ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΣΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΑΡΣΕΝΙΟ!

ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΣΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΑΡΣΕΝΙΟ. ΠΟΛΛΟΙ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΕΣ ΘΑ ΈΤΥΧΕ ΝΑ ΤΟΝ ΑΚΟΥΣΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΝΑΡΧΕΙ ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΑΝΗΓΥΡΕΙΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΌΡΟΥΣ, ΜΕ ΤΗΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΗ ΧΡΟΙΑ ΤΗΣ ΦΩΝΗΣ ΤΟΥ. Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΤΟΝ ΑΝΑΠΑΥΣΕΙ ΕΝ ΧΩΡΑ ΖΩΝΤΩΝ ΚΙ ΕΝ ΣΚΗΝΑΙΣ ΔΙΚΑΙΩΝ.

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2022/03/blog-post_537.html

Ὠφέλιμες Πνευματικές Ἐμπειρίες . Ἀναφέρει προσκυνητής.

Ωφέλιμες Πνευματικές Εμπειρίες

Ένας μεσήλικας κύριος ήρθε να πάρει την ευλογία του γέροντα ασκητή που προαναφερα στη προηγούμενη ανάρτηση.

Ο γέροντας μοναχός μόλις τον είδε του είπε παιδί μου εσύ είσαι 55 ετών και ακόμα γυρίζεις με την μια και με την άλλη μπαίνοντας και βγαίνοντας από σχέσεις χωρίς να έχεις παντρευτεί με το μυστήριο του γάμου, στεναχωροντας έτσι τον Χριστό μας που μας θέλει να είμαστε σε συζυγική σχέση με ένα άτομο, αγαπημένοι και ευλογημένοι με το μυστήριο του γάμου καί να κάνουμε οικογένειες.

Μα Γέροντα του λέει δεν βρήκα ακόμα την κατάλληλη κοπέλα για γάμο.

Όλες οι κοπέλες που ήσουν μαζί τους παιδί μου ήταν κατάλληλες αλλά εσύ ήσουν ο ακατάλληλος!

Κύριε, μή μοῦ τό στερήσεις...

Μια εικόνα ακόμα, που διατηρώ πολύ ζωντανή στη θύμηση μου, είναι ό τρόπος που εκκλησιάζονταν ορισμένες άπλες ψυχές. Ούτε στους μοναχούς δε συνάντησα τόση αληθινή παρουσία στη λατρεία.

Αυτοί οί ευλογημένοι, παρά το γήρας τους, έστεκαν στηριγμένοι στο ροζιάρικο ραβδί τους μπροστά στο σολέα, σα να ήτανε πρώτη φορά που άκουγαν θεία Λειτουργία. Με ανοιχτό το στόμα κι ορθάνοιχτα μάτια, καρφωμένα κυριολεκτικά στο θυσιαστήριο, παρακολουθούσαν τα τελούμενα. 

Τό τέλος τοῦ Γέροντα Ἡλία (+1994).

Γέροντας Ηλίας Καρυώτης.

Είχε έλθει με τον πατέρα του από τη Β. Ήπειρο, που ήταν ξυλάς κι έμενε στο εργατόσπιτο του Κελιού μας. Πεθαίνοντας ο πατέρας τον άφησε στους Γέροντες. Ήταν ένδεκα χρονών. Είχε γεννηθεί στην Κορυτσά το 1907. Η κουρά του έγινε το 1992. Εμένα η κουρά μου έγινε το 1955. Ήταν απλός, καλός,  φιλότιμος, φίλεργος και φιλάδελφος. Σε όλα πρώτος. Στην εκκλησία, στο διακόνημα, στους κήπους, στη μαγειρική. Δεν βγήκε στο  κόσμο ποτέ παρά μόνο μία φορά στη Θεσσαλονίκη για θέματα υγείας.

Τον συνόδευσα εγώ στο νοσοκομείο. Είχε μία βαρειά πνευμονία. Είχε ημέρες υψηλό πυρετό. Μία ημέρα επιδεινώθηκε. Μου είπαν οι ιατροί πώς δεν έχει άλλο ζωή. Εκείνος το άκουσε. Όταν έφυγαν οι ιατροί με ρώτησε, τι είπαν οι ιατροί. Του είπα θα γίνει καλά. Εκείνος μου είπε. «Δεν θα πεθάνω εδώ. Θα γυρίσω στο Περιβόλι της Παναγίας». Η κατάστασή του ήταν αρκετά σοβαρή. Δεν είπα τίποτε. Ναι, ναι είπα. Την άλλη ημέρα έπεσε τελείως ο πυρετός. Οι ιατροί θαύμασαν, απόρησαν, είπαν ο Γέροντας είναι άγιος. Σε δύο-τρεις ημέρες επιστρέψαμε στο Κελί μας. Μου είπε: «Δεν κανονίζουν οι επιστήμονες πότε θα φύγουμε από τη ζωή, αλλά μόνο ο Θεός». Έζησε άλλα δυο χρόνια.

Γέροντας πρίν ἀπό λίγο « παιδί μου ΑΝΑΣΤΑΣΗ στά κάγκελα τῶν μπαλκονιῶν δέν γίνεται, γιά αὐτό ...

Γέροντας πριν από λίγο « παιδί μου ΑΝΑΣΤΑΣΗ στα κάγκελα των μπαλκονιών δεν γίνεται, για αυτό ο ΑΝΑΣΤΑΣ ΚΥΡΙΟΣ μας επιφυλάσσει την πραγματική ΑΝΑΣΤΑΣΗ μας»

https://konstantinoupolipothoumeno.blogspot.com/2020/04/blog-post_44.html?m=0

Γέροντας Διονύσιος τῆς Κολιτσοῦ «Τό δευτερόλεπτο πού ζοῦμε,ἐκεῖνο εἶναι δικό μας»

-Γέροντα δεν έχουμε πολύ διάθεση για να προσευχηθούμε.Όλο το αναβάλλουμε για αύριο,μεθαύριο έχουμε μία δουλειά,ίσως την άλλη εβδομάδα λέμε...

-Αυτό είναι ένας πειρασμός.Ποτέ μην λες«Θα το κάνω αύριο»επειδή το δευτερόλεπτο που ζούμε,εκείνο είναι δικό μας.Το επόμενο δευτερόλεπτο,το επόμενο λεπτό δεν είναι δικά μας,δεν ξέρουμε εαν θα το προλάβουμε,αφού ο άνθρωπος είναι''ωσεί χόρτος''όπως λεει ο ψαλμωδός«Άνθρωπος ωσεί χόρτος αι ημέραι αυτού, ωσεί άνθος του αγρού ούτως εξανθήσει».

Δεν μπορούμε να πούμε ''άσε θα το κάνω εγώ άλλη μέρα''.Αυτό που πρέπει να πούμε είναι:«Εαν θέλει ο Θεός, να με βοηθήσει να φτάσω αύριο στην εκκλησία για να εξομολογηθώ και ν'ακούσω προσεχτικά τι θα μου πει ο πνευματικός μου, επειδή αυτός έχει την χάρη του Αγ.Πνεύματος και πρέπει να κάνω ότι με συμβουλεύσει για να μπω στην Βασιλεία των Ουρανών».

Ὁ ἀκτήμων γέρων Φιλάρετος Καρουλιώτης

  Ο ΑΚΤΗΜΩΝ ΓΕΡΩ-ΦΙΛΑΡΕΤΟΣ ΚΑΡΟΥΛΙΩΤΗΣ [Α']  («Ὤ τοῦ θαύματος! Τό πεντοκάρικο ἔφθασε καί περίσσεψε».)

Ἀπὸ τὸ βιβλίο:
«ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΚΑΙ ΗΣΥΧΑΣΤΙΚΗ ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ»

Ἅγιον Ὄρος 2011, σελ. 54 – 63.
Σ τοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ» 

.          Ὁ γερω-Φιλάρετος ὁ Καρουλιώτης γεννήθηκε τό 1889 στό Ρύσιον Κωνσταντινουπόλεως ἀπό τόν Ἀπόστολο Μπασματσίδη καί τή Μαρία. Στήν βάπτιση τοῦ δόθηκε τό ὄνομα Φώτιος. Φαίνεται ὅτι ἔλαβε καλές ἀρχές ἀπό τούς γονεῖς του καί ἔμαθε ἀρκετά γράμματα. Αἰσθάνθηκε πόθο γιά τήν μοναχική ζωή καί ἄφησε σέ ἡλικία 19 ἐτῶν γονεῖς καί πατρίδα καί ἦρθε στό Ἅγιον Ὄρος στήν Μονή Σταυρονικήτα στίς 17 Αὐγούστου  1908. Τό ἑπόμενο ἔτος ἔγινε μοναχός ὀνομασθείς Φιλήμων ἀπό τόν ἱεροδιάκονο Ἱερεμία. Στίς 10 Αὐγούστου 1918 ἐκάρη μεγαλόσχημος ἀπό τόν γέροντα Κύριλλον (ἀόμματον) μετονομασθείς Φιλάρετος. Στίς 8 Μαρτίου 1919 ἔγινε προϊστάμενος. Στήν ἀρχή εἶχε τό διακόνημα τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ καί στό κελλί του ἔκανε μεγάλους ἀγῶνες. Ἐπιθυμοῦσε νά ζήση στήν ἔρημο ὡς ἐρημίτης ἀσκητής καί βρῆκε τό ἰδιόρρυθμο ὡς κατάλληλο περιβάλλον γιά νά προετοιμασθῆ

Διάλογος ἁγίων Γερόντων μέ ἐρωτήσεις καί ἀποκρίσεις

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑ΄

Διάλογος αγίων Γερόντων με ερωτήσεις και αποκρίσεις

1.        Πώς πρέπει να είναι ο μοναχός στο κελί;

Απόκριση: Να απέχει από τη γνώση των πολλών πραγμάτων, ώστε, καθώς ο λογισμός μένει ελεύθερος από τα διάφορα, να κατοικήσει η γνώση του Κυρίου.

2.        Ερώτηση: Τι είναι ο μοναχός;

Απόκριση: Ο μοναχός είναι σαν την περιστερά. Όπως η περιστερά βγαίνει στον αέρα την κατάλληλη στιγμή να τινάξει τα φτερά της, κι αν καθυστερήσει έξω από τη φωλιά, δέχεται χτυπήματα από τα άγρια πουλιά και χάνει την ομορφιά της, έτσι και ο μοναχός, βγαίνει την ώρα της σύναξης να ξετινάξει τους λογισμούς του, κι αν αργοπορήσει έξω απ΄ το κελί, ραπίζεται από τους δαίμονες και σκοτεινιάζουν οι λογισμοί του.

3.        Ερ.: Με ποιο λογισμό ο διάβολος βγάζει έξω από το κελί τον μοναχό;

Απ.: Ο διάβολος είναι σαν τον γητευτή των φιδιών. Όπως ο γητευτής με μαγευτικά λόγια κάνει το φίδι να βγει από τη φωλιά και αφού το πιάσει, το πάει και το ρίχνει στις πλατείες της πόλης και το αφήνει εκεί να το περιπαίζουν οι άνθρωποι, κι όταν γεράσει πολύ μαζί του, ύστερα ή το θανατώνει στη φωτιά ή το πνίγει στη θάλασσα, έτσι και ο μοναχός τα ίδια παθαίνει, όταν παρασύρεται απ΄ τους λογισμούς και εγκαταλείπει το κελί του.

Σύγχρονοι Γέροντες καί Οἰκουμενισμός

              Οι Άγιοι ως φορείς του Αγίου Πνεύματος είναι οι γνήσιοι εκφραστές του θείου θελήματος. Πάντοτε η Εκκλησία βασίζεται στους λόγους Τους και στο παράδειγμά Τους ώστε η πορεία Της να είναι ορθή. Η μελέτη των κειμένων και των θέσεών τους κρίνεται απαραίτητη. Ιδιαιτέρας σημασίας θεωρούμε τις απόψεις συγχρόνων Οσίων Πατέρων για το φλέγον θέμα της παναιρέσεως του «Οικουμενισμού». Τα λόγια τους είναι ξεκάθαρα και αναφέρονται ακριβώς για αυτό το θέμα σ' αυτήν την εποχή,έτσι δεν είναι δυνατόν να παρερμηνευθούν κατά την βούληση του καθενός. Νομίζουμε πως κάθε υγιής Χριστιανός οφείλει να Τους ακολουθήσει.

Γέρων Παΐσιος o Αγιορείτης

• Οικουμενισμός, και κοινή αγορά, ένα κράτος μεγάλο, μια θρησκεία στα μέτρα τους. Αυτά είναι σχέδια διαβόλων. Οι Σιωνιστές ετοιμάζουν κάποιον για Μεσσία.
  
• Είναι και μερικοί που ξεκινούν με καλή διάθεση. Αλλά, όταν μαζεύωνται τι μάγοι, τι πυρολάτρες, τι Προτεστάντες, ένα σωρό - άκρη δεν βρίσκεις -, για να φέρουν την ειρήνη στον κόσμο, πώς να βοηθήσουν; Ο Θεός να με συγχωρέση,αυτά είναι κουρελούδες του διαβόλου.
• Στα θέματα της πίστεως ήταν ακριβής και ασυγκατάβατος. Είχε μεγάλη ορθόδοξη ευαισθησία, γι' αυτό δεν δεχόταν συμπροσευχές και κοινωνία με πρόσωπα μη ορθόδοξα. Τόνιζε: «Για να συμπροσευχηθούμε με κάποιον, πρέπει να συμφωνούμε στην πίστη». Διέκοπτε τις σχέσεις του ή απέφευγε να δη κληρικούς που συμμετείχαν σε κοινές προσευχές με ετεροδόξους. Τα «μυστήρια» των ετεροδόξων δεν τα αναγνώριζε
• Καταπολέμησε τον οικουμενισμό και μιλούσε για το μεγαλείο και την μοναδικότητα της Ορθοδοξίας,

Ὁ Μακαριστός Ἰάκωβος Τσαλίκης: Τριήμερη πλημμύρα εὐωδίας.

Νέος μοναχός ο Ν. και ζούσε κάτω από τις φτερούγες του γέροντα. Οι μοναχοί όλοι πρέπει να έχουνε απόλυτη εμπιστοσύνη στο γέροντά τους και αφοσίωση. Και του είχανε πράγματι. Μα λίγη παρηγορία πάντα ενισχύει και τον πιο τέλειο. Ο Ν. ευτύχησε να την έχει σχεδόν καταιγιστικά για τρεις συνεχείς ημέρες.
Ήτανε Κυριακή απόγευμα, 17 Ιουνίου του 1990, κι έπρεπε να τακτοποιήσει την αποθήκη τροφίμων. Αυτό έκανε όταν άνοιξε η πόρτα και απρόσμενα μπήκε ο γέροντας. Ο Ν. έβαλε μετάνοια και πήρε την ευχή του γέροντα. Μα την ίδια στιγμή σ’ όλη την αποθήκη απλώθηκε άρρητη ευωδία. Έκπληκτος ο μοναχός, στρέφει ερευνητικά να εξηγήσει… μα είχε ήδη χαθεί και ο γέροντας. Ήτανε η πρώτη φορά που έζησε κάτι τέτοιο ο μοναχός και γέμισε ο νους του ερωτηματικά.

Γιά τήν ἀναισθησία τῆς ψυχῆς καί τήν ἀντιμετώπιση τῶν δοκιμασιῶν

...Για την αντιμετώπιση της αναισθησίας της ψυχής, αδελφέ μου, βοηθάει η συνεχής ανάγνωση των θείων Γραφών, οι κατανυκτικοί λόγοι των θεοφόρων Πατέρων, η μνήμη της κρίσεως του Θεού και της εξόδου της ψυχής από το σώμα, της συναντήσεως των φοβερών δυνάμεων, με τις οποίες συνεργάστηκε για το κακό στην ολιγοχρόνια και ελεεινή αυτή ζωή.

Ακόμα η μνήμη της μελλοντικής παραστάσεώς του στο φρικτό και αδέκαστο βήμα του Χριστού, όπου θα του ζητηθεί λόγος ενώπιον του Θεού, όλων των αγίων αγγέλων και όλης γενικά της κτίσεως, όχι μόνον για τις πράξεις , αλλά και για τα λόγια και για τους λογισμούς. Να φέρνεις στο νου σου πάντοτε την απόφαση του φοβερού και δικαίου κριτή σ’ αυτούς που θα βρεθούν στ’ αριστερά Του και θα τους πει: «Φύγετε μακρυά μου, καταραμένοι ,στην αιώνια φωτιά που είναι ετοιμασμένη για το διάβολο και τους αγγέλους του ( Ματθ.25, 41 ) . Είναι επίσης ωφέλιμο να φέρνεις στο νου σου και τις μεγάλες ανθρώπινες θλίψεις , για να μπορέσει λίγο να μαλακώσει η αναίσθητη ψυχή και να έρθει σε συναίσθηση της κακής καταστάσεώς της.

Ἰωσήφ Ἡσυχαστής: Ὅταν σοί ἔλθει θυμός κλεῖσε τό στόμα σου

«Ο θυμός καθ' εαυτόν είναι φυσικός. Όπως τα νεύρα στο σώμα. Είναι και αυτός νεύρον ψυχής και οφείλει να τον μεταχειρίζεται ο καθείς εναντίον των δαιμόνων, ανθρώπων αιρετικών, και παντός κωλύοντος από την οδόν του Θεού. Εάν δε θυμώνεις κατά των ομοψύχων αδελφών ή, εκτός εαυτού γενόμενος, χαλάς τα έργα των χειρών σου, γίνωσκε ότι κενοδοξίαν νοσείς και κάμνεις παράχρησιν του νεύρου της ψυχής. Απαλλάττεσαι δε διά της αγάπης προς πάντας και αληθούς ταπεινώσεως.

Διά τούτο όταν σοι έλθει θυμός κλείσε το στόμα σου δυνατά και μη ομιλήσεις εις τον υβρίζοντα ή ατιμάζοντα ή ελέγχοντα ή πολυειδώς σε πειράζοντα άνευ λόγου.

Γέροντας Ἰωακείμ: «Παράσχου Κύριε»

…Έρχεται εδώ ένας Ρώσος επίσκοπος , Παύλος το όνομά του. Ανήκει στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Πνευματικότατος άνθρωπος. Κάθε τρεις φράσεις που λέει, συμπληρώνει: «Παράσχου, Κύριε». Μια μέρα τον ρωτώ:

-      Γέροντα, γιατί συνέχεια λέτε Παράσχου Κύριε;

-      Α, το αγαπώ πολύ.

-      Σ’ αυτό συμφωνούμε, του λέω.

Ας μας ακούσει ο Θεός.  Θεέ μου, άκουσε κι εκπλήρωσε το αίτημά μας. Μακάρι να ήσαν τέτοια τα αιτήματά μας και όχι μόνο ψωμί, δουλειά, υγεία. Κι αυτά βεβαίως χρειάζονται, αλλά είναι δευτερεύοντα. Είπατε προηγουμένως ότι ο κόσμος δεν τα πολυκαταλαβαίνει αυτά. Ξέρετε γιατί;

Τί ἔμαθα ἀπό τόν παπα-Στέφανο. Τά δύσκολα ἕπονται

ΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ ΕΠΟΝΤΑΙ.

Απ’ έδώ καί πέρα έλεγε μην περιμένετε χαρούμενες καί ευτυχισμένες μέρες. Απ’ εδώ καί πέρα έρχονται πιο δύσκολα, έλεγε. Έρχονται δοκιμασίες.

Προσπαθούσε να μάς θωρακίσει πνευματικά καί προβληματίσει με γραφές καί περικοπές από τά ιερά κείμενα.

Όμως οι καλοί άνθρωποι δεν έχουν να φοβηθούν τίποτε έλεγε.

ΘΑ ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΛΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.

Θα κάνω προσευχή για καλούς ανθρώπους έλεγε. Καί θυμήθηκα τώρα εκείνο πού λέει το Ευαγγέλιο: Ότι αν δεν συντόμευαν τά χρόνια εκείνα (πού λέει ότι έκολοβώθησαν οι ήμερες)  Ούτε ένας άνθρωπος δεν θα σωζόταν. Ψυχή ζώσα, πού λέει ό λόγος. Τόσο δύσκολα είναι τά πράγματα.

Τί ἔμαθα ἀπό τόν παπα Στέφανο ''Ἔζησε φτωχός"

ΤΙ ΕΜΑΘΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΠΑ-ΣΤΕΦΑΝΟ

 ΈΖΗΣΕ ΦΤΩΧΟΣ

Ο παπά-Στέφανος υπήρξε σκάνδαλο πτωχείας. Αλλά βέβαια εμένα μου έμπαιναν πειρασμοί:

-Μα τί τά κάνει τόσα χρήματα πού τού έρχονται! αναρωτιόμουν. Κι’ έκανα διάφορες υποθέσεις μέσα μου. Έπεσα όμως πολύ έξω στις πονηρές μου σκέψεις.

Φαίνεται ότι κάποτε «διάβασε» τον προβληματισμό μου καί μια μέρα συζητήσεως γενομένης μού λέει:

-Κύριο Γιάννη χιλιάρικα παίρνω, χιλιάρικα δίνω.

Πεντοχίλιαρα παίρνω, πεντοχίλιαρα δίνω. Τότε εν τω μεταξύ δεν είχανε κυκλοφορήσει ακόμη τά δεκαχίλιαρα. Δεν έκαμνε ποτέ δηλαδή ψιλά τά χοντρά για να δώσει ελεημοσύνη. Έδινε ότι έπαιρνε! Στο ίδιο νόμισμα. Καί θυμήθηκα τότε τά λόγια τού Χριστού στο Ευαγγέλιο πού μιλάει για τήν υποκρισία τών Φαρισαίων πού τούς λέει: «Αποδεκατίζετε το δυόσμο καί τον άνηθο για να δώσετε στους φτωχούς αλλά από τά άλλα άγαθά (εννοεί τά πανάκριβα μέταλλα) εκεί κάνετε “το κορόιδο”».

“…Στόν δρόμο, μᾶς ἀντάμωσε ἄφταστος ἀσκητής, τῆς Παναγιᾶς παιδί ἁγνό, τυφλός ἐκ γενετῆς …" ΓΕΡΩΝ ΙΣΙΔΩΡΟΣ Ο ΤΥΦΛΟΣ ΚΑΙ Η ΜΟΝΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΣΤΗΝ ΑΡΙΖΟΝΑ.

Ο Πατήρ Ισίδωρος ο τυφλός είναι για το σημερινό Άγιο Όρος της Ελλάδας ένα σημείο φωτεινής αναφοράς. Ένας χαρούμενος, αεικίνητος Μοναχός που σε δυναμώνει  όταν ολιγόπιστα και με απογοήτευση τη ζωή σου παίρνεις λάθος, πολλές φορές και με ένα από τα πασίγνωστα σκαμπηλάκια του, που σαν χάδι τα’ νοιωσαν όσοι τα δέχτηκαν. Χαίρεται με το καθετί, μα κυρίως  με το σκοτάδι των ματιών του.

Είναι αυτό που τον κρατά στερρό και εδραίο,  στον δικό του Γολγοθά ώσπου του Παραδείσου τ’ όνειρο να βγει αληθινό… Γι αυτό και όταν ήταν μικρό  παιδί στην Πάτρα, και δούλευε για να ζήσει, όταν μια μέρα  άρχισε να βλέπει θαμπά και να ξεχωρίζει μορφές και αντικείμενα, παρακάλεσε την  Παναγία να μην επιτρέψει να βρει το φως του, γιατί αλλιώς δεν θα τα κατάφερνε να γίνει Μοναχός!

Και αμέσως  ξανατυφλώθηκε για πάντα ….  Από μικρό παιδί ο Γέροντας κατάλαβε με την αγνή του καρδιά, αυτό που κάποτε ο ίδιος ο Χριστός μας είπε στον εκλεκτό του Απόστολο Παύλο: “Η δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται”.

Πρωτοπρ. Διονύσιος Τάτσης, Ἀπέναντι εἰς τὴν δυστυχίαν τῶν ἀδελφῶν

Ἀπέναντι εἰς τὴν δυστυχίαν τῶν ἀδελφῶν

 

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

 

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ πολύ συχνά ἀντιμετωπίζουν δυσάρεστες καταστάσεις, ἐσωτερικές καί ἐξωτερικές, οἱ ὁποῖες τούς πικραίνουν καί τούς ὁδηγοῦν στήν κατάθλιψη, κάτι πού εἶναι πολύ ἀνησυχητικό. Πολλές φορές καταφεύγουν καί σέ εἰδικούς ἐπιστήμονες, ἀλλά καί σέ ἀνθρώπους ἀμφιβόλου καταρτίσεως καί ἱκανότητος. Τά ἀποτελέσματα εἶναι συνήθως πενιχρά καί διαρκοῦν λίγο. Τά πράγματα θά ἦταν καλύτερα, ἐάν ὑπῆρχε ἀναφορά στό Θεό.

Ἡ δυστυχία στίς μέρες μας εἶναι εὐρέως διαδεδομένη καί δέν ὀφείλεται μόνο στήν ἔλλειψη ὑλικῶν ἀγαθῶν. Δυστυχεῖς δέν εἶναι μόνο οἱ φτωχοί. Εἶναι καί οἱ πλούσιοι. Θά ἔλεγα ὅτι οἱ δεύτεροι σέ μεγαλύτερο βαθμό. Οἱ χριστιανοί πρέπει νά δείχνουν ἐνδιαφέρον καί ἔμπρακτη ἀγάπη πρός τούς ἀδελφούς τους μέ διάκριση, ἀποφεύγοντας ἐπιπόλαιες κρίσεις καί ἐξηγήσεις γιά τή δυστυχία τους. Τό παράδειγμα μᾶς τό ἔχουν δώσει οἱ μεγάλοι Γέροντες, οἱ ὁποῖοι κυριολεκτικά θυσιάστηκαν προσφέροντας στούς δυστυχεῖς ἀδελφούς ὅ,τι εἶχαν καί δέν εἶχαν. Καί ἦταν πολλοί αὐτοί.

Ἀγνώστου συγγραφέως:Οἱ περιπέτειες ἑνός προσκυνητοῦ_6ο_mp3

Π. Σάββας 2012-04-26_ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΕΝΟΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΟΥ_ΣΤ΄ ΜΕΡΟΣ_mp3

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 26-04-2012 (Συνάξεις Νέων στό Πνευματικό Κέντρο τοῦ Ι. Ν. Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης).
Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, ‘Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Interntet Explorer ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Mozilla. Στή συνέχεια δῶστε τό ὄνομα πού θέλετε καί πατῆστε ΟΚ γιά νά ἀποθηκευθεῖ ἡ ὁμιλία)

Μνήμη κοιμήσεως (27/2/1998) τοῦ Γέροντος Ἐφραίμ Κατουνακιώτη

Αυτή... των τρύπιων παπουτσιών του!
Τα υποδήματα αυτά του ασκητή, έκαναν πολλές φορές την αλαζονεία  μου να σκύψει κεφάλι στη μεγαλοσύνη της πτωχείας και στο δοξαστικό της αμεριμνησίας του ανθρώπου του Θεού.
Ευχαριστώ τον παπα-Εφραίμ για τον τρόπο να μας διδάξει την πνευματική αρχοντιά με... ένα ζευγάρι ξεχαρβαλωμένα παπούτσια και -με την βεβαιότητα ότι έχει παρρησία ενώπιον του καλού Θεού- τον παρακαλώ να μεσιτεύει για όλους μας.

Για τον παπα Εφραίμ έχω διαβάσει πολλά (όπως πολλοί, φαντάζομαι) και έχω, επίσης, ακούσει πολλά από τον γέροντά μου, που τον είχε γνωρίσει.

Αλλά εκείνο που με "έδεσε" μαζί του ήταν μία φωτογραφία:

Γέρων Δανιήλ Κερασιώτης

Κάτωθεν τοῦ Κελλίου Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου τῆς Κερασιᾶς, πλησίον τοῦ δρόμου ποὺ ὁδηγεῖ στὸ Κλέφτικο, τὸν ἀρσανᾶ τῆς Κερασιᾶς, στὸ ἀριστερὸ μέρος τοῦ βράχου κατηφορίζοντας γιὰ τὴν θάλασσα, σώζεται μέχρι σήμερα τὸ ἀπέριττο ἀσκητήριο τοῦ Γέροντος Δανιήλ. Ἀποτελεῖται ἀπὸ ἕνα διώροφο μικρὸ σπιτάκι· κάτω ἔχει τὸ Κελλὶ ποὺ ἔμενε, μὲ ἕνα ξυλοκρέβατο, μία πρόχειρη κτιστὴ σόμπα καὶ δίπλα στὴν πόρτα τὸ προσευχητάρι μὲ τὶς χάρτινες, καπνισμένες ἀπὸ τὸν καιρὸ εἰκόνες. Τὸ ἔδαφος τοῦ δωματίου χωμάτινο, τὰ πάντα ἐν τάξει (βιβλία, ῥοῦχα) καὶ ἐν πλήρει καθαριότητα, ἔσωθεν καὶ ἔξωθεν τοῦ δωματίου. Τὰ καυσόξυλα στοιβαγμένα μὲ τάξη, κομμένα ἀπὸ τὸν ἴδιο μὲ τὸ τσεκούρι. Ἀνερχόμενοι ὀλίγα σκαλιά, εἰσερχόμεθα στὸ ἄνω δῶμα. Ἐκεῖ βρίσκονται διάφορα βότανα ἀπὸ τὸν Ἄθωνα, τσάι βουνοῦ, μέντα καὶ ἀμάραντος, ἀπὸ τὸν ὁποῖο κατασκεύαζε σταυροὺς καὶ στεφανάκια, μὲ τὰ ὁποῖα οἱ Πατέρες διακοσμοῦσαν τὶς εἰκόνες στὰ Κελλιά τους.