: «Κύριε, προαιώνιε Θεέ, σου οφείλω χάρη ότι αξίωσας με να βαδίσω την οδό των όδύνων, την οποίαν ακολουθών βέβαιον είναι ότι θα φθάσω στην χώρα των ζώντων και θα βρεθώ μεταξύ εκείνων ους κατέστησες κληρονόμους των Σών επαγγελιών και ήδη χαίρουν αυτάς».

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυρας Παρθένιος, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως

Ο άγιος ιερομάρτυρας Παρθένιος, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως

24 Μαρτίου

Ο άγιος αυτός Παρθένιος [1] καταγόταν από τη Μυτιλήνη και ήταν γιος ευσεβών γονέων, οι οποίοι τον ανέθρεψαν καλώς και τον έστειλαν σε σχολείο, όπου έμαθε τα ιερά γράμματα σε λίγο καιρό, διότι ήταν ευφυής.

Όταν ενηλικιώθηκε προχώρησε και σε ανώτερα μαθήματα, γραμματικά και φιλοσοφικά, στα οποία πρόκοψε πολύ και έγινε ένας από τους σοφούς του καιρού εκείνου. Καθώς μάλιστα ήταν πολύ ευλαβής και καλός, άφησε τον κόσμο και τα βιωτικά και καταγινόταν με τη μελέτη των θείων γραφών και την παρακολούθηση όλων των ιερών ακολουθιών της Εκκλησίας μας.

Έτσι χειροτονήθηκε κατά σειρά αναγνώστης, υποδιάκονος, διάκονος και ιερέας, και όταν πέθανε ο αρχιερέας της Χίου, εκλέχθηκε από το Πατριαρχείο διάδοχός του και εποίμαινε θεάρεστα το ποίμνιο του Χριστού. Μετά από αρκετά χρόνια, με απόφαση της Αγίας και ιεράς Συνόδου των αρχιερέων, ανήλθε και στον πατριαρχικό θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως, το έτος 1656.

Ο μισόκαλος όμως διάβολος δεν υπέφερε να βλέπει τον λύχνο να λάμπει επάνω στη λυχνία, και για να τον βγάλει από τη μέση ετοίμασε την ακόλουθη επιβουλή.

Ο ηγεμόνας των Τατάρων (Ταταρ-χαν) του καιρού εκείνου έστειλε για κάποια υπόθεση έναν πρέσβη στον Χάτμανο, δηλαδή τον αρχηγό (αταμάν) των Κοζάκων [2]. Ο πρέσβης αυτός, όταν πήγε εκεί, είδε έναν Μητροπολίτη πρώην Νικαίας να κάθεται τιμητικά με τον ηγεμόνα και να έχει πολλή παρρησία εκεί, και τον φθόνησε. Επιστρέφοντας λοιπόν στον ηγεμόνα των Τατάρων είπε πολλά σε βάρος αυτού του Μητροπολίτη, και ότι σίγουρα είναι σταλμένος εκεί από τον Πατριάρχη ως επίβουλος και προδότης της βασιλείας των Τούρκων.

Ο ηγεμόνας έγραψε στον βεζύρη όσα του είπε ο πρέσβης, και ο βεζύρης έστειλε αμέσως και έφεραν μπροστά του τον Πατριάρχη. Αφού τον εξέτασε με επιμέλεια για όλες εκείνες τις κατηγορίες, τον βρήκε εντελώς αθώο. Όμως για να μην προσβάλει τον ηγεμόνα των Τατάρων, ότι λέει ψέμματα, παρέδωσε τον Πατριάρχη στον έπαρχο της Πόλης για να τον θανατώσει ως προδότη, εκτός αν θελήσει να τουρκέψει, οπότε θα τους βεβαίωνε ότι είναι ένα με αυτούς και δεν τους επιβουλεύεται.

Ἅγιος Νέος Ἱερομάρτυς καί Ὁμολογητής Νικόλαος Προμπάτωφ.

Άγιος Νέος Ιερομάρτυς και Ομολογητής Νικόλαος Προμπάτωφ.

11 Νοεμβρίου.

Ο Ιερομάρτυς Νικόλαος γεννήθηκε το 1874 στο χωριό Ίγνάκεβο, κοντά στην πόλη Κάντομα της επαρχίας Ταμπώφ. Ήταν ό μικρότερος γιός του ιερέα π. Αλεξάνδρου Προμπάτωφ καί της πρεσβυτέρας Έλικωνίδας.

Σπούδασε στο Εκκλησιαστικό Σχολείο Κασιμόφσκι και στο Εκκλησιαστικό Σεμινάριο του Ταμπώφ υπό συνθήκες μεγάλης ανέχειας. Τά ρούχα του ήταν τόσο φθαρμένα, πού οι συμμαθητές του τον κορόιδευαν και οι καθηγητές του τον μάλωναν.

Τελειώνοντας το σεμινάριο, νυμφεύθηκε τη Βαρβάρα Άλγκεμπράίστοβα, κόρη του ιερέα του χωριού Τεμίρεβο. Μετά τον γάμο τους ό Νικόλαος και ή Βαρβάρα, σύμφωνα μέ ευσεβή συνήθεια της εποχής, έκαναν ένα προσκύνημα στη Μονή του Σάρωφ.

Σε ηλικία είκοσι πέντε χρόνων ό Νικόλαος χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και διορίστηκε στο χωριό Τεμίρεβο, όπου επί μία επταετία άσκησε τά έφημεριακά του καθήκοντα μέ προσοχή και ακρίβεια. Στη συνέχεια, το 1906, μετατέθηκε στο χωριό Άγκλομάζωφ, του οποίου ό ωραίος ξύλινος Ναός των Θεοφανείων είχε κατασκευαστεί στα 1779.

Ώς λειτουργός ό π. Νικόλαος ήταν υποδειγματικός. Πριν από κάθε Λειτουργία προσευχόταν θερμά για πολλή ώρα. Τελούσε τις ιερές ακολουθίες μέ μεγάλη ευλάβεια και κατάνυξη.

5η Σεπτεμβρίου. Ἱερομάρτυρος ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ἡγου­μένου τῆς μονῆς τοῦ ὁσίου Συμεών τοῦ Στυλίτου

Μνήμη του αγίου ιερομάρτυρος ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ηγου­μένου της μονής του οσίου Συμεών του Στυλίτου εν ΜΠΡΕΣΤ – ΑΙΤΟΒΣΚ .

5η Σεπτεμβρίου.

Ο άγιος Αθανάσιος γεννήθηκε στην Βίλνα (σημερ. πρωτεύου­σα της Λιθουανίας) της Μικρορωσίας το 1596, τον ίδιο χρόνο πού έγινε στο Μπρέστ-Λιτόβσκ η ψευδοένωση μεταξύ της Ρώμης και ορισμένων Ρώσων επισκόπων. Γιος ευγενούς στην καταγωγή Λιθουανού, αρκετά πτωχού παρά ταύτα, έλαβε ευρεία και σπάνια μόρφωση για την εποχή του. Ήταν κάτοχος πολλών ξένων και αρχαίων γλωσσών και βαθύς γνώστης τόσο των Πατέρων της Εκκλησίας, όσο και των φιλοσόφων και θεολόγων της Δύσεως.

Για λίγα χρόνια ό άγιος εργαζόταν ως οικοδιδάσκαλος, ώσπου το 1627 εκάρει μοναχός στην μονή του Χουτίν, κοντά στην Όρσα της Μικρορωσίας (σημερ. Λευκορωσία). Ίο προπύργιο αυτό της Ορθοδοξίας, πού έμεινε απείρακτο από τις πολωνικές δυνάμεις κατοχής, διαδραμάτισε σπουδαίο ρόλο στο να αντισταθεί ό ορθόδοξος λαός κατά της ρωμαιοκαθολικής προπαγάνδας. Εν συνεχεία ο Αθα­νάσιος συμπλήρωσε την μοναχική του κατάρτιση και σε άλλα ονο­μαστά μοναστήρια. Όταν χειροτονήθηκε ιερεύς, ό μητροπολίτης Κιέβου Πέτρος Μογίλας (1596-1647) του ανέθεσε την ανακαίνιση της μονής του Κουπυάτιτσκ. Μετά από θεία αποκάλυψη, έκανε ένα επικίνδυνο ταξίδι στην Μόσχα, διασχίζοντας εδάφη κατεχόμενα από Πολωνούς, με σκοπό να έκθεση στον τσάρο την κακή στάση των τοπικών άρχων έναντι των ορθοδόξων στις βορειοδυτικές περιοχές της Ρωσίας και να ζητήσει συνδρομή για την ανακαίνιση της μονής του. Με την βοήθεια της Παναγίας επέτυχε στην αποστολή του και άρχισε τις εργασίες. Δύο χρόνια όμως αργότερα αναγκάσθηκε να τις εγκατάλειψη, διότι εξελέγη ηγούμενος της μονής του όσιου Συμεών του Στυλίτου στο Μπρέστ-Λιτόβσκ.