Τὸ βέλος τοῦ τοξότη καὶ ἡ δοκιμασία τῆς ζωῆς.

Γράφει ο Βασίλειος Ξεσφίγγης

Στη ζωή μας υπάρχουν στιγμές που νιώθουμε ότι όλα πηγαίνουν προς τα πίσω. Οι κόποι μας δεν αποδίδουν, τα προβλήματα συσσωρεύονται και η πίεση γίνεται αβάσταχτη. Σε αυτές τις σκοτεινές περιόδους, είναι εύκολο να λυγίσουμε και να αναρωτηθούμε γιατί ο Θεός επιτρέπει να πονάμε. Η σύντομη αλλά βαθιά παραβολή με το βέλος του τοξότη έρχεται να μας δώσει μια εντελώς νέα οπτική για τις δοκιμασίες και τον κρυφό σκοπό που κρύβεται πίσω από κάθε δυσκολία.

Παρακάτω θα δούμε μια παραβολή από ρωσικά γεροντικά που μιλάει για την διαμαρτυρία του βέλους επειδή ο τοξότης το πιέζει και το τραβάει προς τα πίσω…

Η μεγάλη πίεση στο σκοτάδι

Ήταν μια φορά ένα βέλος που βρισκόταν ήσυχο μέσα στη φαρέτρα του, περιμένοντας τη στιγμή που θα χρησίμευε σε κάτι. Μια μέρα, ο τοξότης το έβγαλε έξω, το τοποθέτησε πάνω στο τόξο και άρχισε να το τραβάει με δύναμη προς τα πίσω. Το βέλος ένιωσε μια τρομερή πίεση να το σφίγγει, ενώ ταυτόχρονα έβλεπε τον εαυτό του να απομακρύνεται από το φως και να οδηγείται στο σκοτάδι.

Το βέλος άρχισε να τρομάζει και να παραπονιέται: «Γιατί μου το κάνεις αυτό; Γιατί με πονάς και με τραβάς προς τα πίσω; Νιώθω ότι θα σπάσω!». Ο τοξότης όμως δεν μιλούσε. Κρατούσε το βέλος σταθερό, τεντώνοντας τη χορδή όλο και περισσότερο, μέχρι που η ένταση έφτασε στο κατακόρυφο.

Τό Μυστικό μιᾶς Καλῆς Συζύγου. ΜΙΑ ΠΑΡΑΒΟΛΗ.

Θυμάμαι μια ιστορία για έναν άντρα που πήγε σε έναν μεγάλο σοφό. Ο άντρας είχε μια πολύ χαρισματική σύζυγο. Άρχισε να μιλάει γι' αυτήν:
«Κύριε, η γυναίκα μου είναι τόσο όμορφη!»
Ο σοφός, καθισμένος στο τραπέζι με ένα μολύβι στο χέρι του, ζωγράφισε ένα μηδενικό σε ένα φύλλο χαρτί.
«Η γυναίκα μου είναι ευγενικής καταγωγής· ο πατέρας της ήταν ιερέας.»
Πρόσθεσε άλλο ένα μηδενικό.
«Η γυναίκα μου είναι υγιής—δεν ήταν ποτέ άρρωστη και δεν είναι άρρωστη τώρα.»
Πρόσθεσε άλλο ένα μηδενικό.
«Η γυναίκα μου είναι πολύ μορφωμένη.»
Πρόσθεσε άλλο ένα μηδενικό.
«Η γυναίκα μου είναι εξαιρετική νοικοκυρά· ξέρει να ψήνει κάθε είδους πίτες, λιχουδιές για δείπνα.»
Πρόσθεσε άλλο ένα μηδενικό. «Η γυναίκα μου είναι επιδέξια τεχνίτρια· κεντάει όμορφα σχέδια, πλέκει, υφαίνει και ράβει. Κοιτάξτε πόσα ταλέντα έχει η γυναίκα μου!»
Πρόσθεσε άλλο ένα μηδενικό. Τέλος, ο νεοφερμένος πρόσθεσε:

Ἡ Παραβολὴ τοῦ Κουταλιοῦ, τῆς Συνείδησης καὶ τῶν Χρυσῶν Θόλων.

Η Παραβολή του Κουταλιού, της Συνείδησης και των Χρυσών Θόλων

+

Μια μέρα, ο ηγούμενος του μοναστηριού, Ιγνάτιος, βγήκε στον κήπο. Ήθελε να κάνει μια σύντομη βόλτα, να ησυχάσει και να συλλογιστεί την πνευματική του ζωή. Κρατούσε ένα βιβλίο στα χέρια του και ευσεβείς σκέψεις στο κεφάλι του.

Αλλά μόλις έστριψε στο μονοπάτι του κήπου, είδε ένα γνώριμο θέαμα.

Καθισμένος σε ένα παλιό παγκάκι ήταν ο ντόπιος άγιος τρελός, ο Δανιήλ. Ξυπόλυτος, ατημέλητος, φορώντας ένα αστείο χάρτινο καπέλο. Μπροστά του βρισκόταν ένα νεκρό κοράκι, πολλά σκουριασμένα καρφιά και ένα λοξό σκαμπό που του έλειπε το ένα πόδι.

Ο Δανιήλ επικεντρώθηκε στο να καρφώσει το κοράκι στο σκαμπό.

«Τώρα, αγαπητέ μου», μουρμούρισε, «θα σε κάνω ένα τεχνικό θαύμα. Θα πετάξεις χωρίς να φύγεις ποτέ».

Ο Ιγνάτιος σταμάτησε και κούνησε το κεφάλι του.

«Δανιήλ, γιατί ασχολείσαι με τέτοιες ανοησίες;» Καλύτερα να σκεφτόταν την ψυχή σου. Την αγάπη για τους ανθρώπους. Την πνευματική ανάπτυξη.

Ο ανόητος σήκωσε τα μάτια του.

«Κάτι υψηλό, λοιπόν; Αυτό είναι επικίνδυνο πράγμα. Τι γίνεται αν σου πέσει κάτι υψηλό ακριβώς πάνω στο πόδι σου;»

Τότε ξαφνικά πρόσθεσε:

Ἡ Παραβολὴ τοῦ Ἡγουμένου γιὰ τὸ Χωράφι τῆς Ψυχῆς!!!

ΜΕΤΆΝΟΙΑ

Η Παραβολή του Ηγουμένου για το Χωράφι της Ψυχής!!!

+

Κάποτε, ο Ηγούμενος είπε στους αδελφούς την εξής παραβολή:

«Ένας άνθρωπος βγήκε στο χωράφι του και είδε ότι ήταν κατάφυτο από ζιζάνια. Άρχισε να μαζεύει το αγκαθωτό χορτάρι και τις τσουκνίδες και μοχθούσε για πολλή ώρα. Αλλά μόλις κουράστηκε και έφυγε, τα ζιζάνια ξαναβγήκαν. Τότε ο άνθρωπος κατάλαβε: δεν αρκεί να ξεριζώνεις το χωράφι - πρέπει να το οργώνεις και να το σπέρνεις με καλό σπόρο. Γιατί αν το έδαφος είναι άγονο, ο κακός σπόρος θα πετάξει μέσα και θα βλαστήσει».

Ο Ηγούμενος σώπασε και κοίταξε τους μοναχούς:

«Έτσι είναι και στις ψυχές μας. Η εξομολόγηση είναι ξεριζώματα. Βγάζουμε αμαρτίες, πάθη, κακές συνήθειες. Αλλά αν περιοριστούμε σε αυτό, η καρδιά παραμένει άδεια και ο κακός σπόρος θα βλαστήσει γρήγορα ξανά». Γι' αυτό οι Άγιοι Πατέρες λένε: «Απομακρυνθείτε από το κακό και κάντε το καλό». Το να «απομακρυνθείτε» απλώς δεν είναι αρκετό, γιατί το κενό από μόνο του δεν είναι σωτηρία.

Ἡ Παραβολὴ τοῦ Ἁγίου Τρελοῦ γιὰ τὰ Πέντε Φύλλα!!!!

Η Παραβολή του Αγίου Τρελού για τα Πέντε Φύλλα

+

Μια μέρα, ένας άγιος τρελός ήρθε στην πόλη...

Εκείνη την ημέρα, ένας άντρας στεκόταν στις πόρτες της εκκλησίας με ένα χοντρό σημειωματάριο. Οι σελίδες του ήταν καλυμμένες με μικροσκοπική γραφή - τόσο μικρή που ακόμη και ένα μυρμήγκι θα δυσκολευόταν να βρει κενό ανάμεσα στις λέξεις.

Ο άγιος τρελός πλησίασε, κοίταξε και γέλασε ήσυχα:

«Κρατάς χρονικό της δικής σου καταστροφής, αδελφέ;»

Ο άντρας ντράπηκε:

«Αυτές είναι οι αμαρτίες μου. Τις έγραψα όλες για να μην ξεχάσω τίποτα στην εξομολόγηση».

Ο άγιος τρελός έγνεψε καταφατικά:

«Και πες μου, αν ήσουν άρρωστος και πονούσε όλο σου το σώμα, θα αντιμετώπιζες κάθε κύτταρο ξεχωριστά;»

«Φυσικά και όχι», απάντησε ο άντρας. «Θα πήγαινα σε έναν γιατρό για να βρει την αιτία».

«Αυτό ακριβώς λέω», είπε ο άγιος τρελός, καθισμένος στα σκαλιά. «Έχεις απαριθμήσει τα φύλλα, τα κλαδιά, τα ξερά κλαδιά... αλλά πού είναι η ρίζα;»

Ο άντρας ήταν μπερδεμένος:

«Έχω πολλές αμαρτίες...»

Ο άγιος ανόητος διέκοψε:

Ἡ παραβολή τῶν σταυρῶν

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΣΤΑΥΡΩΝ

+

Κάποτε ζούσε ένας άνθρωπος—ούτε δίκαιος ούτε ασεβής, απλώς ένας πολύ συνηθισμένος άνθρωπος. Βιαζόταν το πρωί, κουραζόταν το βράδυ, και το βράδυ νόμιζε ότι η ζωή του είχε πάει κάπως στραβά. Και μια ιδιαίτερα δύσκολη μέρα, είπε δυνατά:

«Αν πρέπει να κουβαλήσω έναν σταυρό, δώσε μου, Κύριε, έναν ελαφρύτερο».

Και σαν να ήταν απάντηση, βρέθηκε σε μια μεγάλη πλατεία. Και στην πλατεία—σταυροί. Ξαπλωμένοι, όρθιοι, ακουμπισμένοι στους τοίχους, σαν καυσόξυλα κοντά σε έναν αχυρώνα. Ο ένας ήταν μικρός και τακτοποιημένος, σαν από κατάστημα με σουβενίρ. Ο άλλος ήταν φαρδύς και συμπαγής, οπότε ήταν αμέσως προφανές: ένας σοβαρός άνθρωπος, που υπέφερε βαθιά. Ο τρίτος ήταν καλυμμένος με σκλήθρες, στραβός, σαν κάποιος να τον είχε ήδη εγκαταλείψει.

Ο άνθρωπος πλησίασε και τον άγγιξε.

Ὅταν ὁ Χριστός κήρυττε, μιλοῦσε μέ παραβολές. Γιατί τό ἔκανε αὐτό;

❈ Ὅταν ὁ Χριστός κήρυττε, μιλοῦσε μέ παραβολές. Γιατί τό ἔκανε αὐτό; Γιατί πολλοί πού πήγαιναν ἐκεῖ δέν πήγαιναν μέ ἐνδιαφέρον καί μέ καλή προαίρεση. Πολλοί πήγαιναν γιά νά Τόν κατακρίνουν, νά Τόν διαβάλλουν ἤ νά ἁρπάξουν ἕναν λόγο Του καί νά Τόν προδώσουν στούς Ἀρχιερεῖς ἤ στήν Ρωμαϊκή ἐξουσία δῆθεν ὡς ἐπαναστάτη καί ἐπικίνδυνο, γιά νά Τόν συλλάβουν. Ὑπῆρχαν τέτοιοι ἐγκάθετοι ἄνθρωποι. Ἄλλοι πήγαιναν μέ ἀδιαφορία καί ἀπό περιέργεια ἁπλά γιά νά ἀκούσουν τί λέει. Δέν εἶχαν διάθεση νά ἀλλάξουν ζωή καί νά ὑπακούσουν σέ ὅσα ἔλεγε.

Παραβολή τοῦ Ἁγίου Νικολάου Ἀχρίδος

ΠΑΡΑΒΟΛΉ ΤΟΎ ΑΓΊΟΥ ΝΙΚΟΛΆΟΥ ΑΧΡΊΔΟΣ

Λέτε ότι πιστεύετε στον Θεό, αλλά δεν μπορείτε να πιστέψετε στην ύπαρξη δαιμόνων. Υπάρχει μια παραβολή για έναν περιπλανώμενο που, έχοντας έρθει στην Αίγυπτο, είχε μεγάλη επιθυμία να κολυμπήσει στον Νείλο, ώστε αργότερα να έχει κάτι να θυμάται. Οι ντόπιοι τον προειδοποίησαν ότι υπήρχαν κροκόδειλοι στον Νείλο, αποθαρρύνοντάς τον να κολυμπήσει στα βάθη.

Παραβολή τοῦ Ἁγίου Παϊσίου

Παραβολή

Ένας άνθρωπος τρέχει όσο ζει για να βρει τον Χριστό και δεν σταματά ποτέ. Τρέχει και νιώθει όχι κούραση, αλλά χαρά.

Για να το καταλάβετε, θα σας δώσω ένα παράδειγμα: ένα καλό κυνηγόσκυλο, που μυρίζει λαγό, δεν στέκεται κοντά στον κυνηγό, αλλά απογειώνεται, τρέχει και ψάχνει τον λαγό. Τρέχει, μετά σταματάει για λίγο, μυρίζει τον αέρα, τρέχει ξανά. Δεν μπορεί να μείνει ακίνητη. Το μυαλό της είναι απασχολημένο με το πώς θα βρει τον λαγό. Δεν κοιτάζει τριγύρω. Για εκείνη, υπάρχει περισσότερη χαρά στο τρέξιμο παρά στο να στέκεται ακίνητος. Η ζωή για εκείνη είναι το τρέξιμο και το ψάξιμο.

Παραβολή ἀπό τόν ἀββᾶ Ἰωάννη Κολοβό

Παραβολή από τον αββά Ιωάννη Κολοβό

Σε μια συγκεκριμένη πόλη υπήρχε μια όμορφη πόρνη που είχε πολλούς εραστές. Ο πρίγκιπας της πρότεινε: «Υπόσχεσου να ζήσεις αγνά και συμφωνώ ότι πρέπει να γίνεις γυναίκα μου». Του υποσχέθηκε λοιπόν. Ο πρίγκιπας την παντρεύτηκε και την πήγε στο σπίτι του. Όταν το έμαθαν αυτό, οι πρώην εραστές της συζήτησαν μεταξύ τους τα εξής: ο τάδε πρίγκιπας την παντρεύτηκε και την πήγε στο σπίτι του. Αν πάμε κατευθείαν στο σπίτι, ο πρίγκιπας θα μας βασανίσει.

Να τι θα κάνουμε: να πάμε πίσω από το σπίτι και να της σφυρίξουμε. Θα αναγνωρίσει το σφύριγμα μας και θα μας βγει: τότε δεν θα φταίμε πια εμείς. Και έτσι έκαναν. Αλλά εκείνη, ακούγοντας το σφύριγμα, κάλυψε τα αυτιά της, έτρεξε στο εσωτερικό δωμάτιο και κλείδωσε τις πόρτες πίσω της.

Ο Αββάς εξήγησε την παραβολή ως εξής:

Παραβολή ὁ Φοίνικας

Παραβολή

Δίπλα στο δρόμο υπήρχε ένας φοίνικας και κάτω από αυτόν ήταν ένα αγκάθι. Οι ταξιδιώτες πέρασαν κατά μήκος του δρόμου, και ένα αγκάθι έπιασε και έξυσε τον καθένα τους. Οι ταξιδιώτες θύμωσαν και μάλωσαν το αγκάθι, λυπούμενοι που δεν θα το έβγαζε κανείς, για να μην βλάψει τους ανθρώπους.

Το αγκάθι περήφανε, σήκωσε το κεφάλι του και είπε αγέρωχα στον φοίνικα: «Τι ωφελεί το ύψος σου αν δεν είπε κανείς λέξη για σένα; Ακούς, μιλάνε μόνο για μένα; Μεγάλη είναι η δόξα μου στον κόσμο και εσύ δεν είσαι τίποτα».

Ἀδιάκριτη ἀγάπη

Το μέτρο του μαργωνίου.

Κάποτε ο όσιος Θεοδόσιος, υποτακτικός του Μ. Παχωμίου, μπήκε σε μια βάρκα για να περάσει τον Νείλο. Στη βάρκα βρέθηκαν δυο άγνωστοί του σεβάσμιοι μοναχοί. Ο ένας άρχισε να εγκωμιάζει στον άλλον και να λέει:

– Μακάριος αυτός ο μοναχός!

Ο άλλος του απάντησε:

– Τι τον μακαρίζεις; Δεν έφτασε ακόμα στο μέτρο του μαργωνίου (κοφινιού που μετρούσαν τους καρπούς).

– Τι είναι αυτό το μέτρο;

– Να ήταν ένας γεωργός πολύ σκληρός. Μαζί του σπάνιο ήταν να μπορέσει να κάνη κάνεις ολόκληρο χρόνο. Κάποιος ήρθε κοντά του και του λέει: «Θέλω να εργασθώ μαζί σου». «Καλά» απάντησε εκείνος.

Και την ημέρα του ποτίσματος ο γεωργός του λέει: «Ας τραβήξουμε νερό τη νύχτα για να ποτίσουμε το χωράφι κι, όχι την ημέρα». Αποκρίνεται ο μισθωτός: «Σοφό είναι αυτό, για να μη πιή κανείς ούτε κτήνος ούτε άνθρωπος ούτε τίποτα άλλο από το αυλάκι μας».

Και όταν επρόκειτο να οργώσουν, του λέει: «Το χωράφι μας έτσι θα το σπείρουμε: ένα αυλάκι σιτάρι, ένα κριθάρι, το άλλο φακές, το άλλο μπιζέλια και τα υπόλοιπα παρόμοια».

Και του είπε ο άλλος : «Η σύνεσις αυτή είναι μεγαλύτερη από την προηγούμενη, γιατί το χωράφι μας θα είναι ωραίο με την ποικιλία των λουλουδιών». Κι όταν το χόρτο που φύτρωσε από τα διαφορετικά φυτά, δεν έχει κάνει ακόμα σπόρο, του λέει ο γεωργός: «Πάμε να θερίσουμε».

Απαντά ο μισθωτός: «Πάμε θα βγάλουμε μεγάλο κέρδος απ’ αυτό το χόρτο. Είναι χλωρό και καλό». Μετά το θέρισμα του λέει να φέρει το μαργώνιο: «Αφού μετρήσουμε το χόρτο, ας το μεταφέρουμε μέσα».

Παραβολή ὁ ἄνθρωπος καί τό κτῆμα.

Παραβολή ο άνθρωπος και το κτήμα. 

Ένας είχε γη που, με την αμέλειά του, μετατράπηκε σε άγονη, κατάφυτη από ζιζάνια και αγκάθια. Χρειάστηκε να την καλλιεργήσει και είπε στον γιο του: "Πήγαινε, καθάρισε το χωράφι μας". Ο γιος πήγε, αλλά όταν είδε, ότι ήταν κατάφυτη από ζιζάνια, είπε στον εαυτό του : «Θα εξαλείψω τα πάντα όλα αυτά τα ζιζάνια και θα καθαρίσω τη γη;» Με τα λόγια αυτά κατέβηκε στο έδαφος και πήγε για ύπνο. το έπραξε για πολλές μέρες. Τότε ο πατέρας μου ήρθε να δει τι έγινε και είδε ότι τίποτα δεν είχε γίνει. Είπε στον γιο του:

Οἱ τρεῖς φίλοι κάθε ἀνθρώπου σέ τούτη τήν ζωή

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΦΙΛΟΙ ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΣΕ ΤΟΥΤΗ ΤΗΝ ΖΩΗ

Ο όσιος γέροντας Βαρλαάμ δίδαξε την ορθόδοξη χριστιανική πίστη στον βασιλόπαιδα Ιωάσαφ, τον γιό του βασιλέως των Ινδιών. Ανάμεσα στις παραβολές τις οποιες χρησιμοποίησε ο όσιος Βαρλαάμ για να πείσει τον ’Ιωάσαφ να κατανοήσει την ματαιότητα του κόσμου, όσο και τις αρετές οι οποίες είναι αρεστές ενώπιον του Θεού, ήταν και η ακόλουθη ιστορία:

Κάποιος άνθρωπος είχε τρείς φίλους, εκ των οποίων δύο αγαπούσε και εκτιμούσε, τον δε τρίτο καταφρονούσε, μη δείχνοντας πρός αυτόν φιλανθρωπία, καθώς έπρεπε. Αφού δε ήρθαν μιά μέρα κάποιοι φοβεροί στρατιώτες, τον οδήγησαν με τη βία εκείνον τον άνθρωπο στον βασιλιά, γιατί χρωστούσε μύρια τάλαντα. Στενοχωρούμενος, λοιπόν, ο χρεώστης, ζητούσε κάποιον να μιλήσει στον βασιλιά και να του δώσει μιά μικρή προσθεσμία για να ξοφλήσει το χρέος του. Πήγε τότε στον πρώτο του φίλο και του είπε: «Πολλές φορές εγώ. το γνωριζεις καλά, κινδύνεψα για χάρη σου. Τώρα κι εγώ σε χρειάζομαι στην ανάγκη αυτή που μου προέκυψε. Βοήθησέ με, λοιπόν, όσο μπορείς». Και ο φιλος του του απάντησε: «᾿Εγώ δεν είμαι φίλος σου ούτε και σε γνωρίζω. Όμως, σου δίνω δυό παλιά φορέματα κι άλλη βοήθεια μην ελπίζεις». Τότε πήγε στον άλλο φίλο του και του είπε: «Θυμάμαι πόση αγάπη σου δείξα: Τώρα έχω κι εγώ πολλή μεγάλη συμφορά και ζητώ τη βοήθειά σου», «Σήμερα δεν έχω καιρό», του απάντησε και ο δεύτερος φίλος, «γιατί μου συνέβηκε πολύ μεγάλη κακοτυχία κι έχω πολύ θλίψη, αλλά θα σε συνοδέψω λίγο και κατόπιν θα επιστρέψω στο σπίτι μου».

Ἄς νεκρώσουμε τά θελήματά μας

 Ήταν κάποιος από τους πατέρες που καταγόταν από ξένη χώρα και έλεγε την ακόλουθη παραβολή.

Στη χώρα μου φτιάχνουν κάποιον ειδικό λάκκο για να παγιδεύουν

λιοντάρια. Μέσα σε έναν τέτοιο συνέβη να πέσει μια αλεπού, και παρ’ όλο που προσπάθησε απεγνωσμένα, δεν μπόρεσε να ανεβεί από εκεί.Αργότερα ήρθε εκείνος που έφτιαξε το λάκκο για να δει μήπως έπεσε τίποτε, μέσα σε αυτόν και βρήκε την αλεπού. Μηχανεύτηκε τότε η αλεπού να μείνει ξαπλωμένη σαν ψόφια. Ο άνθρωπος κατέβηκε, την έπιασε από την ουρά και την έριξε έξω. Και αυτή έτρεξε και έφυγε.

Ὁμιλία εἰς τήν Παραβολήν τοῦ ἐμπεσόντος εἰς τούς ληστάς, Κυριακή Η΄Λουκᾶ (Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου), Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ὁμιλία εἰς τήν Παραβολήν τοῦ ἐμπεσόντος εἰς τούς ληστάς, Κυριακή Η΄Λουκᾶ (Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου), Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης, Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 12-11-2017 (Κήρυγμα) Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://www.HristosPanagia.gr

Παρθενία καὶ ἐλεημοσύνη_mp3

Π. Σάββας 2016-04-26_Παρθενία καὶ ἐλεημοσύνη_mp3

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 26-04-2016 (Κήρυγμα τήν Μ. Τρίτη_Ι.Μ. Ἁγίας Τριάδας).
Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, ‘Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Interntet Explorer ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Mozilla. Στή συνέχεια δῶστε τό ὄνομα πού θέλετε καί πατῆστε ΟΚ γιά νά ἀποθηκευθεῖ ἡ ὁμιλία)

Ὅλοι ἔχουμε κάποιο τάλαντο_ Ιστ΄ Ματθαίου _ Παραβολὴ τῶν ταλάντων_mp3

Π. Σάββας 2016-02-07_Ὅλοι ἔχουμε κάποιο τάλαντο_ Ιστ΄ Ματθαίου _ Παραβολὴ τῶν ταλάντων_mp3

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 07-02-2016 (Κήρυγμα στόν Ι. Ν. Ἁγίων Ἀναργύρων Πενταπλάτανου Γιαννιτσῶν).
Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, ‘Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Interntet Explorer ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Mozilla. Στή συνέχεια δῶστε τό ὄνομα πού θέλετε καί πατῆστε ΟΚ γιά νά ἀποθηκευθεῖ ἡ ὁμιλία)