Προτιμοῦμε νά κάνουμε τό θέλημα τῶν ἀνθρώπων παρά τό θέλημα τοῦ Θεοῦ...

❈ Σήμερα βασιλεύει ἡ ὑποκρισία καί μέ διάφορους τρόπους λέμε ψέματα καί μέ τό στόμα καί μέ τήν συμπεριφορά καί μέ ὅλη μας τή ζωή… καί μέ εὔλογες προφάσεις, μήπως στενοχωρήσουμε τόν ἄλλον, μήπως μᾶς παρεξηγήσει ὁ ἄλλος, μήπως καί μᾶς ὀνειδίσει, μᾶς κοροϊδέψει...

Εὐγένεια: Ἡ πιὸ ἀποδεκτὴ ὑποκρισία.

άρθρο του δασκάλου Σάββα Ηλιάδη

(Αμβρόσιος Μπηρς (1842-1913;)

Μια φράση, από έναν Αμερικανό δημοσιογράφο και συγγραφέα, άθεο, η οποία βρίσκει το σημερινό διαμορφωθέν ήθος και την τρέχουσα πραγματικότητα στην πατρίδα μας να επιβεβαιώνει το αληθές του σημαινομένου της. Ήθος, το οποίο διαμόρφωσαν οι άθεοι και αντίχριστοι της πατρίδας μας και το έχουν ήδη επιβάλει. Κρύβει μια μεγάλη αλήθεια και γίνεται αυτή η ίδια κατήγορός τους.

Με τη συνεχόμενη μετάγγιση των συνηθειών από την ξεμωραμένη Δύση προς τα καθ` ημάς, φτάσαμε να έχουμε γίνει κακέκτυπο αντίγραφο αυτής, συνονθύλευμα και σύμφυρμα παντοειδών εθών, με αποτέλεσμα τη σύγχυση του «είναι» και του «φαίνεσθαι». Του «σχήματι» και του «πράγματι». Της «ειλικρίνειας» και της «υποκρισίας». Του «λέγειν» και του «πράττειν». Της «απλότητος» και της «πολυπλοκότητος». Του «λογικού» και της «καρδιάς», τα οποία από τα βάθη της ρωμαίικης παραδόσεως αγωνιζόταν ο Ρωμιός με ένα σκοπό: Να τα διαχειρίζεται διακριτικά, για να συμβιώνει στις μικρές κοινωνίες αρμονικά και με αξιοπρέπεια.

Αγωνιζόταν με τις σταθερές πνευματικές διαχρονικές αξίες, που διέθετε και διαθέτει η Ορθοδοξία και ο Ελληνισμός για μια φυσιολογική, απλή και απροσχημάτιστη ζωή. Κατά συνέπεια σήμερα η σύγχυση αυτή έχει απλωθεί και στην κοινωνικοπολιτική κατάσταση της χώρας ακόμη και σε χαμηλότερα στρώματα.

Πώς να μιλήσει κανείς και πώς να εκφραστεί για τα όσα συμβαίνουν σήμερα στην Ελλάδα; Συμβαίνουν τρομερά πράγματα και λέγονται, αλλά το φοβερότερο είναι πως επιχειρείται να αφαιρεθεί το δικαίωμα της δημόσιας έκφρασης για τον έλεγχο και την κριτική των γεγονότων, των προσώπων και των καταστάσεων. Να τεθεί φραγμός με κάθε μέσο στην έκφραση της σκέψης και να επιβληθεί ουσιαστικά και οριστικά απαγόρευση δημοσιοποίησής της ως προς τα τεκταινόμενα. Είναι γερά πιασμένα τα πόστα. Πλουραλισμός, πολυφωνία, ελευθερία, αλλά μέχρι πού; Μέχρι εκεί που θίγονται τα ημέτερα. Σφάξιμο με το γάντι. Υποκριτική δημοκρατική δικτατορία.

Η δε αιτία αυτής της διαμορφωθείσης «τάξεως», αυτού του «πρωτοκόλλου» είναι η «αναδιάταξη» των αξιών της ζωής. Καταντήσαμε να προβάλλονται τα πάντα πίσω από τις «στημένες φάσεις» του «σαβουάρ-βιβρ» και την κατ` επίφαση, την προσχηματική ευγένεια και να αποκρύπτεται η ουσία των γεγονότων. Μια ευγένεια που προκαλεί καταφανέστατα αηδία, όταν προβάλλεται ως προπέτασμα για την κάλυψη της δειλίας και του θράσους του κόσμου αυτού, τουτέστιν της υποκρισίας. Μια ευγένεια με φράγκικη προέλευση, που της λείπει η λεβεντιά και την καταλαβαίνουν πολύ καλά όσοι έζησαν σ` αυτές τις χώρες.

Ὁ Χριστός τά «οὐαί» δέν τά εἶπε στούς ἁμαρτωλούς...

 Ὁ Χριστός τά «οὐαί» δέν τά εἶπε στούς ἁμαρτωλούς, στούς ὑποκριτές τά εἶπε, σ’ αὐτούς πού τά βολεύανε καί προσπαθοῦσαν νά κερδίσουν τήν καλή γνώμη τῶν ἀνθρώπων. 

Ἀρχ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 29 – 4 – 2015)

*Περί Ὑποκρισίας*

❈ Ὅταν εἴμαστε μακριά ἀπό τόν Θεό, ὅλο τόν χρόνο εἴμαστε καρναβάλια. Γιατί; Γιατί ὅλο τόν χρόνο ὑποκρινόμαστε. Φορᾶμε μάσκες. Γιατί ὁ ἄνθρωπος πού εἶναι μακριά ἀπό τόν Θεό, ὑποκρίνεται. Ἄλλος φαίνεται πώς εἶναι καί ἄλλος εἶναι στήν πραγματικότητα.

Ἅμα δεῖς ἄνθρωπο νὰ πολυλέγει «τὸ καθῆκον μου κάνω» καὶ νὰ μὴν κάνει ποτὲ χάρη, νὰ ξέρεις πὼς δὲν εἶναι καλὸς ἄνθρωπος..

Η ψεύτικη αρετή τούτου του κόσμου (της κοινωνίας)

Δε μας συγκινεί και πολύ αν δούμε στ’ αληθινά έναν σκοτωμένο άνθρωπο στο δρόμο, όσο αν τον δούμε σκοτωμένον ψεύτικα στον κινηματογράφο. Η ψευτιά κατάντησε να είναι για εμάς αλήθεια, πιο αληθινή από την αλήθεια.

Αυτή την αρετή την έχουνε ένα σωρό άνθρωποι, ίδιοι με τους Φαρισαίους που περηφανευόντανε για την αρετή τους και που περιφρονούσανε τον φτωχόν, τον τελώνη

Οι τέτοιο ενάρετοι προσέχουνε πολύ να μην παραβούνε τους νόμους, που τους κρατάνε από φόβο κι όχι από την καλή διάθεση της ψυχής τους, κι έτσι μπορούνε να κάνουνε κάθε παρανομία και παλιανθρωπιά «εκ του ασφαλούς» χωρίς να διακινδυνέψουνε το τομάρι τους.

Μιλάνε όλο για το νόμο, για την τιμιότητά τους, για το καθήκον. Ταμπουρώνονται πίσω από το καθήκον και από το νόμο.

Ὑποκρισία: Οἱ τρεῖς τρόποι τοῦ ψεύδους, ὁμιλία σὲ νέους καὶ παιδιά, Ἀρχ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ὑποκρισία: Οἱ τρεῖς τρόποι τοῦ ψεύδους, ὁμιλία σὲ νέους καὶ παιδιά, 10-5-2024, Ἀρχ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ἡ ὑποκρισία , Ἀρχιμ Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ἡ ὑποκρισία ἔχει ὡς ρίζα τὴν πονηριά , Ἀρχιμ Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ἀρχιμ. Σάββας Ἁγιορείτης: Ἡ πολιτική εἶναι διαβολική τέχνη (Βίντεο)

 
Ἀπόσπασμα ἀπὸ ὁμιλία του γιὰ τὴν πολιτική.

Παραθέτουμε δυὸ μικρὰ ἀποσπάσματα ἀπὸ τὴν ὁμιλία τοῦ π. Σάββα

[…]Πρὸς τοῦτο βλέπουμε ὅτι τὸ θεομίσιτο πρᾶγμα καὶ ὄνομα τῆς ὑπόκρισης μετέβαλε ἡ πονηρία τῶν ἀνθρώπων σὲ πρᾶγμα περισπούδαστο καὶ τοῦ ἔδωσε καὶ ἕνα ὄνομα καλό.

Ποιός σήμερα, λέει ὁ Πατὴρ Νικηφόρος, δὲν θέλει νὰ σπουδάσει τὴν πολιτική;

Σήμερα ἔχει λίγο ἀπαξιωθεῖ ἡ πολιτικὴ ἀλλὰ πάλι βλέπετε ὁ λαὸς τρέχει ἀπὸ πίσω.

Ἔχει γίνει ἐπιστήμη ἡ πολιτική.

Καὶ τί εἶναι οὐσιαστικὰ ἡ πολιτικὴ;

Μιὰ ὑποκρισία.

Ποιός δὲν θέλει νὰ λογίζονται νὰ σκέφτονται καὶ νὰ τὸν ὀνομάζουν οἱ ἄλλοι, ἄνθρωπο πολιτικό, ὅτι ἔχει δηλαδὴ ἱκανότητες πολιτικὲς, μπορεῖ νὰ ἑλίσσεται;

Σχεδὸν κανένας.

Τὴν πολιτικὴ ὅλοι σχεδὸν τὴν λογαριάζουν, τὴν θεωροῦν ὡς τέχνη ἀναγκαία καὶ ἐπιστήμη ὠφελιμότατη.

Ἡ κοσμικὴ ζωὴ εἰναι ὑποκρισία , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ὁ ὑποκριτὴς εἰναι προβατόσχημος λύκος , Ἀρχιμ. Σἀββα Ἁγιορείτου

 

Ἡ ὑποκρισία ἔχει ὡς ρίζα τὴν πονηρία , Ἀρχιμ. Σἀββα Ἁγιορείτου

 

Ἡ ὑποκρισία , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ὑποκρισία-Τό σκοτισμένο φρόνημα τοῦ κόσμου , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Μὲ τὴν ἐξομολόγηση καὶ τὴν κάθαρση θὰ πέσει ἡ μάσκα τῆς ὑποκρισίας, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Γιατί φορᾶμε τίς μάσκες τῆς ὑποκρισίας.Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

 

Μνησικακία, φθόνος, ὑποκρισία (Γέροντας Εὐστράτιος Γκολοβάνσκι)

Η μνησικακία είναι ένα ολέθριο πάθος – δηλητήριο της ψυχής και σαράκι του νου, διαρκή αμαρτία και άυπνη παρανομία το ονομάζει ο όσιος Ιωάννης της Κλίμακος. Το πάθος αυτό συντηρεί στη μνήμη μας το κακό που μας έκανε, πραγματικά ή φανταστικά, κάποιος συνάνθρωπός μας και μας παρακινεί σε εκδίκηση. Ο μνησίκακος, όπως επισημαίνει ο Σολομών, οδηγείται στον πνευματικό θάνατο, γιατί είναι παραβάτης του θείου νόμου, του νόμου της αγάπης (Παροιμ. 12:28· 21:24).

Η μνησικακία, λένε οι πατέρες, γεννιέται από την οργή, κι αυτή πάλι από τον εγωισμό και το μίσος. Γι’ αυτό, όποιος αποκτάει ταπείνωση και αγάπη, απαλλάσσεται από την οργή· και όποιος απαλλάσσεται από την οργή, θανατώνει τη μνησικακία. Και πρέπει όλοι να τη θανατώσουμε, αν ζει μέσα μας, αλλιώς δεν θα βρούμε έλεος από τον Θεό. Γιατί λέει ο σοφός Σειράχ:

«Αυτός που εκδικείται, θα δοκιμάσει την εκδίκηση του Κυρίου, που θα του καταλογίσει αυστηρά τις αμαρτίες του. Συγχώρησε τον πλησίον σου για ό,τι κακό σου έκανε, και τότε, όταν προσευχηθείς, οι αμαρτίες σου θα συγχωρηθούν.

» Άνθρωπος κρατάει οργή εναντίον ανθρώπου, και ζητάει από τον Κύριο συγχώρηση; Για έναν όμοιό του άνθρωπο δεν έχει έλεος, και ζητάει από τον Θεό έλεος για τις δικές του αμαρτίες; Αυτός, μολονότι άνθρωπος, μνησικακεί· ποιος θα του συγχωρήσει τις δικές του αμαρτίες;

» Συλλογίσου τα στερνά σου και πάψε να νιώθεις έχθρα. Σκέψου τη φθορά και το θάνατο και τήρησε τις εντολές. Αν θυμάσαι τις εντολές, δεν θα κρατάς κακία εναντίον του συνανθρώπου σου» (Σοφ. Σειρ. 28:1-7).

Ὑποκρισία: Τό σκοτεινό φρόνημα τοῦ κόσμου

 - ΛΟΓΟ ΤΗΣ ΥΠΟΚΡΙΣΊΑΣ ΚΆΝΕΙΣ ΣΉΜΕΡΑ ΔΕΝ ΕΜΠΙΣΤΕΎΕΤΑΙ ΚΑΝΈΝΑΝ.!

- Η ΠΟΛΙΤΙΚΉ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΕΓΆΛΗ ΥΠΟΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΈΧΝΗ ΔΙΑΒΟΛΙΚΗ.! ( Απόσπασμα από ομιλία του Αρχιμανδρίτου Σάββα του Αγιορείτου με τίτλο: "ΥΠΟΚΡΙΣΊΑ"    • π. Σάββας Αγιορεί... 

Ἡ Ὑποκρισία μας, ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Ἡ Ὑποκρισία μας, 16-2-2016, ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Οὐαὶ ὑμῖν

Οὐαὶ ὑμῖν

Εὐδοξία Αὐγουστίνου, Φιλόλογος - Θεολόγος

Γιατί τόση ἔκπληξη καί ἀπορία; Γιατί περισσεύει τόσο ἡ ὑποκρισία; Σείεται ὁ τόπος ἀπό τίς ἀποκαλύψεις τῆς διαφθορᾶς, τίς κακοποιήσεις ἀνηλίκων καί τό κακό δέν ἔχει τελειωμό. Ὅμως ἡ σήψη δέν ξεκίνησε σήμερα· τεχνηέντως καί μεθοδικά καλλιεργήθηκε ἡ ἀποστασία ἐδῶ καί χρόνια. Μεγάλο μέρος εὐθύνης γι᾽ αὐτήν ἔχουν καί τά σχολικά βιβλία μέ τό ἄθλιο σέ πολλές περιπτώσεις περιεχόμενό τους.

Ἀπό τό 2006 δημοσιεύσαμε καί παντοιοτρόπως πρός κάθε κατεύθυνση καταγγείλαμε τήν ἀπαράδεκτη ὕλη τῶν σχολικῶν βιβλίων, τά ὁποῖα τότε μόλις εἶχαν κυκλοφορηθεῖ μέ ὑπουργό Παιδείας τήν ἀείμνηστη Μαριέτα Γιαννάκου Κουτσίκου. Ἀλλεπάλληλα διαβήματα πραγματοποιήθηκαν πρός τό Ὑπουργεῖο Παιδείας μέ ὑπομνήματα ἤ καί μέ προσωπικές παραστάσεις στούς καθ᾽ ὕλην ἁρμοδίους, ἀλλά ὅλα αὐτά ἀποδείχθηκε ὅτι γράφονταν καί λέγονταν «εἰς ὦτα μὴ ἀκουόντων». Μέχρι σήμερα τά ἴδια διδάσκονται τά παιδιά μας στά σχολεῖα.

Πρός ἐπίρρωση τῶν γραφομένων, παραθέτω ἀποσπάσματα:

Στό «Τετράδιο εργασιών» τοῦ μαθήματος «Νεοελληνική Γλώσσα», Α´ Γυμνασίου, κείμενο 6, «Οσάκις» διαβάζουμε: «Ο Σάκης ήταν ηλεκτρολόγος με μαγαζί. Μεγαλύτερός τους, 20 με 25 ετών. Τα είχε φτιάξει με την Αλέκα. Μια από τις μαθήτριες της τάξης. Ψηλή κι αδύνατη, με κοντά ξανθά μαλλιά και μεγάλα καστανά μάτια, μακρύ λαιμό και μακριά χέρια και πόδια, κάπως ξερακιανή, αλλά ζόρικη. Στα 1516, όπως όλες τους. Η πρώτη που έβγαινε ραντεβού μήνες τώρα. Ο Σάκης την περίμενε το μεσημέρι στην άλλη γωνία κι οι άλλες μαθήτριες έτρεχαν από πίσω της να τον δούνε. Τα σχόλια έδιναν κι έπαιρναν. Ήταν ο πρώτος έρωτας της τάξης» (σελ. 16). Μέχρι σήμερα κανείς δέν ἐνοχλήθηκε ἀπό τήν ἐν ψυχρῷ διδασκαλία τῆς παιδεραστίας;