Ο ΑΓΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΠΡΟΚΟΠΙΟΣ

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΠΡΟΚΟΠΙΟΣ

Λίγο μετά την έκδοση των διαταγμάτων του διωγμού κατά των χριστιανών (303), ο Διοκλητιανός μετέβη, καθώς λένε, στην Αίγυπτο για να καταστείλει τη στάση που προκάλεσε ο σφετεριστής Αχίλλειος. Μετά τη νίκη του και τη στερέωση της εξουσίας του, μετέβη στην Αντιόχεια, όπου η πλειονότητα των κατοίκων είχε αποστραφεί τη λατρεία των ειδώλων για να στραφεί στον Χριστό, τον μόνο αληθινό Θεό και Σωτήρα. Προσέφερε θυσία στον ναό του Απόλλωνος στη Δάφνη και έπειτα επέστρεψε στην πόλη για να δεχθεί τις τιμές των προκρίτων. Μία ειδωλολάτρισσα ευγενικής καταγωγής από την Ιερουσαλήμ, η Θεοδοσία, χήρα ενός χριστιανού ονόματι Χριστοφόρου, ήλθε να παρουσιάσει στον αυτοκράτορα τον γιο της, τον Νεανία, φέρνοντας ως δώρο άφθονο χρυσό και ασήμι και παρακάλεσε τον ηγεμόνα να δεχθεί στην υπηρεσία του τον νέο. Ο Νεανίας κίνησε αμέσως τη συμπάθεια στον Διοκλητιανό και πολύ σύντομα έλαβε τον τίτλο του δούκα της Αλεξανδρείας, με αποστολή τη δίωξη των χριστιανών και τη θανάτωση εκείνων που δεν θα υπάκουαν στα αυτοκρατορικά διατάγματα.

Ο Νεανίας πήρε τον δρόμο για την Αλεξάνδρεια επικεφαλής δύο κοοριτών υπό τη διοίκηση δύο τριβούνων, του Νικόστρατου και του Αντίοχου. Σταμάτησαν στην Απάμεια της Συρίας, απ’ όπου ξεκίνησαν πάλι τη νύχτα για να αποφύγουν τον καυτό ήλιο. Θα είχαν διανύσει περίπου πενήντα χιλιόμετρα, όταν αίφνης μια αστραπή έσχισε τον ουρανό και μια φωνή ακούστηκε: «Πού πηγαίνεις, Νεανία; Και ενάντια σε Ποιον ξεκίνησες να κάνεις πόλεμο;». Τον προειδοποίησε δε, ότι ο διωγμός που ετοιμαζόταν να εξαπολύσει εναντίον των χριστιανών θα οδηγούσε στον θάνατό του και στην αιώνια κόλαση. Ωθούμενος από την καλή διάθεση της συνείδησής του, ο Νεανίας αποκρίθηκε στην φωνή αυτή αποκαλώντας την «Κύριε». Τότε έλαμψε στον ουρανό ένας κρυστάλλινος Σταυρός και από αυτόν βγήκε φωνή λέγουσα: «Εγώ είμαι ο Ιησούς ο Εσταυρωμένος, ο Υιός του Θεού». Ο Νεανίας δέχθηκε τότε όλο το Μυστήριο της ενσάρκου Οικονομίας και ο Χριστός πρόσθεσε: «Αφού Με είδες, θα γίνεις σκεύος εκλογής. Με το σημείο αυτό θα νικήσεις όλους τους αντιπάλους σου. Η ειρήνη Μου ας είναι μαζί σου!». Μόλις χάθηκε η οπτασία, ο Νεανίας έσπευσε στη Σκυθόπολη, όπου έβαλε έναν Εβραίο χρυσοχόο να του φτιάξει έναν ασημένιο Σταυρό σύμφωνα με το πρότυπο εκείνου που του είχε φανερωθεί. Μόλις δε τελείωσε ο Σταυρός, φάνηκαν τυπωμένες σε αυτό τρεις εικόνες με εβραϊκές επιγραφές. Στο επάνω μέρος ήταν γραμμένο «Εμμανουήλ», στη μία πλευρά «Μιχαήλ» και στην άλλη «Γαβριήλ». Ασπάσθηκε ευλαβικά τον Σταυρό και τις αχειροποίητες αυτές εικόνες [1] και επέστρεψε στην Ιερουσαλήμ.

Ὁ Τάφος τοῦ ἁγίου μεγαλομάρτυρος Προκοπίου

Ο Τάφος του αγίου μεγαλομάρτυρος Προκοπίου στον λόφο Αμπού Τορ της έναντι του λόφου της Σιών της νοτίου Ιερουσαλήμ εντός παρεκκλησίου της Ιεράς Μονής Αγίου Μοδέστου του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου Ιεροσολύμων.

Στον ίδιο χώρο βρίσκεται και ο τάφος του αγίου Μοδέστου Πατριάρχου Ιεροσολύμων.

https://proskynitis.blogspot.com/2022/07/blog-post_8.html

πηγή

Τό Μαρτύριο τοῦ Ἁγίου Προκοπίου

Το Μαρτύριο του Αγίου Προκοπίου 1607, Άγιος Προκόπιος, Βέροια.

Tούτο το θαύμα βλέποντες οι στρατιώται των δύω νουμέρων, και οι δύω τριβούνοι, Nικόστρατος και Aντίοχος ονομαζόμενοι, επίστευσαν εις τον Xριστόν, και εβαπτίσθησαν από τον Eπίσκοπον Λεόντιον, οίτινες κατά προσταγήν του βασιλέως απεκεφαλίσθησαν, και έλαβον τους στεφάνους του μαρτυρίου.

Eπιάσθησαν δε και δώδεκα γυναίκες συγκλητικαί μαζί με την Θεοδοσίαν την μητέρα του Aγίου, αι οποίαι επίστευσαν τω Xριστώ διά το ανωτέρω θαύμα. Όθεν αφ’ ου πρώτον αυτάς έδειραν άσπλαγχνα, έκοψαν τα βυζία των, και με σιδηράς μπάλλας πυρωμένας έκαυσαν τας μασχάλας των, τελευταίον δε τας απεκεφάλισαν, και ούτως έλαβον της αθλήσεως τους στεφάνους.

Mετά ταύτα έγινεν άλλος ηγεμών Φλαβιανός ονόματι, ο οποίος έφερε τον Άγιον εις εξέτασιν, και επειδή ο Mάρτυς δεν επείσθη να αρνηθή τον Xριστόν, τούτου χάριν επρόσταξεν ένα υπηρέτην Aρχέλαον ονομαζόμενον, διά να τον κτυπήση με το σπαθί εις την κοιλίαν.

Ἀσκητές μέσα στόν κόσμο: Ὁ ἅγιος Προκόπιος τόν πῆρε στό ἄλογό του

ΕΝΟΤΗΤΑ Β’ – ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΚΑΙ ΔΙΔΑΚΤΙΚΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ

Ο Ἀντώ­νης Κο­σκι­νᾶς ἀ­πό τό χω­ριό Κου­ρα­μά­δες Κερ­κύ­ρας ἦταν παι­δί ὅ­ταν οἱ γο­νεῖς του τόν ἔ­στει­λαν σέ και­ρό χει­μῶ­νος στό χω­ριό Βα­ρυ­πο­τά­δες, ὅ­που ὑ­πῆρ­χε μύ­λος, γι­ά νά ἀ­λέ­ση ἕ­να σακ­κού­λι κα­λαμ­πό­κι. Ἦ­ταν ἀρ­κε­τά με­γά­λη ἡ ἀ­πό­στα­ση γι­ά τήν ἡ­λι­κί­α του. Πῆ­γε πε­ζός ἀλ­λά κα­θυ­στέ­ρη­σε πο­λύ για­τί ἔ­δι­νε τήν σει­ρά του στούς ἄλ­λους. Ἔ­μει­νε τε­λευ­ταῖ­ος καί τόν πῆ­ρε ἡ νύ­χτα.

Ἡ μη­τέ­ρα του ἀ­νη­σύ­χη­σε γι­ά τό παι­δί της καί παίρ­νοντας ἕ­να φα­νά­ρι πῆ­γε νά τό ἀ­να­ζη­τή­ση. Φο­βό­ταν μή­πως περ­νώντας μί­α ρε­μα­τιά μέ δέν­δρα τοῦ ἐ­πι­τε­θοῦν τά τσα­κά­λια, τά ὁ­ποῖ­α κρύ­βο­νταν ἐ­κεῖ καί τή νύ­χτα ἐ­πε­τί­θε­ντο στούς πε­ρα­στι­κούς.

Ὅ­ταν ἔ­φθα­σε στό ὕ­ψω­μα φώ­να­ξε μέ ὅ­λη της τήν δύ­να­μη: «Ἀντώ­νη­η­η…». Ἄ­κου­σε τήν φω­νή τοῦ παι­διοῦ της ἀ­πό τό ἀ­πέ­ναντι ὕ­ψω­μα νά ἀ­πο­κρί­νε­ται: «Ἐ­δῶ εἶ­μαι…». Ἡ μη­τέ­ρα του θο­ρυ­βή­θη­κε για­τί τό παι­δί της θά ἔμ­παι­νε στό ἐ­πι­κίν­δυ­νο ρέμα καί ποιός θά τό βο­η­θοῦ­σε μέ­σα στό σκο­τά­δι;

Ξαφ­νι­κά βλέ­πει ἔκ­πλη­κτη τόν Ἀντώ­νη κοντά της.

–Παι­δί μου, ἐ­σύ ἐ­δῶ; Πῶς ἀ­ρέ­βα­ρες (ἔ­φθα­σες) δε­λέγ­κου (στήν στιγ­μή) μέ τήν ἀ­πο­λο­ή σου;

–Μάν­να μου, δέν ἦρ­θα μο­να­χός μου. Μ᾽ ἀ­νέ­βα­σε ἕ­νας κα­βαλ­λά­ρης π᾽ ἄ­στρα­φτε τ᾽ ἄ­λο­γό του για­τί μέ λυ­πή­θη­κε ὁ­πό­κλαι­γα, καί μ᾽ ἔ­φε­ρε.

–Καί ἀ­πό ποῦ­θε ἦ­ταν ὁ κα­βαλ­λά­ρης καί πῶς δέν ἄ­κου­σα τά πέ­τα­λα τ᾽ ἀ­λό­γου του;

–Μοὖ­πε ὅ­τι εἶ­ναι ἀ­πό τσού Ψω­ρα­ρούς καί τό­νε λέ­νε Προ­κό­πη, μά τό ἄ­λο­γό του δέν ἐ­πα­τοῦ­σε τή γῆς για­τί ἐ­πέ­του­νε.

Λάμπρος Σκόντζος, Ἅγιος Προκόπιος ὁ μεγαλομάρτυς ἀθλητής τοῦ Χριστοῦ

ΑΓΙΟΣ ΠΡΟΚΟΠΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΑΘΛΗΤΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

      Η εποχή των διωγμών των πρωτοχριστιανικών χρόνων είναι η πλέον ηρωική περίοδος της Εκκλησία μας, η οποία ανέδειξε μέγα νέφος καλλίνικων Μαρτύρων. Απέρριψαν την ειδωλολατρία, όρθωσαν το ανάστημά τους στους ισχυρούς διώκτες τους και ομολόγησαν την πίστη τους στο Χριστό, χύνοντας το άγιο αίμα τους και δίνοντας τη ζωή τους για Εκείνον. Ένας από αυτούς υπήρξε ο μεγαλομάρτυς Προκόπιος.

       Καταγόταν από την Παλαιστίνη και έζησε στα χρόνια του σκληρού αυτοκράτορα Διοκλητιανού (285-305). Ο πατέρας του ονομαζόταν Χριστόφορος και ήταν ένθερμος Χριστιανός, σε αντίθεση με τη μητέρα τουΘεοδοσία, η οποία ήταν φανατική ειδωλολάτρισσα. Το αρχικό του όνομα ήταν Νεανίας. Έχασε δυστυχώς ενωρίς τον πατέρα του και έτσι την ανατροφή του ανάλαβε η μητέρα του, μεγαλώνοντας τον ως ειδωλολάτρη.

       Φαίνεται ότι είχε πρόσβαση στο παλάτι και έτσι παρέδωσε τον Νεανία ως αυλικό στον Διοκλητιανό, προσφέροντας και ένα σεβαστό ποσό. Εκείνος εκτίμησε τις ικανότητές του και τον αναγόρευσε Δούκα της Αλεξάνδρειας, δίνοντάς του μάλιστα ρητή εντολή να πάει και να εξολοθρεύσει τους εκεί πολυάριθμους Χριστιανούς. Σημειώνουμε πως ο θρησκόληπτος αυτός αυτοκράτορας είχε πεισθεί από τα ειδωλολατρικά ιερατεία της Μ. Ασίας ότι οι «θεοί» απαιτούσαν από αυτόν να εξολοθρεύσει τους Χριστιανούς και να σβήσει την χριστιανική πίστη, προκειμένου να γίνουν και πάλι ευμενείς για το κράτος και τον ίδιο. Γι’ αυτό είχε κηρύξει τον πιο σκληρό και απάνθρωπο διωγμό κατά της Εκκλησίας, ο οποίος ανάδειξε εκατομμύρια Μάρτυρες.

       Αφού ανάλαβε την εξουσία στην Αλεξάνδρεια, πήρε εντολή να πάει στην πόλη Απάμεια(σημερινή Χαμάν) της Συρίας, μαζί με δύο αξιωματικούς του. Επειδή όμως έκανε πολύ ζέστη ταξίδευαν τη νύχτα. Περί τα 30 χιλιόμετρα έξω από την πόλη συνέβη κάτι το απροσδόκητο: έγινε μεγάλος σεισμός και ο ουρανός φωτίστηκε από εκτυφλωτικές αστραπές. Ταυτόχρονα ακούστηκε απόκοσμη φωνή, η οποία τον προειδοποιούσε πως αν εκτελούσε τις διαταγές του αυτοκράτορα και θανάτωνε Χριστιανούς, θα θανατώνονταν και ο ίδιος!

Τό θαῦμα τοῦ ἁγίου Προκοπίου στόν μικρό Ἀντώνη

  Ο Αντώνης Κοσκινάς από το χωριό Κουραμάδες Κερκύρας ήταν παιδί όταν οι γονείς του τον έστειλαν σε καιρό χειμώνος στο χωριό Βαρυποτάδες, όπου υπήρχε μύλος, για να αλέση ένα σακκούλι καλαμπόκι. 

Ήταν αρκετά μεγάλη η απόσταση για την ηλικία του. Πήγε πεζός αλλά καθυστέρησε πολύ γιατί έδινε την σειρά του στους άλλους. Έμεινε τελευταίος και τον πήρε η νύχτα.

 

Η μητέρα του ανησύχησε για το παιδί της και παίρνοντας ένα φανάρι πήγε να το αναζητήση. Φοβόταν μήπως περνώντας μία ρεματιά με δένδρα του επιτεθούν τα τσακάλια, τα οποία κρύβονταν εκεί και τη νύχτα επετίθεντο στους περαστικούς.

 

Όταν έφθασε στο ύψωμα φώναξε με όλη της την δύναμη: «Αντώνηηη…». Άκουσε την φωνή του παιδιού της από το απέναντι ύψωμα να αποκρίνεται: «Εδώ είμαι…». Η μητέρα του θορυβήθηκε γιατί το παιδί της θα έμπαινε στο επικίνδυνο ρέμα και ποιος θα το βοηθούσε μέσα στο σκοτάδι;

 

Ξαφνικά βλέπει έκπληκτη τον Αντώνη κοντά της.

 

– Παιδί μου, εσύ εδώ; Πώς αρέβαρες (έφθασες) δελέγκου (στην στιγμή) με την απολοή σου;

 

– Μάννα μου, δεν ήρθα μοναχός μου. Μ’ ανέβασε ένας καβαλλάρης π’ άστραφτε τ’ άλογό του γιατί με λυπήθηκε οπόκλαιγα, και μ’ έφερε.

 

– Και από πούθε ήταν ο καβαλλάρης και πώς δεν άκουσα τα πέταλα τ’ αλόγου του;

Ὁ Ἅγιος Προκόπιος καί τό Μυστήριο τοῦ Γάμου

Στην εποχή του ειδωλολάτρη Ρωμαίου Αυτοκράτορα Διοκλητιανού, μάς μεταφέρει, αδελφοί μου, η μνήμη του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Προκοπίου, την οποία εορτάζει η Εκκλησία μας σήμερα. Ο πατέρας του Χριστόφορος ήταν ευλαβής και πιστός άνθρωπος, αλλά η μητέρα του Θεοδοσία ήταν ειδωλολάτρισσα. Αυτή, μετά τον θάνατο του συζύγου της, ανέλαβε πλήρως την ανατροφή του Νεανία – έτσι λεγόταν πριν ονομαστεί Προκόπιος. Εκείνη τον οδήγησε στον Διοκλητιανό, ο οποίος τον έχρισε Δούκα της Αλεξάνδρειας και τον απέστειλε στην περιώνυμη πόλη για ν’ αναλάβει τα καθήκοντά του.

Η πορεία εκείνη προς την Αλεξάνδρεια, όπου πήγαινε για να φονεύσει κάθε Χριστιανό, έμελλε να καταστεί σταθμός στη ζωή του. Φοβερός καύσωνας, αλλά και σεισμός και αστραπές σημειώθηκαν καθ’ οδόν. Εν μέσω αυτών των σημείων, σαν άλλος Παύλος, άκουσε φωνή να τού λέει: