Είμαι ένας υπέργηρος ιερομόναχος από την Ι. Μονή Αγίου Διονυσίου
Ζακύνθου. Εις την Ιερά Μονή κατετάγην την 17ην Σεπτεμβρίου 1935 και την
1η Οκτωβρίου επήγα όπως όλοι οι δόκιμοι τότε της Ι. Μονής στα Στροφάδια.
Τα Στροφάδια είναι δυο νησάκια που απέχουν 40 μίλια από την Ζάκυνθο.
Εκεί δεν υπάρχει τίποτε άλλο παρά μόνο το Μοναστήρι, όπου και ο τάφος
του Αγίου Διονυσίου και ο φάρος. Εκεί έμεινα 4,5 χρόνια. Πολλά θαύματα
άκουσα και είδαν τα μάτια μου. Θα σας αναφέρω λίγα προς δόξαν του
Τριαδικού Θεού και της Παναγίας μας.
Οι πατέρες εκεί είχαν μεγάλη ευλάβεια και αγάπη προς την
Παναγία μας. Όλη την ημέρα έλεγαν Παντοχαρά μου. Παναγία μου Παντοχαρά
μου. Και η Παναγία μας όλους τους προστάτευε και τους ανακούφιζε από
τους κόπους και τις ταλαιπωρίες της εκεί σκληρής ζωής.
Είχαν φτιάξει 3 καμίνια διά να βγάζουν κεραμίδια και
τούβλα που χρειάζονταν για τις ανάγκες τους, λόγω της δύσκολης
συγκοινωνίας (διότι δεν υπήρχαν καΐκια με μηχανές, μόνο με πανιά
ταξίδευαν) να προμηθευτούν τα αναγκαία από τη Ζάκυνθο. Έτσι
εξαναγκάστηκαν και έφτιαξαν τα καμίνια.
