Γέροντας Πετρώνιος Προδρομίτης (†): Μέσα στό φῶς τοῦ προσώπου τοῦ Θεοῦ

Ρώτησε κάποιος τον αββά Αντώνιο: «Τι να κάνω για να αρέσω στο Θεό;» και ο γέροντας του απάντησε: «Οπουδήποτε πηγαίνεις, να έχεις μπροστά σου το Θεό…, φύλαξε αυτό και θα σωθείς» (Γεροντικό, Αββάς Αντώνιος 3).

Ένας μοναχός ρώτησε μια φορά έναν πνευματικό πατέρα: «Ποιο πράγμα βοηθάει το μοναχό σε κάθε πειρασμό και ακηδία που θα τον καταλάμβανε;» και ο γέροντας του απάντησε: «Να πιστεύει μ’ όλη τη δύναμη της ψυχής του ότι ο Θεός είναι παρών και ότι πάντοτε βλέπει τον άνθρωπο. Χωρίς αυτό το λογισμό όλος ο κόπος και η εργασία του μοναχού είναι μάταια».

Οι δυο αυτές πνευματικές συμβουλές δείχνουν ένα και το αυτό πράγμα, ότι δηλαδή το να βλέπει κανείς πάντοτε το Θεό μπροστά του είναι τόσο σπουδαίο, ώστε μόνο αυτό είναι σε θέση να μας σώσει και χωρίς αυτό όλοι οι άλλοι πνευματικοί κόποι και η εργασία είναι πράγματα ανωφελή. Τι μυστήριο να κρύβει άραγε αυτή η «θέα» (του Θεού), ώστε οι άγιοι πατέρες τη θεωρούν τόσο σημαντική για τη σωτηρία;

✶✶✶

Είναι πράγμα απλό για κάθε χριστιανό ότι ο Θεός ως Κύριος και Δημιουργός του παντός δεν υπόκειται σε κανέναν περιορισμό, ούτε τοπικό ούτε χρονικό, και επομένως είναι πάντοτε και πανταχού παρών. «Πού φύγω από του προσώπου σου;» (Ψαλμ. 138:7), διερωτάται ο ψαλμωδός. Μας το είπε ο ίδιος ο Σωτήρας: «και ιδού εγώ μεθ’ υμών ειμι πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος» (Ματθ. 28:20)· το ομολογούμε κι εμεις στην πολύ γνωστή προσευχή «Βασιλεύ ουράνιε… ο πανταχού παρών».

Όμως η θεϊκή παρουσία είναι τελείως διαφορετική από την παρουσία των υπάρξεων και των πραγμάτων του περιβάλλοντός μας.

Ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Τετάρτη (Γέροντας Πετρώνιος Τανάσε)

Η τελευταία Λειτουργία, της Μεγάλης Τετάρτης, είναι η κατακλείς και το επιστέγασμα ολοκλήρου της περιόδου της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Μας αποκαλύπτει τι θαυμαστά έργα ημπορεί να επιτελέσει η μετάνοια και πόσες παγίδες και πειρασμούς προξενεί, όταν απουσιάζει από την ζωή μας.

Το ζεύγος των γεγονότων της ημέρας είναι: Η αμαρτωλή γυναίκα και ο μαθητής του Κυρίου, ο Ιούδας, ο αρνητής της μετανοίας. Η αμαρτωλή ευρίσκεται στην χειρότερη κατάσταση της ηθικής πτώσεώς της, στην ακολασία, ενώ ο Ιούδας στην τιμιότερη θέση: είναι μαθητής του Δεσπότου. Η μετάνοια την αμαρτωλή γυναίκα την ανυψώνει και την κάνει μυροφόρο, ενώ τον Ιούδα η φιλαργυρία τον καταβιβάζει στην πλέον απαίσια πτώση. Τον κάνει προδότη του Διδασκάλου του και τέλος τον οδηγεί στον απαγχονισμό του. Αυτή η αλλαγή των δύο καταστάσεων μας γεμίζει την καρδιά από φόβο και αγωνία για την σωτηρία μας, αλλά και συγχρόνως από εμπιστοσύνη και ελπίδα στην μεγάλη δύναμη της μετανοίας.

Ας σταματήσουμε πιο σχολαστικά πάνω σ’ αυτές τις δύο καταστάσεις.

Οι Γραμματείς και Φαρισαίοι ιδιαίτερα, και ο Εβραϊκός λαός γενικά, είχαν την πίστη ότι αυτοί, ως λαός εκλεκτός και τηρητής του Νόμου, ήσαν προορισμένοι δικαιωματικά να είναι κληρονόμοι της βασιλείας των ουρανών. Ο Σωτήρ σε αλλεπάλληλες ευκαιρίες τους έδειξε ότι αυτή η πίστις τους είναι εσφαλμένη. Η παραβολή του Τελώνου και Φαρισαίου, αυτό ακριβώς θέλει να εκφράσει· ότι ένας αμαρτωλός κι ένας δίκαιος με θέσεις και έργα στην ζωή τους, ξαφνικά αλλάζουν τις θέσεις τους, λόγω της ψυχικής τους αντιθέσεως. Οι γεωργοί εξ άλλου, δηλ. οι Εβραίοι, που νοίκιασαν τον αμπελώνα, συμπεριφέρθηκαν με αναιδέστατο τρόπο στον κύριο του κτήματος, δηλ. στον Θεό, και γι’ αυτό άκουσαν την σταθερή απόφασή Του: «Διὰ τοῦτο λέγω ὑμῖν ὅτι ἀρθήσεται ἀφ᾿ ὑμῶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ καὶ δοθήσεται ἔθνει ποιοῦντι τοὺς καρποὺς αὐτῆς» (Ματ. 21, 43).

Ο μαθητής Ιούδας και η πόρνη, που μνημονεύονται την Μεγάλη Τετάρτη, μας εκφράζουν ακόμη πληρέστερα αυτό το πράγμα. Ο μαθητής γνωρίζει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον τον Κύριόν του. Είχε ζήσει χρόνια μαζί Του, είχε ιδεί θαύματα, είχε ακούσει τόσες θαυμαστές διδασκαλίες και παρ’ όλα αυτά, έγινε δούλος της φιλαργυρίας και προκάλεσε την αιώνια ψυχική του απώλεια.

Ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Δευτέρα (Γέροντας Πετρώνιος Τανάσε)

Η αγία και Μεγάλη Δευτέρα αναφέρεται στην περικοπή της καταραμένης και ακάρπου συκής (Ματθ. 21, 19) και στην ιστορία του Ιωσήφ του Παγκάλου.

Σ’ αυτά τα δύο γεγονότα περιέχονται δύο παράλληλα νοήματα: Το ένα ιστορικό, στο οποίο βλέπουμε τον Εβραϊκό λαό να περιμένει την πρώτη παρουσία του Μεσσίου. Ενώ το άλλο είναι πνευματικό και εσχατολογικό, όπου βλέπουμε την προετοιμασία και την αναμονή της Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου.

Κεκοσμημένος νυμφών του Σωτήρος, στον οποίο πρέπει να εισέλθει ο Ισραήλ, είναι η Εκκλησία του Χριστού. Όμως δεν εισήλθε σ’ αυτήν λόγω δύο μεγάλων αμαρτιών, τις οποίες μνημονεύει ο Κύριος στον όρθρο της Μεγάλης Παρασκευής: «Δύο καὶ πονηρὰ ἐποίησεν, ὁ πρωτότοκος υἱός μου Ἰσραήλ. Ἐμὲ ἐγκατέλιπε, πηγὴν ὕδατος ζωῆς, καὶ ὤρυξεν ἑαυτῷ φρέαρ συντετριμμένον· ἐμὲ ἐπὶ ξύλου ἐσταύρωσε, τὸν δὲ Βαραββᾶν ᾐτήσατο, καὶ ἀπέλυσεν…».

Το πρώτον είναι η στειρότης και η ακαρπία. Εγκατέλειψε το ύδωρ της ζωής, το ευαγγελικό κήρυγμα, και έσκαψε φρέαρ συντετριμμένο, δηλαδή, διεστρέβλωσε τα νοήματα του Νόμου. Η περικοπή για την άκαρπη συκιά λέχθηκε κατ’ αρχάς για να εκφράσει της ακαρπία της Συναγωγής· δεν ήτο ο καιρός της καρποφορίας – δεν είχε κατέβει το Άγιο Πνεύμα. Ήτο στείρα, διότι δεν είχε ακόμη δείξει σημεία καρποφορίας. Η κατηγορηματική άρνησις του Ευαγγελίου και η υποβίβασις του Νόμου σε τυπολατρεία, τους προκάλεσε την κατάρα και την πνευματική στειρότητα. «Μηκέτι ἐκ σοῦ καρπὸς γένηται εἰς τὸν αἰῶνα» (Ματθ. 21, 19).

Το άλλο αμάρτημα του Ισραήλ είναι η πορνεία. Ο Μεσσίας ήλθε κατά πρώτο λόγο για τα χαμένα πρόβατα του οίκου Ισραήλ. Αυτά προσεκάλεσε να εισέλθουν πρώτα στον οίκο Του.

Ἡ ἁγία καί Μεγάλη Τετάρτη

Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε 

Δικαίου Ρουμανικῆς Σκήτης Τιμίου Προδρόμου Ἁγίου Ὄρους

Ἡ τελευταία Λειτουργία τῆς Μεγάλης Τετάρτης εἶναι ἡ κατακλείς καί τό ἐπιστέγασμα ὁλοκλήρου τῆς περιόδου τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς. Μᾶς ἀποκαλύπτει τί θαυμαστά ἔργα ἠμπορεῖ νά ἐπιτελέση καί πόσες παγίδες καί πειρασμούς προξενεῖ, ὅταν ἀπουσιάζει ἀπό τήν ζωή μας.

Τό ζεῦγος τῶν γεγονότων τῆς ἡμέρας εἶναι: Ἡ ἁμαρτωλή γυναῖκα καί ὁ μαθητής Του, ὁ Ἰούδας, ὁ ἀνατροπεύς τῆς μετανοίας. Ἡ ἁμαρτωλή εὑρίσκεται στήν χειρότερη κατάστασι τῆς ἠθικῆς πτώσεώς της, στήν ἀκολασία, ἐνῶ ὁ Ἰούδας στήν τιμιώτερη θέσι: εἶναι μαθητής τοῦ Δεσπότου.

Ἡ μετάνοια τήν ἁμαρτωλή γυναῖκα τήν ἀνυψώνει καί τήν κάνει μυροφόρο, ἐνῶ τόν Ἰούδα ἡ φιλαργυρία τόν καταβιβάζει στήν πλέον ἀπαίσια πτῶσι. Τόν κάνει προδότη τοῦ Διδασκάλου Του καί τέλος τόν ὁδηγεῖ στόν ἀπαγχονισμό του. Αὐτή ἡ ἀλλαγή τῶν δύο καταστάσεων μᾶς γεμίζει τήν καρδιά ἀπό φόβο καί ἀγωνία γιά τήν σωτηρία μας, ἀλλά καί συγχρόνως ἀπό ἐμπιστοσύνη καί ἐλπίδα στήν μεγάλη δύναμι τῆς μετανοίας.

Ἄς σταματήσουμε πιό σχολαστικά πάνω σ᾿ αὐτές τίς δύο καταστάσεις.

Οἱ Γραμματεῖς καί Φαρισαῖοι ἰδιαίτερα, καί ὁ ἑβραϊκός λαός γενικά, εἶχαν πίστι ὅτι αὐτοί ὡς λαός ἐκλεκτός καί τηρητής τοῦ Νόμου πού ἦτο, ἦσαν προορισμένοι αὐτεπαγγέλτως νά εἶναι καί κληρονόμοι τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν. Ὁ Σωτήρ σέ ἀλλεπάλληλες εὐκαιρίες τούς ἔδειξε ὅτι αὐτή ἡ πίστις τους εἶναι ἐσφαλμένη.

Ἡ παραβολή τοῦ Τελώνου καί Φαρισαίου, αὐτό ἀκριβῶς θέλει νά ἐκφράση: Ἕνας ἁμαρτωλός κι ἕνας δίκαιος μέ θέσεις καί ἔργα στήν ζωή τους, ξαφνικά ἀλλάζουν τίς θέσεις τους, λόγῳ τῆς ψυχικῆς τους ἀντιθέσεως. Οἱ γεωργοί τοῦ ἀμπελῶνος, ὅπως λέγει ἡ Παραβολή, στήν ἀρχή εἶχαν ἐμπιστοσύνη στόν οἰκοδεσπότη τοῦ ἀμπελῶνος, ἀλλά κατόπιν ἄκουσαν τήν σταθερή ἀπόφασι τοῦ Κυρίου: "Διά τοῦτο λέγω ὑμῖν ὅτι ἀρθήσεται ἀφ᾿ ὑμῶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί δοθήσεται ἔθνει ποιοῦντι τούς καρπούς αὐτῆς" (Ματ.21,43).

Μία Μητέρα (Ὀρθόδοξη)

 

Ἡ Μητέρα μου 

Γέροντος π. Πετρωνίου Τανάσε (†2011)

Δικαίου Ρουμανικῆς Σκήτης

Τιμίου Προδρόμου Ἁγίου Ὄρους

 Η μητέρα αυτή δεν είναι Ελληνίδα, αλλά Ρουμάνα. Όμως πόσο δική μας είναι! Πόσο πιο δική μας (συχωρέστε με, τον ανόητο, αδελφοί), από κάποιες σημερινές μανάδες, που δε σκέφτονται ούτε επιθυμούν να βάλουν το Χριστό στη ζωή τους και στη ζωή των παιδιών τους…

Δε φταίνε αυτές – είναι θύματα της προπαγάνδας πανίσχυρων εξουσιαστών, αλλά και θύματα της δικής μου αδιαφορίας & ολιγωρίας, που δεν ακτινοβολώ, ούτε μεταδίδω το ευαγγέλιο. Της αδιαφορίας και ολιγωρίας, που δεν αντιστέκεται στους ισχυρούς, αλλά αφήνει να διαβρώνεται η πίστη  η συνείδηση των αδελφών μου. Ντροπή μου!

Αλλά κι αυτός ο πατέρας, που περιγράφεται στο κείμενο, πόσο διαφέρει από μας κι από άλλους πατεράδες που σίγουρα γνωρίζετε…

Ἡ ἁγία καί Μεγάλη Πέμπτη. Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε Προδρομίτη (†2011)

Ἡ ἁγία καί Μεγάλη Πέμπτη

  

Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε  Δικαίου Ρουμανικῆς Σκήτης

Τιμίου Προδρόμου

Ἁγίου Ὄρους

.......Ὁ Νυμφίος Χριστός μᾶς προσκάλεσε στήν μυστική εὐωχία τῶν γάμων Του, ἐνῶ αὐτή τήν ἡμέρα μᾶς χαρίζει, χωρίς περιορισμούς τίς δωρεές Του. Καί ὄχι μόνο τίς δωρεές Του, ἀλλά τόν Ἴδιο τόν Ἑαυτό Του, πού εἶναι ἡ πηγή κάθε ἀγαθοῦ.

Τέσσερα μεγάλα γεγονότα ἑορτάζουμε αὐτή τήν ἡμέρα:

-τόν Ἱερό Νιπτῆρα,

-τόν Μυστικό Δεῖπνο,

-τήν προσευχή τῆς Γεθσημανῆ και

-τήν προδοσία τοῦ Κυρίου.

Ὅλα εἶναι θεῖα γεγόνοτα, γεμᾶτα ἀπό μυστήριο καί ἀχώρητα στόν νοῦ μας.

Τό ἅγιο καί Μέγα Σάββατο. Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε Προδρομίτη (†2011)

Το Μέγα Σάββατο

  

Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε (†2011)
Δικαίου Ρουμανικῆς Σκήτης

Τιμίου Προδρόμου

Ἁγίου Ὄρους

Ἡ ἀνομία τῶν Ἑβραίων ἔλαβε τέλος καί συγχρόνως ὁ Κύριος συνεπλήρωσε τό ἔργο τῆς θείας Οἰκονομίας Του. "Τετέλεσται"! Τό θεῖο Σῶμα κρεμασμένο στόν Σταυρό, γυμνό καί νεκρό, χωρίς πνοή! Ὁ Ἰωσήφ καί ὁ Νικόδημος τό εὐτρεπίζουν γιά τόν ἐνταφιασμό του ὀδυρόμενοι μέ συντριβή καί κλαυθμούς: "Πῶς σέ κηδεύσω, Θεέ μου; ἤ πῶς σινδόσιν εἱλήσω; Ποίαις χερσί δέ προσψαύσω τό σόν ἀκήρατον σῶμα; ἤ ποῖα ἄσματα μέλψω τῇ σῇ ἐξόδῳ, Οἰκτίρμον;...".

Τοποθετεῖται ὁ ἅγιος Ἐπιτάφιος στό μέσον τῆς Ἐκκλησίας ἔχοντας ἐπάνω τό Ἱερό Εὐαγγέλιο καί τόν Τίμιο Σταυρό, τό σημεῖο τῆς δόξης τοῦ Ἐσταυρωμένου καί ὁ εὐσεβής λαός ἐναποθέτει ὡς ἀφιερώματα ἀνοιξιάτικα λουλούδια καί ἄνθη ψυχῆς: τά δάκρυα τῆς μετανοίας καί τούς σπαραγμούς τῆς καρδιᾶς.

Ἡ Ἐπιτάφιος Ἀκολουθία τῆς Παρασκευῆς τό βράδυ εἶναι ἡ τελευταία φάσις τοῦ θρήνου γιά τόν Κύριο, ὁ Ὁποῖος εὑρίσκεται στόν τάφο. Ἡ ἀκολουθία στηρίζεται στόν 118ον Ψαλμό, πού χρησιμοποιεῖται ἀπό τήν ἑβραϊκή παράδοσι γιά τό Πάσχα.

Ἡ ἁγία καί Μεγάλη Τετάρτη. Γέροντος Ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε Προδρομίτη (†2011)

Ἡ ἁγία καί ΜεγάληΤετάρτη

  

Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε
Δικαίου Ρουμανικῆς Σκήτης

Τιμίου Προδρόμου

Ἁγίου Ὄρους

Ἡ τελευταία Λειτουργία τῆς Μεγάλης Τετάρτης εἶναι ἡ κατακλείς καί τό ἐπιστέγασμα ὁλοκλήρου τῆς  περιόδου τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς. Μᾶς ἀποκαλύπτει τί θαυμαστά ἔργα ἠμπορεῖ νά ἐπιτελέση καί πόσες παγίδες καί πειρασμούς προξενεῖ, ὅταν ἀπουσιάζει ἀπό τήν ζωή μας.

Τό ζεῦγος τῶν γεγονότων τῆς ἡμέρας εἶναι: Ἡ ἁμαρτωλή γυναῖκα καί ὁ μαθητής Του, ὁ Ἰούδας, ὁ ἀνατροπεύς τῆς μετανοίας. Ἡ ἁμαρτωλή εὑρίσκεται στήν χειρότερη κατάστασι τῆς ἠθικῆς πτώσεώς της, στήν ἀκολασία, ἐνῶ ὁ Ἰούδας στήν τιμιώτερη θέσι: εἶναι μαθητής τοῦ Δεσπότου.

Ἡ μετάνοια τήν ἁμαρτωλή γυναῖκα τήν ἀνυψώνει καί τήν κάνει μυροφόρο, ἐνῶ τόν Ἰούδα ἡ φιλαργυρία τόν καταβιβάζει στήν πλέον ἀπαίσια πτῶσι. Τόν κάνει προδότη τοῦ Διδασκάλου Του καί τέλος τόν ὁδηγεῖ στόν ἀπαγχονισμό του. Αὐτή ἡ ἀλλαγή τῶν δύο καταστάσεων μᾶς γεμίζει τήν καρδιά ἀπό φόβο καί ἀγωνία γιά τήν σωτηρία μας, ἀλλά καί συγχρόνως ἀπό ἐμπιστοσύνη καί ἐλπίδα στήν μεγάλη δύναμι τῆς μετανοίας.

Ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Παρασκευή. Γέροντος Ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε Προδρομίτη (†2011)

Ἡ ἁγία καί Μεγάλη Παρασκευή

  

Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε (†2011)
Δικαίου Ρουμανικῆς Σκήτης

Τιμίου Προδρόμου

Ἁγίου Ὄρους

Ἅγια, σωτηριώδη καί φοβερά ὀνομάζει ἡ Ἐκκλησία τά Πάθη τοῦ Κυρίου.
Ἅγια, διότι Αὐτός πού τά ὑπέμεινε εἶναι ὁ Ἅγιος τῶν Ἁγίων, αὐτή ἡ ἴδια ἡ Ἁγιότης· σωτηριώδη, διότι αὐτά εἶναι ἡ τιμή μέ τήν ὁποία ὁ Κύριος ἀγόρασε τό ἀνθρώπινο γένος ἀπό τήν δουλεία τῆς ἁμαρτίας· φοβερά, διότι τίποτε δέν εἶναι τόσο φοβερό καί ἀποτρόπαιο ἀπό τήν λοιδορία καί χλεύη, καί ἐξευτελισμό καί γελοιοποίησι, τά ὁποῖα ὑπέμεινε ὁ Ποιητής καί Σωτήρας μας μέχρι θανάτου, προσευχόμενος γιά τούς σταυρωτές Του. Καί αὐτή ἀκόμη ἡ ἄψυχη φύσις σείσθηκε καί ἀγανάκτησε μπροστά σ᾿ αὐτή τήν ἀνομολόγητη ἀνομία.

Ἡ Ἁγία καΊ Μεγάλη Τρίτη. Γέροντος Ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε Προδρομίτη (†2011)

Ἡ ἁγία καί Μεγάλη Τρίτη

  

Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε  Δικαίου Ρουμανικῆς Σκήτης

Τιμίου Προδρόμου

Ἁγίου Ὄρους

Ἡ ἁγία καί Μεγάλη Τρίτη μᾶς προετοιμάζει γιά τήν εἴσοδο στόν νυμφῶνα τοῦ Σωτῆρος μέ τίς δύο ἀκριβῶς Παραβολές: Τήν Παραβολή τῶν Δέκα Παρθένων καί τῶν Ταλάντων. Ἡ πρώτη παρομοιάζει τήν εἴσοδο στήν αἰώνια ζωή μ᾿ ἕνα γάμο. Ὁ Χριστός εἶναι ὁ Νυμφίος, ὁ ὁποῖος μᾶς καλεῖ ὅλους στό συμπόσιο τοῦ γάμου, ὅπως ψάλλει ὁ ὄρθρος αὐτῆς τῆς ἡμέρας.

"Ὁ Νυμφίος (εἶναι) ὁ κάλλει ὡραῖος, παρά πάντας ἀνθρώπους, ὁ συγκαλέσας ἡμᾶς πρός ἑστίασιν πνευματικήν τοῦ Νυμφῶνος σου, τήν δυσείμονά μου μορφήν, τῶν πταισμάτων ἀπαμφίασον...καί στολήν δόξης κοσμήσας τῆς σῆς ὡραιότητος, δαιτυμόνα φαιδρόν ἀνάδειξον, τῆς Βασιλείας σου ὡς εὔσπλαγχνος".

Ἡ μητέρα μου.

Ἡ μητέρα μου

Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε 

Σ᾿ ὅλη τήν ζωή της ζοῦσε μιά βαθειά πνευματική ζωή. Στίς ἑορτές συμμετεῖχε μέ πολλή εὐλάβεια, ἀκόμη καί στίς μικρότερες. Βέβαια δέν γνώριζε ἀπό βιβλία, εἶχε διάκρισι καί διαίσθησι, δέν ἐγνώριζε ἀπό ἑορταστικούς κύκλους καί ὅμως συμμετεῖχε σ᾿ ὅλες τίς ἑορτές, στίς νηστεῖες καί στά ἐτήσια μνημόσυνα τῆς Ἐκκλησίας μας ἀλανθάστως.
Ἡ ἐλεημοσύνη της ἦτο ἡ βασική της φροντίδα σχεδόν σέ καθημερινή βάσι. Τούς ξένους τούς καλοῦσε ἀπό τόν δρόμο, τούς φιλοξενοῦσε σπίτι μας καί τούς ἀνέπαυε. Ποτέ δέν ἀνεχώρησε ἔστω καί ἕνας πτωχός ἀπό τό σπίτι μας μέ ἀδειανά τά χέρια.
Ὁ πατέρας μου τήν ὠνείδιζε ἐνίοτε, διότι εἶχε σέ μεγάλο βαθμό ἀνοικτά τά χέρια της.
 Στά μνημόσυνα τῶν νεκρῶν συμμετεῖχε μέ πολλή εὐλάβεια. Κάθε Σάββατον πρωΐ ἔδινε ξεχωριστή ἐλεημοσύνη γιά τούς κοιμηθέντες: Μία λεκάνη γάλα ἤ φαγητό καί νερό πού μετέφερε ἡ ἴδια γιά τούς γείτονες.

Ὁ ἐρημίτης μοναχός Σάββας Μπάνκο

Ὁ ἐρημίτης μοναχός Σάββας Μπάνκο

Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Ὁ π. Σάββας γεννήθηκε στήν πόλι Ἀλεξάνδρεια τῆς Ρουμανίας στίς 29 Αὐγούστου 1837. Στό βάπτισμά του ἐπῆρε τό ὄνομα Στέφανος. Οἱ γονεῖς του Χρῆστος καί Νόννα ἦσαν βούλγαροι καί κατοικοῦσαν στό Τύρνοβο τῆς Βουλγαρίας.
Λόγῳ τοῦ ἐπισυμβάντος πολέμου μεταξύ Τουρκίας καί τοῦ τότε σκλαβωμένου Ἑλληνικοῦ Ἔθνους, αὐτοί γιά περισσότερη ἀσφάλεια ἀνεχώρησαν γιά τήν Ρουμανία.
Στήν Ρουμανική Σκήτη ἦλθε τό 1859 σέ ἡλικία 22 ἐτῶν. Μεγαλόσχημος ἔγινε τό 1863 καί τό 1867 ἐξῆλθε στό ἡσυχαστικό στάδιο ἀγωνιζόμενος μέχρι θανάτου, πού συνέβη στίς 20 Σεπτεμβρίου 1902. Διακρίθηκε γιά τήν φιλοξενία καί τήν ταπείνωσί του.

Εὐλογητός εἶ Κύριε. Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Εὐλογητός εἶ Κύριε (Ψαλμ.118,12)

Ἡ κλῆσις τῆς Ἁγίας Ὀρθοδοξίας 

Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Ὁ ναός ἦταν γεμᾶτος ἀπό κόσμο. Εἶχε πεθάνει ὁ ἀρχιμανδρίτης Λαυρέντιος, ἄνθρωπος ἐκλεκτός καί φιλάνθρωπος, πολύ ἀγαπημένος ἀπ᾿ ὅλους καί εἶχαν ἔλθει νά τόν ἰδοῦν γιά τελευταία φορά. Τώρα εὑρισκόταν στό νεκροκράββατο, στήν μέση τῆς ἐκκλησίας καί οἱ μοναχοί ὁλόγυρά του.
Ἦλθε σιωπηλός καί ὁ Καθηγούμενος μέ θλιμμένο τό πρόσωπο γιά τόν ἀγαπητό του φίλο. Ἐπῆγε στό στασίδι του κι ἀμέσως ἕνας μεγάλος ἀριθμός ἀπό ἱερομονάχους καί διακόνους ἄρχισε τήν νεκρώσιμο ἀκολουθία.
Στό προσκέφαλο τοῦ κεκοιμημένου, ἕνας μοναχός πού φοροῦσε μανδύα καί καλυμμαύχι, ἄρχισε νά διαβάζη τό 17ο Κάθισμα: Μακάριοι οἱ ἄμωμοι οἱ ἐν ὁδῶ...».

Τό μυστικό τοῦ ὁσίου Ἰωάννου. Ἡ ἐμφάνισις τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου. Ὅσιος Ἰωάννης ὁ Χοζεβίτης

Τό μυστικό τοῦ ὁσίου Ἰωάννου 

Ἡ ἐμφάνισις τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου

Εἰκόνες πραότητος τοῦ ὀρθοδόξου Ρουμάνικου μοναχισμοῦ

Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Τόν ὅσιο Ἰωάννη τόν ἐγνώρισα προσωπικά τό 1933, ὅταν εἰσῆλθε σάν δόκιμος στό μοναστήρι Νεάμτς τῆς Μολδαβίας. Μοῦ ἔμεινε ζωντανή στήν μνήμη μου ἡ μορφή τοῦ εἰκοσαετοῦς νέου, πού ἦτο ἀδύνατος, μέ μία φωτεινή μορφή, σιωπηλός καί ταπεινός.
Ἀφοῦ ἀσπάσθηκε τόν μονήρη βίο ὁ νεαρός Ἠλίας, διότι αὐτό τό ὄνομα εἶχε πάρει στό βάπτισμά του, ἐντυπωσιάσθηκε ἰδιαίτερα ἀπό τήν ζωή τῶν μεγάλων ἀσκητῶν τῆς Αἰγύπτου καί τῆς Παλαιστίνης καί μέσα στήν νεανική καί καθαρή καρδιά του εἶχε ἀνάψει ἕνας  ἄσβεστος πόθος  γιά ν᾿ ἀκολουθήση αὐτή τήν ζωή. Βασανιζόμενος ἀπ᾿ αὐτή τήν ἐπιθυμία, δέν ἡσύχαζε μέχρις ὅτου μετέβη καί κατεσκήνωσε στήν ἔρημο (Ψαλμ.54,7). Ἐπῆγε στήν ἔρημο Ρουβᾶ τῆς Μονῆς τοῦ Χοζεβᾶ, στήν κοιλάδα τοῦ Ἰορδάνου.

Ὁ ὅσιος Ἰωάννης ὁ Χοζεβίτης.

Ὁ ὅσιος Ἰωάννης ὁ Χοζεβίτης

Εἰκόνες πραότητος τοῦ ὀρθοδόξου Ρουμάνικου μοναχισμοῦ

Πρόλογος

Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε 

«Εἶδες ἄνθρωπο, εἶδες τόν Θεόν», ἔλεγαν ἄλλοτε οἱ Ἅγιοι Πατέρες.
Ὁ ἄνθρωπος εἶναι τό ἐκλεκτότερο δημιούργημα τοῦ Θεοῦ, τό στεφάνι τῆς δημιουργίας. Ἔχει πλασθῆ κατά τήν μορφή τοῦ Θεοῦ καί εἶναι προωρισμένος νά ὁμοιάση Αὐτοῦ.
Συνήθως, ὁ κόσμος εἶναι ἐντυπωσιασμένος ἀπό χαρισματικές προσωπικότητες, πού ἔχουν ἔκτακτα προσόντα, ὅπως οἱ ἅγιοι, οἱ ποιητές, οἱ καλλιτέχνες κλπ.
Ἀλλά στήν πραγματικότητα ὁ κάθε ἄνθρωπος εἶναι προικισμένος μέ ἕνα μεγάλο πλοῦτο θείων δωρεῶν. Αὐτά παραμένουν ἀπαρατήρητα στούς περισσοτέρους· μάλιστα κι αὐτοί πού τά ἔχουν δέν τά ἔχουν ἀντιληφθῆ!

Γράμμα πρός τόν διδάσκαλόν μου. Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε. (Τελευταίο)

Γράμμα πρός τόν διδάσκαλόν μου

Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Σάν μαθητής τῆς ἐκκλησιαστικῆς μοναχικῆς σχολῆς τῆς μονῆς Τσερνίκας στά χρόνια 1933-1941, ἀνάμεσα στούς φημισμένους καθηγητές εἶχα καί τόν ὁσιολογιώτατον ἱεροδιάκονον Φιρμιλιανόν Μαρίν, καθηγητήν τῆς Βοτανικῆς, Ζωολογίας καί τῆς Γεωγραφίας.

Προικισμένος μέ σπουδαῖα χαρίσματα τοῦ Θεοῦ ὁ ἱεροδιάκονος Φιρμιλιανός καί μελλοντικός μητροπολίτης Ὀλτένιας, ὑπῆρξε μία ἰδιαίτερη προσωπικότης ἐκείνου τοῦ καιροῦ: Ταλαντοῦχος λειτουργός, ἔμπειρος συγγραφεύς καί πολύ ταπεινός. Ὁ ταπεινός Στρατόνικος, ἔτσι ὑπέγραφε στό περιοδικό Πρεντάνια καί στόν καθημερινό τύπο, πού λεγόταν: «Ὁ Λόγος».

Περιστατικά ἀπό τήν ζωή τοῦ πατριάρχου Ἰουστινιανοῦ. Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Περιστατικά ἀπό τήν ζωή τοῦ πατριάρχου Ἰουστινιανού

Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Μαθαίνοντας ὅτι αὐτό τό ἔτος (2006) ἡ Ὀρθοδοξος Ρουμανική Ἐκκλησία καί ὁ ἑκκλησιαστικός τύπος ἔκαμαν τήν πρέπουσα μνεία στήν συμπλήρωσι 50 ἐτῶν ἀπό τήν ἐκλογή τοῦ τρίτου πατριάρχου τὴς Ὀρθοδόξου Ρουμανικῆς Ἐκκλησίας, τοῦ Ἰουστινιανοῦ Μαρίνα καί ἐκεῖνος πού ἔζησε πλησίον του ἤμουν ἐγώ καί ἐθεώρησα καλόν νά σημειώσω μερικά περιστατικά ἐκείνου τοῦ καιροῦ, τά ὁποῖα προστίθενται σάν μία φωτεινή σελίδα στήν προσωπικότητα τοῦ ἀξίου αὐτοῦ πατριάρχου.
Τό ἔτος 1961, εὑρισκόμουν στήν κοινότητα Μπροστένι, τοῦ νομοῦ Σουτσεάβα σέ μία ἀδελφή μου, ὅπου εἶχα ἐγκατασταθῆ, μετά τήν βιαία ἐκδίωξί μας ἀπό τήν μονή Σλάτινα, ἀπό τό κομμουνιστικό καθεστώς τό 1959.

Ἡ ὁδός τῆς εἰρήνης. Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

 Ἡ ὁδός τῆς εἰρήνης

Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Τό 1986 καθιερώθηκε ἀπό τόν Ὀργανισμό Ἡνωμένων Ἐθνῶν σάν «ἔτος τῆς εἰρήνης». Ὁπότε εἶναι φυσικό ἡ ἀνθρωπότης νά δώση ἰδιαίτερη προσοχή στήν εἰρήνη. Συγκλήθηκαν πολιτικά καί ἐκκλησιαστικά συνέδρια γιά τήν εἰρήνη, ἔγιναν  προτάσεις καί ἐλήφθησαν σχετικές ἀποφάσεις γι᾿ αὐτό τόν σκοπό. Μερικές χῶρες ἐξέδωκαν σειρά ταχυδρομικῶν γραμματοσήμων γιά τό ἔτος τῆς εἰρήνης, προτάθηκε ἀκόμη νά γίνη μία σύναξις γιά τήν εἰρήνη ὅλων τῶν χριστιανῶν τοῦ κόσμου, ὑπό τήν προεδρία τοῦ πάπα τῆς Ρώμης.
Ἄρα γε θά φθάση ἡ ἀνθρωπότης στήν πολυπόθητη εἰρήνη, τήν ὁποίαν θέλει νά ἑορτάση τώρα σ᾿ αὐτό τό ἔτος τῆς εἰρήνης;

Οἱ παλαιοί μοναχικοί κανονισμοί. Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Οἱ παλαιοί μοναχικοί κανονισμοί

Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Ὁ μοναχισμός εἶναι ἀρχαῖος, ὅπως καί ἡ Ἐκκλησία καί ἔχει τόν ἴδιο Θεμελιωτή, τόν Κύριο καί Σωτῆρα μας Ἰησοῦ Χριστό. Ἀκολουθώντας τά ἴχνη τοῦ θείου Θεμελιωτοῦ, τήν πτωχεία Του, ἀφοῦ ἐπτώχευσε γιά ἐμᾶς (Β΄Κορ.8,9), τήν τελεία ὑπακοή Του στόν Οὐράνιο Πατέρα (Φιλιπ.2,8) καί τήν ἁγιότητα τῆς ζωῆς Του, ἔγιναν καί γιά ἐμᾶς οἱ βασικοί νόμοι οἱ τρεῖς μεγάλες ὑποσχέσεις μας ἐνώπιόν Του.
Κάποτε, μέ τήν ἐξάπλωσι τῆς Ἐκκλησίας, ὁ μοναχισμός ἔγινε ἕνας μόνιμος πνευματικός θεσμός καί ἀναγκαῖος γιά τό ἔργο τῆς Ἐκκλησίας, τήν ὁποίαν ὑπηρέτησε μέ τόση ἀφοσίωσι καί ἐμπειρία, ὥστε τοῦ ἔδωσε καί τό πηδάλιο νά τήν κυβερνᾶ καί τήν κατηύθυνε ὁ μοναχισμός (ἐκπρόσωποί του) μέ ἱκανότητα παρά ἀπό τόν ὅποιονδήποτε.

Λόγος γιά τήν νηστεία. Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Λόγος γιά τήν νηστεία

Γέροντος ἱερομ. Πετρωνίου Τανάσε

Σέ κάθε καιρό ἡ νηστεία εἶναι ὠφέλιμη γι᾿ αὐτούς πού θέλουν νά τήν κρατήσουν, μᾶς λέγει τό Τριώδιο τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀλλά καί ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος λέγει σέ λόγο του γιά τό Πάσχα: «Ἐπέρασε ὁ καιρός τῆς νηστείας, ἀλλά δέν ἐπέρασε καί ἡ ἀνάγκη τῆς νηστείας».
Πάντοτε συνεπῶς, ἀλλά ἰδιαίτερα τώρα πού ἡ νηστεία ἤδη στήν Ἐκκλησία μας ἐφαρμόζεται, εἶναι κατάλληλος ὁ καιρός νά σταματήσουμε ἐπάνω σ᾿ αὐτή τήν ἀρετή.
Ἐνθυμοῦμαι ἀπό τήν παιδική μου ἡλικία μέ πόση εὐλάβεια κρατοῦσαν οἱ χριαστιανοί τότε τήν  νηστεία! Δέν ἐξαιρεῖτο κανείς ἀπό τήν  νηστεία, οὔτε ἀκόμη καί στήν περίπτωσι ἀσθενείας, οὔτε γιά τά μικρά παιδιά καί ὅλοι τήν κρατούσαμε μέ σοβαρότητα.