Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Διάλογος γιὰ τὸν ἀρειανὸ ἐπίσκοπο ποὺ ἐπιχείρησε νὰ καταλάβει Ὀρθόδοξο ναό

[…]

[Διάκονος] Πέτρος. Όπως βεβαιώνεις, έτσι είναι. Αλλά θαυμάζω την οικονομία της θείας ευσπλαγχνίας πάνω σε μας τους αναξίους. Γιατί μετριάζει την αγριότητα των Λογγοβάρδων κατά τρόπο που δεν επιτρέπει στους ανόσιους ιερείς τους1, που θεωρούν τους εαυτούς τους σαν νικητές των πιστών, να κάνουν διωγμούς κατά της πίστεως των ορθοδόξων.

β) Κατά των αρειανών Λογγοβάρδων, Βησιγότθων και Βανδάλων

Ο αρειανός επίσκοπος που τυφλώθηκε

[Άγιος] Γρηγόριος [ο Διάλογος]: Αυτό, Πέτρε, αρκετές φορές επιχείρησαν να το κάνουν, αλλά θαύματα εξ ουρανού αντίσκοψαν στην αγριότητά τους. Γιαυτό θα διηγηθώ ένα, το οποίο γνώρισα εκ νέου ξανά πριν τρεις ημέρες από τον Βονιφάτιο, μοναχό του μοναστηριού μου2, ο οποίος ζούσε μαζί με τους Λογγοβάρδους μέχρι πριν τέσσερα χρόνια.

Όταν ήρθε στην πόλη Σπολίτιο3 ο επίσκοπος των Λογγοβάρδων, αρειανός δηλαδή, και δεν είχε εκεί τόπο να τελεί τη λειτουργία τους, άρχισε να ζητάει από τον επίσκοπο της πολιτείας4 μιάν εκκλησία για να την αφιερώσει στην πλάνη του. Ο επίσκοπος αρνήθηκε κατηγορηματικά5.

Ἡ ψυχή ἐξέρχεται τοῦ σώματος ἀοράτως – ὑπάρχει, ἀφοῦ δέν μπορεῖ νά γίνει ὁρατή; (Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Διάλογος)

ΠΕΤΡΟΣ. Όταν πέθανε κάποιος αδελφός, συνέβη να είμαι εκεί παρών. Αυτός ξαφνικά, εκεί που μιλούσε, άφησε την τελευταία του πνοή, και αυτόν που προηγουμένως τον έβλεπα να μιλάει μαζί μου, ξαφνικά τον είδα νεκρό. Αλλά αν βγήκε ή δεν βγήκε η ψυχή του δεν είδα, και μου φαίνεται σκληρή η απαίτηση να πιστεύουμε πως υπάρχει κάτι, που κανείς δεν έχει τη δυνατότητα να δει.

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ. Τι το θαυμαστό, Πέτρε, αν δεν είδες την ψυχή να βγαίνει, εφόσον ούτε και όταν μένει στο σώμα την βλέπεις; Μήπως τάχα τώρα, που μιλάς μαζί μου, επειδή δεν μπορείς να δεις την ψυχή μου μέσα μου, πιστεύεις γι’ αυτό πως έχω ξεψυχήσει; Η φύση επομένως της ψυχής είναι αόρατη, και βγαίνει αυτή από το σώμα αόρατα κατά τον ίδιο τρόπο που μένει αόρατα και στο σώμα.

ΠΕΤΡΟΣ. Αλλά τη ζωή της ψυχής, όταν μένει μες στο σώμα, μπορώ να την συμπεράνω από τις ίδιες τις κινήσεις του σώματος, γιατί, εάν δεν υπήρχε ψυχή μες στο σώμα, τα μέλη αυτού του σώματος δεν θα μπορούσαν να κινούνται. Ενώ τη ζωή της ψυχής μετά τον θάνατο της σάρκας σε ποιες κινήσεις ή σε ποια έργα την βλέπω, ούτως ώστε από τα ορατά πράγματα να κατανοήσω πως υπάρχει αυτό, που δεν μπορώ να δω;

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ. Όχι κατά αναλογία, αλλά κατά αντίστροφη αναλογία λέγω πως την βλέπεις στο εξής: Όπως η δύναμη της ψυχής ζωοποιεί και κινεί το σώμα, έτσι η θεία δύναμη γεμίζει όλα όσα δημιούργησε, και άλλα τα ζωοποιεί εμφυσώντας τους πνεύμα ζωής, σε άλλα χορηγεί τα μέσα να ζήσουν, σε άλλα απλώς και μόνο παρέχει την ύπαρξη. Εφόσον λοιπόν δεν αμφιβάλλεις πως υπάρχει Θεός που δημιουργεί και διευθύνει, γεμίζει και περιβάλλει, υπερβαίνει και υποβαστάζει, απερίγραπτος και αόρατος, έτσι δεν πρέπει να αμφιβάλλεις πως έχει Αυτός αοράτους λειτουργούς.

Ἡ μικρή κόρη στήν ἀκολουθία τῆς Θεοτόκου

Η μικρή κόρη στην ακολουθία της Θεοτόκου

Άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος

ΠΗΓΗ:ΕΔΩ

Κάποια μικρή κόρη που λεγόταν Μούσα, όπως μου διηγήθηκε ο αδελφός της Πρόβος, άνθρωπος ευλαβής, είδε μια νύχτα σε οπτασία τη Θεοτόκο και αειπάρθενο Μαρία να της δείχνει κάποιες κόρες της ηλικίας της. Η κόρη θέλησε να πάει στη συντροφιά τους, αλλά δεν τολμούσε. Τη ρώτησε η Θεοτόκος αν θέλει να είναι μαζί με αυτές και να καταταγεί στις ακόλουθές της, και αυτή απάντησε ότι το θέλει πάρα πολύ. Αμέσως τότε η Θεοτόκος της έδωσε εντολή να μην κάνει πια τίποτε παιδικό ή επιπόλαιο, αλλά να αποφεύγει και το γέλιο και το παιγνίδι, ξέροντας καλά ότι σε τριάντα μέρες θα έρθει ανάμεσα στις παρθένες εκείνες που είδε στην ακολουθία της.

Από εκεί λοιπόν και πέρα η κόρη άλλαξε όλες της τις συνήθειες και με όλη της τη δύναμη απέβαλε κάθε παιδική ελαφρότητα. Βλέποντας οι γονείς της την ξαφνική αυτή αλλαγή, απόρησαν και τη ρώτησαν για την αιτία. Αυτή τους ανέφερε τι την πρόσταξε η Θεοτόκος, την οποία είδε τη νύχτα, και ποια μέρα πρόκειται να πάει στην ακολουθία της.

Ἅγιος Γρηγόριος , Ὁ «Διάλογος»

ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ, Ο «ΔΙΑΛΟΓΟΣ»

ΠΗΓΗ:ΤΟ ΕΙΛΗΤΑΡΙΟΝ

Ο όσιος πατήρ ημών Γρηγόριος γεννήθηκε στη Ρώμη περί το 540, σε οικογένεια συγκλητικών που συγκαταριθμούσε ήδη και άλλους πάπες. Μετά το πέρας λαμπρών σπουδών έγινε έπαρχος της Ρώμης. Καθώς όμως από νέος μελετούσε τα ιερά βιβλία και θεωρούσε ότι δεν ήταν προορισμένος για τέτοιο αξίωμα, μετά τον θάνατο του πατέρα του παραιτήθηκε και διαμοίρασε τα αμύθητα πλούτη του, αφιερώνοντας το μεγαλύτερο μέρος τους στην ίδρυση μοναστηριών: έξι στη Σικελία και ένα στη Ρώμη, το οποίο ίδρυσε μέσα στο ίδιο του το ανάκτορο, αφιερωμένο στον άγιο Απόστολο Ανδρέα, και στο οποίο εισήλθε ως απλός μοναχός. Ζώντας με πλήρη αυταπάρνηση, μπορούσε να απολαμβάνει με απόλυτη ελευθερία την αδιάλειπτη συνομιλία με τον Θεό και τη γλυκύτητα της θεωρίας, που ως συνήθως τις εμποδίζουν οι μέριμνες του κόσμου. Το μοναδικό του πολύτιμο αντικείμενο ήταν μια ασημένια γαβάθα που του χρησίμευε για να βάζει την τροφή του. Συναντώντας μίαν ημέρα έναν έμπορο που είχε χρεοκοπήσει και του ζητούσε ελεημοσύνη, ο Γρηγόριος τού δώρισε τη γαβάθα και έτσι απελευθερώθηκε παντελώς από τα υλικά αγαθά. Σε ανταπόδοση έλαβε από τον Θεό το χάρισμα να θαυματουργεί.

Ωστόσο, δεν κατάφερε να απολαύσει για πολύ καιρό την ειρήνη της μονής. Όντως, μόλις ανήλθε στον θρόνο ο πάπας Πελάγιος Β΄ (579-590), του ανέθεσε να μεταβεί στην Κωνσταντινούπολη ως αποκρισάριος, για να στρέψει το ενδιαφέρον του αυτοκράτορα και του πατριάρχη στις υποθέσεις της Ιταλίας, η οποία βρισκόταν τότε υπό την πίεση των Λογγοβάρδων. Κατά τα έξι χρόνια της εκεί παραμονής του ωφέλησε τους ανθρώπους της αυλής με την απλότητα και τις αρετές του και με θεολογική δεινότητα αναίρεσε την κακοδοξία του πατριάρχη Ευτυχίου (552-565). Επιστρέφοντας στη Ρώμη με τίμια λείψανα, μετέβη στη μονή του, όπου μετά από λίγο εξελέγη ηγούμενος.

Συγχώρεσέ μας, Κύριε!

ΣΥΓΧΩΡΕΣΕ ΜΑΣ, ΚΥΡΙΕ!

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Διαλογιστής είπε κάποτε: «Χθες στην πόλη μας πέθανε ένας άνθρωπος από την πείνα στο δρόμο». Ο Άγιος Γρηγόριος έσκυψε το κεφάλι, άφησε το θυσιαστήριο και είπε σε όλους τους συγκεντρωμένους στο ναό: «Χθες πέθανε ο Χριστός στην πόλη μας». Και έκλαψε. Και μετά ρώτησε: "Είναι δυνατόν στην πόλη όπου είμαι επίσκοπος, όπου είμαστε τόσοι πολλοί Χριστιανοί, ένας άνθρωπος να πέθανε από την πείνα; Αποδεικνύεται ότι περάσαμε δίπλα του δίνοντας φαγητό;"

Και σήμερα, μπροστά από την εκκλησία στο Βλαδιβοστόκ, ένας άστεγος πέθανε από το κρύο. Δεν είναι ξεκάθαρο μέχρι το τέλος, το βράδυ ήταν ή γύρω στις 18.00. Γράφουν διαφορετικά. Δεν είναι ξεκάθαρο γιατί κανένας απολύτως δεν έδωσε σημασία σε αυτόν που ήταν ξαπλωμένος στη μέση της πλατείας μέσα στο κρύο, αν δεν ήταν νύχτα. Ο ΝΑΟΣ ΗΤΑΝ ΑΝΟΙΧΤΟΣ .Δεν είναι ξεκάθαρο γιατί οι φρουροί του ναού δεν έδωσαν σημασία. Μόνο ένα πράγμα είναι ξεκάθαρο: ο Χριστός πέθανε σήμερα στο Βλαδιβοστόκ.

Βίος καί πολιτεία τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Βενεδίκτου (Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Διαλόγου Πάπα Ρώμης)

Νέα Έκδοση


ἐπιμελείᾳ τῶν πατέρων
τῆς Ἱ. Μ. Χρυσοποδαριτίσσης – Νεζερῶν
Α΄ ἔκδοσις: Ἰούνιος 2021, Εκδόσεις “ΤΗΝΟΣ“, Σειρά “ΑΝΘΗ ΕΥΣΕΒΕΙΑΣ“


Ἡ ἀνάγνωσις τῶν Βίων τῶν Ἁγίων ἀναζωογονεῖ, μέσα στὶς ψυχὲς τῶν χριστιανῶν, τὴν μνήμη τῶν Ἁγίων. Ἔτσι, καὶ ἡ ἀναδημοσίευσις τῶν Βίων τους ἀνὰ τοὺς αἰῶνας μπορεῖ νὰ θεωρηθῇ ὡς ἕνα ὑπὲρ αὐτῶν «μνημόσυνον ἐπιτελούμενον κατὰ γενεὰν καὶ γενεὰν».

Ἰδιαιτέρως ὁ Βίος τοῦ ὁσίου Βενεδίκτου (ε΄-ς΄ αἰ.) ἐγνώρισε τέσσαρα τέτοια λαμπρὰ «μνημόσυνα»:

Τὸ πρῶτον, ποὺ «ἐτελέσθη» στὴν Δύσιν, ἦταν ἡ συγγραφὴ τοῦ Βίου στὴν λατινικὴ γλῶσσα ὑπὸ τοῦ Πάπα Ρώμης ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Διαλόγου (ς΄ αἰ.).

Τὸ δεύτερον, ποὺ «ἐτελέσθη» χάριν τῶν ἑλληνοφώνων πιστῶν Δύσεως καὶ Ἀνατολῆς, ἦταν ἡ μετάφρασις τοῦ πρωτοτύπου κειμένου στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα ὑπὸ τοῦ Πάπα Ρώμης Ζαχαρίου (η΄ αἰ.).

Τέτοιες σκέψεις ὅμως δὲν κάνουν οί πιστοί...

«Οὐχ οἴδατε ὅτι ἢ φιλία του κόσμου ἔχθρα του Θεοῦ ἐστιν; (Ίακ, 4,4). Ἑπομένως ἐκεῖνος πού δὲν χαίρεται ὅταν έγγίζει τὸ τέλος τού κόσμου, δείχνει πώς εἶναι φίλος τού καὶ ἑπομένως ἐχθρὸς του Θεοῦ. Τέτοιες σκέψεις ὅμως δὲν κάνουν οί πιστοί, πού γνωρίζουν διὰ πίστεως πώς ὑπάρχει καὶ ἄλλη ζωὴ τὴν ὁποίᾳ καὶ έπιθυμούν εἰλικρινά».

Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Διάλογος

«Ἄν τό μάτι σου εἶναι κακό, ὅλο τό σῶμα σου θά εἶναι σκοτεινό»

Τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Διαλόγου

Πολλά, Πέτρε, θεωροῦνται ὅτι εἶναι καλά ἀλλά δέν εἶναι, γιατί δέν γίνονται μέ καλή διάθεση. αὐτό τό εἶπε καί ὁ Κύριος στό Εὐαγγέλιο: «Ἄν τό μάτι σου εἶναι κακό, ὅλο τό σῶμα σου θά εἶναι σκοτεινό»¹. Ἄν δηλαδή ἡ ἀρχή κάθε πράξης γίνει μέ δολιότητα, ὅλο τό ἔργο στή συνέχεια θά εἶναι διεστραμμένο.

Τοῦ ἀββᾶ Ἰσαάκ

Ἀρετή δέν εἶναι ἡ τέλεση πολλῶν καί ποικίλων πράξεων πού γίνονται μέ τό σῶμα, ἀλλά ἡ καρδιά πού εἶναι γεμάτη σοφία καί ἐλπίδα.

«Ὁ πιστός δέν πρέπει νά ἔχει θάρρος στόν ἑαυτό του, ἀλλά νά πιστεύει ὅτι μέσω τοῦ πνευματικοῦ του πατέρα σώζεται καί δυναμώνεται γιά κάθε καλό, καί ζητᾶ τίς εὐχές του, γιατί ἔχουν μεγάλη δύναμη.»

Ὑπόθεση ΛΘ΄(39)

«ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ

ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ»

Τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Διαλόγου

Ὁ Λιβερτίνος ὁ μαθητής τοῦ ὁσίου Ὀνωράτου, γιά τόν ὁποῖο καί σέ ἄλλα κεφάλαια ἔγινε λόγος, πήγαινε κάποτε σέ κάποια δουλειά τοῦ μοναστηριοῦ μέ ἐντολή τοῦ ἡγουμένου, τοῦ διαδόχου τοῦ Ὀνωράτου.

Ὁ Λιβερτίνος, ἀπό τήν ἀγάπη πού εἶχε στόν ἅγιο Ὀνωράτο, συνήθιζε νά ἔχει στόν κόρφο του τό σανδάλι τοῦ δασκάλου του, ὁπουδήποτε καί νά πήγαινε. Κάποτε πού πήγαινε στή Ραβένα, κάποια γυναίκα πού κρατοῦσε τό σῶμα τοῦ νεκροῦ γιοῦ της τόν εἶδε καί πίστεψε ὅτι εἶναι δοῦλος τοῦ Θεοῦ. Καί καθώς τήν ἔκαιγε ἡ ἀγάπη γιά τό νεκρό παιδί της, κράτησε τό ἄλογο του ἀπό τό χαλινάρι καί τοῦ ὁρκίστηκε ὅτι δέν πρόκειται νά τόν ἀφήσει νά φύγει, ἄν δέν ἀναστήσει τόν γιό της.

«Πρέπει νά ὑπακοῦμε μέχρι θανάτου σέ αὐτούς πού μᾶς καθοδηγοῦν στό ὄνομα τοῦ Κυρίου, καί νά τούς ἀγαποῦμε καί νά τούς σεβόμαστε» μέρος α΄

Ὑπόθεση ΛΔ΄(34)

«ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ

ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ»

Τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Διαλόγου

Κάποτε πού ὁ ἅγιος Βενέδικτος ἡσύχαζε στό κελλί του, ὁ μαθητής του Πλάκιδος πῆγε στόν λεγόμενο Λάκκο γιά νά πάρει νερό. Ἡ στάμνα ὅμως, μέ τήν ὁποία πῆγε νά πάρει νερό, τοῦ ἔπεσε ἀπό τό χέρι, καί τήν πῆρε τό ρεῦμα. Θέλοντας ὁ ἀδελφός νά ἁρπάξει τή στάμνα ἀπό τό νερό, γλίστρησε καί ἔπεσε καί ὁ ἴδιος στά νερά, καί παρασύρθηκε ἀπό τό δυνατό ρεῦμα στό ἐσωτερικό τοῦ Λάκκου σέ ἀπόσταση περίπου ὅσο πάει ἕνα βέλος.

Τό γεγονός αὐτό φανερώθηκε στόν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ πού ἡσύχαζε, ὅπως εἴπαμε, στό κελλί του. Φώναξε τότε τόν μαθητή του Μαῦρο καί τοῦ εἶπε: «Ἀδελφέ Μαῦρε, τρέξε, γιατί ὁ ἀδελφός Πλάκιδος ἔπεσε μέσα στό Λάκκο καί τό ρεῦμα τόν παρέσυρε σέ ἀρκετή ἀπόσταση».

«Μετά τόν θάνατο οἱ ὅμοιοι μεταξύ τους ἄνθρωποι κατατάσσονται μαζί»

Ὑπόθεση ΙΑ΄(11)

«ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ

ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ»

Τοῦ ἀββᾶ Ἰσαάκ

Ὁ Σωτήρας ὀνόμασε “πολλούς τόπους διαμονῆς”¹ στόν οἶκο τοῦ Πατέρα τίς διαβαθίσεις τοῦ νοῦ αὐτῶν πού κατοικοῦν σέ ἐκείνη τή χώρα, ἐννοῶ τίς διαφορές ἐκείνων πού ἀπολαμβάνει ὁ νοῦς τους. Ὄχι δηλαδή τίς διαφορές τῶν τόπων, ἀλλά τίς διαβαθμίσεις τῶν χαρισμάτων ὀνόμασε “πολλούς τόπους διαμονῆς”.

Ὅπως ἀκριβῶς καθένας ἀπό ἐμᾶς ἀπολαμβάνει τόν αἰσθητό ἥλιο ἀνάλογα μέ τό πόσο καθαρή εἶναι ἡ ὅρασή του, ἐνῶ ὁ ἥλιος δέν μοιράζεται σέ πολλές λάμψεις, ἀλλά λάμπει σέ ὅλους τό ἴδιο, ἔτσι καί στή μέλλουσα ζωή οἱ δίκαιοι: ὅλοι θά κατοικοῦν σέ ἕναν τόπο, ὁ καθένας ὅμως ἀνάλογα μέ τόν βαθμό τῆς κάθαρσής του θά ἑλκύει ἐπάνω του καί θά κατέχει τή λαμπρότητα τοῦ νοητοῦ Ἡλίου² καί τήν εὐφροσύνη, ὅση δηλαδή εἶναι σέ θέση νά χωρέσει καί νά πάρει.

«Εἶναι πολύ σπουδαία ἡ ἐργασία τοῦ πένθους. Πόσα εἶναι τά εἴδη τοῦ πένθους καί ποιά ἡ διαφορά τῶν δακρύων»,μέρος α΄

ΥΠΟΘΕΣΗ ΛΒ΄ (32)

Τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Διαλόγου

Πέτρος: Ζητῶ, ἅγιε δέσποτα, νά μοῦ πεῖς πόσα εἶναι τά εἴδη τῆς κατάνυξης.

Γρηγόριος: Ἡ κατάνυξη, Πέτρε, ἐμφανιζεται μέ πολλές ὡραῖες μορφές. Γι᾿ αὐτό καί ὁ Ἰερεμίας λέει: «Δύο χείμαρροι νεροῦ βγῆκαν ἀπό τά μάτια μου»¹. Δύο ἑπομένως εἶναι τά κυριότερα εἴδη τῆς κατάνυξης: ὅταν ἡ ψυχή διψάσει τόν Θεό, πρωτα αἰσθάνεται κατάνυξη ἀπό τόν φόβο καί ἔπειτα ἀπό τόν πόθο. Στήν ἀρχή δηλαδή λιώνει ἀπό τά δάκρυα καθώς θυμᾶται τίς ἁμαρτίες της καί φοβᾶται μήν πέσει στήν αἰώνια κόλαση ἐξαιτίας τους. Ὅταν ὅμως στενοχωρηθεῖ καί λυπηθεῖ πολύ, τότε παύει ἡ δειλία καί γεννιέται μέσα της κάποια ξενοιασιά γιά τό ὅτι θά συγχωρηθεῖ καί κάποιο θάρρος, ὁπότε ἡ ψυχή φλογίζεται ἀπό τόν πόθο τῆς οὐράνιας χαρᾶς.

«Δέν πρέπει νά καταριόμαστε κανέναν»

ΥΠΟΘΕΣΗ ΜΓ΄ (43)

Τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Διαλόγου

Στά μέρη τῆς Νουρσίας δύο μοναχοί πού ζοῦσαν ἐνάρετα καί λέγονταν Φλωρέντιος καί Εὐτύχιος.

Ὁ Εὐτύχιος, ὁ ὁποῖος εἶχε περίσσιο πνευματικό ζῆλο καί δυνατή φλόγα, ἀγωνιζόταν μέ τή διδασκαλία νά ὁδηγεῖ πολλές ψυχές στόν Θεό. Ἀργότερα, μετά ἀπό θερμή παράκληση τῶν ἀδελφῶν ἑνός μαναστηριοῦ τῆς περιοχῆς, ἔγινε γιά πολλά χρόνια ἡγούμενος σέ αὐτό, καί μέ τό συνεχές ἅγιο παράδειγμά του ὁδήγησε πολλούς στήν τελειότητα. Γι᾿ αὐτό καί μετά τόν θάνατό του δοξάστηκε ἀπό τόν Θεό μέ ἐκπληκτικά καί μεγάλα θαύματα, καθώς τό ἔνδυμά του σταμάτησε τήν ξηρασία καί ἔκανε καί ἄλλες θεραπεῖες.

Μετά τήν ἀναχώρηση τοῦ Εὐτυχίου στό μοναστήρι, ὁ Φλωρέντιος, ἔχοντας μείνει μόνος στό ἀσκητήριο ὅπου προηγουμένως ζοῦσαν καί οἱ δύο, περνοῦσε αὐτή τή ζωή ἀφοσιωμένος στήν ἀκακία καί τήν προσευχή· ὡστόσο παρακαλοῦσε τόν παντοδύναμο Θεό νά τοῦ δώσει κάποια βοήθεια, ὥστε νά παραμείνει ἐκεῖ.

Διδακτικό περιστατικό ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Διαλόγου: ὅταν ἕνα παιδί βλασφημεῖ...

Του αγίου Γρηγορίου του Διαλόγου

Πέτρος: Επειδή, άγιε δέσποτα, το ανθρώπινο γένος έχει υποδουλωθεί σε πολλά και αμέτρητα πάθη, υποθέτω ότι στο μεγαλύτερο μέρος της η επουράνια Ιερουσαλήμ θα γεμίσει από νήπια.

Γρηγόριος: Δεν αμφιβάλλουμε ότι όλα τα βαφτισμένα νήπια, τα οποία πεθαίνουν σε ηλικία που ακόμη δεν μιλούν, πηγαίνουν στη βασιλεία των ουρανών. Δεν πρέπει όμως να πιστέψουμε το ίδιο και για όσα αρχίζουν να μιλούν· γιατί σε πολλά τέτοια νήπια η θύρα της ουράνιας βασιλείας κλείνεται και εξαιτίας των γονιών τους, αν τα ανατρέφουν με κακό τρόπο.

Κάποιος από την πόλη μας, γνωστός σε όλους, πριν από τρία χρόνια είχε έναν γιο, πέντε χρόνων νομίζω.

Διδακτικό περιστατικό Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Διαλόγου: Ὅταν ἕνα παιδί βλασφημεῖ...

Του αγίου Γρηγορίου του Διαλόγου

Πέτρος: Επειδή, άγιε δέσποτα, το ανθρώπινο γένος έχει υποδουλωθεί σε πολλά και αμέτρητα πάθη, υποθέτω ότι στο μεγαλύτερο μέρος της η επουράνια Ιερουσαλήμ θα γεμίσει από νήπια.

Γρηγόριος: Δεν αμφιβάλλουμε ότι όλα τα βαφτισμένα νήπια, τα οποία πεθαίνουν σε ηλικία που ακόμη δεν μιλούν, πηγαίνουν στη βασιλεία των ουρανών. Δεν πρέπει όμως να πιστέψουμε το ίδιο και για όσα αρχίζουν να μιλούν· γιατί σε πολλά τέτοια νήπια η θύρα της ουράνιας βασιλείας κλείνεται και εξαιτίας των γονιών τους, αν τα ανατρέφουν με κακό τρόπο.

Κάποιος από την πόλη μας, γνωστός σε όλους, πριν από τρία χρόνια είχε έναν γιο, πέντε χρόνων νομίζω.

«Λάβετε φάγετε, τοῦτο ἐστι τό Σῶμα μου... Πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες· τοῦτο γάρ ἐστί τό Αἷμα μου...». (Ματθ. κστ΄26-28)

 

 «Λάβετε φάγετε, τοῦτο ἐστι τό Σῶμα μου...
Πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες· τοῦτο γάρ ἐστί τό Αἷμα μου...». 

(Ματθ. κστ΄26-28)

Άγιος Αυγουστίνος Αρχιεπίσκοπος Καντερβουρίας

 

Όταν ο πάπας άγιος Γρηγόριος Α' ο Διάλογος [12 Μάρτ.] αποφάσισε να βάλει σέ εφαρμογή το σχέδιο που μελετούσε από καιρό, της αποστολής ιεραποστόλων στους Αγγλοσάξονες της Μεγάλης Βρετανίας, επέλεξε άνθρωπο της εμπιστοσύνης του, τον άγιο Αυγουστίνο, οικονόμο τότε της Μονής Αγίου Ανδρέα που είχε ιδρύσει ο ίδιος στο όρος Κοέλιο, για να κατευθύνει μία ομάδα άπό σαράντα ιεραποστόλους μοναχούς (596). Οί νέοι αυτοί απόστολοι…ξεκίνησαν δια ξηράς και μετέβησαν πρώτα στην Προβηγκία, στην Μονή του Λερίνου, κέντρο της ασκητικής παράδοσης, ή οποία είχε παραληφθεί από την Ανατολή και το οποίο τον προηγούμενο αιώνα είχε υποδεχθεί επίσης τον άγιο Πατρίκιο πού ξεκινούσε για την Ιρλανδία [17 Μαρτ.]. Μαθαίνοντας όμως εκεί για τά άγρια έθιμα τών Αγγλοσαξόνων τους κατέλαβε ο φόβος και όλιγοψύχησαν, έλαβαν δε την απόφαση να ανακρούσουν πρύμναν και έστειλαν τον Αυγουστίνο στην Ρώμη για να πληροφορήσει σχετικά τον πάπα. Αυτός επέστρεψε μετά από λίγο κομίζοντας τις ένθερμες παροτρύνσεις του αγίου Γρηγορίου να ολοκληρώσουν το έργο πού είχαν αναλάβει με την βοήθεια του Θεού, καθώς καί συστατικές επιστολές απευθυνόμενες στον αρχιεπίσκοπο Αρελάτης καί στους Φράγκους ηγεμόνες.