ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΗΜΟ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ: 3.- «Κόψε τὴν ἀντιδικία ἀπὸ πάνω σου, γιατί ἔφτασε ὁ καιρός»

«Κόψε την αντιδικία από πάνω σου, γιατί έφτασε ο καιρός»

Ἕνας ἄλλος Ἀδελφὸς παρακάλεσε τὸν Ἀββᾶ Ματώη· «“Πές μου κάτι ὠφέλιμο”.

Καὶ τοῦ εἶπε ἐκεῖνος· “Κάθε ἀντιδικία γιὰ ὁποιοδήποτε πρᾶγμα κόψ ̓ την ἀπὸ πάνω σου. Κλάψε καὶ πένθησε μετανιωμένος, γιατὶ ἔφτασε ὁ καιρός”».

Λίγες λέξεις. Αλλά μέσα τους κρύβεται ένα ολόκληρο πρόγραμμα ζωής.

Ο Αββάς Ματώης δεν λέει στον αδελφό να αποφεύγει απλώς τους καβγάδες. Του ζητά κάτι πολύ βαθύτερο: να ξεριζώσει από μέσα του την ανάγκη να αντιδικεί. Και αυτή η συμβουλή αποκτά ξεχωριστή επικαιρότητα στην εποχή μας.

Μια εποχή διαρκούς αντιδικίας

Ζούμε μέσα σε έναν πρωτοφανή θόρυβο αντιπαραθέσεων.

Πολιτική, κοινωνικά δίκτυα, τηλεοπτικές συζητήσεις, οικογενειακές σχέσεις, ακόμη και εκκλησιαστικά ζητήματα μετατρέπονται εύκολα σε πεδία μάχης. Ο καθένας αισθάνεται ότι πρέπει να αποδείξει πως έχει δίκιο και ο άλλος άδικο. Και όσο περισσότερο αντιδικούμε, τόσο ευκολότερα ξεχνάμε το ίδιο το αντικείμενο της διαφωνίας.

Τυχικός: Ἡ Ὀρθόδοξη Δικαιοσύνη ἀπέναντι στὴν Ἀδικία.

Η ιστορία της Εκκλησίας είναι γεμάτη από περιπτώσεις όπου αδίκως συκοφαντημένοι ιεράρχες υπερασπίστηκαν το δίκαιο. Από τον Άγιο Νεκτάριο μέχρι τον Μητροπολίτη Πάφου Τυχικό, το μοτίβο παραμένει ίδιο: συκοφάντες και φθονούντες προσπαθούν να επιβάλλουν σιωπή και αδικία, ενώ οι πιστοί που υπερασπίζονται την αλήθεια χαρακτηρίζονται «αντιδραστικοί» ή «προβληματικοί».

Ο λόγος του Χριστού: Δίκαιο και αλήθεια

Στην κορύφωση της προδοσίας Του, ο Χριστός λέει στον Ιωάννη 18:23:

ἀπεκρίθη αὐτῷ Ἰησοῦς· Εἰ κακῶς ἐλάλησα, μαρτύρησον περὶ τοῦ κακοῦ· εἰ δὲ καλῶς, τί με δέρεις; — Κατὰ Ἰωάννην 18:23 (Ελληνικό κείμενο)

Ο Χριστός εδώ δεν αποδέχεται την αδικία. Ζητά να φανεί η αλήθεια και να εφαρμοστεί δίκαιη κρίση. Αυτό το πνεύμα αποτελεί θεμέλιο για κάθε πιστό που αντιμετωπίζει αδικία ή συκοφαντία: μην υποταχθείς στην αδικία, ζήτησε δικαιοσύνη.

Άγιος Νεκτάριος: Ταπεινός αλλά υπερασπιστής της αλήθειας

Ο Άγιος Νεκτάριος, επίσκοπος Πενταπόλεως, υπέστη αδικίες και συκοφαντίες, χωρίς δίκη ή δυνατότητα υπεράσπισης. Σε επιστολές του αναφέρει:

«Ουδείς με εκάλεσε να απολογηθώ. Ουδεμία κατηγορία μοι εγνωστοποιήθη. Κατεδικάσθην άνευ ακροάσεως, άνευ κρίσεως, άνευ ελέους.»

Παρά την αδικία, δεν ζήτησε εκδίκηση, αλλά δικαιοσύνη, επιδιώκοντας να φανεί η αλήθεια με σεβασμό στην Εκκλησιαστική τάξη.

Μέ πολλούς τρόπους ἀδικοῦμε...

❈ Μέ πολλούς τρόπους ἀδικοῦμε. Καί μέ ἕνα βλέμμα μπορεῖς νά ἀδικήσεις τόν ἄλλον. Καί μέ μιά σκληρή κατάκριση, νά κάνεις μεγάλη ζημιά στόν ἄλλον μέ τόν φθόνο καί τή ζήλια πού ἐκπέμπεις.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 21 - 6 - 2017)

Περί ἀδικίας

Ὑπάρχει ἡ Πατερική γραμμή, ἡ ὁποία λέει τό ἑξῆς: ὅταν ἀδικούμαστε ἐμεῖς καί μόνο ἐμεῖς, ἡ καλύτερη ἀντιμετώπιση εἶναι νά ὑπομείνουμε τήν ἀδικία. Ὅταν μαζί μέ μᾶς ἀδικοῦνται καί ἄλλοι, ἡ οἰκογένεια, ἕνα εὐρύτερο κοινωνικό σύνολο, ὀφείλουμε νά ὑπερασπιστοῦμε τό δίκαιο μας - νά τό ποῦμε ἔτσι - ἀλλά ὄχι γιά χάρη τοῦ ἑαυτοῦ μας, γιά χάρη τῶν ἄλλων.

Νά σᾶς πῶ ἕνα παράδειγμα. Ὁ Ἅγιος Παΐσιος εἶχε πάει γιά ἕνα διάστημα στή μονή Σινά, στήν Ἁγία Αἰκατερίνα. Ἐκεῖ ὁ ἡγούμενος ἔβαλε μία ἀπαγόρευση, πού δέν ἦταν σωστή: Ἀπαγόρευσε τήν Θεία Κοινωνία σέ ὅλους τούς μοναχούς.

Πόσο εὔκολο εἶναι νά μᾶς βρίζουν, νά μᾶς ἀδικοῦν καί νά τό ἀντέχουμε;

*Ἐρώτηση*: Πόσο εὔκολο εἶναι νά μᾶς βρίζουν, νά μᾶς ἀδικοῦν καί νά τό ἀντέχουμε;

*Ἀπάντηση*: Ἐξαρτᾶται ἀπό τό πόσο ἔχουμε ἀρνηθεῖ τόν ἑαυτόν μας, τόν ἐγωισμό μας καί τό θέλημά μας. Ἄν τό ἀποφασίσουμε, εἶναι εὔκολο. Μία σκέψη ταπεινή - κάντε το σάν πείραμα ἄν θέλετε - ἀμέσως μᾶς ἀνακουφίζει. Καί μιά σκέψη ὑπερήφανη ἀμέσως μᾶς στενοχωρεῖ, μᾶς ταράζει, μᾶς ἀγχώνει καί μᾶς συγχύζει.

Ἄν πεῖς μέ ἐπίγνωση: "Θεέ μου, συγχώρεσέ με τόν πιό ἁμαρτωλό ἄνθρωπο στόν κόσμο", ἀμέσως χαλαρώνεις πνευματικά, ἀλλά ἀκόμα καί σωματικά.

Ἄν αὐτό τό λές κάθε στιγμή ὅτι εἶσαι ὁ χειρότερος ὅλων τῶν ἀνθρώπων, μετά ἄν κάποιος σέ βρίσει, μᾶλλον σέ ἀνεβάζει, γιατί ἐσύ ἤδη ἔχεις πάει πιό χαμηλά ἀπό ὅλους. Ὁπότε θά σοῦ πεῖ "εἶσαι τέτοιος", θά πεῖς "μόνο τέτοιος, ἀκόμα πιό κάτω εἶμαι, ἐσύ μέ τιμᾶς μ' αὐτό πού λές".

Περί Ἀδικίας

❈ *Ἐρώτηση*: Ὅταν κάποιος μᾶς ἀδικεῖ κατά ὁποιοδήποτε τρόπο, ἄν ἐμεῖς στενοχωριόμαστε καί ἔχουμε λογισμούς γι' αὐτόν εἶναι κακό;

*Ἀπάντηση*: Σαφῶς εἶναι κακό. Εἶναι μουρμούρα, ὅπως λέγεται. Δέν πρέπει νά ἔχουμε αὐτή τή μουρμούρα μέσα μας, αὐτούς τούς λογισμούς.

Γιατί συκοφαντοῦνται δίκαιοι ἄνθρωποι...

Επειδή θα γεννηθή ίσως το ερώτημα σε μερικούς ανθρώπους, γιατί να επιτρέπη ο Θεός να ταλαιπωρούνται με δοκιμασίες, συκοφαντίες κ.τ.λ. δίκαιοι άνθρωποι, όπως και ο άνθρωπος του Θεού Χατζη-Γεώργης, ενώ ήταν εξαγνισμένη ψυχή κι από μικρό παιδάκι, θεώρησα καλό να γράψω αυτό που νιώθω.

Φυσικά τα κρίματα του Θεού είναι άβυσσος· αλλά μια από τις πολλές περιπτώσεις ίσως να είναι και αυτή, κατά τον λογισμό μου. Εάν δεν επέτρεπε ο Θεός να συκοφαντηθούν και ορισμένοι δίκαιοι, πώς θα μπορούσαν να καλυφθούν ορισμένοι ένοχοι, που δεν μπορούν να σηκώσουν το σφάλμα τους από εγωισμό; Η μεν γη δεν τους χωράει, και οι δαίμονες ευκαιρία ζητάνε να τους φέρουν σε απόγνωση, να κάνουν κακό στον εαυτό τους, να κολασθούν.

Η πολλή όμως αγάπη του Θεού, για να μην απωλεσθή καμμιά αδύνατη ψυχή, επιτρέπει να κατηγορούνται και να συκοφαντούνται και δίκαιοι, άδικα, αλλά στο τέλος φανερώνεται η αλήθεια.

Μ’ αυτόν δε τον τρόπο βοηθάει και εμάς να φέρουμε καλούς λογισμούς πάντα, για ό,τι κακό ακούμε να διαδίδεται για τον πλησίον μας και να αναρρωτιώμαστε· «μήπως είναι συκοφαντία;» Τότε φυσικά παρηγορούνται και οι ένοχοι και σιγά – σιγά αισθάνονται την ενοχή τους, ελέγχονται από την συνείδηση τους και διορθώνονται, εάν έχουν καλή διάθεση. Με λίγα λόγια, ορισμένες φορές ο Θεός ελαφρώνει το βάρος των ενόχων με το να συκοφαντηθούν δυνατοί δίκαιοι.

Φυσικά οι αδικημένοι, είναι τα πιο αγαπημένα παιδιά του Θεού. Οι ίδιοι όμως, κατά τον λογισμό μου, δεν έχουν τέτοιους λογισμούς. Αντιθέτως πιστεύουν ότι μπορούσε να ήταν και οι ίδιοι ένοχοι, εάν τους εγκατέλειπε η Χάρις του Θεού, και να ήταν ακόμη και σε φυλακή ως ένοχοι και να τους έτρωγε και το σαράκι, ο έλεγχος της συνειδήσεως. Ενώ σαν αδικημένοι, έχουν στην καρδιά τους τον αδικημένο Χριστό και αγάλλονται στην εξορία και στην φυλακή σαν στον Παράδεισο, διότι όπου Χριστός εκεί Παράδεισος.

Ἡ πιό μεγάλη εὐεργεσία πού μπορεῖ νά συμβεῖ στή ζωή μας εἶναι νά ἀδικηθοῦμε. Ἡ πιό μεγάλη εὐεργεσία!

❈ Πόσοι ἄνθρωποι ἔρχονται στήν ἐξομολόγηση καταθλιμμένοι, ὁλοφυρόμενοι, γιατί ἀδικήθηκαν. Καί τούς λέω: «αὐτό εἶναι ὅ,τι καλύτερο γιά σένα...» καί μέ κοιτᾶνε! Λέω: «αὐτό εἶναι πολύ μεγάλη εὐλογία πού ἔχεις...» καί μέ κοιτᾶνε πάλι... δέν καταλαβαίνουν! Λέω: «αὐτό εἶναι τό πρῶτο λαχεῖο πού σοῦ ’τυχε». Λένε:

- Γιατί;

- Γιατί, λέω, ἄν αὐτόν τόν ἄνθρωπο πού σέ ἀδίκησε τόν συγχωρέσεις, παίρνεις τήν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν σου ἀπό τόν Θεό. Αὐτό δέν θέλεις; Γι’ αὐτό δέν ἦρθες ἐδῶ σέ μένα τώρα; Ὁ Χριστός εἶπε: «ἄν ἀφήσετε τά παραπτώματα στούς ἀνθρώπους, θά σᾶς τά ἀφήσει καί ὁ πατήρ σας ὁ οὐράνιος. Ἄν δέν τά ἀφήσετε οὔτε καί ὁ πατήρ σας ὁ οὐράνιος θά ἀφήσει τά δικά σας» (Ματθ. 6,14-15).

Τελεία καί παύλα.

Τί μᾶς χρωστᾶνε οἱ ἄνθρωποι; Νά, μᾶς χρωστᾶνε ἕνα κατοστάρικο... ἐλάχιστα πράγματα σέ σχέση μ’ αὐτά πού χρωστᾶμε ἐμεῖς στόν Θεό, πού εἶναι δισεκατομμύρια. Ὁ Θεός λοιπόν σοῦ λέει: «Θά κάνουμε ἕνα ἐμπόριο. Ἄσε τό κατοστάρικο καί σοῦ ἀφήνω τά δισεκατομμύρια».

Τό κάνουμε; Δέν τό κάνουμε.

Πόσοι κάνουμε δικαστήρια γιά δυό μέτρα γῆς... Πόσοι κάνουμε τσακωμούς γιά μιά κουβέντα πού μᾶς εἶπε ὁ ἄλλος... Πόσοι κόβουμε τήν καλημέρα, γιατί δέν μᾶς ἀρέσει ἡ συμπεριφορά τοῦ τάδε... Καί ἔχουν χρόνια νά μιλήσουν ἀδέλφια γιά κληρονομικά καί εἶναι στά μαχαίρια καί στά δικαστήρια. Αὐτοί μετά ἐλπίζουν νά βροῦν συγχώρηση ἀπό τόν Θεό; Σέ καμιά περίπτωση!

Αὐτὸς ποὺ ἀδικεῖ δημιουργεῖ μέσα του ἀμέτρητα κύματα λογισμῶν...

Αν δεν ήταν κακό, αλλά καλό η αδικία, γιατί ντρεπόμαστε και γιατί προσπαθούμε να κρυφτούμε;

Αυτός που αδικεί, κυριεύεται από θυμό, καταπληγώνεται από την οργή του, δημιουργεί μέσα του αμέτρητα κύματα λογισμών, μεταχειρίζεται αμέτρητα μέσα, τον κυριεύει φόβος, αγωνία και τρόμος για το πως θα πετύχει την αδικία και τελικά αυτό που κατορθώνει είναι να καταστρέψει τον εαυτόν του.

Ιερός Χρυσόστομος

https://proskynitis.blogspot.com/2024/06/blog-post_80.html

Ἡ ἀδικία εἶναι εὐκαιρία γιά νά καθαριστοῦμε & νά συγχωρεθοῦμε ἀπό τόν Θεό, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Αὐτός πού ἀδικεῖ ἔχει ὅλα τά πάθη, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Πολλοὶ οἱ ἀδικοῦντες, οὐδεὶς ὅμως ὁ ἀδικούμενος

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Πολλοὶ οἱ ἀδικοῦντες, οὐδεὶς ὅμως ὁ ἀδικούμενος

«Ἐγὼ δὲ λέγω ὑµῖν µὴ ἀντιστῆναι τῷ πονηρῷ· ἀλλ’ ὅστις σε ραπίσει ἐπὶ τὴν δεξιὰν σιαγόνα, στρέψον αὐτῷ καὶ τὴν ἄλλην·». (Δηλ.: Ἐγὼ ὅµως σᾶς λέγω νὰ µὴ προβάλετε ἀντίστασιν εἰς τὸν πονηρόν, ποὺ χρησιµοποιεῖ ὡς ὄργανόν του ἐκεῖνον ποὺ σᾶς βλάπτει· ἀλλ’ ὅποιος σὲ ραπίσῃ εἰς τὸ δεξιὸν µέρος τῆς σιαγόνος, στρέψον εἰς αὐτὸν καὶ τὸ ἄλλο µέρος, διὰ νὰ ραπίσῃ καὶ τοῦτο).

Τί σημαίνει αὐτό; Μὴ ἀντιδρᾶς γιὰ ὅ,τι σοῦ κάνουν, ἀλλὰ ὠφελήσου.Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ἀναφέρει σχετικὰ παραδείγματα:

«Ἀρετὴ ὅμως εἶναι ἡ τῶν ἀληθῶν δογμάτων ἀκρίβεια καὶ ἡ κατὰ βίο ὀρθότητα. Αὐτὰ κανείς, οὔτε ὁ διάβολος, μπορεῖ νὰ μᾶς τὰ ἀφαιρέση, ἂν προσέχουμε.

Τὸν Ἀδὰμ δὲν τὸν ὑποσκέλισε ὁ διάβολος, ἀλλὰ ἡ ἀπερισκεψία του καὶ ἡ ρᾳθυμία του.

Τὸν Ἄβελ δὲν τὸν ἔβλαψε ὁ πρόωρος θάνατος οὔτε τὸν Κάιν ὠφέλησε ὁ φόνος. Ὁ πρῶτος ἐγκωμιάζεται στοὺς αἰῶνες καὶ βλέπει τὸ Θεὸ σὰν φῶς, ὁ δεύτερος ἔχει γίνει σιχαμερὸς καὶ ἀπεχθὴς στοὺς αἰῶνες καὶ βλέπει τὸ Θεὸ σὰν φωτιά.

Τὸν Ἰωσὴφ τί τὸν ἔβλαψε τὸ μῖσος τῶν ἀδελφῶν του, ἡ συκοφαντία τῆς γυναίκας τοῦ Πετεφρῆ, ἡ φυλακή…

Τοὺς ἀποστόλους οἱ ὁποῖοι πάλευαν συνέχεια μὲ πεῖνα, δίψα, γυμνότητα, διωγμούς, κατατρεγμούς, συκοφαντίες καὶ στὸ τέλος μαρτύρησαν, τί ἀδικήθηκαν ἀπ’ ὅλα αὐτά;

Νεοταξικὴ νανουριστικὴ θεολογία καὶ πρακτική.

(Αριστείδης Π. Δασκαλάκης, 1/03/24)

Ο σιωπών συναινεί

(Αρχαιοελληνική παροιμία)

Συνεχίζει να προκαλεί η στάση πολλών ιεραρχών απέναντι στο κοινό λαϊκό αίσθημα περί δικαίου. Δικαιοσύνη, στην πίστη, στην πολιτική, στην εργασία και σε κάθε έκφανση της καθημερινής ζωής του Έλληνα.

Ενός πολίτη που συμπιέζεται οικονομικά και συνειδησιακά, εδώ και χρόνια, με πολυποίκιλα μέσα των εντεταλμένων υπαλλήλων της Νέας Τάξης Πραγμάτων, που θέλουν να αποκαλούνται κυβερνήτες.

Εμβολιασμός υποχρεωτικός, καραντίνες, φίμωτρα φυσικά αλλά και αλληγορικά με τον περιορισμό ελευθερίας της έκφρασης, απαγόρευση λήψης Σώματος και Αίματος Χριστού, απαγόρευση εξομολόγησης και άλλα πολλά. Το μενού τεράστιο.

Κι εκεί που ο Έλληνας, ψάχνει να βρει ένα αποκούμπι, ένα «ηγέτη» να στηριχτεί, να πει τον πόνο του, να βρει παρηγοριά κι ελπίδα, να σπρωχθεί σε ξεσηκωμό και πνευματική αντίσταση σε αυτά που βιώνει και σ’ αυτά που έρχονται, εκεί που αποτείνεται στον Ποιμένα βρίσκει «πόρτα κλειστή». Ξύλινος, άγευστος λόγος, νανουριστικές προτροπές, απειλές και επιτίμια, διωγμοί κληρικών που δίνουν την καλή μαρτυρία, από ποιμένες άλλης πλέον «κοπής». Επίσκοποι αενάως νηστεύοντες την πνευματική τροφή και απέχοντας συνειδητά απ’ την καλή μαρτυρία.

Καθεύδουν υπό μανδραγόραν για εθνικά θέματα, για κλείσιμο Ιερών Ναών, για υποχρεωτικούς εμβολιασμούς και επιβολή και νομιμοποίησης του κιναιδισμού, αλλά όταν χρειαστεί ή απαιτηθεί απ’ τον Καίσαρα δίνουν την καλή μαρτυρία και του προσφέρουν τη δούλεψή τους. Εκεί που περιμένεις δηλώσεις, αντιδράσεις, ξεσηκωμό, βρίσκεις αδιαφορία και ακινησία. Κι εκεί που δεν τους πέφτει λόγος, τους βλέπεις βασιλικότερους του βασιλέως.

Διυλίζουν τον κώνωπα και καταπίνουν την κάμηλο.

Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος: Ὅταν μᾶς ἀδικοῦν…

Όταν αδικούμαστε, πώς πρέπει να αντιμετωπίζουμε την αδικία που γίνεται σε βάρος μας; Να διεκδικούμε το δίκαιό μας;

Να παραιτούμαστε από αυτό; Να μιλούμε; Να σιωπούμε; Να κάνουμε κάτι άλλο;

Βεβαίως δεν είναι ίδιες όλες οι περιπτώσεις, ούτε αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο από όλους τους ανθρώπους. Κάποιοι διεκδικούν το δίκαιό τους ακολουθώντας την δικαστική οδό. Κάνουν χρήση ενός νομίμου δικαιώματός τους που δεν τους απαγορεύει ούτε η Πολιτεία ούτε ο νόμος του Θεού να το χρησιμοποιήσουν.

Αλλά και κανείς δεν τους υποχρεώνει να κάνουν χρήση αυτού του δικαιώματος. Αν θέλουν να το χρησιμοποιήσουν, το χρησιμοποιούν. Αν δεν θέλουν, δεν το χρησιμοποιούν. Υπάρχουν περιπτώσεις που η δικαστική οδός είναι μονόδρομος.

Ιδίως όταν αδικούνται η σύζυγος ή ο σύζυγος, τα παιδιά μας, το ποίμνιο της Εκκλησίας, η Πατρίδα μας, οφείλουμε να προστατεύουμε το κύρος και την υπόληψή τους.

Αλλά όταν αδικούμαστε σε προσωπικό επίπεδο, η δικαστική οδός δεν είναι πάντοτε η καλύτερη λύση. Είναι ήττα μας και μόνο το γεγονός ότι φθάνουμε στα δικαστήρια για να επιλύσουμε τις διαφορές μας.

Γιατί δεν προτιμάτε να είστε αδικημένοι; Γιατί δεν προτιμάτε να ζημιώνεστε; ρωτάει ο Απόστολος Παύλος τους Κορινθίους (Α΄ Κορ. ς΄ 7 -8).

Ἡ μεγαλύτερη εὐλογία εἰναι νὰ μᾶς ἀδικοῦν , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Δὲν θὰ μᾶς συγχωρέσει ὁ Θεὸς ἐὰν δὲν συγχωρέσουμε αὐτοὺς ποὺ μᾶς ἀδίκησαν. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

 

Ἡ μεγαλύτερη εὐλογία εἶναι νά μᾶς ἀδικοῦν. Ἁρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

 "Η ΜΕΓΑΛΎΤΕΡΗ ΕΥΛΟΓΊΑ ΕΊΝΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΑΔΙΚΟΎΝ".!

Ἡ κατάρα

Η ΚΑΤΑΡΑ

Ο Παρθένιος Μπιτσάκης εγκαθίσταται Μητροπολίτης Κισάμου το έτος 1887. Δυσκολα χρόνια, βρίσκει την πρωτεύουσα της μητροπόλεως του χωρίς επισκοπικό οίκημα, χωρίς γραφεία, χωρίς πρωτοσύγκελο, δίχως γραμματέα. Η πρώτη του έγνοια είναι να νοικιάσει ένα σπίτι για να εγκαταστήσει όλα αυτά που χρειάζονται ώστε να ξαναδουλέψει η μητρόπολη του. Νοικιάζει την παλιά επισκοπή που εκείνη εποχή την είχαν οι κληρονόμοι του παλιού επισκόπου Καλυμνίου και επανδρώνει την επισκοπή με δυο ιεροδιάκονους και ένα πρωτοσύγκελο. Στην επισκοπή ακόμα προσλήφθηκε και μια μαγείρισσα για τις ανάγκες του προσωπικού, από τα Κάτω Μεσόγεια. Εδώ αρχίζει και η δική μας ιστορία.

Μετά από κάμποσο καιρό η μαγείρισσα έμεινε έγκυος και ένα τεράστιο κουτσομπολιό σκέπασε την πόλη εις βάρος του δεσπότη που την είχε στην δούλεψη του, μιας και η κακομοίρα πολλά βράδια αναγκαζόταν λόγω καιρού να κοιμηθεί στην επισκοπή. Δεν άργησαν τα νέα να φτάσουν και στα αυτιά του δέσποτα. Έτσι μην αντέχοντας άλλο, ο δέσποτας, πήρε μια απόφαση που έμεινε στην ιστορία.

Κάλεσε όλους τους ιερείς της επισκοπικής περιφέρειας του, 86 στον αριθμό, τους προέδρους όλων των κοινοτήτων τον δήμαρχο του Καστελλιού μαζί με το δημοτικό συμβούλιο σε τακτή ημερομηνία να βρίσκονται στην εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα όπου μετά την λειτουργία θα τους ανακοίνωνε κάποιο βαρυσήμαντο γεγονός. Πράγματι την καθορισμένη ημερομηνία η εκκλησία ήταν ασφυκτικά γεμάτη. Στο τέλος της λειτουργίας ο δεσπότης αφού βγήκε από το ιερό είπε με δυνατή φωνή.

Τό κτῆμα τοῦ μοναχοῦ

Ένας αδελφός, όταν έγινε μοναχός, μοίρασε όλα του τα υπάρχοντα κρατώντας μόνο ένα καλό κτήμα. Κάποιος επιφανής κοσμικός επιθύμησε αυτό το κτήμα και του ζήτησε πολλές φορές να του το πουλήσει ή να το ανταλλάξει, εκείνος όμως δεν δέχτηκε τίποτε απ’ αυτά.

Συνέβη λοιπόν ο κοσμικός να διοριστεί διοικητής της επαρχίας εκείνης και άρχισε να πιέζει τον μοναχό να εγκαταλείψει το κτήμα, ταλαιπωρώντας τον συνεχώς και περνώντας τα ζώα του μέσα από το κτήμα.

Ο αδελφός, βλέποντας τα πράγματα πολύ δύσκολα και επειδή δεν κατόρθωσε να μεταπείσει τον άρχοντα με τα παρακάλια, κατέφυγε τελικά σε κάποιον γέροντα ενάρετο και ονομαστό που ησύχαζε στα μέρη εκείνα. Και πήγε πολλές φορές, ο γέροντας όμως τον έδιωχνε λέγοντάς του να επιστρέψει στο κελλί του.

Όταν ο αδελφός είδε τον άρχοντα έτοιμο να του πάρει το κτήμα, πήγε πάλι στον γέροντα και του λέει: «Για τον Θεό, βοήθησέ με, και γράψε του ή στείλε κάποιον να του μιλήσει».

Τό καλό πού κάνεις. Δέν τό κάνεις σ’ ἐκεῖνον ἀλλά στόν ἑαυτό σου

Είναι πολλές οι φορές που δυσκολευόμαστε μέσα μας όταν χρειάζεται να βρεθούμε μπροστά σε έναν άνθρωπο που μας αδικεί ή μας έχει αδικήσει!

Όλα όσα νομίζουμε ότι είμαστε, την ώρα της δυσκολίας, του πειρασμού, της ταραχής έρχονται θα λέγαμε να δοκιμαστούν στην φωτιά. Και είναι αλήθεια πως δεν το αντέχουμε αυτό! Ο Άλλος «έρχεται» με την παρουσία Του να μας κρίνει!Ερώτηση :

‘Ένας φιλόχριστος αδελφός που αδικείτε από κάποιον ανέφερε το θέμα στον Άγιο Βαρσανούφιο.

Και η απάντηση του Αγίου μονάχα τρείς λέξεις:

- Εσύ ευεργέτησε τον.

Και είναι όμορφο να βρεις γέροντα, πνευματικός, έστω έναν αδελφό που θα σε συμβουλέψει πνευματικά και θεραπευτικά!

Πρόσεξε! Η θεραπευτική του Σώματος αρχίζει με αυτόν τον πόνο και με αυτό τον σταυρό.

Και η διάρκεια της θεραπείας;