Οἰκονομικὴ ἐλὶτ καὶ Οἰκουμενισμός

Πῶς ὁ Οἰκουμενισμὸς διεμορφώθη εἰς τάς ΗΠΑ μέ τήν βοήθειαν τῆς οἰκονομικῆς ὀλιγαρχίας.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΛΙΤ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

Ὁ Οἰκουμενισμὸς θριαμβεύει, διότι πανίσχυροι οἰκονομικοὶ παράγοντες, μὲ τεραστίαν ἐπιρροὴν εἰς τὴν πολιτικήν, προσφέρουν ἀμέριστον ὑποστήριξιν καὶ πλουσίαν χρηματοδότησιν.

Γράφουν ὁ Γέρων Παΐσιος Καρεώτης

καὶ ὁ Μοναχὸς Ἐπιφάνιος Καψαλιώτης

Μὲ μεγάλην ἐπιτυχίαν ἔγινε τὴν 24ην Ὀκτωβρίου εἰς τὴν Ρώμην, ἡ παρουσίασις τοῦ νέου βιβλίου τῶν ἐκδόσεων «Θέωσις», τῆς ἀδελφῆς Ὀλυμπίας Fronzoni, ἡ ὁποία πραγματοποιήθη μὲ τὴν συνεργασίαν τοῦ συνεργάτου τοῦ Ο.Τ. κ. Γεωργίου Καραλῆ, μὲ τίτλον «Ὀρθόδοξος Ἐκκλησιολογία καὶ Οὐκρανικὸ Σχίσμα». Εἰς τὴν ἐκδήλωσιν παρευρέθη πλῆθος κόσμου, Ὀρθόδοξοι Ἰταλοί, Ρῶσοι, Βούλγαροι καὶ Ρουμάνοι, οἱ ὁποῖοι διαβιοῦν εἰς τὴν Ἰταλίαν. Κατὰ τὴν ἐκδήλωσιν παρουσιάσθησαν πέντε εἰσηγήσεις, αἱ ὁποῖαι εἶχον ἀναφορὰν εἰς τὴν αἵρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τὸ Οὐκρανικὸν ζήτημα.

Ἡ εἰσήγησις, τὴν ὁποίαν παρουσίασεν ἡ ἐφημερὶς Ὀρθόδοξος Τύπος, ἐδημοσιεύθη εἰς τὸ προηγούμενον φύλλον, μὲ τίτλον «Το Φανάρι υπό την πλήρη εποπτείαν της αμερικανικής διπλωματίας». Εἰς τὸ παρὸν φύλλον δημοσιεύομεν τὴν εἰσήγησιν τοῦ Γέροντος Παϊσίου Καρεώτου καὶ τοῦ μοναχοῦ Ἐπιφανίου Καψαλιώτου, ἐνῶ εἰς τὰ ἑπόμενα φύλλα θὰ παρουσιασθοῦν αἱ εἰσηγήσεις τῶν κ. Γεωργίου Καραλῆ καὶ Βασιλείου Τουλουμτζῆ, καθὼς ἐπίσης καὶ ἡ εἰσήγησις τοῦ ἱερομονάχου Διονυσίου Σιλιόνοφ, ἡ ὁποία ἔγινε διαδικτυακῶς.

Νὰ ἀναφερθῆ ὅτι εἰς τὴν ἐκδήλωσιν ἦτο ἔντονον τὸ αἴσθημα τῆς ἀδελφικῆς ἀγάπης, τὸ ὁποῖον διακατεῖχεν ὅλους τοὺς παρευρισκομένους καὶ τῆς ἀγάπης καὶ τοῦ σεβασμοῦ πρὸς τοὺς εἰσηγητάς. Ἐπίσης, ἐπεβεβαιώθη διὰ μίαν ἀκόμη φορὰν ἡ ἐκτίμησις πρὸς τὴν ἐφημερίδα «Ὀρθόδοξος Τύπος», τὴν ὁποίαν ὅλοι ἐγνώριζον, ὡς ἕνα ἔντυπον Ὀρθόδοξον, Παραδοσιακὸν καὶ Ἀγωνιστικόν. Ἐκ τῆς θέσεως ταύτης νὰ εὐχαριστήσωμεν τοὺς διοργανωτὰς τῆς ἐκδηλώσεως διὰ τὴν εὐγενῆ καλωσύνην νὰ προσκαλέσουν τὸν Ο.Τ. νὰ παρουσιάση τὰς σκέψεις του. Νὰ εὐχηθῶμεν ὁ Κύριός μας νὰ προστατεύη καὶ νὰ χαριτώνη τοὺς συντελεστὰς τοῦ Ἐκδοτικοῦ Οἴκου «Θέωσις», εἰς τὸ δύσκολον ἔργον τους νὰ διαδώσουν τὴν Ὀρθοδοξίαν εἰς τὸ κέντρον τοῦ παπισμοῦ, τὴν Ἰταλίαν καὶ νὰ συνεχίσουν ἐπιτυχῶς τὰς ἐκδόσεις τους.

* *  * 

Τὸν Ὀρθόδοξο Κόσμο συγκλονίζει τὸ Οὐκρανικὸ ζήτημα: ἕνας -κατ’ οὐσίαν- ἀδελφοκτόνος ἐμφύλιος πόλεμος, ποὺ ἔλαβε τὴν τελικὴ μορφή του μετὰ τὴν ἐπικράτηση τῆς Νεοναζιστικῆς ἰδεολογίας στὴν Οὐκρανία, κάτι ποὺ ἔγινε κατορθωτὸ νὰ συμβεῖ, λόγῳ τῆς βαθειᾶς ἐμπλοκῆς τῆς Δύσης σ΄ αὐτήν.

ΟΥΝΕΣΚΟ: ἄλλη μία παράμετρος ἐκκοσμίκευσης τοῦ Ἁγίου Ὅρους;

Γέρων Παΐσιος Καρεώτης, Επιφάνιος Μοναχός Καψαλιώτης

Αδιαμφισβήτητα, το Άγιον Όρος (ΑΟ) αντιμετωπίζει σύνθετες προκλήσεις (πολιτικές επιδιώξεις, με την χρήση της θρησκευτικής διπλωματίας, γεωπολιτικές επιδιώξεις και τέλος οικονομικά συμφέροντα), σε ένα σύνθετο ευμετάβλητο διεθνές τοπίο, η πολυπλοκότητα των οποίων αποτελεί μείζον ζήτημα για τα θεσμικά του όργανα. Το να αφεθούν οι νομικές πολυπλοκότητες, των σύγχρονων “υψηλού ρίσκου” απαιτήσεων, αποκλειστικά σε “ειδικούς”, εγκυμονεί υπαρκτούς κινδύνους για το ΑΟ, καθώς αφ᾽ ενός –εκ των πραγμάτων– αυτοί αδυνατούν να κατανοήσουν σε βάθος την πνευματική διάσταση του ΑΟ, καθώς μόνον δια του βιώματος κατανοείται, αφ᾽ ετέρου, διότι το νομικό πλαίσιο σκέψης τους δύναται να κυριαρχείται από εσφαλμένες αντιλήψεις περί του ειδικού χαρακτήρα του Αγιορειτικού Αυτοδιοικήτου Καθεστώτος εν σχέσει προς το Ελληνικό όσο και το Διεθνές Δίκαιο.

Τις σύνθετες προκλήσεις που αντιμετωπίζει το Άγιον Όρος, στο οποίο αξιωθήκαμε να κατοικούμε χάριτι Θεού, οφείλουμε να τις γνωρίζουμε, και –το κατά δύναμιν– διεξοδικά να τις αναλύουμε, με την συγκέντρωση των απαραίτητων εκείνων στοιχείων, που θα βοηθήσουν την πληρέστερη απεικόνιση του εκάστοτε προβλήματος. Και δεν είναι πάντα θεολογικού χαρακτήρα οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει το ΑΟ, κάτι που μας οδηγεί σε εγχειρήματα πλέον απαιτητικά του συνήθους…

Αφορμή για την παρούσα τοποθέτηση, αποτέλεσε η δήλωση στην οποία προέβη, κατά την διάρκεια των εργασιών του 9ου Οικονομικού Φόρουμ των Δελφών (Απρίλιος 2024), η Υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη, όπου και ανακοίνωσε την έναρξη της σύνταξης του διαχειριστικού σχεδίου του ΑΟ, το οποίο ζητάει η UNESCO (ΟΥΝΕΣΚΟ) για όλα τα μνημεία που εντάχθηκαν στον κατάλογο της παγκόσμιας κληρονομιάς. Προσέθεσε δε, ότι “μετά την πανδημία με τον προηγούμενο διοικητή Αθανάσιο Μαρτίνο και τον νυν διοικητή Αναστάσιο Μητσιάλη και πάντα με την ευλογία και τη βοήθεια του Γέροντα Ελισσαίου ξεκινάμε σιγά σιγά τη σύνταξη αυτού του διαχειριστικού σχεδίου”. Κατ᾽ αρχάς ξενίζει η αναφορά της Υπουργού, αποκλειστικά και μόνον στον Ηγούμενο της Ι.Μ. Σίμωνος Πέτρας, εκ του οποίου έχει λάβει “την ευλογία του”, και όχι στο μόνο θεσμικά αρμόδιο Αγιορειτικό όργανο, την Ιερά Κοινότητα (ΙΚ) του ΑΟ, που σημειωτέον έχει παραλάβει από μηνός σχετικό έγγραφο εκ της ΟΥΝΕΣΚΟ! Άραγε πλέον για την Κυβέρνηση ο εν λόγω Ηγούμενος έχει αναλάβει να διαχειρίζεται ή και να εκπροσωπεί το ΑΟ; Δίχως να το καταλάβει η Υπουργός, εκθέτει τόσο την ΙΚ, όσο και τον Αγιορείτη Ηγούμενο…

Ὁ Περσοναλισμὸς ὡς ἡ θεολογικὴ βάση τῆς ΛΟΑΤΚΙ ἰδεολογίας.

Γέρων Παΐσιος Καρεώτης – Μοναχός Επιφάνιος Καψαλιώτης

Το επαίσχυντο νομοσχέδιο της ντροπής, όπως ήταν αναμενόμενο, υπερψηφίστηκε, η Ελλάδα έγινε το πρώτο “Ορθόδοξο” κράτος που υιοθετεί τέτοιου είδους νομοθεσία, και αναμένεται –όπως συνηθίζεται– να ακολουθήσουν και τα υπόλοιπα “Ορθόδοξα” Κράτη που έχουν την ατυχία να βρίσκονται στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Η Ελλάδα, σε αυτές τις περιπτώσεις, λειτουργεί ως ο προπομπός, ως το “λαμπρό” παράδειγμα, που οφείλουν να ακολουθήσουν κι οι υπόλοιποι.

Το συστημικά ελεγχόμενο μιντιακό κύκλωμα προπαγάνδας—παραπληροφόρησης αναμένεται να ρίξει τα φώτα της δημοσιότητος αλλού, και έτσι να μείνουν όλοι ευχαριστημένοι: το υπερατλαντικό κέντρο εξουσίας που δίνει τις προς εκτέλεσιν εντολές, οι εγχώριοι υποτακτικοί του, αλλά και η διοίκηση της Εκκλησίας, που προβλήθηκε από τα ίδια αργυρώνητα ΜΜΕ που προπαγάνδιζαν υπέρ του νομοσχεδίου, ως κατ᾽ αυτού “αντιδρώσα” και “μαχητική”. Όλα καλά λοιπόν, και πάμε για τα επόμενα…

Υπάρχουν όμως τα παρεπόμενα της όλης υπόθεσης, που έχουν ιδιαίτερη αξία να τα προσέξουμε. Αναφερόμαστε στην “θεολογική” επιχειρηματολογία που υιοθέτησε η μερίδα όσων υποστήριξαν το τερατώδες νομοσχέδιο, που είναι αποκαλυπτική των βαθύτερων στοχεύσεων του εν Ελλάδι κυρίαρχου (διαπλεκόμενου και κατευθυνόμενου από τις κυρίαρχες ελίτ) “θεολογικού” χώρου, που εστιάζεται στην θεολογική ακαδημία του Βόλου, με την οποία συνεργάζονται δυτικά ακαδημαϊκά ιδρύματα. Αυτό που βεβαίως συμβαίνει, δεν είναι επί ίσοις όροις “συνεργασία”, όσο χάραξη θεολογικής και εκκλησιαστικής γραμμής, που οι εγχώριοι συνεργάτες αναμένεται να ακολουθήσουν και να επιβάλλουν ως την μόνη “ορθή” επιλογή.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ενός τέτοιου ιδρύματος, εξαιρετικά σημαντικού στην επιβολή γραμμής στα ελληνικά θεολογικά πράγματα, είναι το Κέντρο Ορθοδόξων Χριστιανικών Σπουδών, του παπικού πανεπιστημίου του Fordham (Φόρνταμ) των ΗΠΑ (πού αλλού;) το οποίο αν και ιδρύθηκε το 1841 από τους Ιησουίτες, το 1969 ανεξαρτητοποιήθηκε (τυπικά) από αυτούς, αν και ονομάζεται επισήμως ως “Ιησουιτικό Καθολικό Πανεπιστήμιο”, ενώ διατηρεί τον τίτλο του κορυφαίου παπικού εκπαιδευτικού ιδρύματος των ΗΠΑ.