«Πρίν Ἀβραάμ γενέσθαι Ἐγώ εἰμί»[1], λέγει ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός στούς ἀπειθεῖς καί φθονερούς Φαρισαίους καί Γραμματεῖς, εἰς τούς ἀπίστους θρησκευτικούς ἡγέτες τοῦ Ἰσραήλ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ἀλλά καί σέ κάθε ἄλλον ἄπιστο εἰς τούς αἰῶνας. Ὁ Κύριος ἀποκαλύπτεται, φανερώνεται καί φανερώνει τήν ἀλήθεια γιά τόν ἑαυτό Του, ὄχι μόνο στούς Ἁγίους καί δικαίους, ἀλλά καί στούς ἁμαρτωλούς. Ὄχι μόνο στούς καλοδιάθετους, ἀλλά καί σέ αὐτούς πού ἔχουνε προκατάληψη καί κακή διάθεση ἀπέναντί Του. Ἀλλά ὑπάρχει αὐτή ἡ διαφορετική ἀποδοχή τῆς ἀποκάλυψης. Οἱ μέν καλοδιάθετοι δέχονται καί ἐνστερνίζονται τήν ἀποκάλυψη πού τούς κάνει ὁ Θεός καί πιστεύουν σέ Αὐτόν ἔτι καί ἔτι. Ἐνῶ οἱ κακοδιάθετοι δέν πιστεύουν εἰς τόν ἀποκαλυπτόμενον Θεόν, καί τό ὀρθό δόγμα γι' Αὐτόν.
Ὁ Ἅγιος Πορφύριος, πού ζοῦσε μέσα στήν Χάρη, εἶχε θεῖες ἐμπειρίες καί οὐράνιες ἀποκαλύψεις καί ζοῦσε τό μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας, τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἀλλά καί τό μυστήριο τῆς μετανοίας. Μεταρσιωνόταν, ἀνέβαινε πνευματικά, ψάλλοντας καί προσευχόμενος ἀδιαλείπτως. «Εἴδατε -λέει- πῶς ἀνεβαίνει ἡ ψυχή μας ψάλλοντας; Ἔχω τρέλα, θεία μέθη, δέν τά χορταίνω», ἐννοεῖ τά τροπάρια καί τούς κανόνες καί ὅλα αὐτά τά ὡραῖα πού ἔχουμε μέσα στήν λατρεία τῆς Ἐκκλησίας μας. «Θυμᾶμαι -ἔλεγε- τά ὡραῖα μου χρόνια στό Ἅγιον ὄρος. Οἱ Γέροντές μου ἐμένα δέν μέ ἔβγαζαν ἔξω. Ἤμουν μικρός καί δέν μέ ἔπαιρναν σέ πανηγύρεις κ.λπ.» Οἱ Γεροντάδες του ἐπήγαιναν καί ἔξω ἀπό τό κελί, στίς διάφορες πανηγύρεις τοῦ Ἁγίου Ὄρους. «Ὅταν λοιπόν», διηγεῖται ὁ Ἅγιος, «ἔμενα μόνος μου, πήγαινα ἐκεῖ στό ἐκκλησάκι μας, τόν Ἅγιο Γεώργιο, καί ἔψαλλα ὅλο τέτοια κατανυκτικά τροπάρια. Ἄνοιγα τήν Παρακλητική τοῦ Σαββάτου, πού ἔχει πιό πολλά καί ἔψελνα. Ἔλεγα ἐπίσης πολύ τήν Παράκληση τῆς Παναγίας. Μέ μεγάλη κατάνυξη κι ἀγάπη, ἔψελνα τόν Κανόνα τοῦ Ἰησοῦ. Οἱ Γέροντές μου δέν μ' εἶχαν μάθει ψαλτικά. Ἀκούγοντας τά ἔμαθα.
«Ἰησοῦ γλυκύτατε, ψυχῆς ἐμῆς θυμηδία», δηλαδή τῆς δικῆς μου ψυχῆς ἡ ἀπόλαυσις καί ἡ χαρά. «Ἰησοῦ ἡ κάθαρσις τοῦ νοός μου, Δέσποτα πολυέλεε, Ἰησοῦ σῶσον με, Ἰησοῦ, Σωτήρ μου, Ἰησοῦ μου Παντοδύναμε, μή καταλίπης με», μήν μέ ἐγκαταλείπεις, «Σῶτερ Ἰησοῦ με ἐλέησον, καί λύτρωσαι κολάσεως, πάσης Ἰησοῦ, καί ἀξίωσον, τῆς τῶν σωζομένων μερίδος, Ἰησοῦ μου τῷ χορῷ, τῶν ἐκλεκτῶν Σου με σύνταξον», βάλε με Κύριε στόν χορό τῶν ἐκλεκτῶν Σου. «Ἰησοῦ γλυκύτατε, τῶν Ἀποστόλων ἡ δόξα, Ἰησοῦ μου καύχημα τῶν μαρτύρων, Δέσποτα Παντοδύναμε, Ἰησοῦ, σῶσον με, Ἰησοῦ μου ὡραιότατε, τόν Σοί προστρέχοντα, Σῶτερ Ἰησοῦ με ἐλέησον, πρεσβείαις τῆς τεκούσης σε, πάντων Ἰησοῦ τῶν Ἁγίων σου, Προφητῶν τε πάντων, Σωτήρ μου Ἰησοῦ καί τῆς τρυφῆς τοῦ Παραδείσου ἀξίωσον, Ἰησοῦ φιλάνθρωπε[2].
