Ἡ Ἁγία Τριάς ὁ Θεός μας (1) (Μητροπολίτου Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως Ἱερεμία)

       

 ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ

   ΔΗΜΗΤΣΑΝΑ-ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΙΣ

 

Δημητσάνα - Μεγαλόπολη, Κυριακή 23 Ὀκτωβρίου 2016

 

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΕΓΚΥΚΛΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ

 

Η ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΣ Ο ΘΕΟΣ ΜΑΣ (1)

ΔΟΓΜΑΤΙΚΑ

1. Στό προηγούμενο κήρυγμά μου, ἀδελφοί χριστιανοί, λέγαμε ὅτι ὁ Θεός δέν εἶναι μιά ἀνώτερη ἀφηρημένη δύναμη, ἀλλά εἶναι Πρόσωπο. Εἶναι ζωντανή ὕπαρξη. Ἔτσι ἀποκαλύφθηκε ἀπό παλαιά στόν Μωυσῆ, λέγοντάς του, «Ἐγώ εἰμι ὁ Ὤν». Καί εἴπαμε ἀκόμη στό προηγούμενο κήρυγμα ὅτι ὁ Θεός μας εἶναι Τριάς. Ἁγία Τριάς. Ἀλλά θά ρωτήσει κανείς: Δέν εἶναι καλύτερα νά λέμε ὅτι ὁ Θεός μας εἶναι ἕνας, ὅπως τόν πιστεύουν οἱ Μωαμεθανοί, καί ὄχι ὅτι εἶναι Τριάς; Αὐτό θά σᾶς ἐξηγήσω σήμερα καί παρακαλῶ προσέξτε:

Οἱ Ἕλληνες φιλόσοφοι τήν θεότητά τους τήν χαρακτήριζαν ὡς ἀκίνητη, γιατί νόμιζαν ὅτι ἄν κινεῖται ὁ Θεός, τότε εἶναι ἀδύνατος καί ἀτελής. Ὁ Ἀριστοτέλης ἔλεγε ὅτι τό θεῖον εἶναι «ἀκίνητον» καί «ἀκοινώνητο», ὅτι δέν ἔχει δηλαδή κοινωνία μέ ἄλλα πρόσωπα καί ὅτι εἶναι τελείως ὑπερβατικό, δηλαδή, ὅτι ζεῖ ἐκεῖ πολύ ψηλά, μακρυά ἀπό μᾶς, χωρίς καμμία σχέση μαζί μας.

Περί τῆς ἔννοιας τοῦ Δόγματος καί περί τῆς πτώσεως τοῦ Ἀδάμ, Πατερική Θεολογία, 4ο Μέρος

Ἀκοῦστε τήν ὁμιλία ἐδῶ:Περί τῆς ἔννοιας τοῦ Δόγματος καί περί τῆς πτώσεως τοῦ Ἀδάμ, Πατερική Θεολογία, 4ο Μέρος (Ὁμιλίαστίς 14-09-2014)

Συνεχίζοντας μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ τά μαθήματα τοῦ βιβλίου τῆς Πατερικῆς Θεολογίας τοῦ π. Ἰωάννου Ρωμανίδη θά μιλήσουμε γιά τήν ἔννοια τοῦ δόγματος. Πολλοί θεωροῦν σήμερα ὅτι τό δόγμα δέν χρειάζεται καί μᾶλλον εἶναι κάτι ἀποκρουστικό, στυγνό, κάτι πού μᾶς ἐπιβάλλεται ἄνωθεν καί κάτι τό ὁποῖο χωρίζει παρά ἑνώνει.

Ὁ Οἰκουμενισμός δέν εἶναι ἁπλῶς αἵρεση, εἶναι παναίρεση, εἶναι ὅλες οἱ αἱρέσεις μαζί, διότι οὐσιαστικά εἶναι συγκρητισμός, δηλαδή ἀνακάτεμα διαφόρων δογμάτων, διαφόρων πίστεων. Λένε λοιπόν οἱ Οἰκουμενιστές, πού εἶναι συγκρητιστές, νά ἀφήσουμε τά δόγματα στήν ἄκρη, νά κρατήσουμε ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι τά δικά μας, ἐμεῖς λένε οἱ παπικοί θά κρατήσουμε τά δικά μας, ἄς κρατήσουν καί οἱ προτεστάντες τά δικά τους -πού δέν ἔχουν γιατί ὁ καθένας φτιάχνει ὅ,τι θέλει σάν δόγμα καί μπορεῖ νά τό ἀλλάζει ἀπό τή μιά μέρα στήν ἄλλη- τέλος πάντων κρατῆστε ὅ,τι νομίζετε, ὅ,τι θέλετε νά κρατήσετε καί νά ἑνωθοῦμε χωρίς νά μᾶς χωρίζουν τά δόγματα.

Ὅμως εἶναι σωστό αὐτό; Δέν ἔχει καμμία σημασία τό δόγμα; Εἶναι κάτι πού ἔρχεται ἀπ’ ἔξω καί μποροῦμε νά τό ἀφήσουμε στήν ἄκρη καί νά μήν ἀσχολούμαστε μέ αὐτό; Ὄχι βέβαια!

Βασικά τῆς Ὀρθόδοξης Δογματικῆς (2) (Μητροπολίτου Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἱερεμία)

IEΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ

ΔΗΜΗΤΣΑΝΑ-ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΙΣ

Δημητσάνα - Μεγαλόπολη, Κυριακή 9 Ὀκτωβρίου 2016

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΕΓΚΥΚΛΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ

 

ΒΑΣΙΚΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗΣ (2)

ΔΟΓΜΑΤΙΚΑ

1. Τά κυριακάτικα κηρύγματά μας, ἀδελφοί χριστιανοί, ἀναφέρονται στά Δόγματα τῆς πίστης μας, τῆς ὀρθόδοξης πίστης μας. Καί εἴπαμε στό προηγούμενο κήρυγμά μας ὅτι τά ὀρθόδοξα Δόγματα ἔχουν κάποια βασικά σημεῖα, πού δέν τά ἔχουν οἱ ἄλλες χριστιανικές αἱρετικές κοινότητες. Σᾶς ἀνέφερα τρία ἀπό αὐτά τά σημεῖα στό προηγούμενο κήρυγμά μου. Τό ἕνα εἶναι ὅτι στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας δέν δημιουργοῦμε, ὅπως οἱ Παπικοί, καινούργια Δόγματα, ἀλλά  κρατοῦμε τήν παραδοθεῖσα πίστη τῆς Ἐκκλησίας, χωρίς νά προσθέτουμε οὔτε καί νά ἀφαιροῦμε τίποτε σ᾽ αὐτήν. 

Τό ἄλλο βασικό τῶν Ὀρθοδόξων Δογμάτων πού σᾶς εἶπα εἶναι ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Δογματική διδασκαλία, μιλῶντας γιά τόν Θεό, κάνει διάκριση μεταξύ Οὐσίας καί Ἐνέργειας σ᾽ Αὐτόν. Τήν διάκριση αὐτή  δέν τήν κάνουν οἱ Παπικοί καί γι᾽ αὐτό μᾶς παρουσιάζουν ἕνα φρικτό θεό ὡς Οὐσία μόνο. Ἡ ἴδια ἡ νεολαία τῶν Καθολικῶν ἀποκρούει αὐτόν τόν θεό καί καταλήγει στόν... θάνατό του! Σέ πινακίδες τους γράφουν: «Πέθανε ὁ θεός»! Ὁ δικός τους θεός πέθανε, τοῦ Βαρλαάμ ὁ θεός, ὁ οὐσία μόνον.

Βασικά τῆς Ὀρθόδοξης Δογματικῆς (1) (Μητροπολίτου Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἱερεμία)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ

ΔΗΜΗΤΣΑΝΑ-ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΙΣ

Δημητσάνα - Μεγαλόπολη, Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου 2016

 

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΕΓΚΥΚΛΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ

ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ

 

ΒΑΣΙΚΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗΣ (1)

1. Τά κηρύγματά μας, ἀδελφοί χριστιανοί, ἀναφέρονται στά Δόγματα τῆς Ὀρθόδοξης πίστης μας. Τά Δόγματα αὐτά, γιά τά ὁποῖα σᾶς μίλησα γενικά στό προηγούμενο κήρυγμά μου, εἶναι οἱ σωστές γραμμές, ἄς τό πῶ ἔτσι, σύμφωνα μέ τίς ὁποῖες πρέπει νά βαδίζουμε, γιά νά ζοῦμε τόν Θεό μας, γιά νά πετύχουμε τήν σωτηρία μας. Μέ τά Δόγματα ἐκφράζεται ὅλη ἡ διδασκαλία τῆς Ὀρθόδοξης πίστης μας, πού λέγεται «Δογματική» διδασκαλία. 

Ἤθελα ὅμως ἀπό τήν ἀρχή νά σᾶς πῶ, ἀδελφοί, μερικές γενικές ἀρχές, πού ἀποτελοῦν τήν βάση τῆς Ὀρθόδοξης Δογματικῆς διδασκαλίας. Ἡ πρώτη βάση εἶναι αὐτό πού εἴπαμε στό προηγούμενο κήρυγμά μας, ὅτι στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας δέν δημιουργοῦμε καινούργια Δόγματα, καινούργιες ἀλήθειες. Αὐτό τό κάνουν οἱ Παπικοί, πού τό σύστημά τους, σάν νά εἶναι μιά μηχανή, ὅλο καί παράγει καινούργια δόγματα, ὅπως τό δόγμα τοῦ πρωτείου τοῦ Πάπα. Ἐμεῖς στήν Ὀρθοδοξία κρατοῦμε τήν παραδοθεῖσα πίστη τῆς Ἐκκλησίας, χωρίς νά προσθέτουμε οὔτε καί νά ἀφαιροῦμε τίποτε ἀπό αὐτήν.

ΚΑΤΗΧΗΣΗ γιά τά παιδιά καί τούς νέους. Δεκαπενθήμερο περιοδικό Ι.Μ. Γόρτυνος & Μεγαλοπόλεως – Ἀριθμ. φύλ. 1

ΚΑΤΗΧΗΣΗ

Γιά τά παιδιά καί τούς νέους

Δεκαπενθήμερο περιοδικό – Ἀριθμ. φύλ. 1

Συντάκτης: Ἐπίσκοπος Ἱερεμίας

IEΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ

Ο ΘΕΟΣ ΜΑΣ Η ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΔΑ

ΔΟΓΜΑΤΙΚΑ

 

1. Πρέπει, ἀγαπητά παιδιά, νά μάθουμε τί εἶναι ὁ Θεός μας, ὅπως μᾶς τό ἀποκαλύπτει τό βιβλίο Του, ἡ Ἁγία Γραφή. Μερικοί νομίζουν ὅτι ὁ Θεός εἶναι μιά ἀνώτερη δύναμη, πού ἀπό ἐκεῖ ψηλά κυβερνάει τόν κόσμο. Ὄχι! Ὁ Θεός δέν εἶναι καμμιά ἀφηρημένη δύναμη, ἀλλά εἶναι πρόσωπο, γι᾽ αὐτό καί λέγεται ὁ Ὤν. Εἶναι ὁ Ζωντανός Θεός. Ἐμεῖς ὅλοι οἱ ἄνθρωποι καί ὅλη ἡ κτίση γύρω μας καί αὐτοί οἱ ἄγγελοι ἀκόμη, εἴμασταν μή ὄντα. Δέν ὑπήρχαμε. Καί γίναμε ὄντα, ὑπάρχουμε, δηλαδή, ἀπό τόν Ὄντα Θεό. Μάθετε λοιπόν, παιδιά, ἀπό τήν ἀρχή ὅτι πρέπει νά κάνουμε διάκριση μεταξύ κτιστοῦ (πού εἴμαστε ὅλοι ἐμεῖς καί ἡ γύρω φύση μας) καί ἀκτίστου (πού εἶναι ὁ Θεός). Διάκριση μεταξύ τοῦ Ὄντος (πού εἶναι ὁ Θεός) καί μή ὄντος (πού εἴμαστε ἐμεῖς).

2. Ἀλλά ὁ Θεός δέν εἶναι μόνο πρόσωπο (ὁ Ὤν), εἶναι καί ἀγάπη. Καί ἀφοῦ ὁ Θεός εἶναι ἀγάπη, πρέπει νά ἔχει κοινωνία καί μέ ἄλλα πρόσωπα. Ἔτσι λοιπόν, ὁ Θεός, ἐνῶ εἶναι ἕνας, ὅμως εἶναι τρία Πρόσωπα. Εἶναι ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΔΑ. Εἶναι ὁ Πατέρας, ὁ Υἱός καί τό Ἅγιο Πνεῦμα. Τά τρία ὅμως αὐτά Πρόσωπα εἶναι ἕνας Θεός, γιατί ἔχουν μία θεία Οὐσία. Πηγή θεότητας εἶναι ὁ Πατέρας. Ἀπό τόν Πατέρα γεννᾶται ὁ Υἱός καί ἀπό τόν Πατέρα πάλι ἐκπορεύεται τό Ἅγιο Πνεῦμα. Αὐτό, παιδιά, εἶναι βασικό δόγμα τῆς πίστης μας καί λέγεται Τριαδικό δόγμα καί τό ὁμολογοῦμε στό «Πιστεύω» μας. Οἱ Παπικοί, πού τούς λένε καί «Καθολικούς», πιστεύουν καί αὐτοί στήν Ἁγία Τριάδα, ἀλλά σέ ἄλλη, σέ δική τους Ἁγία Τριάδα.

Συνέντευξη τοῦ Μοναχοῦ Σεραφείμ στήν Πειραϊκή Ἐκκλησία γιά τήν αἱρετική ἀπεικόνιση τῆς «ἁγίας οἰκογενείας» (mp3)

Συνέντευξη του Μοναχού Σεραφείμ στην Πειραϊκή Εκκλησία για την αιρετική απεικόνιση της «αγίας οικογενείας» (mp3)

Συνέντευξη του κ. Λυκούργου Μαρκούδη, Διευθυντού και Παραγωγού του Ρ/Σ της "Πειραϊκής Εκκλησίας", από τον Μοναχό π. Σεραφείμ, για το θέμα της αιρετικής, κακόδοξης απεικονίσεως της "αγίας οικογενείας".
Η απεικόνιση αυτή, σχετικώς νέα στην Ελλάδα, εμφανίζει συνήθως την Κυρία Θεοτόκο σε στάση πολλής οικειότητος και εναγκαλισμού με τον Μνήστορα άγιο Ιωσήφ και τον μικρό Χριστό στη μέση, δίνοντας ένα μήνυμα οικογενειακής σχέσεως των τριών απεικονιζομένων ιερών Προσώπων· με τον τρόπο αυτό ανατρέπει πολύ εντέχνως την Πίστη της Εκκλησίας μας στη Θεότητα του Χριστού και την μοναδικότητα της εκ Παρθένου Γεννήσεώς Του, ευνοώντας μια ολόκληρη σειρά αρχαίων (όπως λ.χ. οι "αντιδικομαριανίτες") και νέων (ως οι Προτεστάντες) αιρέσεων, που θεωρούν ότι η Παναγία μας δεν παρέμεινε Αειπάρθενος, ή ακόμη εκείνων που διδάσκουν ότι ο Ιησούς Χριστός υπήρξε φυσικό παιδί του Μνήστορος Ιωσήφ (Γνωστικοί, Μασόνοι, Θεοσοφιστές).

Η συνέντευξη, μεταδοθείσα την Κυριακή, 23 Φεβρουαρίου 2013, από την "Πειραϊκή Εκκλησία" είχε ως αφορμή την πολύ διευκρινιστική σχετική μελέτη του π. Σεραφείμ "Η αιρετική απεικόνιση της "αγίας οικογενείας". Γιατί είναι ξένη και απόβλητη" (Σπουδή Ορθοδοξίας 6), Θεσσαλονίκη 2013 (σελίδες 78)".

http://impantokratoros.gr

http://katanixis.blogspot.gr/2014/03/mp3.html#more

Τό ὀρθόδοξον ἦθος

Εφόδιον Ορθοδοξίας

Βασική Δογματική Διδασκαλία 

Τού Πρωτοπρ. Αντωνίου Γ. Αλεβιζόπουλου Δρ. Θεολογίας Δρ. Φιλοσοφίας

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 29^ο. Τό ὀρθόδοξον ἦθος

1. Το μυστήριον της ευσέβειας

Όταν ο Απόστολος Παύλος ομιλή δια την αληθινήν ευσέβειαν, λέγει ότι είναι μεγάλο μυστήριον. «Μεγάλο είναι το μυστήριον της ευσέβειας. Θεός εφανερώθη σαρκωμένος, εδικαιώθη εν Πνεύματι, ενεφανίσθη εις τους αγγέλους, εκηρύχθη εις τα έθνη, έγινε πιστευτός εις τον κόσμον, ανελήφθη με δόξαν» (Α' Τιμ. 3,16).

Καθώς βλέπομεν, το μυστήριον της ευσέβειας, δια το οποίον ομιλεί ο Απόστολος, ταυτίζεται με το γεγονός της ενανθρωπήσεως του Χριστού. Τούτο δεν επιτρέπεται να μας ξενίση, διότι το γεγονός της θεανθρωπότητος του Χριστού, αποτελεί την σωτηρίαν και την δόξαν της ανθρώπινης φύσεως (Α' Ιωάννης 4,9-10. 14. Γαλ. 4,4-5).

Η ευσέβεια, λοιπόν, δεν αναφέρεται εις τας προσπάθειας του ανθρώπου, αλλά εις το μυστήριον της αγάπης του Τριαδικού Θεού, ο οποίος πραγματοποιεί την σωτηρίαν μέσα εις το γεγονός της ενανθρωπήσεως του Υιού.

Τό λειτουργικόν ἔτος

Εφόδιον Ορθοδοξίας

Βασική Δογματική Διδασκαλία 

Τού Πρωτοπρ. Αντωνίου Γ. Αλεβιζόπουλου Δρ. Θεολογίας Δρ. Φιλοσοφίας

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 28^ο. Τό λειτουργικόν ἔτος

1. Η ογδόη ημέρα

«Και είδεν ο Θεός όλα όσα εδημιούργησε και είδεν ότι ήσαν καλά λίαν. Και έγινε εσπέρα και έγινε πρωί, ημέρα έκτη… Και ευλόγησεν ο Θεός την ημέραν την εβδόμην και ηγίασεν αυτήν, διότι κατ' αυτήν κατέπαυσε την δημιουργίαν των έργων του, τα οποία ήρχισε να δημιουργή» (Γεν. 1,31. 2,3).

Με τον τρόπον αυτόν ο άνθρωπος καλείται από τον Θεόν να αγιάση και αυτός την ημέραν την εβδόμην και να συμμετάσχη εις την χαράν δια την ωραιότητα της δημιουργίας.

Όμως, ο κόσμος αυτός έπεσεν εις την αμαρτίαν και η ωραιότης του αχρειώθηκε. Συνεπώς, δεν ημπορούσαν η εβδόμη ημέρα να παραμείνη ημέρα χαράς δια την ωραιότητα της δημιουργίας. Ο άνθρωπος και ολόκληρος ο κόσμος έζη πλέον εις τον χρόνον της λύπης και της εξορίας (Γένεση 3,16-24).

Όμως, με την ενσάρκωσιν και ιδιαιτέρως με την ανάστασιν του Χριστού, εισήλθεν ο άνθρωπος και ο κόσμος ολόκληρος εις μίαν νέαν περίοδον. Μία νέα ημέρα ανέτειλεν και αυτή είναι η ημέρα της Αναστάσεως, η ημέρα του Κυρίου, η ογδόη ημέρα (Παράβαλλε Εβραίους 4,1-11).

Ἡ τωρινή μας πατρίς

Εφόδιον Ορθοδοξίας

Βασική Δογματική Διδασκαλία 

Τού Πρωτοπρ. Αντωνίου Γ. Αλεβιζόπουλου Δρ. Θεολογίας Δρ. Φιλοσοφίας

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 27^ο. Ἡ τωρινή μας πατρίς

1. Η πρόγευσις της Βασιλείας του Θεού

Η αληθινή πατρίς μας είναι εκείνη την οποίαν «επιζητούμεν» (Εβραίους 13,14). Όμως, τώρα καλούμεθα να ζήσωμεν εις την γην αυτήν. Ποία, λοιπόν, είναι η σχέσις. Μας με τον παρόντα κόσμον;

Ο Κύριος, ο οποίος είναι η ζωή η αιώνιος (Α' Ιωάννης 1,2), με την ενανθρώπισίν Του, εφανερώθη εις ημάς ως σαρκωμένος Θεός (Ιωάννης 1,14. Α' Τιμ. 3,16).

Τοιουτοτρόπως, ο Λόγος του Θεού, το δεύτερον πρόσωπον της Αγίας Τριάδος, εισέρχεται μέσα εις τον κόσμον και τον αγιάζει. Με τον τρόπον αυτόν νέα περίοδος ανατέλλει δια τον άνθρωπον και δια τον κόσμον ολόκληρον, ένας χρόνος ο οποίος εισάγει εις την Βασιλείαν του Θεού. Ο ίδιος ο Κύριος μας βεβαιώνει, ότι η Βασιλεία του Θεού δεν ανήκει αποκλειστικώς εις το μέλλον, αλλά έχει ήδη αρχίσει δια τον Χριστιανόν από την ζωήν αυτήν (Λουκάς 17,21). Η έναρξις αυτή της Βασιλείας του Θεού φανερώνεται με την δράσιν του Χριστού εναντίον των πονηρών δυνάμεων αι οποίαι κυριαρχούν τον κόσμον (Ματθαίος 12,28. Λουκάς 11,20).

Ἡ ἀληθινή μας πατρίς.δ’μέρος.Τελευταῖο

Εφόδιον Ορθοδοξίας

Βασική Δογματική Διδασκαλία 

Τού Πρωτοπρ. Αντωνίου Γ. Αλεβιζόπουλου Δρ. Θεολογίας Δρ. Φιλοσοφίας
 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 26^ο.Ἡ ἀληθινή μας πατρίς

16. Ο Παράδεισος

Η απλή διήγησις από την ζωήν του Αββά Μακαρίου δεν φανερώνει μόνον το «μέγα χάσμα» το οποίον χωρίζει τους ανθρώπους της αδικίας (Παράβαλλε Λουκάς 16,26), την φρίκην, δηλαδή, της κολάσεως, αλλά υπονοεί και το μεγαλείον της δόξης των τέκνων της Βασιλείας του Θεού.

Οι κολασμένοι δεν θα βλέπουν ούτε το πρόσωπον του αδελφού των. Όμως, οι δίκαιοι, οι οποίοι θα ευρίσκωνται εις τον «κόλπον του Αβραάμ» (Λουκάς 16,22-23) θα μένουν πάντοτε «συν Κυρίω» (Α' Θεσσ. 4,17) και θα αντικρύζουν το δοξασμένον Του πρόσωπον (Αποκ. 22,4. Α' Κορινθίους 13,12. Α' Ιωάννης 3,2. Παράβαλλε Ψαλμοί 16,15).

Ο Κύριος, λέγει ο Απόστολος Παύλος, θα έλθη «ενδοξασθήναι εν τοις Αγίοις αυτού και θαυμασθήναι εν πάσι τοις πιστεύσασιν», να δοξασθή μεταξύ των Αγίων Του και να θαυμασθή μεταξύ όλων των πιστών (Β΄ Θεσσαλονικείς 1,10).

Η σχέσις δε του Κυρίου μετά του λαού Του θα είναι τόσον στενή, ώστε να παρουσιάζεται η Εκκλησία ως η νύμφη, η «γυναίκα του Αρνίου», περιβεβλημένη την δόξαν Του (Αποκ. 21,9. Παράβαλλε Και Ματθαίος 22,1-14. Λουκάς 14,16-24). Αυτή είναι η «χαρά του Κυρίου μας», εις την οποίαν θα κληθούν να εισέλθουν οι δίκαιοι (Ματθαίος 25,21. Παράβαλλε Και Ρωμαίους 2,6-10. Ψαλμοί 15,11).

Ἡ ἀληθινή μας πατρίς.γ'μέρος

Εφόδιον Ορθοδοξίας

Βασική Δογματική Διδασκαλία 

Τού Πρωτοπρ. Αντωνίου Γ. Αλεβιζόπουλου Δρ. Θεολογίας Δρ. Φιλοσοφίας

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 26^ο.Ἡ ἀληθινή μας πατρίς

11. Η Άνω Ιερουσαλήμ

«Κατόπιν είδον μεγάλον θρόνον λευκόν, και Εκείνον ο οποίος εκάθητο εις αυτόν, από προσώπου του οποίου εξηφανίσθη η γη και ο ουρανός και δεν ευρέθη δι’ αυτούς τόπος. Και είδον τους νεκρούς, μεγάλους και μικρούς, να στέκωνται εμπρός εις τον θρόνον και ηνοίχθησαν βιβλία. Κατόπιν, ηνοίχθη άλλο βιβλίον, το οποίον είναι το βιβλίον της ζωής, και εκρίθησαν οι νεκροί από τα γραμμένα εις τα βιβλία, συμφώνως προς τα έργα των… Τότε, ο θάνατος και ο Άδης ερρίφθησαν εις την λίμνην της φωτιάς. Αυτός είναι ο δεύτερος θάνατος. Και οποίος δεν ευρέθη γραμμένος εις το βιβλίον της ζωής, ερρίφθη εις την λίμνην της φωτιάς.

Κατόπιν είδον καινούργιον ουρανόν και καινούργιαν γην… Και είδον την πόλιν την Αγίαν, την νέαν Ιερουσαλήμ, να καταβαίνη εκ του ουρανού από τον Θεόν, ετοιμασμένην, ως νύμφην στολισμένην δια τον άνδρα της. Και ήκουσα φωνήν μεγάλην από τον ουρανόν να λέγη:

 Ιδού, η κατοικία του Θεού είναι μεταξύ των ανθρώπων θα κατοίκηση μαζί των και αυτοί θα είναι λαός Του…

Τότε, εκείνος ο οποίος εκάθητο εις τον θρόνον είπε:

 Ιδού καινά ποιώ πάντα, ιδού τα κάμνω όλα καινούργια. Και εις εμέ είπε:

Ἡ ἀληθινή μας πατρίς.β'μέρος

Εφόδιον Ορθοδοξίας

Βασική Δογματική Διδασκαλία 

Τού Πρωτοπρ. Αντωνίου Γ. Αλεβιζόπουλου Δρ. Θεολογίας Δρ. Φιλοσοφίας

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 26^ο.Ἡ ἀληθινή μας πατρίς

 6. Η προσωπική ύπαρξις μετά θάνατον

Είναι ανάγκη να υπογραμμίσωμεν, ακόμη, περισσότερον την πίστιν μας εις την προσωπικήν ύπαρξιν του ανθρώπου μετά θάνατον, διότι υπάρχουν οι αιρετικοί, οι οποίοι νοθεύουν την γραφικήν διδασκαλίαν. Μερικοί από αυτούς διακηρύττουν, ότι ο άνθρωπος εξαφανίζεται μετά θάνατον. Άλλοι, πάλιν, διδάσκουν, ότι η ψυχή του ανθρώπου χάνει μετά θάνατον την προσωπικήν της ύπαρξιν.

Καθώς είδομεν, εις την Παλαιάν Διαθήκην έχομεν σαφείς μαρτυρίας της ζωής μετά θάνατον εις την προσωπικήν της μορφήν. Αι μαρτυρίαι όμως αύται δεν είναι αι μόναι.

Όταν η Παλαιά Διαθήκη αναφέρεται εις τον θάνατον του Αβραάμ (Γεν. 25,8), του Ισαάκ (Γεν. 35,29), του Ιακώβ (Γένεση 49,33), λέγει χαρακτηριστικώς ότι «προσετέθησαν» προς τον λαόν αυτών η «προς το γένος» αυτών (Παράβαλλε Και Αριθμοί 20,24. 27,13. 31,2). Ο Βασιλεύς Σαούλ ομιλε! με το πνεύμα του προφήτου Σαμουήλ (Α' Βασιλ. 28,15). Ο προφήτης Ηλίας προσεύχεται να «επιστρέψη» η ψυχή του νεκρού παιδιού της χήρας της Σαρεπτά (Γ' Βασιλ. 17,21-22). Ο ίδιος προφήτης παρακαλεί τον Θεόν να παραλαβή την ψυχήν του (Γ' Βασιλ. 19,4).

Εις τας Παροιμίας αναφέρεται:

Ἡ ἀληθινή μας πατρίς.α'μέρος

Εφόδιον Ορθοδοξίας

Βασική Δογματική Διδασκαλία 

Τού Πρωτοπρ. Αντωνίου Γ. Αλεβιζόπουλου Δρ. Θεολογίας Δρ. Φιλοσοφίας

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 26^ο.Ἡ ἀληθινή μας πατρίς

1. Πάροικοι και παρεπίδημοι

Ο άνθρωπος ζη μετά την πτώσιν μακράν της πατρικής οικίας, εις την ξενιτειάν. Η Αγία Γραφή τον χαρακτηρίζει «πάροικον» και «παρεπίδημον» (Γεν. 23,4. Λευϊτ. 25,23. Α' Παραλειπομένων 29,15. Ψαλμοί 38,13. Α' Πέτρ. 1,1). Τούτο, διότι η αληθινή του πατρίς είναι η αγάπη του Τριαδικού Θεού. Από αυτήν εξέπεσε μέσω του Αδάμ και εις αυτήν επιστρέφει μέσω του Χριστού, δια να ζήση και πάλιν την πληρότητα της εις την Βασιλείαν του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

Με το ιερόν βάπτισμα γινόμεθα μέλη της «Εκκλησίας των πρωτοτόκων οι οποίοι είναι γραμμένοι εις τον ουρανόν» (Εβραίους 12,23), «συμπολίται των Αγίων και οικείοι του Θεού». Τούτο διότι οικοδομούμεθα «επάνω εις το θεμέλιον των Αποστόλων και των Προφητών, του οποίου ο Ιησούς Χριστός είναι ακρογωνιαίος λίθος, επάνω εις τον οποίον συναρμολογείται η όλη οικοδομή και αυξάνει εις ναόν άγιον εν Κυρίω» (Εφ. 2,19-21).

Με αυτό κατανοούμεν διατί ο Απόστολος Παύλος υπογραμμίζει, ότι «η πατρίς η ιδική μας είναι εις τους ουρανούς, όπου και περιμένομεν Σωτήρα τον Κύριον Ιησούν Χριστόν, ο οποίος θα μεταμόρφωση το ταπεινόν μας σώμα, ώστε να λάβη την ιδίαν μορφήν προς το ένδοξον σώμα Του, με την δύναμιν με την οποίαν δύναται και να υποτάξη τα πάντα εις τον εαυτόν Του» (Φιλιππισίους 3,20-21). «Δεν έχομεν εδώ μόνιμον πόλιν αλλά λαχταρούμεν την μέλλουσαν» (Εβραίους 13,14).

Ἡ μεταμόρφωσις τοῦ κόσμου

Εφόδιον Ορθοδοξίας

Βασική Δογματική Διδασκαλία 

Τού Πρωτοπρ. Αντωνίου Γ. Αλεβιζόπουλου Δρ. Θεολογίας Δρ. Φιλοσοφίας

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 25^ο. Ἡ μεταμόρφωσις τοῦ κόσμου

1. Ο κόσμος των παθών και της αμαρτίας

Η Αγία Γραφή κάμνει πολλάς φοράς λόγον δια τον κόσμον και αναφέρεται εις την κατάστασιν η οποία διεμορφώθη μετά από την πτώσιν του ανθρώπου και την καταστροφή της αρμονίας του κόσμου.

«Ο κόσμος όλος εν τω πονηρώ κείται», ολόκληρος, δηλαδή, ο κόσμος ευρίσκεται υπό την εξουσίαν του πονηρού (Α' Ιωάννης 5,19. Παράβαλλε Ιωάννης 12,31. 14,30. 16,11). Ακόμη και εις την προσωπικήν ζωήν του κάθε πιστού παρουσιάζεται η αντίθεσις μεταξύ του κόσμου της «σαρκός» και του κόσμου του «πνεύματος» (Ρωμαίους 8,1-13).

«Βλέπω άλλον νόμον εις τα μέλη μου», λέγει ο Απόστολος Παύλος, «ο οποίος αντιστρατεύεται εις τον νόμον του λογικού μου και με αιχμαλωτίζει δια του νόμου της αμαρτίας η οποία υπάρχει εις τα μέλη μου. Ταλαίπωρος εγώ άνθρωπος! Ποιος θα με ελευθέρωση από το σώμα τούτο του θανάτου; ευχαριστώ τον Θεόν, δια του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας» (Ρωμαίους 7,23-25).

Όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι το ανθρώπινον σώμα και, γενικώτερον, η ύλη, ημπορούν να χαρακτηρισθούν ως κακόν.

Γνωρίζομεν ότι ο άνθρωπος επλάσθη «κατ' εικόνα Θεού» (Γεν. 1,27). Τούτο δεν αναφέρεται μόνον εις το πνεύμα, αλλά εις ολόκληρον τον άνθρωπον ως ψυχοσωματικήν ενότητα. «Άνθρωπος δεν ονομάζεται μόνον η ψυχή, ούτε μόνον το σώμα αλλά και τα δύο (το συναμφότερον), τα οποία λέγομεν ότι εδημιουργήθησαν συμφώνως προς την εικόνα του Θεού», αναφέρει χαρακτηριστικώς ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς.

Ὁ Τίμιος Σταυρός

Εφόδιον Ορθοδοξίας

Βασική Δογματική Διδασκαλία 

Τού Πρωτοπρ. Αντωνίου Γ. Αλεβιζόπουλου Δρ. Θεολογίας Δρ. Φιλοσοφίας

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 24^ο. Ὁ Τίμιος Σταυρός

1. Η προτύπωσις του Σταυρού εις την Παλαιάν Διαθήκην

Η Ορθόδοξος Εκκλησία τιμά, καθώς γνωρίζομεν, ιδιαιτέρως τον τίμιον σταυρόν, τον οποίον ανακαλύπτει και εις αυτήν ακόμη την Παλαιάν Διαθήκην.

Οι Πατέρες της Εκκλησίας δεν σταματούν εις την προεικόνισιν του Χριστού με τον Αδάμ και της Παρθένου Μαρίας με την Εύα. Φέρουν το ξύλον του παραδείσου, το οποίον έγινε το σύμβολον της καταστροφής, εις συσχέτισιν με το ξύλον του ζωοποιού σταυρού, το οποίον είναι το σύμβολον της νίκης κατά του όφεως.

Η ζωοποιός δύναμις του Σταυρού παρουσιάζεται, ακόμη, με την ράβδον του Μωυσέως, η οποία μεταβάλλει το πικρόν ύδωρ εις γλυκύ (Έξοδ. 15,25). Η Αγία Γραφή σημειώνει, ακόμη, Ότι «το πικρόν ύδωρ έγινε γλυκύ με ένα ξύλον δια να φανή τοιουτοτρόπως η δύναμις του» (Σοφ. Σειρ. 38,5).

Ο Απόστολος Παύλος αναφέρεται εις το γεγονός αυτό και υπογραμμίζει ότι όταν οι Ισραηλίται έπινον από το νερό αυτό (πόμα), έπινον από «πνευματικόν ποτόν», το οποίον ανέβλυζε «από την πνευματικήν πέτραν, η οποία τους ηκολούθει», «η δε πέτρα ην ο Χριστός», προσθέτει (Α' Κορινθίους 10,4).

Αἱ Ἅγιαι Εἰκόνες

Εφόδιον Ορθοδοξίας

Βασική Δογματική Διδασκαλία 

Τού Πρωτοπρ. Αντωνίου Γ. Αλεβιζόπουλου Δρ. Θεολογίας Δρ. Φιλοσοφίας

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 23^ο. Αἱ Ἅγιαι Εἰκόνες

1. Η απαγόρευσις της Παλαιάς Διαθήκης

Είναι γνωστόν, ότι εις την Παλαιάν Διαθήκην απαγορεύεται απολύτως η κατασκευή και η λατρεία ειδώλων:

«Δεν θα κατασκευάσης ποτέ δια τον εαυτόν σου είδωλον ούτε εικόνα από όσα υπάρχουν εις τον ουρανόν άνω, όσα εις την γην και όσα εις τα ύδατα κάτω από την γην. Δεν θα προσκύνησης αυτά, ούτε θα τα λατρεύσης· διότι εγώ είμαι Κύριος ο Θεός σου, Θεός ζηλότυπος» (Έξοδος 20,4-5). Δεν θα ακολουθήσετε και δεν θα κατασκευάσετε θεούς χυτούς* εγώ είμαι Κύριος ο Θεός σας (Λευϊτ. 19,4). «Δεν θα κατασκευάσετε δια τον εαυτό σας χειροποίητα είδωλα, ούτε γλυπτά, ούτε θα στήσετε ειδωλολατρικήν στήλην, ούτε θα θέσετε εις την χώραν σας περίοπτον λίθον, ώστε να προσκυνήσετε αυτόν εγώ είμαι Κύριος ο Θεός σας» (Λευϊτ. 26,1).

Πώς πρέπει να ερμηνεύσωμεν τα χωρία αυτά;

Μερικοί αιρετικοί διαχωρίζουν το πρώτον μέρος των χωρίων από το δεύτερον και το παρερμηνεύουν.

Είναι, όμως, φανερόν, ότι το κύριον βάρος της σημασίας πίπτει ακριβώς εις την φράσιν:

«Εγώ είμαι Κύριος ο Θεός σου».

Οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας

Εφόδιον Ορθοδοξίας

Βασική Δογματική Διδασκαλία 

Τού Πρωτοπρ. Αντωνίου Γ. Αλεβιζόπουλου Δρ. Θεολογίας Δρ. Φιλοσοφίας

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 22^ο. Οι Άγιοι της Εκκλησίας μας

1. Η ζωή των Αγίων μικρογραφία της ζωής του Χριστού

«Εγώ είμαι το φως του κόσμου», είπε, καθώς γνωρίζομεν, ο Χριστός, «εκείνος ο οποίος με ακολουθεί, δεν θα περιπατήση εις το σκοτάδι αλλά θα έχη το φως της ζωής» (Ιωάννης 8,12. Παράβαλλε 12,46). Εις άλλο σημείον της Αγίας Γραφής ο Χριστός χαρακτηρίζεται ως «απαύγασμα της δόξης», ως ακτινοβολία της δόξης του Πατρός (Εβραίους 1,3).

Ο άνθρωπος φωτιζόμενος από τας ακτίστους Θείας Ενεργείας, έρχεται εις «γνώσιν της δόξης του Θεού εν τω προσώπω του Ιησού Χριστού» (Β΄ Κορινθίους 4,6). Καθίσταται κοινωνός της θείας δόξης (Ιωάννης 17,22), μέτοχος «της αγιότητος αυτού» (Εβραίους 12,10), «φως του κόσμου» (Ματθαίος 5,14), «δόξα του Χριστού» (Β΄ Κορινθίους 8,23).

«Όλοι ημείς», αναφέρει ο Απόστολος, «με ακάλυπτον πρόσωπον, αντανακλώντες την δόξαν του Κυρίου, μεταμορφωνόμεθα εις την ιδίαν εικόνα με αυτόν από δόξης εις δόξαν» (Β΄ Κορινθίους 3,18).

Τό χάρισμα τοῦ γάμου

Εφόδιον Ορθοδοξίας

Βασική Δογματική Διδασκαλία 

Τού Πρωτοπρ. Αντωνίου Γ. Αλεβιζόπουλου Δρ. Θεολογίας Δρ. Φιλοσοφίας

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 21^ο. Τό χάρισμα τοῦ γάμου

1. Η κοινωνία ανδρός και γυναικός

«Και εδημιούργησεν ο Θεός τον άνθρωπον, κατ' εικόνα Θεού τον εδημιούργησε, τους έκαμε άνδρα και γυναίκα» (Γεν. 1,27).

Η εικών του Θεού, ο άνθρωπος, εδημιουργήθη από την αρχήν ως ζεύγος, ως άνδρας και γυναίκα. Όπως ο Τριαδικός Θεός δεν είναι μονάς, τοιουτοτρόπως και ο άνθρωπος δεν εδημιουργήθη ως μονάς. «Ο ποιήσας απ’ αρχής άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς», επαναλαμβάνει ο ευαγγελιστής (Ματθαίος 19,4. Παράβαλλε Γένεση 1,27).

Το δόγμα, δηλαδή, της Αγίας Τριάδος, το οποίον εκφράζεται με την ενότητα της ουσίας και την τριαδικότητα των υποστάσεων, αποτελεί βασικήν αλήθειαν η οποία εκφράζει και την πραγματικότητα του ανθρώπου. Αυτή η μεγάλη και μοναδική θεία πραγματικότης (Αγία Τριάς), αποτελεί την βάσιν της ζωής μας και το θεμέλιον της σωτηρίας μας.

Τό μυστήριον τοῦ ἱεροῦ Εὐχελαίου

Εφόδιον Ορθοδοξίας

Βασική Δογματική Διδασκαλία 

Τού Πρωτοπρ. Αντωνίου Γ. Αλεβιζόπουλου Δρ. Θεολογίας Δρ. Φιλοσοφίας 

 ΚΕΦΑΛΑΙΟ 20^ο. Τό μυστήριον τοῦ ἱεροῦ Εὐχελαίου

 

 1. Η σύστασις του ιερού μυστηρίου

Εκείνο το οποίον επροξένησεν ιδιαιτέραν εντύπωσιν εις τους Ιουδαίους από την ζωήν του Χριστού, ήτο η εξουσία επάνω εις τα πονηρά πνεύματα και η δύναμις Του να θεραπεύη όλας τας ασθενείας.

Ακόμη, όμως, εκπληκτικώτερον είναι το γεγονός ότι ο Χριστός μετέδωσεν αυτήν την εξουσίαν και εις τους Αποστόλους: «Και αφού προσεκάλεσε τους δώδεκα μαθητάς του, τους έδωσεν εξουσίαν επάνω εις τα ακάθαρτα πνεύματα, να τα βγάζουν και να θεραπεύουν κάθε ασθένειαν και κάθε αδυναμίαν» (Ματθαίος 10,1). Και όταν εκείνοι επέστρεψαν, πλήρεις ενθουσιασμού, είπον εις τον Χριστόν: «Κύριε ακόμη και τα δαιμόνια μας υποτάσσονται εις το όνομα σου» (Λουκάς 10,17).

Ο ευαγγελιστής Μάρκος αναφέρει, επίσης, ότι οι Απόστολοι εκήρυττον εις τους ανθρώπους μετάνοιαν και προσθέτει ότι «εξέβαλλον πολλά δαιμόνια, ήλειφον πολλούς άρρωστους με λάδι και τους εθεράπευον» (Μάρκος 6,13).

Όμως, η ιαματική αυτή δύναμις έμεινε, κατά την επιθυμίαν του Κυρίου, ως προνόμιον της Εκκλησίας, εις την οποίαν ο Κύριος είναι παρών.

Ἡ μετάνοια εἰς τήν ζωήν μας

Εφόδιον Ορθοδοξίας

Βασική Δογματική Διδασκαλία 

Τού Πρωτοπρ. Αντωνίου Γ. Αλεβιζόπουλου Δρ. Θεολογίας Δρ. Φιλοσοφίας

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 19^ο. Ἡ μετάνοια εἰς τήν ζωήν μας

 1. Η μετάνοια ως μόνιμος κατάστασις εις την ζωήν των πιστών

Είπομεν ότι με το βάπτισμα ο άνθρωπος εισέρχεται πλέον εις πνευματικήν παλαίστραν και καλείται ν' αγωνισθή εναντίον των δυνάμεων του σκότους αι όποιαι τον προσβάλλουν έξωθεν, με τας αισθήσεις του, αι όποιαι γεννούν τα πάθη.

Δια να μείνη νικητής εις τον αγώνα αυτόν εναντίον των παθών και της εγωιστικής του τάσεως, πρέπει να είναι πάντοτε άγρυπνος. Κάθε τι το οποίον απομακρύνει τον άνθρωπον από την αγάπην του Θεού και τον οδηγεί εις εγωιστικάς εκδηλώσεις αι όποιαι προσβάλλουν την αγάπην προς τον Θεόν και προς τους αδελφούς του, πρέπει να αποβληθή από τον αγωνιζόμενον Χριστιανόν.

Αυτή η διαρκής προσπάθεια να παραμερίζη τελείως τον εαυτόν του, να τον θεωρή πάντοτε οφειλέτην της αγάπης του Θεού και των αδελφών και να αγωνίζεται να ανταποκριθή εις την αγάπην αυτήν, οδηγεί τον άνθρωπον εις διαρκή μετάνοιαν και του ανοίγει τον δρόμον δια την χάριν του Θεού.