Παπισμός-Οἰκουμενισμὸς καὶ τὸ χρέος τοῦ Ὀρθοδόξου χριστιανοῦ.

Αριστείδης Δασκαλάκης

«ἡ ἐκκλησία ὡς παρέλαβεν… οὕτω κηρύσσομεν» (Συνοδικόν της Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου)

Λόγοι, που δεν βρίσκουν πλέον ευρεία εφαρμογή, στους κόλπους της Ορθοδόξου εκκλησίας. Ζούμε στην εποχή των εκπτώσεων, των αποκλίσεων , της ύβρεως προς τα Θεία, της νομιμοποίησης της αμαρτίας, «νῦν κρίσις ἐστὶ τοῦ κόσμου τούτου, νῦν ὁ ἄρχων τοῦ κόσμου τούτου ἐκβληθήσεται ἔξω·» (Ιω. 12,31) . Θα κρημνισθή από την εξουσίαν του, ο άρχοντας αυτού του κόσμου. Ο αντίδικος όμως, μέχρι την εκπλήρωση της προφητείας, χρησιμοποιεί τα όργανά του, κυβερνήτες και ποιμένες, για να ζημιώσει την ανθρωπότητα.

Η πολιτεία νομοθετεί. Εναντίον Θεού και ανθρώπου. Η διοικούσα εκκλησία πολλάκις επικυρώνει ή τηρεί σιγή ιχθύος. Ο λαός αγνοεί τις υποχρεώσεις που απορρέουν από την Αγία Παράδοση της Εκκλησίας και απ’ το Ευαγγέλιο. Ο ένας παρασέρνει τον άλλο σε μια ελεύθερη πτώση προς την άβυσσο της απώλειας.

Πρωτεργάτες τα διάφορα κέντρα εξουσίας, πολιτικής ή θρησκευτικής. Το μεγάλο κέντρο θρησκευτικής εξουσίας , η «Αγία έδρα (Sancta Sedes)» αντιλαλεί και επιταχύνει το σχέδιο του Σιωνισμού, εναντίον της ανθρωπότητας. Το Βατικανό, το συνώνυμο της αίρεσης, πλέον ομοιάζει ως προϊστάμενη αρχή της Ορθοδόξου Διοικούσας Εκκλησίας. Την έχει ήδη εντάξει με το σκοτεινό κίνημα του Οικουμενισμού, σε ένα στροβιλισμό απείθειας στο θέλημα του Θεού.

Το Σώμα του Χριστού, η Εκκλησία βάλλεται. Βάλλεται από σκοτεινές δυνάμεις, ξένα κέντρα συμφερόντων που κινούν τα νήματα της ανθρωπότητας.

Η δαιμονική αυτή εξουσία και τα συμπαρομαρτούντα δεινά της, παραχωρείται απ’ τον Θεό, ως αντίκτυπος της πτώσης και της αλλοτρίωσης της ανθρωπότητας. Ο λαός του Θεού είναι υπό διωγμό. Αμάρτησε και πληρώνει. Εικόνα του εκπεσόντος Ελληνορθόδοξου λαού , αποτελεί η ιεραρχία της Εκκλησίας .

Γίναμε ακροατές μιας νέας ρητορικής , περί κοινωνικής ευθύνης , αγάπης στον πλησίον, υπακοής αδιάκριτης, οικονομίας. Μια «οικονομία» που κατάντησε παρανομία. Μιας πλανεμένης επισκοπολατρείας και μιας απολύτου υποταγής στα κελεύσματα της εξουσίας.

Είδαμε να αναγνωρίζονται μυστήρια σε αιρετικούς. Παρατηρήσαμε επισκόπους να δωρίζουν Κοράνι ως ιερό βιβλίο. Προκαθημένους να κρύβουν εγκόλπια μπροστά σε λαθρομετανάστες, για να μην στενοχωρήσουν. Μείναμε εμβρόντητοι μπροστά σε συμπροσευχές, συνευχές και συλλείτουργα επισκόπων της Ελλαδικής Εκκλησίας, με αιρετικούς, μουσουλμάνους και σχισματικούς.

Οι άμβωνες σιώπησαν. Σταμάτησαν να αντηχούν το λόγο της Αληθείας. Δεν αποτελούν πλέον ορμητήρια ορθοδόξου αγώνα.

Αντ’ αυτού κατάντησαν αντηχεία κυβερνητικών αποφάσεων και ιατρικών τελεσιγράφων.

Ν' ἁγιάσει τὸ χέρι του

Ν' αγιάσει το χέρι του

(Αριστείδης Δασκαλάκης)

«καὶ ἐγγὺς ἦν τὸ πάσχα τῶν Ἰουδαίων , καὶ ἀνέβη εἰς Ἱεροσόλυμα ὁ Ἰησοῦς.

καὶ εὗρεν ἐν τῷ ἱερῷ τοὺς πωλοῦντας βόας καὶ πρόβατα καὶ περιστεράς , καὶ τοὺς κερματιστὰς καθημένους.

καὶ ποιήσας φραγέλλιον ἐκ σχοινίων πάντας ἐξέβαλεν ἐκ τοῦ ἱεροῦ , τά τε πρόβατα καὶ τοὺς βόας , καὶ τῶν κολλυβιστῶν ἐξέχεε τὸ κέρμα καὶ τὰς τραπέζας ἀνέστρεψε» (Ιωαν. 2,13-15)

«Χαμό έκανε ο βουλευτής Νίκος Παπαδόπουλος Βουλευτής Β’ Θεσσαλονίκης με το Δημοκρατικό Πατριωτικό Κίνημα ΝΙΚΗ, στην Εθνική Πινακοθήκη σπάζοντας τζάμια και προθήκες.»

Είδηση που ήχησε σαν ουράνια μελωδία στ’ αυτιά μου. Που γλύκανε την ψυχή μου.

«Τα «έργα» που παρουσιάζονται στην περιοδική σας έκθεση, ιδίως το «εικόνισμα η Παναγία με τον Χριστό αγκαλιά» και η χυδαία παραποίηση του Αγίου Γεωργίου, δεν αποτελούν τέχνη. Αποτελούν ευθεία επίθεση στην Πίστη μας, στην πολιτιστική μας ταυτότητα, στις ρίζες του Έθνους μας.» είχε πει μεταξύ άλλων ο βουλευτής.

Θυμάμαι, είχα κληθεί σε μια ιδιωτική κλειστή σύναξη, στην οικία κάποιων αδελφών , ταπεινών αγωνιστών, ανθρώπων ακομμάτιστων, που αναλώνουν τη ζωή τους για Χριστό και Πατρίδα. Θα μας μιλούσε μια ομάδα κάποιων ανθρώπων , που μέχρι τότε δεν γνώριζα , ανθρώπων της διπλανής πόρτας, που μετείχαν σε κάποιο κίνημα, που σκοπό είχε να ταράξει να νερά της πολιτικής. Αυτό το κίνημα, μέσα πιθανόν από λάθη και ολιγωρίες , έβαλε ξανά το Χριστό στη Βουλή. Το Ευαγγέλιο και την Πατρίδα. Σε εκείνο το σπίτι γνώρισα και τον Νίκο Παπαδόπουλο, τον «άνεργο» (διατελούντα σε αργία) και ανεμβολίαστο τότε γιατρό. Η καλή απείθεια στο Σύστημα και απολυταρχικό καθεστώς, οδήγησε σε απώλεια βιοτικών πόρων και εργασίας, ένα οικογενειάρχη και πατέρα παιδιών.

Καμία ιδιαίτερη αναφορά απ’ τον γιατρό για τα προσωπικά του. Ταπεινός , οξυδερκής με τη φλόγα μέσα του για Χριστό και Πατρίδα. Πολύ με είλκυσε τότε, ο τρόπος και η στάση του ιατρού.

Νεοταξικὴ νανουριστικὴ θεολογία καὶ πρακτική.

(Αριστείδης Π. Δασκαλάκης, 1/03/24)

Ο σιωπών συναινεί

(Αρχαιοελληνική παροιμία)

Συνεχίζει να προκαλεί η στάση πολλών ιεραρχών απέναντι στο κοινό λαϊκό αίσθημα περί δικαίου. Δικαιοσύνη, στην πίστη, στην πολιτική, στην εργασία και σε κάθε έκφανση της καθημερινής ζωής του Έλληνα.

Ενός πολίτη που συμπιέζεται οικονομικά και συνειδησιακά, εδώ και χρόνια, με πολυποίκιλα μέσα των εντεταλμένων υπαλλήλων της Νέας Τάξης Πραγμάτων, που θέλουν να αποκαλούνται κυβερνήτες.

Εμβολιασμός υποχρεωτικός, καραντίνες, φίμωτρα φυσικά αλλά και αλληγορικά με τον περιορισμό ελευθερίας της έκφρασης, απαγόρευση λήψης Σώματος και Αίματος Χριστού, απαγόρευση εξομολόγησης και άλλα πολλά. Το μενού τεράστιο.

Κι εκεί που ο Έλληνας, ψάχνει να βρει ένα αποκούμπι, ένα «ηγέτη» να στηριχτεί, να πει τον πόνο του, να βρει παρηγοριά κι ελπίδα, να σπρωχθεί σε ξεσηκωμό και πνευματική αντίσταση σε αυτά που βιώνει και σ’ αυτά που έρχονται, εκεί που αποτείνεται στον Ποιμένα βρίσκει «πόρτα κλειστή». Ξύλινος, άγευστος λόγος, νανουριστικές προτροπές, απειλές και επιτίμια, διωγμοί κληρικών που δίνουν την καλή μαρτυρία, από ποιμένες άλλης πλέον «κοπής». Επίσκοποι αενάως νηστεύοντες την πνευματική τροφή και απέχοντας συνειδητά απ’ την καλή μαρτυρία.

Καθεύδουν υπό μανδραγόραν για εθνικά θέματα, για κλείσιμο Ιερών Ναών, για υποχρεωτικούς εμβολιασμούς και επιβολή και νομιμοποίησης του κιναιδισμού, αλλά όταν χρειαστεί ή απαιτηθεί απ’ τον Καίσαρα δίνουν την καλή μαρτυρία και του προσφέρουν τη δούλεψή τους. Εκεί που περιμένεις δηλώσεις, αντιδράσεις, ξεσηκωμό, βρίσκεις αδιαφορία και ακινησία. Κι εκεί που δεν τους πέφτει λόγος, τους βλέπεις βασιλικότερους του βασιλέως.

Διυλίζουν τον κώνωπα και καταπίνουν την κάμηλο.

Σέ γνωρίζω ἀπό τήν κόψη

Σε γνωρίζω από την κόψη

(Αριστείδης Π. Δασκαλάκης, 22/10/23)

Δεν ξέρω αν ήταν όνειρο ή πραγματικότητα. Όραμα ή αποκύημα φαντασίας παιδικής.

Μα τόσο πολύ επίδρασε στην ψυχή μου, που χάραξε πολλές σελίδες των τρυφερών μου χρόνων.

Ήταν παραμονή μεγάλης εορτής. 27η Οκτωβρίου. Νωρίς ξάπλωσα, γιατί το πρωί θα παρέλαυνα με το σχολείο.

Προσπάθησα μα δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Στριφογύριζα νευρικά, ενόψει των εορταστικών ημερών, της χαράς και αναμονής των εντυπωσιακών εκδηλώσεων.

Πήρα να διαβάσω ένα βιβλίο. Τίτλος του, «το έπος του ΄40».

Άρχισα να το ξεφυλλίζω. Μα εκεί που τα βλέφαρα βάραιναν και ετοιμαζόμουν να παραδοθώ σε βαθύ λήθαργο, ένας πολύ δυνατός θόρυβος τάραξε την ηρεμία της στιγμής.

Πετάχτηκα αλαφιασμένος απ’ το κρεβάτι.

Έτρεξα κι άνοιξα το παράθυρο να εντοπίσω την πηγή του κρότου.

Μα τι αντίκρισα; H γειτονιά είχε αλλάξει πρόσωπο. Δεν υπήρχαν , ούτε ο δρόμος ο γνωστός, ούτε το μπακάλικο της κυρα Ευαγγελίας, ούτε τίποτε απ΄τις γνωστές γωνιές και τα σπίτια των φίλων μου.

Αντιθέτως είδα μπροστά μου, μια μεγάλη πεδιάδα με μικρούς λόφους διάσπαρτους. Πολλοί δρόμοι-αλέες τη διέσχιζαν . Τα ψηλά πλατάνια και οι λεύκες, σαν τείχος απροσπέλαστο έκλειναν την πρόσβαση απ’ τον ένα δρόμο στον άλλο.

Βλέπω το πρώτο μονοπάτι. Διακρίνω περσικά στρατεύματα. Μετά τη νίκη στη μάχη των Θερμοπυλών κατεβαίνουν για το νότο μα δεν βρίσκουν Έλληνα. Βλέπω τον βασιλιά των περσών Ξέρξη να ρωτά τον αυλικό του. Μαθαίνει πως βρίσκονται στην Ολυμπία, για την τέλεση της έβδομης Ολυμπιάδας. Ρωτώντας τι είναι αυτό και ποιο το βραβείο του νικητή, ακούει έκθαμβος πως είναι ένα κλαδί αγριελιάς που το λένε κότινο.

Ἀριστείδης Δασκαλάκης: Στὸν ἀπόηχο τῆς ἀνακοίνωσης τῆς Ἱεραρχίας περὶ νέων ταυτοτήτων

Δὶς ἐξαμαρτεῖν ταὐτὸν οὐκ ἀνδρὸς σοφοῦ.(Μένανδρος)

Γράφει ὁ Ἀριστείδης Δασκαλάκης

Οἱ ἀρχαῖοι σοφοί, φιλόσοφοι, ποιητὲς καὶ δραματουργοί, ἐκφέρουν λόγους σοφίας καὶ ἐμφανίζονται στὴν πλειονότητά τους ὡς πρόδρομοι, στὸν τόπο μας, τοῦ Χριστιανισμοῦ.

Δὲν ἦταν προφῆτες μὲ τὴν ἔννοια τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Ἁπλῶς ἀποτύπωσαν στὴν αἰωνιότητα, ἐλεύθερα, ἀσυμβίβαστα καὶ ἀνιδιοτελῶς, χωρὶς ἀλλοιώσεις καὶ διαστροφές, τὸν σπερματικὸ Λόγο ποὺ ἔχει ἐμφυσήσει ὁ Θεὸς στὸν ἄνθρωπο.

«Δεύτερη φορὰ ἂν κάνεις λάθος, (ἀστοχία καὶ πόσο μᾶλλον ὀλέθρια ἁμαρτία) δὲν εἶσαι σοφός». Εἶσαι ἄσοφος. Ἐὰν δέ, ἐπηρεάζεις γνῶμες καὶ συμπεριφορὲς εἶσαι ἐπικίνδυνος.

Πολὺ περισσότερο ἐὰν παρασύρεις ψυχὲς στὸν ὄλεθρο, εἶσαι βδελυρός.

Ἡ σοφία στὴ Γραφή, περιγράφεται ὡς φόβος Θεοῦ. «Ἀρχὴ σοφίας φόβος Κυρίου» (Ψαλ. 110,10, Παρ. 1,7).

Αὐτὸς ὁ «φόβος» εἶναι, ποὺ ἔχει ἐξοριστῇ ἀπ᾿ τὶς ψυχὲς μικρονοϊκῶν, λιπόψυχων, πλήρους ἰδιοτέλειας ἐπισκόπων ἢ λαϊκῶν.

Τὸ κείμενο θὰ μποροῦσε νὰ ἐπιγράφεται : «Ἑνὸς κακοῦ μύρια ἕπονται».

Κακό, ἡ ὅλη ἀντιμετώπιση τῆς πανδημίας ἀπ᾿ τὴν ἱεραρχία. Ἀντὶ γιὰ ἀγρυπνίες, λιτανεῖες, νηστεῖες καὶ δεήσεις, ἀποφάσισαν κλείσιμο Ἱερῶν Ναῶν, μάσκες, ψεκασμὸ Ἱερῶν Εἰκόνων, πορτιέριδες σὲ Ἱεροὺς Ναούς, διώξεις σὲ κληρικούς, «κατ᾿ οἶκον προσευχή», ἐπιτίμια σὲ λαϊκούς, ὑποτίμηση τῆς ἀνθρώπινης νοημοσύνης, ὀνειδισμὸ λαϊκῶν καὶ ἀγαστὴ συνεργασία χείριστου καιροσκοπισμοῦ, μὲ ἀστυνομία, εἰσαγγελεῖς καὶ κυβέρνηση.

Τίποτα δέν πῆγε στράφι.

(Αριστείδης Π. Δασκαλάκης)

Πρόσφατα βιώσαμε μια βιβλική καταστροφή ενός ζωτικότατου χώρου της πατρίδας μας. Πνεύμονας οικονομικός, ο Θεσσαλικός κάμπος, κατέρρευσε. Μια κατάρρευση που προδιαγράφει σωρευτικά, στις πρότερες καταστροφές (μνημόνια, πυρκαγιές, πανδημίες κ.α.), περαιτέρω δυστοκία στη ζωή μας. Ακρίβεια ζωής, περιβαλλοντικές επιδράσεις, περιορισμούς και πολλά άλλα.

Πριν κάτι χρόνια, ποιος μπορούσε να φανταστεί τα επερχόμενα. Μπορεί να ζούσες μες στις δυσκολίες, να είχες δοκιμασίες αλλά δεν τολμούσες να διανοηθείς τι έρχεται. Κι εκεί που καταγινόσουν με τα ιδιωτικά σου προβλήματα, έρχεται μια καταστροφή γενικευμένη, που “τα μεγάλα σου” τα θέματα τα εξαφανίζει. Τα κάνει να φαίνονται τόσο μικρά στο χθες, που στο αύριο τα αναπολείς. Σου λείπουν. Ή μάλλον, σου λείπει η κατάσταση εκείνη που πίστευες, ότι κάθε τι παλεύεται. Παρότι τότε δεν το πολυπίστευες.

Και αυτό που τότε έμοιαζε ανυπέρβλητο, φαντάζει τώρα μηδαμινό μπρος στην καταστροφή και τον όλεθρο.

Τότε ρωτούσες γιατί. Γιατί σε μένα Θεέ μου. Μετακύλιες την ευθύνη σε Αυτόν. Του προσέδιδες κίνητρα εκδικητικά, τιμωρητικά. Τώρα, αν δεν ανήκεις σε αυτούς που εν μια νυκτί από νυκοκύρηδες έμειναν άστεγοι , με μόνη περιουσία τα λασπωμένα ρούχα και τα τρύπια παπούτσια, ή σε αυτούς που το βιός τους έγινε στάχτη, μπορείς να συνεχίσεις να ρωτάς ΓΙΑΤΙ;

Γιατί όχι και σε εμένα Θεέ μου;

ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ Π. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ: Ὄντως οὖν αὕτη ἐστὶν ἡ ὁδὸς τῆς ἀληθείας

Γράφει ὁ Ἀριστείδης Δασκαλάκης

Η φράση αυτή περιέχεται στην απολογία του Αγίου Αριστείδη.

13 Σεπτεμβρίου αδελφοί μου εορτάζουμε τη μνήμη ενός μεγάλου απολογητού και ομολογητού της πίστεώς μας, των πρώτων χριστιανικών χρόνων.

Του αγίου και ισαποστόλου Αριστείδου του φιλοσόφου.

Τιμάται η μνήμη του Αγίου Αριστείδου, του επιφανούς αυτού Αθηναίου φιλοσόφου και πανευφήμου μάρτυρος του Χριστού, ο οποίος έμεινε ευρύτερα γνωστός στην Εκκλησιαστική Ιστορία και Πατρολογία από την περίφημη απολογία του υπέρ των διωκομένων χριστιανών, η οποία είναι και το αρχαιότερο σωζόμενο απολογητικό κείμενο.

Ο επιφανής αυτός χριστιανός φιλόσοφος, φλογερός απολογητής και ένδοξος μάρτυς του 2ου μ.Χ. αιώνα γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε κλασική φιλοσοφία στην περίφημη Φιλοσοφική Σχολή των Αθηνών.

Μυήθηκε στην ευσέβεια και την πίστη στον ένα και αληθινό Θεό από τους θεόπνευστους ιεράρχες της Αποστολικής Εκκλησίας των Αθηνών, Άγιο Ιερόθεο και Άγιο Διονύσιο Αρεοπαγίτη, των οποίων υπήρξε περίδοξος και ευπειθέστατος μαθητής.

Στη συνέχεια αναδείχθηκε ένθερμος υπερασπιστής του χριστιανισμού και των χριστιανών, αφού αγωνίσθηκε με το περίφημο απολογητικό του έργο σε μία ιδιαίτερα δύσκολη και κρίσιμη εποχή για την πορεία της Εκκλησίας.

Μέσα μάλιστα από την απολογία του, η οποία έχει τον τίτλο «Περί θεοσεβείας», κατόρθωσε να αποδείξει την ορθότητα και ανωτερότητα της χριστιανικής πίστεως, τις αιώνιες αλήθειες του Ευαγγελίου του Χριστού, αλλά και το εξαίρετο ήθος των χριστιανών, ενώ στηλίτευσε την άδικη και σκληρή στάση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας απέναντι στους χριστιανούς, καθώς και τον έκλυτο βίο των ειδωλολατρών.

Η ακλόνητη όμως πίστη του στον Χριστό και ο επίπονος αγώνας του υπέρ των διωκομένων χριστιανών και των αληθειών του χριστιανισμού προκάλεσαν έντονη δυσφορία και αγανάκτηση στον Ρωμαίο αυτοκράτορα Αδριανό (117-138 μ.Χ.), ο οποίος αποφάσισε και τη δίωξή του.

Μετέβη στη Ρώμη για να απολογηθεί, αλλά στη συνέχεια μεταφέρθηκε στην Αθήνα, όπου συνέχισε να κηρύττει τον Χριστό παρά το πλήθος των βασανιστηρίων, στα οποία υποβλήθηκε. Στο τέλος της επίγειας βιοτής του οδηγήθηκε στην αγορά των Αθηνών, όπου υπέστη τον δι’ αγχόνης μαρτυρικό θάνατο στις 13 Σεπτεμβρίου του 120 ή 134 μ.Χ., ημέρα κατά την οποία η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά και εορτάζει την πάντιμη μνήμη του. *

O Άγιος τιμάται σε όλη την επικράτεια με περικαλλείς ναούς σε Κρήτη, Τήνο, Σαντορίνη Ρούμελη,Καρπενήσι, Τρίκαλα κ.α..

Γενεά ἄπιστος

Γενεά άπιστος

(ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ Π.ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ)

«Ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη! ἕως πότε ἔσομαι μεθ᾿ ὑμῶν; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;» (Ματθ. 17:17)

Ο Έλληνας ψήφισε.

Ο Έλληνας σήμερα είτε αδιαφόρησε για τις «τύχες» του έθνους, είτε αποφάσισε ότι όλοι οι δοκιμασμένοι , καλώς έπραξαν στο παρελθόν.

Πρώτον , δήλωσε προτίμηση σε πολτικά κόμματα που προωθούν και εγκαθιδρύουν τους δηλητηριώδεις καρπούς της Ν.Τ.Π. . Μέσω των μέσων εκμαυλισμού & ενημέρωσης, τηλεοπτικών σειρών και κινηματογραφικών ταινιών και πρωτίστως της α-παιδείας. Και τέλος νομοθετούν το βδέλυγμα και την αμαρτία.

Γίνεται εχθρός του Θεού και επισύρει την οργή Του.

Η φωνή του Θεού όμως ηχεί μέσα απ’ την Αγία Γραφή! Σκουντά τη συνείδηση.

Ο κατ’ επίφασην Έλληνας,

1) 1) έδωσε άλλοθι στην αρσενοκοιτία και στην διαστροφή των φύλων,

«καὶ μετά ἄρσενος οὐ κοιμηθήσῃ κοίτην γυναικείαν, βδέλυγμα γάρ ἐστι.» (Λευ. 18,22)

«Διὰ τοῦτο παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς εἰς πάθη ἀτιμίας. αἵ τε γὰρ θήλειαι αὐτῶν μετήλλαξαν τὴν φυσικὴν χρῆσιν εἰς τὴν παρὰ φύσιν»(Ρωμ. 1,26)

«ὁμοίως δὲ καὶ οἱ ἄρσενες ἀφέντες τὴν φυσικὴν χρῆσιν τῆς θηλείας ἐξεκαύθησαν ἐν τῇ ὀρέξει αὐτῶν εἰς ἀλλήλους, ἄρσενες ἐν ἄρσεσι τὴν ἀσχημοσύνην κατεργαζόμενοι καὶ τὴν ἀντιμισθίαν ἣν ἔδει τῆς πλάνης αὐτῶν ἐν ἑαυτοῖς ἀπολαμβάνοντες» (Ρωμ. 1,27)

«καὶ Κύριος ἔβρεξεν ἐπὶ Σόδομα καὶ Γόμοῤῥα θεῖον, καὶ πῦρ παρὰ Κυρίου ἐξ οὐρανοῦ»(Γεν. 19,24)

2) 2) συγκατατέθηκε στη μοιχεία , την πορνεία και την αμαρτωλή συμβίωση,

«Ἄνθρωπος ἄνθρωπος πρὸς πάντα οἰκεῖα σαρκὸς αὐτοῦ οὐ προσελεύσεται ἀποκαλύψαι ἀσχημοσύνην· ἐγὼ Κύριος.» (Λευ. 18,6)

Ἀριστείδης Δασκαλάκης: Καλόν φέρουσι καρπὸν οἱ σεμνοὶ τρόποι. (Μένανδρος)

Γράφει ὁ Ἀριστείδης Δασκαλάκης

Τραγελαφική, ἡ θεατρικὴ παρουσία ἀλλόκοτων ρασοφόρων, ποὺ πλημμυρισμένοι "χαρὰ" καί ἀνείπωτη εὐφροσύνη, γίνονται πρωταγωνιστὲς μιᾶς οἱονεὶ καρναβαλικῆς παράστασης, σὲ μιὰ ἀπὸ τίς πιὸ ἱερὲς στιγμὲς τοῦ Ὀρθόδοξου ἡμερολογιακοῦ ἔτους.

Ἀκοῦμε «Ἀνάστα, ὁ Θεός, κρῖνον τὴν γῆν, ὅτι σὺ κατακληρονομήσεις ἐν πᾶσι τοῖς ἔθνεσι.».

Πρώτη Ἀνάσταση Μεγάλο Σάββατο πρωί. Καὶ ὁ σκανδαλισμὸς πρὸ τῶν πυλῶν.

Κληρικοὶ ποὺ ξεπετάγονται ἀπότομα κι ἐκρηκτικὰ μέσα ἀπ᾿ τὴν Ὡραία Πύλη, χοροπηδῶντας σὰν ἀμνοερίφια καὶ κραδαίνοντας τὸ πανέρι μὲ τὰ βάγια ἢ τίς δάφνες πάνω ἀπ᾿ τὰ κεφάλια τῶν πιστῶν.

Ἄλλοι πάλι εἶπαν νὰ κερδίσουν τὴν πρώτη θέση στὰ charts, μπαινοβγαίνοντας μὲ πατίνια σκορπῶντας τὰ ἄνθη πέρα δῶθε. Κι ἂν κάποιος εὐλαβὴς τολμήσει καὶ σκύψει νὰ μαζέψει καμιὰ δάφνη, μπορεῖ νὰ βρεθεῖ μὲ πατημένο δάχτυλο ἀπὸ τροχό.

Ἡ πρώτη Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου, ὄντως συνοδεύεται σὲ πολλὲς ἐκκλησίες ἀπὸ τὸ χτύπημα τῶν στασιδιῶν.

Ἔθιμο ποὺ παραπέμπει στὸ Χριστὸ ποὺ μὲ τὴν Ἀνάστασή του, σπάει τὰ δεσμὰ τοῦ Ἅδη καὶ τοῦ Θανάτου, ἐνῶ τὴν ἴδια ὥρα σεισμὸς ταρακούνησε συθέμελα τὴ γῆ.

Ἔθιμο, ὄχι Κανόνας τῆς ἐκκλησίας. Οὔτε δόγμα.

Λαϊκοὶ καὶ κληρικοὶ ὄχι μόνο νὰ χτυποῦν στασίδια, ἀλλὰ μόνο βαριοποῦλες δὲν ἔκαναν χρήση, νὰ γκρεμίζουν ντουβάρια, στασίδια ἀλλὰ καὶ τὴν ἴδια τὴν Ἁγία Πρόθεση.

Ἀριστείδης Π. Δασκαλάκης: «Οἱ ἐπίγονοι τοῦ Σούτσου, τοῦ Βούλγαρη καί τοῦ Φραγκούλη καταδικάζουν τόν π Ἀναστάσιο Γκοτσόπουλο».

«Είναι εντολή Κυρίου να μη σιωπά κάποιος σε περίσταση που κινδυνεύει η Πίστη. Διότι λέγει “Λάλει και μη σιωπήσης” [Πράξ. 18, 9], Ώστε όταν πρόκειται περί πίστεως, δεν είναι δυνατόν να πη κανείς “Εγώ ποιός είμαι΄;” (Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης)

Ήταν 16 Απριλίου του 1834, όταν οι βαυαρόδουλοι κρατούντες Δ. Σούτσος, Α. Βούλγαρης, Φ. Φραγκούλης και Μάσσον (εισαγγελέας), αποφασίζουν να βγάλουν απ’ τη μέση δύο σύμβολα του αγώνα. Τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και τον Δημήτριο Πλαπούτα. Ηθικός αυτουργός ο Ι. Κωλέττης. Σίγουρα τη λαιμητόμο θα δοκίμαζαν και οι Τζαβέλας και Νικηταράς αλλά και άλλοι ήρωες του ‘21.

Βρέθηκαν δυο δικαστές αδέκαστοι, ο Τερτσέτης και ο Πολυζωίδης που δεν έβαλαν την υπογραφή τους, αψηφώντας απειλές και συνέπειες. Δεν δίκασαν το ’21, δεν καταδίκασαν την Ελλάδα, δεν υπέκυψαν στις πιέσεις του υπουργού δικαιοσύνης του Σχινά και του αντιβασιλέα Μάουερ.

Και η ιστορία επαναλαμβάνεται, σε διάφορες εκδοχές και παραλλαγές.

Υπουργοί υποταγμένοι στα κελεύσματα ξένων δυνάμεων και σφαιρών επιρροής, πρωθυπουργοί που θέτουν ξένους οργανισμούς πάνω απ’ το εθνικό συμφέρον, όπως τότε, με αντάλλαγμα τη διατήρηση ή επαύξηση της εξουσίας, της περιουσίας ….της αναλγησίας. Προδότες γραικύλοι ή κατ’ επίφασιν Έλληνες δικτατορίσκοι, αλλόκοτοι κι επικίνδυνοι.

Αυτοί οι θιασώτες της κάθε αθλιότητας, στο όνομα του κοινού καλού, βλάπτουν ενσυνείδητα την κοινωνία, τον λαό, τον Ελληνισμό.

ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ Π. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ…τοῦ Ἀρείου τό ἀπύλωτον στόμα…(περί Κυθήρων)

Ας συνετιστεί ο λαός των νήσων και ας φρίξει μπροστά στα λόγια

“ἰδοὺ ἀφίεται ὑμῖν ὁ οἶκος ὑμῶν ἔρημος.”

…του Αρείου το απύλωτον στόμα…(περί Κυθήρων)

(ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ Π. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ)

Χωρίς έκπληξη διαπιστώνουμε την κυκλοφορία κειμένων - ανερμάτιστων θεολογικά – που στοχεύουν αντιδρώντες (κληρικούς ή λαϊκούς) στον διωγμό κατά της Ορθοδοξίας.

Χωρίς έκπληξη ,καθότι τις θεολογικές και εκκλησιαστικές εκτροπές , πέρα από ασεβή νομοθετήματα έρχεται να υποστηρίξει και πλήθος δημοσιευμένων άρθρων στο διαδίκτυο.

Το προσφάτως δημοσιευμένο κείμενο του κυρίου Παναγιώτη Ανδριόπουλου (ΠΑ) , μουσικού και θεολόγου και κατά τα φαινόμενα πλέον, του ενάγοντος κατά του επισκόπου Σεραφείμ Κυθήρων και επίδοξου προστάτη και “δικηγόρου” του καθηγητού Χρυσοστόμου Σταμούλη.

Η επιστολή γέμει ειρωνείας ,διδακτισμού, αλλά και θεολογικών εκτροπών.

«Φαρισαῖε τυφλέ, καθάρισον πρῶτον τὸ ἐντὸς τοῦ ποτηρίου καὶ τῆς παροψίδος, ἵνα γένηται καὶ τὸ ἐκτὸς αὐτοῦ καθαρόν» (Ματθ. κγ’ 23).

Φαρισαίος τυφλός, ο επίσκοπος Κυθήρων.

Στην επιστολή του αυτή ο δημόσιος κατήγορος του επισκόπου , δεικνύοντας υπερβάλλοντα ζήλο, αντικαθιστά της Ι.Σ. της Εκκλησίας της Ελλάδος ή πράττοντας ως αυτόκλητος εκρόσωπός της, εκδίδει πόρισμα κατά του εν ενεργεία επισκόπου Κυθήρων –Αντικυθήρων Σεραφείμ.

“Σκανδάλη” αυτής της επιστολής, αποτελεί η εύλογη αντίδραση του επισκόπου στις ετεροδιδασκαλίες του καθηγητού (θα ασχοληθούμε με αυτό εν ευθέτω χρόνο).

Ας μείνουμε σε κάποια σημεία της επιστολής , άνευ της εντάσεως και εμπαθείας που την χαρακτηρίζουν.

Αναφερόμαστε πολύ συνοπτικά , αν και κάθε παράγραφος θα μπορούσε να αποτελέσει πολυσέλιδο ξεχωριστό άρθρο (αν κριθεί στο μέλλον θα το πράξουμε).

Α. “Αυτός που πολέμησε και καταφρόνησε την Ι. Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος για την συμμετοχή της και την υπογραφή των αποφάσεων της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Κρήτη”

“Αγίας και Μεγάλης Συνόδου”.

Ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ πρὸς ἐπίσκοπο Νεαπόλεως καὶ Σταυρουπόλεως Βαρνάβα

Γράφει ὁ Ἀριστείδης Δασκαλάκης

«Ἡ δὲ κακὴ βουλὴ τῷ βουλεύσαντι κακίστῃ

(Ἡ κακὴ ἀπόφαση κάνει περισσότερο κακὸ

σ' αὐτὸν ποὺ τὴν πῆρε - Ἡσίοδος)»

Σεβασμιότατε, ὑπάρχει ἡ πληροφορία ὅτι διώκετε τὸν προϊστάμενο - π. Γαβριήλ - τοῦ Ἰ.Ν. Ἁγίας Εἰρήνης Χρυσοβαλάντου στὴ Ν. Εὐκαρπία Θεσσαλονίκης. Τὸν «πάψατε» ἀπὸ προϊστάμενο τοῦ ἱεροῦ ναοῦ. Καὶ τὸ κυριότερο, τοῦ ἀφαιρέσατε τὸ ὀφίκιο τοῦ πνευματικοῦ πατρός.

Ἐὰν δὲν ἀληθεύουν τὰ «φρέσκα» νέα, ζητῶ συγχώρεση. Ἐὰν ὅμως ἀληθεύουν... Ἔχω κάποια ἐρωτήματα.

Ποιός ἦταν ὁ λόγος αὐτῆς τῆς δίωξης; Mήπως ἦταν πρὸς παιδαγωγία τοῦ κληρικοῦ;

Μήπως ὁ π. Γαβριὴλ δὲν τήρησε τοὺς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας; Μήπως διατύπωσε αἱρετικὸ λόγο; Μήπως ἀπεφάνθῃ πὼς οἱ αἱρετικοὶ παπικοὶ καὶ προτεστάντες ἔχουν μυστήρια; Μήπως συμπροσευχήθηκε μὲ μουσουλμάνους;

Μήπως χάριν «πανδημίας» ἀπαγορεύει στοὺς ὑπεράριθμους νὰ εἰσέλθουν στὸν ἱερὸ ναό; Μήπως πιστεύει στὴ μεταδοτικότητα τοῦ ἰοῦ, ἀπὸ ἱερὲς εἰκόνες, ἅγια λείψανα, ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ποτήριο, προσβάλλοντας τοιουτοτρόπως τὸν Υἱό; Μήπως μπαινοβγαίνει στὸ Ἅγιο Βῆμα φορῶντας τὸν πολυδιαφημισμένο «φερετζέ»;

Μήπως προβαίνει σὲ ἔλεγχο τέλεσης ἰατρικῶν πράξεων, προκειμένου νὰ ἐπιτρέψει σὲ μιὰ καταφυγοῦσα ψυχὴ τὴν Πράξη τῶν πράξεων; Τὴ Θεία Μετάληψη; Μήπως γιὰ ὅλες ἢ κάποιες ἀπ᾿ τὶς παραπάνω παραβάσεις ποὺ δὲν τὸν καθιστοῦν «εἰς τύπον καὶ τόπον Χριστοῦ» ἀσκεῖτε τὴν εὐλογημένη παιδαγωγία;

Ἄν ναὶ τότε καλὰ κάνετε. Ἄν ὄχι τότε διολισθαίνετε ἐπικίνδυνα.

…στὴν κοίμησή σου τὸν κόσμο δὲν τὸν ἄφησες, Θεοτόκε

…στὴν κοίμησή σου τὸν κόσμο δὲν τὸν ἄφησες, Θεοτόκε

(ἐν τὴ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες - Απολυτίκιον Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου)

(Αριστείδης Π. Δασκαλάκης)

«Το όρος, ο ευδόκησεν ο Θεός κατοικείν εν αυτώ» (Δαυίδ, Ψαλμός 67)

Το όρος αυτό είσαι εσύ Παναγιά μας.

Παναγιά μου, το λέει το απολυτίκιό σου. Δεν μπορείς να κάνεις διαφορετικά.

Η κοίμησή σου δεν αποτελεί εμπόδιο να μας σώσεις με τις πρεσβείες σου.

Γεννήθηκες για να φέρεις στα σπλάχνα σου τις τύχες του κόσμου.

Προορίστηκες εσύ , πρέσβειρα της ανθρωπότητας, για να μαλακώσεις την οργή του Θεού.

Να εγχύσεις περισσότερο έλεος στη δικαιοσύνη Του.

Το μόνο κτίσμα που εξετέλεσε πλήρως τον σκοπό , για τον οποίο υπάρχει η κτίση. Την πληρέστερη δυνατή ενότητα με τον Θεό.

Ο Άγιος Τριαδικός Θεός προειδοποίησε με πάμπολλες προτυπώσεις τον ερχομό σου.

Απ’ τη Γένεσις προεικονίστηκες ως νοητή Εδέμ στην οποία κατοικεί ο νέος Αδάμ.

Ως βάτος καιομένη και μη καταφλεγομένη, την οποία είδε ο προφήτης Μωϋσής στο όρος Χωρίβ.

Προφητεύθηκες ως γυναίκα, της οποίας το σπέρµα θα συντρίψει την κεφαλή του φιδιού, δηλ. του διαβόλου.

Απ’τον προφήτη Δαυίδ προτυπώθηκες ως γη: «Και εξουδένωσαν γην επιθυμητήν». Και αλλού : «Αλήθεια εκ της γης ανέτειλε και δικαιοσύνη εκ του Ουρανού διέκυψεν»

Ως πλάκες του Δεκαλόγου που έγραψε πάνω τους το χέρι του Θεού.

Νεόφυτος οὐχ ὑπέγραψεν, οὐδέν ἐποιήσαμεν (Μήν διώκετε τούς ἐπισκόπους μας)

Νεόφυτος ουχ υπέγραψεν, ουδέν εποιήσαμεν

(Μην διώκετε τους επισκόπους μας)

(Αριστείδης Π.Δασκαλάκης)

«…παρακαλῶν ἐπαγωνίζεσθαι τῇ ἅπαξ παραδοθείσῃ τοῖς ἁγίοις πίστει.»(Ιούδα 3)

Πρόσφατα γίναμε κοινωνοί ενός σπάνιου γεγονότος. Η Ελλαδική Εκκλησία να διώκει επίσκοπο άλλης Εκκλησίας , βάζοντας τον προκαθήμενό της «να του τραβήξει κυριολεκτικώς το αυτί».

Η Ελλαδική Εκκλησία (δηλαδή η ιεραρχία και μόνο, στο μεγάλο της μέρος ) θιγμένη από δράσεις και κηρύγματα του θεοφιλούς επισκόπου Νεοφύτου Μόρφου, ζητά απ’τον αρχιεπίσκοπο Κύπρου κοινώς, να συμμαζέψει τον επίσκοπό του. Να τον φιμώσει. Να τον περιορίσει. Όχι γιατί διαδίδει λόγο αιρετικό και νοθευμένο. Απλώς και μόνο γιατί δυσκολεύει τη προπαγάνδα περί κορονομέτρων , περί κλεισίματος ναών , φιμώτρων και άλλων ωραίων νεοτερισμών, που εισαγάγουν τη νέα θρησκεία της μολυσματικότητας των Θείων Μυστηρίων. Και εν τέλει την αθεϊα. Και έχει «πέσει» πολύ χρήμα γι’αυτή την προπαγάνδα ένθεν κακείθεν.

Θα ήταν θεμιτό εάν η δράση και οι λόγοι του πανιερώτατου έζεχναν αίρεσης και προσβολής του Αγίου Τριαδικού Θεού. Το κάνει όμως; Όχι!

Δεν κηρύττει δική του διδασκαλία, ούτε κομίζει νέα πίστη, ούτε υποστηρίζει ξένο και νόθο δόγμα, αλλά μένει πιστός στην ανόθευτη πίστη που η αγία μας Εκκλησία παρέλαβε απ’τον δωρεοδότη Κύριο και τους Αποστόλους Του. Χωρίς εκπτώσεις, εκτρώσεις, οικονομίες, παρανομίες.

Καταδικάζοντας τέτοιους επισκόπους είναι σαν καταδικάζεται η πίστη την οποία υπηρετεί η ορθόδοξη εκκλησία. Η Αλήθεια. Ο Χριστός.

Ἀνοικτή Ἐπιστολή πρός τήν Δ.Ι.Σ. τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ Δ.Ι.Σ. ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

(ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ)

ἡ ἐκκλησία ὡς παρέλαβεν… οὕτω κηρύσσομεν

Μακαριότατε,

Άγιοι Πατέρες,

Αδελφοί εν Χριστώ,

Το Σώμα του Χριστού, η Εκκλησία βάλλεται.

Βάλλεται από σκοτεινές δυνάμεις, ξένα κέντρα συμφερόντων που κινούν τα νήματα της ανθρωπότητας.

Κι έχουν εξουσία στις κυβερνήσεις αλλά και στις απανταχού θρησκείες.

Αλλά και στη Μία Αληθινή , Καθολική και Αποστολική Εκκλησία.

Η δαιμονική αυτή εξουσία και τα συμπαρομαρτούντα δεινά της, παραχωρείται απ’ τον Θεό, ως αντίκτυπος της πτώσης και της αλλοτρίωσης της ανθρωπότητας.

Ο λαός του Θεού είναι υπό διωγμό. Αμάρτησε και πληρώνει.

Εικόνα του εκπεσόντος Ελληνορθόδοξου λαού , αποτελεί η ιεραρχία της Εκκλησίας .

Ως λαός του Θεού με πλήρη συναίσθηση της αμαρτωλότητάς μας και των ελλείψεών μας, αλλά με πίστη στον Άγιο Τριαδικό Θεό και στο έλεός Του, είμαστε αποφασισμένοι να θέσουμε εαυτόν ως φρένο, στους τροχούς του οχήματος της βεβήλωσης της πατρίδος και της εκκλησίας.

Μας βαραίνει η ευθύνη που απορρέει απ’ τους Όρους των Οικουμενικών Συνόδων , απ’ τους λόγους και τις προτροπές των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας. Απ’ τους αγώνες και τη θυσία εθνομαρτύρων και οσιομαρτύρων.

Η Εκκλησία δεν είναι οργανισμός αυτόνομος. Δεν έχει γνώμη και τοποθέτηση δική της.

Ἀριστείδης Π. Δασκαλάκης: Ἡ κάρτα τοῦ πολίτη - Στῶμεν καλῶς (Μέρος 1ον)

(μικρὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ ὁμιλία)

«ἐν συναγωγῇ ἁμαρτωλῶν ἐκκαυθήσεται πῦρ,

καὶ ἐν ἔθνει ἀπειθεῖ ἐξεκαύθη ὀργή.»

(Σοφ. Σειρ. 16,6)

(Εἰς συγκέντρωσιν ἁμαρτωλῶν θὰ ἀνάψη

φωτιά, διὰ νὰ τοὺς κατακαύση, καὶ ἐναντίον

ἔθνους, ποὺ δὲν ὑπακούει εἰς τὰς Θείας

ἐντολάς, ὡσὰν πυρκαϊὰ θὰ ἐκσπάση ἡ ὀργὴ

τοῦ Θεοῦ)

(Σημείωση: Μὲ συγχωρεῖτε γιὰ τὴν ἔκταση τοῦ κειμένου, ἀλλὰ κάποια ἐλάχιστα οὐσιώδη- τὰ ὁποῖα θὰ ὁλοκληρωθοῦν σὲ δύο μέρη - πρέπει νὰ εἰπωθοῦν)

Εἰσαγωγὴ

Πιὸ ἐπίκαιρο ἀπὸ ποτέ, ἡ κάρτα τοῦ πολίτη ἀποτελεῖ ἕνα θέμα πολὺ σημαντικό, καίριο θὰ λέγαμε γιὰ τὶς δύσκολες ἡμέρες ποὺ διάγει ἡ ἀνθρωπότητα.

Οἱ βασικὲς πτυχὲς αὐτοῦ τοῦ θέματος εἶναι τεχνολογικές, πολιτικές- οἰκονομικές-κοινωνοιολογικὲς καὶ θρησκευτικές-σωτηριολογικές.

Μὲ τὸν Ἕλληνα ὑπνωμένο καὶ παρασυρμένο ἀπ᾿ τὴν εὐζωία, ὑφαινόταν τὶς προηγούμενες δεκαετίες ἕνας ἱστός, μιᾶς ἀράχνης ποὺ λέγεται νέα τάξη πραγμάτων (ΝΤΠ). Παγκοσμιοποίηση. Κι ἔχει πολλὰ πλοκάμια. Πολλὰ μέσα καὶ ὅπλα. Οἰκονομικὴ ὕφεση, μετανάστευση λαῶν-σχέδιο Calergi & ἰσλαμοποίηση, οἰκουμενισμός - πανθρησκεία, παγκόσμιο χρῆμα & κυβέρνηση.

Κι ἀφοῦ δημιουργήθηκαν οἱ προϋποθέσεις (μᾶς καλόμαθαν, μᾶς ἔμαθαν ἕνα τρόπο ζωῆς ποὺ μᾶς ἀπομάκρυνε ἀπ᾿ τὶς ρίζες μας), ὁδηγηθήκαμε πλέον στὸ κεφάλαιο τοῦ ἀφελληνισμοῦ τοῦ ἔθνους καὶ τοῦ ἀποχριστιανισμοῦ του.

Κρίση, οἰκονομικὴ καὶ πολιτική. Κοινωνικὴ καὶ πολιτιστική. Κρίση ἰδεῶν καὶ ἠθῶν. Μιὰ κρίση ποὺ τὴν προκάλεσαν τὰ σύγχρονα οἰκονομικοπολιτικὰ καθεστῶτα, ἡ κοσμοκρατορία τοῦ χρήματος, ἡ ἀμάθεια καὶ ἡ ἀδιαφορία.

Ὅλα τὰ παραπάνω ἔχουν προκαλέσει παγκόσμια φτώχεια, τρομολαγνεία, χειραγώγηση, δυστυχία. Καθημερινά, κεκτημένες ἐλευθερίες μειώνονται.