ΓΙΑ ΤΟ «ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ»
Ἤγουν, περί παιδείας ἐμπεριστάτου
σχόλιον στηλιτευτικόν.
Μπερκουτάκης Μιχαήλ
Θεολόγος – Ἐκπαιδευτικός
Ἡ ἱστορία,
ὡς γνωστόν, εἶναι ἡ μελέτη καί ἡ γνώση τοῦ παρελθόντος. Ἡ
γνώση, ὅμως, αὐτή ἀποκτᾶ νόημα καί ἀξία μόνον ὅταν
λειτουργεῖ ὡς ἀσφαλής ὁδηγός τῶν σύγχρονων λαῶν καί ἀνθρώπων.
Ὅταν, δηλαδή, λειτουργεῖ ὡς φάρος πνευματικός, πού μᾶς
ὁδηγεῖ μέ ἀσφάλεια στή μίμηση τῶν ἀγαθῶν ἔργων τῶν προγόνων
μας ἤ, κατά ἀντίστροφη ἔννοια, στήν ἀποφυγή τῶν ὅποιων
ἑκούσιων καί ἀκούσιων σφαλμάτων τους. Μία ἱστορία
πού δέν λειτουργεῖ ὡς ἀσφαλής ὁδηγός τοῦ ἀνθρώπου στήν πορεία
του ἀπό τό παρόν πρός τό μέλλον δέν εἶναι μόνο μία νεκρή καί
ἄχρηστη ἱστορία, ἀλλά, πολύ περισσότερο, εἶναι μία
ἀνόητη καί ἐπικίνδυνη ἱστορία, μία ἱστορία πού μπορεῖ, νά
ὁδηγήσει λαούς καί ἀνθρώπους στό γκρεμό καί τήν τέλεια
καταστροφή. Συνεπῶς, ἡ ὀρθή καταγραφή, γνώση καί
ἑρμηνεία τῆς ἱστορίας ἀποτελεῖ τήν ἀπαραίτητη
προϋπόθεση κάθε μορφῆς προόδου καί σέ συλλογικό καί σέ
προσωπικό ἐπίπεδο.
|
| Μέ βάση,
λοιπόν, τή θεμελιώδη αὐτή ἀντίληψη γιά τήν ἱστορία καί τό
ρόλο της μέσα στό σύγχρονο κόσμο, θά προσπαθήσουμε, τό κατά
δύναμιν, νά προσεγγίσουμε τό ἐπίκαιρο θέμα τῆς παιδείας τοῦ
ὑπόδουλου ἑλληνισμοῦ στά χρόνια της τουρκοκρατίας.
Χαρακτηρίζουμε, μάλιστα, τό θέμα μας ὡς ἐπίκαιρο, γιατί
σχετίζεται ἄμεσα τόσο μέ τήν ἐθνική ἑορτή τῆς 25ης Μαρτίου
ὅσο καί μέ τό ζήτημα τοῦ περιεχομένου τῶν νέων σχολικῶν
βιβλίων τοῦ μαθήματος τῆς ἱστορίας (καί, κυρίως, αὐτοῦ τῆς
ΣΤ΄ τάξης τοῦ δημοτικοῦ). |

