Περί ἀναισθησίας

Αναισθησία και στα σώματα και στις ψυχές είναι απονεκρωμένη αίσθηση, πολυκαιρισμένη και μονιμοποιημένη αμέλεια, ναρκωμένη σκέψη. Είναι μητέρα της λήθης.

Ο ανάλγητος είναι άφρων φιλόσοφος. Είναι αυτός που εξηγεί το θέλημά του Θεού στους άλλους προς δική του κατάκριση. Αυτός που είναι τυφλός και διδάσκει τους άλλους πώς να βλέπουν. Μιλά στους άλλους για τη θεραπεία του τραύματός των, ενώ συνεχώς ερεθίζει και χειροτερεύει το δικό του. Μιλά εναντίον του πάθους, και συνεχώς τρέφεται με όσα το προκαλούν. Ικανοποιώντας το εξοργίζεται κατά του εαυτού του και δεν ντρέπεται τα λόγια του ο ταλαίπωρος.

«Περί πνευματικῆς ἀναισθησίας» μέρος η΄

 

 

ΟΜΙΛΙΑ1η

π.Ἀθανασίου Μυτιληναίου

“Λόγοι Ἀφυπνίσεως”

 Τρόποι ἀποφυγῆς τῆς πνευματικῆς ἀναισθησίας.

  Ὅπως ἀντιλαμβάνεσθε, ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος δέν ἔχει καταληφθεῖ ἀπό τήν ἀναισθησία ὁλοκληρωτικά, ὁ ὁποῖος ἔχει ἀκόμη κάποια εὐαισθησία , ἀνησυχεῖ μήπως καταληφθεῖ ἀπ᾿ αὐτή τήν μαινάδα, ὅπως λέγει ὁ ἱερός Πατήρ, καί σκέφτεται πῶς θά μποροῦσε νά ἀπαλλαγεῖ ὁλότελα ἀπό τήν ἀναισθησία.

 

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος γι᾿ αὐτόν τόν σκοπό συνιστᾶ τά ἑξῆς.

«Ἐπίμενε μελετῶν ἀγρυπνίᾳ πολλῇ κρίσιν αἰωνίαν», νά ἐπιμένεις νά μελετᾶς μέ πολλή ἀγρυπνία, δηλαδή πολύ νά μελετᾶς, «κρίσιν αἰωνίαν», ὅτι θά κριθοῦμε· νά μελετᾶς βιβλία καί κείμενα τέτοια, τά ὁποῖα ὁμιλοῦν γιά τήν Κρίση τοῦ Θεοῦ.

 »Ὅρα τήν ἐμήν αἰτίαν πόσον ἐν σοί τίκτομαι, καί κατά τῆς μητρός αὐτῆς – δηλαδή τῆς αἰτίας– ἀγωνίζου». Ἐρεύνησε ποῦ ὀφείλεται αὐτή σου ἡ ἀναισθησία, σέ τί πάθος, σέ τί κατάσταση ὀφείλεται, καί ὅταν βρεθεῖς ὅτι εἶναι στή γαστριμαργία ἤ στή φιλαργυρία, τότε νά πολεμήσεις αὐτή τήν αἰτία.

«Περί πνευματικῆς ἀναισθησίας» μέρος ζ΄

ΟΜΙΛΙΑ 1η

 π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου

“Λόγοι Ἀφυπνίσεως”

 Ὁ ἀναίσθητος καί οἱ εὐσεβεῖς.

 Τώρα ὅμως ὁ ἀναίσθητος θά πάρει ἐπιθετική στάση ἀπέναντι σ᾿ ἐκείνους πού ἔχουν αἴσθηση. Εἶναι πολύ φυσικό· διότι ὁ ἀναίσθητος ἀναισθητεῖ μέν γιά τά πνευματικά, ἀλλά εἶναι πολύ θερμός καί ἐπιθετικός ἐναντίον ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἔχουν αἴσθηση πνευματική. «Ἐγώ κατανυσσομένους ὁρῶσα μυκτηρίζω». Ἅμα βλέπω ἄλλους οἱ ὁποῖοι κατανύγονται, ἔχουν θρησκευτικότητα, ἔχουν πνευματικότητα, ἐγώ αὐτούς τούς κοροϊδεύω. «πάντα τά τικτόμενα ἐξ ἀνδρείας καί πόθου ἀγαθά, ἐγώ ἀποκτέννειν ὑπό τοῦ ἐμέ γεγενηκότος πατρός μεμάθηκα», ἔτσι μέ ἔμαθε ὁ Διάβολος, ὁ πατέρας μου· νά σκοτώνω ὅ,τι βλέπω νά γεννιέται καί νά γίνεται ἔργο ἀπό τήν ἀνδρεία καί ἀπό τόν εὐσεβῆ πόθο· ἐγώ θά πάω νά τό καταστρέψω!

 Ὁ ἀναίσθητος καί ἡ... καλή ζωή.

«Περί πνευματικῆς ἀναισθησίας» μέρος στ΄

ΟΜΙΛΙΑ 1η

π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου

“Λόγοι Ἀφυπνίσεως”

Κατά τή θεία Λατρεία στέκονται πέτρινοι!

«Ἐν προσευχῇ παριστάμενοι, λιθώδεις ὅλοι καί σκληροί καί σκοτεινοί τυγχάνουσι.»¹, ἐνῶ παρίστανται στήν προσευχή, εἶναι ἐξ ὁλοκλήρου πετρώδεις καί σκληροί καί σκοτεινοί.

Τούς βλέπετε νά πᾶνε στήν ἐκκλησία ἤ νά στέκονται σέ μία ὁμήγυρι προσευχομένων ἀνθρώπων. Πῶς ὅμως μένουν; Λιθώδεις, πέτρινοι· οὐδεμία συγκίνηση, οὐδεμία κατάνυξη τῆς καρδιᾶς, τίποτα. Καμία αἴσθηση· τίποτε! Σκληροί, σκοτεινοί! Σκληρό μάτι! Σέ βλέπουν μέ ἕνα μάτι σκληρό, πού πολλές φορές γυαλίζει· ἕνα μάτι σκοτεινό, ἀβυσσῶδες, πού ἄν μποροῦσες νά σκύψεις στό χεῖλος αὐτῆς τῆς ἀβύσσου, θά τρόμαζες μέ τό τί ὑπάρχει στόν ἀπύθμενο πυθμένα αὐτῆς τῆς κολάσεως τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου τοῦ σκοτεινοῦ!

Ἀλλά ἄς ἔλθω καί στά ἠπιώτερα. Βλέπετε πῶς μπαίνουν στήν ἐκκλησία Χριστιανοί, ἄνθρωποι βαπτισμένοι. Δέν λέω γιά τούς τουρίστες, τούς ξένους, πού κι αὐτοί ὑποτίθεται ὅτι εἶναι Χριστιανοί, εἴτε Προτεστάντες εἶναι εἴτε ὅ,τι ἄλλο θέλετε, αἱρετικοί φυσικά. Δέν λέω γι᾿ αὐτούς· λέω γιά τούς Ἕλληνές μας, τούς Χριστιανούς μας, τούς Ὀρθοδόξους, τούς βαπτισμένους, πού ἀκοῦνε τήν καμπάνα καί πηγαίνουν στήν ἐκκλησία τῆς ἐνορίας τους ἤ τοῦ χωριοῦ τους. Τώρα πλέον μεγάλωσαν... πῆγαν στό Πανεπιστήμιο, διδάχθηκαν τήν ἀθεΐα. Ὄχι πώς τό Πανεπιστήμιο αὐτό καθ᾿ ἑαυτό διδάσκει ἀθεΐα· ἡ γνώση δέν ὁδηγεῖ στήν ἀθεΐα· ἡ ἀθεΐα εἶναι ἀρρώστια τῆς γνώσεως. Πῶς μπαίνουν στήν ἐκκλησία μέσα; Μέ τά χέρια στίς τσέπες... σάν νά πηγαίνουν στό καφενεῖο! Ἴσως κάποτε νά μποῦν μέσα στόν χῶρο τόν ἱερό καί μέ τσιγάρο! Προκειμένου νά φωτογραφίσουν τοιχογραφίες, γιατί μόνο γιά τήν τέχνη ἐνδιαφέρονται καί ἀσχολοῦνται, κι ὄχι γιά τόν εἰκονιζόμενο Ἅγιο –αὐτά πού λέω εἶναι πραγματικά- δέν διστάζουν νά πατήσουν ἐπάνω καί σ᾿ αὐτή τήν Ἁγία Τράπεζα! Ὁπουδήποτε εἶναι ἱκανοί νά πατήσουν, προκειμένου νά φθάσουν μία τοιχογραφία μέ τόν φακό τῆς μηχανῆς τους καί νά φωτογραφίσουν τήν εἰκόνα! Εἶναι πραγματικά αὐτά πού σᾶς λέω· δέν εἶναι φανταστικά. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί δέν ἔχουν συναίσθηση ποῦ βρισκονται;...

Ἀναισθητοῦν μπροστά στήν Ἁγία Τράπεζα!

Ἀλλά γιατί νά τά λέω ἐγώ; τά λέει ὁ ἱερός Πατήρ στή συνέχεια. «τήν ἱεράν τράπεζαν βλέποντες, ἀναισθητοῦσι»· βλέπουν τήν ἁγία Τράπεζα, καί μένουν ἀναίσθητοι.

Ἀκοῦστε. Ὅταν μεταφερόταν ἡ Κιβωτός τοῦ Θεοῦ ἀπό τή Βηθλεέμ στήν Ἱερουσαλήμ καί ἡ ἅμαξα πού τήν μετέφερε ἔγειρε σέ μιά λακκούβα καί κινδύνεψε ἡ κιβωτός νά ἀνατραπεῖ, ὁ Ὀζά, ἀπό εὐλάβεια, ἔσπευσε νά τήν κρατήσει γιά νά μήν πέσει· καί πέθανε ἀμέσως! Τιμωρήθηκε διότι δέν ἦταν Λευΐτης, καί δέν ἐπιτρεπόταν σέ μή Λευΐτη νά ἐγγίσει τήν Κιβωτό τοῦ Θεοῦ. Ἡ ὁποία -τί ἦταν;– ἦταν ἀπό ξύλο ἀκακίας, ἐπενδεδυμένη ἀπό μέσα κι ἀπ᾿ ἔξω μέ φύλλο χρυσοῦ, καί εἶχε μέσα τίς λίθινες πλάκες, πάνω στίς ὁποῖες πλάκες ἦταν γραμμένος ὁ Νόμος τοῦ Θεοῦ². Συγκρίνεται ὅμως ἡ Κιβωτός τῆς Διαθήκης μέ τήν ἁγία Τράπεζα, ὅπως λέγει ὁ ἱερός Χρυσόστομος;...³ Ἐκείνη ἡ Κιβωτός τί εἶχε; Πέτρινες πλάκες. Ἐδῶ τί ἔχει, παρακαλῶ, ἡ Τράπεζα ἡ Ἁγία τῆς Ἐκκλησίας; Ἔχει αὐτόν τόν ζῶντα Λόγον, τόν ἐνανθρωπήσαντα, ὑπό τά εἴδη τοῦ ἄρτου καί τοῦ οἴνου, πού βρίσκονται πάνω της! Κι ἐσύ ἐγγίζεις καί πατᾶς καί βλέπει ἀναιδῶς, καί δέν κατανύγεσαι καί δέν αἰσθάνεσαι ντροπή, ὅταν τά Χερουβείμ καί τά Σεραφείμ, πού κυκλώνουν τήν Ἁγία Τράπεζα κατά τή διάρκεια τῆς Θείας Λειτουργίας, κρύπτουν ἀπό συστολή τά πόδια τους μέ τίς δύο φτεροῦγες, καί τά πρόσωπά τους μέ τίς ἄλλες δύο φτεροῦγες, γιατί δέν μποροῦν νά βλέπουν τή Θεία δόξα;! Σύ μένεις ἀναίσθητος;!...

Ἀναισθητοοῦν μπροστά καί στά Τίμια Δῶρα!

Ἀλλά μόνον αὐτό; «τοῦ Δώρου μεταλαμβάνοντες, συνεχίζει ὁ ἅγιος Πατήρ, ὡς ἐπί γεύσι ψιλοῦ ἄρτου διάκεινται». Πραγματικά λιθώδεις ἄνθρωποι! πραγματικά πέτρινοι ἄνθρωποι! Πηγαίνουν καί κοινωνοῦν – γιατί;– γιατί ἔρχονται Χριστοῦγεννα... καί γιατί πρέπει νά κοινωνήσουν, ἐπειδή εἶναι Χριστούγεννα... Καί κλωτσῶντες καί κλωτσώμενοι, διαπληκτιζόμενοι, θυμώνοτες, ὑβρίζοντες ἐνίοτε καί σπρωχνώμενοι, ἔρχονται νά κοινωνήσουν!⁴ Τί κοινώνησαν; Κρασί καί ψωμί! Ἔτσι πιστεύουν· ψιλόν ἄρτο καί ψιλόν οἶνο –τό ψι μέ γιῶτα– δηλαδή σκέτο κρασί καί σκέτο ψωμί. Ἔτσι τό αἰσθάνονται. Τί πήρανε; Τίποτα· οὐδεμία αἴσθηση. Θά ᾿πρεπε ὅμως νά νοιώθουν ὅπως τότε οἱ Μαθητές, πού ἔβλεπαν τόν Κύριο καί ποῦ μποροῦσαν νά ἐγγίζουν καί νά ἅπτωνται τόν Λόγον τοῦ Θεοῦ! «καί αἱ χεῖρες ἡμῶν ἐψηλάφησαν, θά πεῖ ὁ εὐαγγελιστής Ἰωάννης στήν ἐπιστολή του, περί τοῦ λόγου τῆς ζωῆς»⁵. Τότε οἱ Μαθητές δέν ψηλάφησαν τόν Ἰησοῦ· ψηλάφησαν τόν Θεῖο Λόγο!

Κι ἐσύ, ὅταν γεύεσαι αὐτό πού ἀντιλαμβάνονται οἱ αἰσθήσεις σου, τά μάτια σου κι ἡ γεύση σου καί τά λοιπά, δέν εἶναι κρασί καί ψωμί, ἀλλά εἶναι αὐτός ὁ Θεῖος Λόγος, αὐτός ὁ Θεῖος Λόγος ὁ ἐνανθρωπήσας! Κι ἐσύ τό θεωρεῖς ὅτι εἶναι τίποτα;! Τότε γιατί πᾶς καί κοινωνεῖς; Φῦγε μακρυά· τουλάχιστον δήλωσέ του ὅτι δέν εἶσαι Χριστιανός, ὅτι δέν θέλεις νά εἶσαι Χριστιανός. Δέν μπορεῖ νά ἐμφανίζεται κανείς, ἀγαπητοί μου, ὡς λιθώδης ἄνθρωπος, ἀναίσθητος, μπροστά στό ἁγιώτατο καί ἱερότερο Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας, πού ἀποτελεῖ τήν καρδιά, τόν νοῦ, τό ἄλφα καί τό ὠμέγα τῆς χριστιανικῆς μας Πίστεως, πού εἶναι αὐτός ὁ ἐνανθρωπήσας Θεός Λόγος.

Συνεχίζεται....

Τέλος καί τῇ Τρισηλίῳ Θεότητι

κράτος, αἶνος καί δόξα εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Ἀμήν.

Ἐκδόσεις: «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»

Ἱ. Μ. Κομνηνείου «Κοιμήσεως Θεοτόκου» καί «Ἁγίου Δημητρίου»

400.07 Στόμιον Λαρίσης.

Τηλ. & Fax.: 24950.91220.

1Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Σιναΐτης, Κλῖμαξ, Λόγος ΙΖ΄, παρ. Ε΄, Ἔκδ. Ἱ. Μ. Παρακλήτου, Ὠρωπός Ἀττικῆς, 1978, σ. 225.

2Βλ. Β΄ Βασσ. Στ ΄ : 3-7.

3Βλ. Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, Πρός Θεόδωρον ἐκπεσόντα καί περί μετανοίας λόγος α΄, 1, 21: «Αὕτη γάρ... πολλῷ τιμιωτέρα ἐκείνων σύμβολα εἰς τήν σήν ἐναπέκειτο ψυχήν· οὗτος ἁγιώτερος ἐκείνου ὁ ναός· οὐδέ γάρ χρυσῷ καί ἀργύρῳ, ἀλλά τῇ τοῦ Πνεύματος ἀπέστιλβε χάριτι· καί ἀντί τῶν Χερουβίμ καί τῆς κιβωτοῦ, τόν Χριστόν καί τόν τούτου Πατέρα καί τόν Παράκλητον εἶχεν ἱδρυμένον ἐν ἑαυτῷ. Εἰς τόν Ματθαῖον, Ὁμιλία ΛΒ΄, MPG 57, 384, 54-55: «Καί γάρ ἡ τράπεζα αὕτη πολλῷ τιμιωτέρα καί ἡδίων, καί ἡ λυχνία τῆς λυχνίας.».

4Πρβλ. Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, Εἰς τήν γενέθλιον ἡμέραν τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, MPG 49, 360- 361: «Μέλλοντες προσιέναι τῇ φρικτῇ καί θείᾳ ταύτῃ τραπέζῃ καί ἱερᾷ μυσταγωγίᾳ, μετά φόβου καί τρόμου τοῦτο ποιεῖτε, μετά καθαροῦ συνειδότος, μετά νηστείας καί προσευχής, μή θορυβοῦντες, μηδέ λακτίζοντες, μηδέ ὠθοῦντες τούς πλησίον· ἐσχάτης γάρ τοῦτο παρανοίας, καί καταφρονήσεως οὐ τῆς τυχούσης. Διό καί πολλήν ἐπάγει τοῖς ταῦτα ποιοῦσι τήν κόλασιν καί τήν τιμωρίαν.». Εἰς τό ἅγιον καί σωτήριον βάπτισμα τοῦ Χριστοῦ, MPG 49, 369: «Οἶδα ὅτι πολλοί παρ᾿ ἡμῖν διά τήν τῆς ἑορτῆς συνήθειαν τῇ ἱερᾷ ταύτη προσδραμοῦνται τραπέζῃ. Ἔδει μέν οὖν μή ἑορτάς παρατηρεῖν, ἡνίκα ἄν δέοι κοινωνεῖν, ἀλλά τό συνειδός καθαίρειν, καί τότε τῆς ἱερᾶς ἅπτεσθαι θυσίας.».

5Α΄ Ἰωάν. Α΄ : 1.

«Περί πνευματικῆς ἀναισθησίας» μέρος ε΄

ΟΜΙΛΙΑ 1η

π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου

“Λόγοι Ἀφυπνίσεως”

Ὄχι μόνο ἀναίσθητοι, ἀλλά καί θηριώδεις!

Καί συνεχίζει ὁ ἱερός Πατήρ, προσωποποιώντας τήν ἀναισθησία, καί λέγει: «Οἱ ἐμοί ὑπόσπονδοι», ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι μέ λατρεύουν καί μοῦ προσφέρουν σπονδή, «νεκρούς ὀρῶντες γελῶσιν», βλέπουν νεκρούς καί γελοῦν.

Ἀλλά, ἄς μοῦ ἐπιτραπεῖ, εἶναι πολύ εὐρεῖα αὐτή ἡ παρατήρηση ἐδῶ τοῦ ἱεροῦ Πατρός. Δέν εἶναι μόνον οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖνοι πού ἁπλῶς βλέπουν νεκρούς καί γελοῦν. Τό νά δεῖς ἕναν πού πέθανε ἤ πού πεθαίνει καί νά γελᾶς, εἶναι ἕνα κάτι· τό νά παίρνεις ὅμως ἕναν γερό ἄνθρωπο, ἕναν ζωντανό ἄνθρωπο, καί νά τόν βασανίζεις καί νά γελᾶς μέ τό νά γίνεσαι θηριώδης ἀπέναντί του, αὐτό εἶναι πολύ βαρύτερο ἀπό τό νά γελᾶς μπροστά σέ ἕναν νεκρό.

«Περί πνευματικῆς ἀναισθησίας» μέρος δ΄

ΟΜΙΛΙΑ 1η

π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου

“Λόγοι Ἀφυπνίσεως”

Οἱ δύο φάσεις τῆς ἀναισθησίας.

Ἡ ἀναισθησία, ἀγαπητοί μου, ἔχει δύο φάσεις· ἡ δεύτερη φάση λέγεται πώρωση. Σ᾿ αὐτή δέν ὑπάρχει οὐδεμία δυνατότητα πλέον διακρίσεως τοῦ καλοῦ ἀπό τό κακό. Ἐκεῖνος πού ἔχει πάθει πώρωση δέν ξεχωρίζει τί εἶναι καλό καί τί κακό· δηλαδή ἔχει παντελή ἔλλειψη αὐτογνωσίας. Μπορεῖ νά κάνει τό κακό, νά κάνει ἔγκλημα, καί νά γελᾶ! νά μήν αἰσθάνεται ἀπολύτως τίποτε. Ἀπολύτως! Ἔχουμε τό φαινόμενο τῆς πωρώσεως· εἶναι ἡ ἀναισθησία στό τελευταῖο της στάδιο. Ὁ ἄνθρωπος αὐτός πιά δέν ἔχει ἐλπίδα νά σωθεῖ· εἶναι νεκρός, πνευματικά νεκρός.

Ἀλλά ἡ πρῶτη φάση, ἡ πιό συνηθισμένη, εἶναι αὐτή πού τήν συναντᾶμε στούς Χριστιανούς μας, ὅπως θά δεῖτε στή συνέχεια τῆς ἀναλύσεως, σ᾿ ἕνα βαθμό ὑπερβολικά ἁπλωμένο καί βαθύ. Ἐμφανίζεται σέ αὐτή ἡ ἀναισθησία εἴτε ὡς πρακτική ἀμετανοησία εἴτε ὡς μή πρόοδος στήν πνευματική ζωή.

«Περί πνευματικῆς ἀναισθησίας» μέρος γ΄

ΟΜΙΛΙΑ 1η

π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου

“Λόγοι Ἀφυπνίσεως”

Ἀναισθησία: μία βαρύτατη νόσος.

Τί εἶναι αὐτή ἡ πνευματική ἀναισθησία; Κατ᾿ ἀρχάς εἶναι νόσος, εἶναι ἀρρώστια· ὅπως ἀκριβῶς θά λέγαμε ὅτι αὐτός ὁ ἄνθρωπος δέν βλέπει, συνεπῶς κάτι ἔχουν τά μάτια του, εἶναι ἄρρωστα· ἤ δέν ἀκούει· κάτι ἔχουν τά αὐτιά του, δέν ἀκούει. Νόσος ὅμως βαρύτατη. Βαρύτατη!

Ὁ Διάβολος ἐπιδιώκει τή βλάβη τῶν αἰσθήσεών μας,

ἐνῶ ὁ Χριστός τή θεραπεία τους.

Ἄς μοῦ ἐπιτραπεῖ μία παρέκβαση· ἀνοίγω μιά παρένθεση. Ξέρετε γιατί οἱ δαίμονες κυριαρχοῦσαν πάνω στούς ἀνθρώπους καί τούς ἔκαναν δαιμονισμένους ἤ κουφούς ἤ τυφλούς ἤ παραλυτικούς; Γιά νά μή μποροῦν νά πᾶνε νά ἀκούσουν, νά περπατήσουν καί νά ἀκούσουν τά λόγια τοῦ Θεοῦ ἤ νά δοῦν μέ τά μάτια τους τά θαυμάσια τοῦ Θεοῦ.

Μήν πηγαίνετε πολύ μακρυά. Ὅταν ἕνας ἄνθρωπος λέει «ὅταν θά γεράσω θά μετανοήσω», ὅταν ἔρχεται τό γῆρας –πού εἶναι γνωστό ὅτι δέν ἔρχεται μόνο του, ἀλλά συνοδεύεται μέ τήν καταστροφή τῶν αἰσθήσεων– ὁ ἄνθρωπος δέν ἀκούει πιά πολλές φορές ἤ δέν βλέπει. Πάει ὁ πνευματικός στό κρεββάτι τοῦ θανάτου καί προσπαθεῖ νά ἐπικοινωνήσει μέ τόν ἄνθρωπο αὐτό, πού κάποτε ἔλεγε «ὅταν θά γεράσω θά μετανοήσω»· ἀλλά ματαίως, ἡ ἐπικοινωνία εἶναι ἀδύνατη.

«Περί πνευματικῆς ἀναισθησίας» μέρος β΄

ΟΜΙΛΙΑ 1η

π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου

“Λόγοι Ἀφυπνίσεως”

Ἡ πνευματική ἀναισθησία τοῦ νέου Ἰσραήλ.

– Ἀνάγκη αὐτοκριτικῆς.

Τίθεται ὅμως ἕνα ἐρώτημα· ἕνα ἐρώτημα γιά αὐτοκριτική. Μήπως αὐτή ἡ πνευματική ἀναισθησία δέν ὑπάρχει μόνο στόν λαό τοῦ Ἰσραήλ, ἀλλά ὑπάρχει καί στόν νέον Ἰσραήλ, τόν Ἰσραήλ τῆς χάριτος, δηλαδή τό χριστιανικό ἔθνος; –ὅταν λέμε χριστιανικό ἔθνος, ἐννοοῦμε τούς ἁπανταχοῦ τῆς γῆς Χριστιανούς. Μήπως καί στούς Χριστιανούς ὑπάρχει αὐτή ἡ πνευματική ἀναισθησία;

Πρέπει νά ὁμολογήσουμε ὅτι τουλάχιστον στίς ἡμέρες μας αὐτή ἡ πνευματική ἀναισθησία ὑπάρχει, καί μάλιστα σέ ποσοστό τρομακτικό καί σέ βαθμό ἀπελπιστικό. Οἱ Χριστιανοί μας σήμερα εἶναι πνευματικά ἀναίσθητοι. Οἱ Χριστιανοί μας!

«Περί πνευματικῆς ἀναισθησίας» μέρος α΄

ΟΜΙΛΙΑ 1η

π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου

“Λόγοι Ἀφυπνίσεως”

«ὥρα ἡμᾶς ἤδη ἐξ ὕπνου ἐγερθῆναι»

Ρωμ: ιγ΄ : 11

Σωματικές αἰσθήσεις, βλάβες καί νέκρωσή τους.

Ἐάν κάποτε διαπιστώσουμε ὅτι μία αἴσθησή μας δέν ἀνταποκρίνεται λειτουργικῶς, ἀνησυχοῦμε καί καταφεύγουμε στόν γιατρό. Ὅταν ἐπί παραδείγματι τά μάτια μας ἀλλοιώνουν τό σχῆμα ἤ τό χρῶμα τῶν ἀντικειμένων, ἤ ἀκόμη τά αὐτιά μας δέν μποροῦν νά συλλάβουν χαμηλῆς ἀντάσεως ἤ ὑψηλῆς συχνότητος ἤχους, ὁμοίως ἀνησυχοῦμε, καί καταφεύγουμε στόν γιατρό. Ἐάν ὑπάρχει αὐτή ἡ κατάσταση, ἐάν δηλαδή οἱ αἰσθήσεις δέν μᾶς πληροφοροῦν ἐπακριβῶς ἀλλά ἀσθενοῦν, τότε ἀντιλαμβάνεσθε ὅτι δέν μποροῦμε νά ἔχουμε εἰκόνα τοῦ ἐξωτερικοῦ μας κόσμου· ἀλλά ἐάν δέν ἔχουμε εἰκόνα τοῦ ἐξωτερικοῦ μας κόσμου, δέν μποροῦμε νά προσαρμοσθοῦμε σ᾿ αὐτόν.